ตอนที่ 317 หญิงปักผ้า
“อืม... ลักษณ์ทำนายนี้...” หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางมองรอยร้าวบนกะโหลก แล้วเปิดตำรายันต์ขึ้นมาเทียบดู
“เฉียนเหวยเทียน เทียนเฟิงโก้ว เทียนซานตุ้น” นี่คือลักษณ์ทำนายที่หลี่ฮั่วหวังเสี่ยงทายออกมาได้
ทว่าที่ประหลาดคือในตำรากลับไม่ได้บันทึกวิธีถอดความลักษณ์ทำนายไว้ มีเพียงบอกให้นำกระดาษยันต์ไปเผาเป็นเถ้าแล้วกลืนลงท้อง
เมื่อเหลือบมองนายอำเภอโหลวที่ยืนรออยู่ด้านข้าง หลี่ฮั่วหวังจึงใคร่ครวญชั่วครู่ ก่อนจะล้วงเอาเหล็กจุดไฟออกมาจากอกเสื้อ แล้วขูดลงบนมุมหนึ่งของฮู้เหลืองอย่างแรง
ยามที่แผ่นยันต์นี้ถูกเปลวเพลิงสีเขียวพิลึกพิลั่นจุดติด หลี่ฮั่วหวังพลันรู้สึกอึดอัดไปทั้งร่างจนต้องแหงนลำคอขึ้น
พริบตาถัดมาเขาก็ได้ยินเสียงแหลมเล็กกระซิบกระซาบดังขึ้น ทว่าครั้นตั้งใจสดับฟัง กลับไม่ได้ยินสิ่งใดแม้แต่น้อย
ยันต์ลุกไหม้ขึ้นมา ทว่าเถ้าถ่านที่หลงเหลือจากการเผาไหม้นั้นกลับมิได้แตกกระจาย หากแต่ค่อยๆ บิดงอ ค่อยๆ ม้วนตัวกลายเป็นขี้เถ้าสีดำที่มีลักษณะคล้ายกับทารกผิวเหี่ยวย่นสีดำสนิท
เมื่อมองดูสิ่งนี้ในมือของตน หลี่ฮั่วหวังลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะโยนมันลงไปในน้ำชาข้างกายแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็ยืนรอคอยบางสิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบเชียบ ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นทั้งสิ้น
ในเวลานี้ไก่ด้านนอกเริ่มขันแล้ว หลี่ฮั่วหวังกับนายอำเภอโหลวกลับยืนจ้องตากันปริบๆ อยู่ในห้อง
“ตำรายันต์นี้มันใช้ได้จริงรึเปล่าเนี่ย เสี่ยงทายไม่ใช่เหรอ แล้วคำทำนายล่ะ” หลี่ฮั่วหวังมองดูสิ่งของในมือ ความสงสัยเริ่มผุดพรายขึ้นในใจ
เมื่อเห็นว่าหลี่ฮั่วหวังเจอทางตัน นายอำเภอโหลวก็เอ่ยขึ้นอย่างรู้ใจทันที “ใต้เท้า ท่านก็เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปพักผ่อนก่อนดีหรือไม่ขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังที่กำลังติดลมอยู่ไหนเลยจะยอมพัก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพลิกตำรายันต์ในมือต่อไป
แต่ในจังหวะนั้นเอง ดรุณีร่างเล็กบอบบางคนหนึ่งก็เดินออกมาจากประตู นางดึงชายเสื้อของนายอำเภอโหลวแล้วเขย่าเบาๆ “ท่านพ่อ..... เหตุใดท่านไม่นอนอีกแล้วเจ้าคะ”
ยามต้องเผชิญหน้ากับบุตรสาวของตน นายอำเภอโหลวย่อมไม่อาจแข็งกร้าวได้ รีบปั้นสีหน้ายิ้มแย้มปลอบประโลมนาง “โธ่ ลูกรัก เจ้าไปกินมื้อเช้ากับแม่ของเจ้าก่อนเถิด อีกประเดี๋ยวพ่อก็จะตามไปแล้ว”
“อื้อ~ ข้าไม่ยอมหรอก เมื่อวานท่านพ่อก็พูดเช่นนี้” ดรุณีน้อยออดอ้อนนายอำเภอโหลวอย่างสนิทสนม ทันใดนั้นเอง เสียงตวาดทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจนสองพ่อลูกสะดุ้งตัวสั่นไปทั้งร่าง
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังก้าวเดินมาทางนี้ ใบหน้าของนายอำเภอโหลวพลันซีดเผือดลงในชั่วพริบตา รีบเอาตัวเข้าขวางบุตรสาวไว้ด้านหลังทันที
“ใต้... ใต้เท้า นี่คือบุตรสาวของข้าน้อยเองขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังผลักเขาออกไป พุ่งเข้าไปตรงหน้าดรุณีผู้นั้น และท่ามกลางสายตาตกตะลึงของนาง เขากระชากถุงผ้าใบเล็กลวดลายหลากสีออกมาจากเอวนาง
เขาจ้องมองลวดลายบนถุงผ้านั้นแล้วเอ่ยถาม “นี่ใครทำขึ้นมา”
ลวดลายบนถุงผ้าเล็กๆ ใบนี้ กลับมีส่วนหนึ่งที่เหมือนกับนิมิตคำทำนายก่อนหน้านี้ไม่ผิดเพี้ยน
บุตรสาวของนายอำเภอโหลวถูกบุรุษท่าทางดุร้ายผู้นี้ทำให้หวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด นางเหลือบมองบิดาของตนเป็นอันดับแรก ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยื่นมือเข้าช่วยตน น้ำเสียงของนางจึงสั่นเครือขึ้นมาทันที “นี่เป็นถุงหอมที่หญิงปักผ้าทำให้ข้าเจ้าค่ะ”
“หญิงปักผ้ารึ ไปเรียกนางมา!” บนโลกใบนี้ไม่มีทางมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้แน่ บางทียันต์นั่นอาจจะได้ผลจริงๆ นี่คือการถอดรหัสคำทำนายที่หลี่ฮั่วหวังต้องการ!
ไม่นานนักหญิงปักผ้าผู้นั้นก็ถูกมือปราบคุมตัวมาส่งตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง นางดูมีอายุมากกว่าบุตรสาวของนายอำเภอโหลว หากแต่ท่าทางกลับดูอ่อนแอแบบบาง ราวกับว่าหากโดนลมพัดเพียงนิดก็คงจะล้มพับลงไป
“ถุงหอมนี่เจ้าเป็นคนทำรึ” หลี่ฮั่วหวังถือสิ่งนั้นไว้พลางเอ่ยซักไซ้สตรีผู้นั้น
“เจ้าค่ะ...” หญิงปักผ้ารับคำเสียงเบาพลางก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองแม้แต่น้อย
“เหตุใดนกบนถุงหอมนี้ถึงเป็นลวดลายเช่นนี้”
“นี่คือนกยวนยาง...”
“ข้าถามเจ้าว่าเหตุใดถึงปักลวดลายเช่นนี้!!” เสียงตวาดลั่นของหลี่ฮั่วหวังทำให้ทุกคนในที่นั้นสะดุ้งตกใจสุดขีด
หญิงปักผ้าผู้นั้นดูราวกับจะร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว หยาดน้ำตาเอ่อคลออยู่ในเบ้าตาไม่หยุด “นกยวนยาง... เขาก็... ปักกันเช่นนี้... ทั้งนั้นเจ้าค่ะ...”
หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้าไปหาหญิงปักผ้าผู้นั้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้น เสียงเสียดสีระหว่างตัวกระบี่กับฝักกระบี่ก็ค่อยๆ ดังแว่วตามมา
ยามที่กระบี่พู่ม่วงถูกชักออกมา หลี่ฮั่วหวังผู้เปี่ยมล้นไปด้วยไอสังหารทั่วร่างก็ดูน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งยวดในสายตาของทุกคนในห้อง
หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่ตรงหน้าหญิงปักผ้าผู้นั้น แรงกดดันที่เกือบจะสัมผัสได้จริงบนร่างของเขาทำให้นางสติแตกกระเจิงลงในพริบตา
“ข้าไม่รู้! ยายของข้าสอนให้ข้าปักแบบนี้! นกยวนยางแต่โบราณมาเขาก็ปักกันแบบนี้ทั้งนั้น” หญิงปักผ้านั่งยองๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนพื้นจนน้ำตาอาบแก้ม
พริบตาถัดมา ภายในห้องพลันเงียบสงัดลง ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้ามือปราบที่กุมด้ามดาบอยู่ด้านข้าง หรือซือเหยียที่กำลังลูบเคราตัวเองอยู่ ต่างก็เบิกตากว้างจ้องมองไปยังหญิงปักผ้าผู้นั้น
เสียงของนางในครึ่งประโยคแรกยังนับว่าปกติ หากแต่ครึ่งประโยคหลังกลับกลายเป็นเสียงของบุรุษ!
หัวหน้ามือปราบที่อยู่ด้านข้างพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก ยื่นมือไปคลำหน้าอกหญิงปักผ้าผู้นั้นอย่างแรงหนึ่งที จากนั้นจึงหันไปบอกนายอำเภอโหลวด้วยสีหน้าตกตะลึง “ใต้เท้า! นังนี่มันมีของขอรับ!”
เมื่อนายอำเภอโหลวได้ยินคำนี้ก็พลันหน้าถอดสี รีบหันไปมองบุตรสาวของตนเป็นอันดับแรกทันที
หลี่ฮั่วหวังบีบคอหญิงปักผ้าที่แท้คือบุรุษแต่งกายเป็นสตรีผู้นั้น แล้วค่อยๆ ยกร่างมันขึ้นมา “นายอำเภอโหลว ดูท่าจะเจอไอ้ตัวการที่ย่ำยีสตรีแล้ว!”
“ขะ-ขัง..... ขังมันเข้าคุก สอบสวนมันให้ข้า!! สอบให้หนัก!!” ยามนี้นายอำเภอโหลวโกรธจนเสียงเปลี่ยน สองมือสั่นระริกไม่หยุด
อุตส่าห์หาเบาะแสพบอย่างยากเย็น หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่ปล่อยไปง่ายๆ เขาเดินตามชายปักผ้าที่ถูกเหล่ามือปราบคุมตัวมุ่งหน้าไปยังคุก
ชั่วครู่ต่อมา ภายในคุกหลวงแห่งอำเภอชางสุ่ยก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนายิ่งของชายปักผ้าผู้นั้นดังระงมขึ้น
“บอกมา! พรรคพวกของเจ้ายังมีผู้ใดอีก! ตอนนี้หลบซ่อนอยู่ที่ใด! พวกเจ้าขโมยทารกไปทำไมกัน!!”
เมื่อมองดูเหล็กนาบสีแดงชาดที่ทาบลงบนผิวหนังจนส่งเสียงฉ่าไม่ขาดสาย รวมถึงแส้ที่แช่อยู่ในถังน้ำเกลือ หลี่ฮั่วหวังก็อดที่จะขมวดคิ้วมิได้
“พอแล้ว ถอยออกไปให้หมดเถิด” เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปยังชายปักผ้าที่สภาพดูแทบไม่เป็นผู้เป็นคนผู้นั้น
หลี่ฮั่วหวังเมินเฉยต่อเหล็กนาบที่นายทะเบียนคุกประคองส่งมาให้อย่างสิ้นเชิง เขาเดินไปตรงหน้ามัน แล้วถอดหมวกสานบนศีรษะของตนออก
บาดแผลของหลี่ฮั่วหวังสมานตัวรวดเร็วยิ่ง ผิวหนังบนใบหน้าฟื้นคืนไปกว่าครึ่งแล้ว ทว่าสภาพเช่นนี้ของเขากลับยิ่งน่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม
ชายปักผ้าที่ถูกทัณฑ์ทรมานจนหมดสิ้นเรี่ยวแรง ครั้นเห็นสภาพของหลี่ฮั่วหวังก็คล้ายมีแรงขึ้นมาอีกครา มันพยายามเอนกายไปด้านหลังสุดชีวิต ประหนึ่งหวาดกลัวว่าหลี่ฮั่วหวังจะเขมือบตนเสีย
“แกร๊งๆ” ท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกัน ห่อเครื่องทรมานสารพัดชนิดของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ คลี่ออกตรงชายเสื้อ “พูดมาเถิด”
“ข้าไม่รู้จริงๆ ขอรับ! คนที่ย่ำยีสตรีคือข้า ข้ายอมรับ! แต่มิใช่ข้าจริงๆ ที่ขโมยทารกไป!” ชายปักผ้าหวาดกลัวจนปัสสาวะราดกางเกง แต่คำพูดจากปากยังคงไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
“เช่นนั้นรึ” หลี่ฮั่วหวังเลือกเลื่อยขนาดเล็กออกมาเล่มหนึ่ง ใช้มือกดศีรษะของมันแนบกับผนัง จากนั้นจึงวางเลื่อยลงไปแล้วเริ่มเลื่อยไปทางซ้ายทีขวาที
หากจะกล่าวว่าก่อนหน้านี้เสียงของชายปักผ้ายังเป็นเสียงกรีดร้องของมนุษย์ เช่นนั้นในช่วงเวลาถัดมา เสียงของมันก็กลายสภาพเป็นเสียงร่ำไห้ของภูตผีไปโดยสิ้นเชิง
ครึ่งชั่วยามผ่านไป หลี่ฮั่วหวังบริกรรมสัจคัมภีร์อัคคีอ่าว เริ่มทำการรักษาบาดแผลให้แก่ชายปักผ้าที่ลมหายใจรวยริน
“แปลก เป็นเพราะอะไรกัน ไอ้หมอนี่ไม่รู้เรื่องจริงๆ เหรอ” หลี่ฮั่วหวังกล้ายืนยันว่าคนผู้นี้พูดความจริง ทรมานกันถึงเพียงนี้ ต่อให้เป็นตัวเขาเองก็ใช่ว่าจะทนไหว
“หรือว่า..... ไอ้คนที่ย่ำยีผู้หญิงกับพวกขโมยเด็กที่จริงเป็นคนละกลุ่มกัน แค่บังเอิญเกิดขึ้นพร้อมกัน เลยเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเรื่องเดียวกัน”
ทันทีที่คิดถึงความเป็นไปได้นี้ อารมณ์ของหลี่ฮั่วหวังก็ขุ่นมัวลงอย่างยิ่ง เบาะแสขาดสะบั้นลงอีกครา
นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่ามันรับมือยากเย็นถึงเพียงนี้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีกำลังฝีมือระดับใด แต่การที่ฝ่ายนั้นเอาแต่หลบซ่อนไม่ยอมปรากฏตัว ช่างชวนให้หงุดหงิดใจยิ่งนัก
ยามนี้เขาถึงได้พบว่า งานของกองตรวจดารานี้ไม่ค่อยเหมือนกับที่ตนจินตนาการไว้ก่อนหน้านี้สักเท่าใด
ในเวลานี้ เสียงโครกครากพลันดังมาจากท้องของหลี่ฮั่วหวัง เขาไม่ได้กินอะไรมาสามมื้อแล้ว หากยังไม่กินอะไรอีก เกรงว่าร่างกายคงจะพังเป็นแน่
เขาชำเลืองมองชายปักผ้าที่แหลกเหลวมิเป็นรูปเป็นร่างผู้นั้นอีกครา ก่อนที่หลี่ฮั่วหวังจะหมุนตัวเดินออกไปนอกคุก
นายทะเบียนคุกที่ยืนตะลึงงันอยู่ข้างๆ เห็นหลี่ฮั่วหวังจะไป ตนเองไม่ไปส่ง กลับเตะก้นผู้คุมข้างกายเข้าอย่างแรงหนึ่งที
ผู้คุมที่ท่าทางลนลานผู้นั้นไม่มีทางเลือก จำต้องฝืนยิ้มเข้าไปส่งหลี่ฮั่วหวังอย่างนอบน้อม
“ใต้เท้าเดินดีๆ นะขอรับ ว่างๆ เชิญใต้เท้ามาอีกนะขอรับ ใต้เท้า..... ใต้เท้าฝีมือประณีตยิ่งนักขอรับ!”
กำลังโหลดความเห็น...