ตอนที่ 318 ลักษณ์ทำนาย
เมื่อออกมาจากคุก หลี่ฮั่วหวังก็มาถึงลานด้านหลังของที่ว่าการอำเภอชางสุ่ย พอไปถึงตรงนั้น ก็เห็นเจ้าหมั่นโถวยื่นหัวเข้าไปในรางม้า แย่งน้ำม้ากิน
ครั้นได้กลิ่นอันคุ้นเคย หมั่นโถวก็หันหน้ากลับมามองเขาด้วยแววตาไร้เดียงสา มันหิวแล้ว
หลี่ฮั่วหวังพาหมั่นโถวเดินมายังท้องถนน แม้ว่าเรื่องขโมยทารกจะทำให้ทั้งอำเภอชางสุ่ยตกอยู่ในความหวาดผวาของผู้คน ทว่าอย่างน้อยบนถนนก็ยังมีคนทำการค้าขายอยู่
“เกี๊ยวน้ำมันพริก” หลี่ฮั่วหวังมองอาหารที่ไม่เคยได้ยินชื่อนั้น ก่อนจะพาหมั่นโถวเดินไปยังร้านที่สอง “บะหมี่หนาม”
บะหมี่เส้นใหญ่สีเขียวแต้มจุดดำสองชามถูกยกมาเสิร์ฟ ด้านบนราดน้ำพริกกลิ่นหอมเตะจมูกไว้ชั้นหนึ่ง
เมื่อเห็นว่าหมั่นโถวกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยหยิบตะเกียบออกมาจากตะกร้าสานไม้ไผ่แล้วเริ่มกินบ้าง
บะหมี่เส้นใหญ่นี้ประหลาดนัก เข้าปากแล้วรู้สึกชาไปทั้งปาก ทว่าในบะหมี่หาได้ใส่พริกหอมไม่ ความชาเช่นนี้เกิดจากหนามเล็กๆ นับไม่ถ้วนในเส้นที่ครูดลิ้น
สีเขียวของเส้นบะหมี่นี้กลับใช้พุ่มหนามย้อมขึ้นมา ที่พิเศษยิ่งกว่านั้นคือหลังจากเข้าปากแล้ว หนามเหล่านั้นก็พลันอ่อนนุ่มลงอย่างรวดเร็ว
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังกินอาหารเฉพาะถิ่นของต้าเหลียงอยู่นั้น ก็มีคนสองคนเดินเข้ามานั่งข้างๆ ทั้งสองพูดคุยกันเสียงเบา แทรกด้วยเสียงหัวเราะแบบที่มีเพียงบุรุษด้วยกันเท่านั้นจะเข้าใจ
“จริงแท้แน่นอน พี่ชายอย่างข้าเป็นคนเช่นไร จะหลอกเจ้าได้หรือ ที่ออกมาจากประตูด่านผีนั้นมิได้มีแค่ผีบุรุษ ยังมีผีสตรีด้วยนะ~! ผีสตรีตนนั้นงามล้ำนัก เหะๆๆ~”
“ผีสตรีตนนั้นก็อัดอั้นทรมานเต็มทน..... เหะๆๆ~ แล้วพี่ชายอย่างข้าจะนิ่งดูดายได้หรือ วันรุ่งขึ้นพอลุกจากเตียง ตัวข้าเบาไปตั้งแปดตำลึง!”
ได้ยินเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็อดขมวดคิ้วมิได้ ราษฎรในโลกนี้มีชีวิตอยู่อย่างเลอะเลือน และตายไปอย่างเลอะเลือน หลงเชื่อข่าวลือไร้สาระเหล่านี้ โดยไม่รู้แม้แต่น้อยว่ารอบกายตนเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่
ระหว่างฟังคนผู้นั้นโอ้อวดวาสนาเสพสมของตน หลี่ฮั่วหวังก็ก้มหน้าก้มตากินบะหมี่ของตนต่อไป
รีบกินบะหมี่จนหมดแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็คิดว่าในเมื่อยันต์เสี่ยงทายคราวก่อนได้ผล เขาจะลองใช้วิธีเดิมซ้ำอีกครา
ยันต์ที่ใช้ทำนายเสร็จแล้วถูกจุดไฟเผาอีกครั้ง เถ้าถ่านถูกหลี่ฮั่วหวังกลืนลงท้องไปอีกหน ทว่าคราวนี้กลับมิได้ส่งผลเหมือนกับครั้งก่อน
“ทำไมยันต์นี่เดี๋ยวได้ผลเดี๋ยวไม่ได้ผล หรือว่าฉันวาดผิด” หลี่ฮั่วหวังมองตำรายันต์ในมือพลางครุ่นคิดอย่างละเอียด
เนื่องจากเพิ่งใช้สิ่งนี้เป็นครั้งที่สอง หลี่ฮั่วหวังจึงยังไม่ชำนาญอย่างเห็นได้ชัด
“ใต้เท้า เถ้าแก่ร้านซูซินถังก็มาร้องเรียนกับทางการเช่นกันขอรับ!”
เสียงของมือปราบเพิ่งจะตะโกนออกมา ก็ถูกนายอำเภอโหลวดึงตัวออกไปเสียแล้ว “อย่าได้รบกวนการทำพิธีของใต้เท้า!”
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะจับไอ้ตัวที่ขโมยเด็กได้ยากเย็นขนาดนี้!” ในเมื่อเสี่ยงทายไม่ได้ผล หลี่ฮั่วหวังก็ใช้วิธีโง่ๆ คือซุ่มเฝ้ารอ
ทว่าหลังจากซุ่มรออยู่หลายวันติดต่อกัน พวกมันราวกับรู้ว่าหลี่ฮั่วหวังจะมา การขโมยทารกในอำเภอชางสุ่ยจึงหยุดชะงักไปอย่างน่าประหลาดเช่นนี้
ในภวังค์สะลึมสะลือ หลี่ฮั่วหวังที่นอนหลับอยู่ในห้องพักรับรองก็ถูกเสียงผู้คนปลุกให้ตื่นขึ้น ยามที่เขาผลักหน้าต่างมองออกไปข้างนอก ฝูงชนมืดฟ้ามัวดินกำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกตามแนวถนน สีหน้าของทุกคนต่างตื่นเต้นฮึกเหิมเป็นพิเศษ
“นี่มัน...” หลี่ฮั่วหวังผู้เคลือบแคลงสงสัยหมุนตัวเดินออกจากห้องพักรับรองแล้วตามไป
เดินตามคนเหล่านั้นไปได้ไม่ไกล หลี่ฮั่วหวังก็รู้ว่าพวกเขาจะไปทำสิ่งใด ผู้คนล้อมทางแยกไว้แน่นจนน้ำซึมไม่ผ่าน และตรงใจกลางทางแยกนั้นก็คือชายปักผ้าที่ถูกมัดไว้กับเสาไม้ต้นหนึ่ง
“ลงทัณฑ์~!” นายอำเภอโหลวผู้มีสีหน้าเปี่ยมด้วยคุณธรรมโยนป้ายคำสั่งสีแดงลงไป เสียงโห่ร้องสรรเสริญพลันดังขึ้นไม่ขาดสาย
ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังเดินเข้ามา นายอำเภอโหลวที่กำลังวางท่าขุนนางเต็มที่ก็ผุดลุกขึ้นสละที่นั่งให้ทันที
“ใต้เท้า ท่านมาแล้วหรือขอรับ จับโจรผู้นี้ได้ต้องยกความดีให้ท่านโดยแท้ขอรับ!”
“นี่จะตัดหัวมันเลยหรือ เร็วถึงเพียงนี้ มิใช่ว่าต้องรอประหารหลังฤดูสารทหรอกหรือ”
นายอำเภอโหลวมองไปยังชายปักผ้าผู้นั้น ท่าทางราวกับอยากจะกินเนื้อมันทั้งเป็น “คนผู้นี้ชั่วช้าสามานย์ถึงที่สุด! จะให้ตัดหัวมันง่ายๆ ได้อย่างไร! เพื่อชำระแค้นให้ราษฎรอำเภอชางสุ่ย! มันสมควรรับทัณฑ์แล่เนื้อพันชิ้น!”
ในเวลานั้นเอง ชายฉกรรจ์สวมเสื้อกั๊กสั้นสีแดงคนหนึ่งก็ก้าวออกมา รับชามสุราเหลืองขึ้นมาแหงนหน้าดื่มจนหมด จากนั้นก็ชูดาบแล่เนื้อในมือขึ้นแล้วเริ่มลงมือทำงาน
ทุกคราที่เฉือนเนื้อชิ้นหนึ่งออกมาจากร่างของชายปักผ้าผู้นั้น ผู้คนโดยรอบต่างส่งเสียงโห่ร้องยินดีระลอกแล้วระลอกเล่า
“คนเหล่านั้นยัดเงินอีแปะใส่อกเสื้อมือปราบหมายความว่าอย่างไรกัน” หลี่ฮั่วหวังชี้นิ้วไปยังมุมหนึ่ง
“อ้อ นั่นล้วนเป็นคนในบ้านของผู้เสียหายขอรับ พวกเขาไม่อยากให้โจรผู้นี้ได้ผุดได้เกิด จึงคิดจะซื้อเนื้อหนังกระดูกของมันกลับไปเลี้ยงหมา หากแค้นกันลึกล้ำจริงๆ ก็มีคนที่กินเนื้อดื่มเลือดศัตรูเช่นกันขอรับ”
“เฮ้อ ตามหลักการแล้ว เรื่องนี้มิสอดคล้องกับกฎหมายต้าเหลียง แต่พอนึกถึงว่าโจรผู้นั้นเกือบจะย่ำยีลูกสาวสุดที่รักของข้าแล้ว อย่าว่าแต่พวกเขาเลย แม้แต่ข้าเองก็ยังอยากจะพุ่งเข้าไปกัดสักคำ! มันช่างน่าชังยิ่งนัก!”
ร่างของชายปักผ้าค่อยๆ ถูกชำแหละจนน่าสะพรึงกลัวยิ่ง ทว่าไม่ว่าชายหญิงเด็กหรือคนชรากลับไม่มีผู้ใดหวาดกลัว มีแต่ยิ่งตื่นเต้นฮึกเหิม เสียงโห่ร้องดังไม่ขาดสาย ภาพเบื้องหน้าช่างวิปริตพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง
ทุกครั้งที่ใบมีดกรีดลง พร้อมกับเสียงโห่ร้องรอบด้าน ชายปักผ้าผู้นั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหัวใจจะแหลกสลาย
ร้องไปร้องมา สายตาที่มันมองผู้คนรอบด้านก็กลายเป็นอาฆาตแค้น มันเลิกกรีดร้อง หันมาก่นด่าสาดเสียเทเสีย ยิ่งเจ็บก็ยิ่งด่าเสียงดัง
“แสร้งทำเป็นคนดีอะไรกัน! ข้าแค่เล่นสนุกแล้วจะทำไม! ข้าเล่นมาตั้งกี่หน ไม่มีสักคนที่ยังบริสุทธิ์! ผู้หญิงที่นี่ของพวกเจ้าล้วนเป็นนังแพศยา! เป็นของเหลือเดน!! เป็นนังขายตัวทั้งนั้น!!”
คำพูดนี้ทำให้ฝูงชนเดือดดาลทันที เสียงด่าทอดังระงม หากไม่มีมือปราบขวางไว้ เกรงว่าคงกรูเข้าไปรุมฆ่ามันตายไปนานแล้ว
“หือ เดี๋ยวก่อน!” คล้ายกับหลี่ฮั่วหวังมองเห็นสิ่งใดเข้า เขาจึงรีบสาวเท้าเดินลงไปทันที
เมื่อมาถึงเบื้องหน้าชายปักผ้า เขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นว่ารอยมีดโชกเลือดบนร่างมันพอดิบพอดีจนเกือบจะเรียงเป็นลักษณ์ทำนายที่ตนเคยใช้กระดูกคนเสี่ยงทายออกมา! “ที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือ”
“ถ้าข้าหลอกเจ้า ข้าก็เป็นไอ้ลูกเต่า! ผู้หญิงเป็นร้อยคน ไม่มีสักคนที่มีเลือดพรหมจรรย์! ผู้หญิงชางสุ่ยของพวกเจ้าถูกคนย่ำยีจนไม่เหลือดีไปนานแล้ว!”
ฟังดูคล้ายคำพูดสะอิดสะเอียนเพื่อยั่วโมโหคนก่อนตาย ทว่าเมื่อมองลักษณ์ทำนายบนร่างมัน หลี่ฮั่วหวังกลับมิได้คิดเช่นนั้น
“เลือดพรหมจรรย์... เลือดพรหมจรรย์...” หลี่ฮั่วหวังที่ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขารีบพุ่งเข้าไปตรงหน้านายอำเภอโหลวแล้วเอ่ยถาม “นายอำเภอโหลว ก่อนหน้านี้ท่านเคยบอกว่า นอกจากสตรีถูกย่ำยีกับทารกถูกขโมยแล้ว ยังมีสิ่งอื่นถูกขโมยไปด้วยใช่หรือไม่”
“ใช่แล้วขอรับ มีอันใดหรือ ใต้เท้าพบเบาะแสแล้วหรือขอรับ”
“ไปค้นหารายการสิ่งของทั้งหมดที่ถูกขโมยมาให้ข้า! ถูกขโมยไปเท่าใด ถูกขโมยสิ่งใดไปบ้าง ข้าต้องรู้ให้หมด!”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงเด็ดขาดฟันธงของหลี่ฮั่วหวัง นายอำเภอโหลวจึงรีบไปจัดการในทันที
เด็กที่ถูกขโมยไปนั้นตามกลับคืนมายาก แต่สิ่งของที่ถูกขโมยไปกลับตรวจนับได้ง่ายดายยิ่ง
ผ่านไปไม่นาน รายการสิ่งของทั้งหมดที่ถูกขโมยก็ถูกรวบรวมมาอยู่ในมือของหลี่ฮั่วหวัง
“ตังกุย..... ชุ่นอวิ๋น..... ชาด...” ยิ่งหลี่ฮั่วหวังไล่ดูรายการเหล่านี้ คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น
เมื่อนึกถึงคำของชายปักผ้าที่ว่าไม่มีเลือดพรหมจรรย์ ผีสาวผู้พาวิญญาณหลุดลอยในปากชายคนก่อน และเหล่าเด็กที่หายตัวไป
ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็หยิบพู่กันขึ้นมาเขียนเติมลงบนกระดาษในมืออีกไม่กี่คำ เม็ดแดง เบญจอมฤต และกระดูกเปื่อย
เมื่อมองดูทุกสิ่งที่บันทึกอยู่ในมือ ดวงตาของหลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ
“สรรพคุณยานี้... รวมถึงสัดส่วนนี้ นี่มันเทียบโอสถเทียบหนึ่งชัดๆ! มีคนกำลังนำสิ่งของเหล่านี้ไปหลอมโอสถ!!”
กำลังโหลดความเห็น...