ตอนที่ 319 เป้าหมาย
หลี่ฮั่วหวังตรวจดูรายการของที่ถูกขโมยบนแผ่นกระดาษอีกครั้ง แม้ดูจากวัตถุดิบเพียงอย่างเดียว เขาจะไม่อาจบอกได้ว่าโอสถนี้มีสรรพคุณอย่างไร
ทว่าในฐานะที่เคยเป็นศิษย์สายตรงผู้ฝึกวิชาหลอมโอสถของตันหยางจื่อ หลี่ฮั่วหวังยังคงจำแนกได้อย่างง่ายดายว่านี่คือเทียบโอสถเทียบหนึ่ง
“หรือว่าจะเป็นตันหยางจื่ออีกคน” เมื่อหวนนึกถึงอดีตของตนที่อารามลมใส สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็หม่นสลับสว่างไม่แน่นอน
เมื่อเห็นสีหน้าหลี่ฮั่วหวังแปรเปลี่ยน นายอำเภอโหลวที่อยู่ด้านข้างก็รีบถามอย่างระมัดระวัง “ใต้เท้า พบสิ่งใดแล้วหรือขอรับ หาเด็กๆ พบแล้วหรือ”
“ไม่ ยังไม่พบ แต่มีเค้าเงื่อนแล้ว” หลี่ฮั่วหวังตบแผ่นกระดาษในมือลงบนอกของเขา
“แม้ข้าจะไม่รู้ว่าพวกมันหลอมสิ่งใด ทว่าบางอย่างย่อมเปลี่ยนแปลงไม่ได้ การหลอมโอสถต้องสอดคล้องกับหนึ่งปราณ สองขั้ว หกธุลี เจ็ดหวนคืน วัตถุดิบเหล่านี้ยังขาดอยู่อีกเล็กน้อย เพื่อให้ครบหกธุลี ต่อจากนี้พวกมันต้องขโมยสมุนไพรจำพวกผงห้าศิลาเป็นแน่”
“จงไปตรวจนับสมุนไพรเหล่านั้นออกมาให้หมด และจับตาดูไว้ให้ดี! ไม่ว่าพวกมันจะเป็นตัวอะไรกันแน่ จะต้องย้อนกลับมาอีกอย่างแน่นอน!” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยคำเหล่านี้ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดฟันธง
ไม่ว่าจะเป็นตันหยางจื่ออีกคนหรือไม่ ประการแรกคือต้องหาตัวมันออกมาให้พบ ตราบใดที่หาพบ เรื่องราวหลังจากนั้นก็จัดการได้ง่ายแล้ว
“ดีขอรับ! ขอเพียงช่วยชาวบ้านตามเด็กๆ กลับมาได้ ไม่ว่าเรื่องใดผู้น้อยล้วนเชื่อฟังใต้เท้า! ผู้น้อยจะไปเรียกเถ้าแก่ร้านสมุนไพรทั่วทั้งอำเภอมาเดี๋ยวนี้ขอรับ!”
“ช้าก่อน” หลี่ฮั่วหวังคว้าตัวเขาไว้ “เจ้าทำเช่นนี้มันแหวกหญ้าให้งูตื่นชัดๆ เรื่องนี้ข้าจัดการเอง ตอนนี้เจ้าต้องร่วมมือแสดงละครฉากหนึ่งกับข้าก่อน”
“แสดงละครหรือขอรับ”
บ่ายวันนั้น นายอำเภอโหลวนำกลุ่มคนมาส่งหลี่ฮั่วหวังออกจากอำเภอชางสุ่ยอย่างเอิกเกริกยิ่งใหญ่ เขาจับมือของหลี่ฮั่วหวังไว้แน่น เอ่ยถ้อยคำเยินยอยกยอสารพัดไปตลอดทาง
เมื่อรู้ว่าหลี่ฮั่วหวังคือคนที่จับตัวโจรเด็ดบุปผาผู้นั้นได้ ฝูงชนที่เข้ามามุงดูก็ยิ่งเบียดเสียดกันหนาแน่นเป็นชั้นๆ
ชาวบ้านในอำเภอจำนวนไม่น้อยที่เปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง ต่างพากันถือสิ่งของสารพัดยัดเข้ามาในรถม้าของหลี่ฮั่วหวัง ทว่าล้วนถูกเขาห้ามปรามเอาไว้
ส่งกันไปเช่นนี้จนไกลถึงห้าลี้ หลี่ฮั่วหวังจึงเอ่ยทัดทานอีกครา นายอำเภอโหลวจึงค่อยพาคนอื่นๆ หันหลังกลับเข้าอำเภอไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
เมื่อโจรเด็ดบุปผาผู้นั้นถูกประหารด้วยทัณฑ์แล่เนื้อพันชิ้นแล้ว อำเภอชางสุ่ยก็ไม่ปรากฏเหตุสตรีถูกย่ำยีอีก
แม้ว่าทารกที่หายไปจะยังตามกลับมาไม่ได้ ทว่าก็ไม่มีเด็กทารกคนอื่นสูญหายไปอีก ชาวอำเภอชางสุ่ยที่เคยตื่นตระหนกขวัญผวาจึงค่อยๆ สงบลง
ผ่านไปไม่กี่วัน ยามราตรี บนถนนที่ไร้ผู้คน คนเคาะยามหลังค่อมผู้หนึ่งกำลังหาวหวอดๆ พลางเคาะบอกยาม “ฟ้าแล้งของแห้ง~ ระวังฟืนไฟ~”
ตอนแรกก็ไม่มีสิ่งใด แต่เมื่อพ้นยามสามไป เรื่องราวก็เริ่มประหลาดพิกลขึ้นมา
คลอไปกับเสียงเคาะยาม เงาของคนเคาะยามก็ลุกขึ้นยืนจากพื้น แขนขายืดยาวเรียวเล็ก เคลื่อนไหวเชื่องช้าด้วยท่วงท่าเดียวกับเขา
เงานั้นดูราวกับถูกบางสิ่งค้ำยันเอาไว้ และภายในเงาดำทะมึนนั้น ก็มีบางสิ่งกำลังขยับไหว
เสียงไม้กระทบดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงร้องของคนเคาะยาม “ฟ้าแล้งของแห้ง~ ระวังฟืนไฟ~”
เมื่อคนเคาะยามผู้นี้เดินเข้าใกล้ร้านขายยาแห่งหนึ่ง สมุนไพรที่ห่อด้วยผ้าน้ำมันบางส่วนกลับทะลุกำแพงออกมาดื้อๆ แล้วหายลับเข้าไปในเงาของคนเคาะยาม เงานั้นพลันขยายใหญ่ขึ้นอีกเล็กน้อย “ฟ้าแล้งของแห้ง ระวังฟืนไฟ~”
สมุนไพรถูกกลืนเข้าไปในเงาของคนเคาะยามมากขึ้นเรื่อยๆ เงาโป่งพองจนค่อยๆ หลุดจากรูปร่างมนุษย์ ยิ่งนานยิ่งบิดเบี้ยวน่าสยดสยอง
และทุกสิ่งทุกอย่างนี้ ล้วนตกอยู่ในสายตาอันเย็นชาของหลี่ฮั่วหวังที่หมอบอยู่บนหลังคา
การให้นายอำเภอโหลวมาส่งก่อนหน้านี้ เป็นเพียงวิชาพรางตาเท่านั้น จุดประสงค์ก็เพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามคิดว่าหลี่ฮั่วหวังจากไปแล้วจนยอมผ่อนคลายความระแวดระวัง
อาศัยความสามารถในการล่องหน หลี่ฮั่วหวังเพียงลำพังก็สืบรู้จำนวนและที่ตั้งของผงห้าศิลาที่เหลืออยู่ทั่วทั้งอำเภอชางสุ่ยได้อย่างรวดเร็ว
หลังจากการลอบซุ่มเฝ้าดูอยู่หลายวัน ในที่สุดเขาก็รอจนสิ่งเหล่านี้ลงมืออีกครั้งจนได้
การหลอมโอสถมีข้อกำหนดเรื่องปีเดือนวัน เขาจึงคาดไว้แม่นยำว่าอีกฝ่ายไม่มีทางรอต่อไปได้เรื่อยๆ
“นักพรต! ในเมื่อหาเจอแล้วยังมัวยืนเหม่ออยู่ทำไม รีบไปจับไอ้โจรขโมยเด็กนี่สิ! จะปล่อยให้พวกมันไปทำร้ายผู้อื่นอีกไม่ได้นะ”
ในเรื่องเช่นนี้ พระชราดูจะร้อนใจยิ่งกว่าหลี่ฮั่วหวังเสียอีก
“ไม่ต้องรีบ จับตัวที่ออกมาขโมยของได้ตัวเดียวไม่มีประโยชน์อันใด ต้องปล่อยมันไปก่อนจึงจะตกปลาตัวใหญ่ข้างหลังได้”
เมื่อเห็นคนเคาะยามผู้นั้นเดินไกลออกไป หลี่ฮั่วหวังที่ล่องหนอยู่ก็เหยียบแผ่นกระเบื้องสะกดรอยตามหลังเขาไปอย่างเงียบเชียบ
เวลาค่อยๆ ล่วงเลย เมื่อเข้าสู่ยามสี่ เงาที่บวมฉุนั้นก็ขยายใหญ่โตเท่าบ้านหลังหนึ่ง ราวกับยักษ์ดำร่างย่อมที่ก้าวโซซัดโซเซไปตามถนน
ยามนี้พระชราข้างกายหลี่ฮั่วหวังร้อนใจจนกระทืบเท้า เพราะเห็นเด็กในตะกร้าไม้ไผ่คนหนึ่งกำลังลอยทะลุผนังหลอมรวมเข้าไปในเงายักษ์ตนนั้น
ดูเหมือนจะรู้สึกว่าหยิบฉวยมาพอสมควรแล้ว เงานั้นจึงแยกตัวออกจากแผ่นหลังของคนเคาะยาม กวัดแกว่งแขนขาอันเรียวยาวแล้วลอยละล่องขึ้นสู่เวหา
“นักพรต! มันจะหนีแล้ว! รีบตามไปสิ!!” พระชราที่เห็นภาพนี้ร้อนใจจนแทบจะร้องไห้
“อย่าเอะอะ!” หลี่ฮั่วหวังกระทืบเท้าขวาลงบนรูปสลักสัตว์หินบนหลังคาอย่างแรง แล้วพุ่งทะยานไล่ตามไปทางนั้น
เงาลอยอยู่บนฟ้า หลี่ฮั่วหวังวิ่งไล่อยู่บนดิน ยังดีที่ตอนนี้สายตาของเขาดีพอ มิเช่นนั้นเงาดำทะมึนที่กลืนไปกับฟ้ามืดคงแยกไม่ออกโดยสิ้นเชิง
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังวิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ เขาก็วิ่งพ้นตัวอำเภอชางสุ่ย จนมาถึงบนถนนดินนอกอำเภอ
ยามนี้เขาเหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ ระยะห่างระหว่างเขากับสิ่งนั้นเริ่มถูกทิ้งห่างออกไปทุกที
“แบบนี้ไม่ได้การแน่ จะคลาดสายตาแล้ว!” หลี่ฮั่วหวังหยิบแผ่นยันต์ออกมาแผ่นหนึ่งทันที กัดปลายนิ้วจนแตกแล้วเริ่มตวัดวาด
ครั้นแผ่นยันต์ทั้งสองแผ่นถูกแปะลงบนหัวเข่าทั้งสองข้างของหลี่ฮั่วหวัง เส้นเลือดดำบนใบหน้าของเขาก็ปูดโปนขึ้นมาฉับพลัน ดูดุร้ายน่าสะพรึงกลัวเป็นพิเศษ ไอร้อนรุ่มอันยากจะอธิบายเข้าปกคลุมขั้วหัวใจของหลี่ฮั่วหวัง
แต่สิ่งที่แลกไปย่อมมีผลตอบแทน ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวในชั่วพริบตา
ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น สายลมตีจนเนื้อใหม่ที่งอกบนใบหน้าหลี่ฮั่วหวังลู่ไปข้างหลังไม่หยุด ในที่สุดเขาก็ตามเงานั้นทัน
ฟ้าค่อยๆ สาง ทันทีที่แสงตะวันแรกสาดส่อง พร้อมเสียงดังปุ เงานั้นก็แตกสลาย ของที่อยู่ข้างในต่างร่วงหล่นลงสู่แม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลเชี่ยวกราก
เมื่อหลี่ฮั่วหวังพุ่งไปถึงริมแม่น้ำ ก็เห็นในสายน้ำขุ่นมัวเลือนรางนั้นมีบางสิ่งกำลังขนสมุนไพรที่ร่วงลงไป
ระลอกน้ำกระเพื่อมไหว หลี่ฮั่วหวังมองไม่ชัดว่านั่นคืออะไร ได้แต่มองสิ่งเลือนรางใต้น้ำห่อหุ้มสมุนไพรเหล่านั้นเคลื่อนไปยังถ้ำหินปูนใต้น้ำที่อยู่ไกลออกไป
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นมองช่องแคบเตี้ยๆ เหนือผิวน้ำที่อยู่ไกลออกไป “หรือว่าที่นี่จะเป็นรังของพวกมัน”
เหนือถ้ำหินปูนคือภูเขาหินสูงตระหง่านเขียวขจีลูกหนึ่ง ส่วนถ้ำหินปูนตรงเชิงเขานั้นคล้ายปากยักษ์สีดำที่กลืนแม่น้ำสายกว้างใหญ่ลงท้องไม่หยุดหย่อน
หลังจากจำแนกตำแหน่งกับแผนที่อย่างละเอียดแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าที่นี่อยู่กึ่งกลางระหว่างอำเภอที่เด็กหายไปหลายอำเภอนั้นพอดี เรื่องราวทั้งหมดล้วนมีต้นตอมาจากที่นี่
“ไม่ว่าพวกมันจะเป็นตัวอะไร พวกสารเลวพวกนี้น่าจะเหมือนกับตันหยางจื่อในตอนนั้น ที่จงใจหลบซ่อนอยู่ในสถานที่รกร้างไร้ผู้คนเช่นนี้”
การพบที่กบดานของอีกฝ่ายเดิมทีควรเป็นเรื่องน่ายินดี แต่เมื่อหลี่ฮั่วหวังมองถ้ำหินปูนที่ผิวน้ำนั้น ชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง
“แต่ฉันจะเข้าไปได้อย่างไรกัน”
กำลังโหลดความเห็น...