ตอนที่ 336 นิกายลวงลืม
“เคร้ง!” เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น กระบี่พู่ม่วงในมือหลี่ฮั่วหวังปะทะกับมีดขึ้นสนิมในมือหงต้าอย่างจัง
พร้อมเสียงแกร๊ก มีดขึ้นสนิมเล่มนั้นแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เศษใบมีดที่แตกกระจายต่างพลิกคมกลับ พุ่งปักเข้าใส่ใบหน้าหลี่ฮั่วหวัง
เผชิญการโจมตีที่ถึงตายนี้ หลี่ฮั่วหวังกลับไม่คิดป้องกันแม้แต่น้อย มือขวาที่กำด้ามกระบี่ออกแรงพรวด หมายแลกชีวิตต่อชีวิต ฟันหัวหงต้าให้ขาด
ทว่าในจังหวะนั้นลมแรงสายหนึ่งพัดมา ซินชือมาถึงแล้ว เขายกเท้าขวามหึมาขึ้นกระทืบลงใส่ร่างหลี่ฮั่วหวังอย่างแรง
ช้าไม่ทันการ เงาดำสายหนึ่งมุดออกมาจากชุดนักพรตของหลี่ฮั่วหวัง ชักกระบี่เหรียญทองแดงแทงสวนขึ้นไปที่ฝ่าเท้าของซินชือ
นั่นคือหนวดของหลี่ซุ่ย มันกำลังช่วยหลี่ฮั่วหวังระวังการลอบจู่โจมของซินชือ
หลี่ซุ่ยกับหลี่ฮั่วหวังหนึ่งร่างใช้สองทาง ในช่วงเวลาสั้นๆ ถึงกับยันทั้งสองไว้ได้โดยไม่เสียเปรียบ
ทว่าอีกฝ่ายมีถึงสามคน สองทางย่อมไม่พอ
พร้อมเสียงกระแทกทึบ หลี่ฮั่วหวังที่มีเศษใบมีดปักเต็มหน้าก็กระอักเลือดออกมาคำโต ถูกแรงมหาศาลกระแทกจนกระเด็นเข้าไปในกองซากปรักหักพัง ฝุ่นตลบขึ้นเป็นระลอก
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าอวัยวะภายในแทบจะเคลื่อนที่ไปหมด พอยืนขึ้นอย่างสั่นเทา ก็พบว่าตนถูกทั้งสามล้อมไว้ตรงกลางอีกครั้ง
ตอนนี้ทั่วป๋าตานชิงที่เพิ่งลอบจู่โจมหลี่ฮั่วหวังก็เอ่ยขึ้น “อย่าตีหลังมัน นิกายลวงลืมตัวนี้ใส่เกราะไว้ใต้เสื้อที่หลัง แข็งนัก”
หลี่ฮั่วหวังกลืนเลือดลงคอ ตะโกนใส่ทั่วป๋าตานชิงอย่างเดือดดาล “พี่ทั่วป๋า! ดูหนวดบนตัวข้าตอนนี้! ท่านลองถามใจตัวเองดู! สภาพอย่างข้าตอนนี้ นิกายลวงลืมจะปลอมได้จริงหรือ!”
ทั่วป๋าตานชิงมองหนวดเมือกสีดำที่พันกระบี่เหรียญทองแดงอยู่ตรงท้องของหลี่ฮั่วหวัง แววตาเผยความลังเลขึ้นมาวูบหนึ่ง
ทว่าเมื่อครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขากลับเงยหน้าบอกหงต้า “ขอเชื่อมีดสักเล่ม”
หงต้าในชุดขอทานแหวกเสื้อของตนออก เลือกมีดที่ยาวที่สุดจากมีดแวววาวมากมายข้างในแล้วโยนไปให้
การกระทำนี้ชัดเจนว่าไม่เชื่อหลี่ฮั่วหวังแล้ว พูดไปมากกว่านี้ก็ไร้ความหมาย
“จะอธิบายอะไร! ฆ่าพวกมันให้หมด! ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!!” เสียงสตรีอันห้าวหาญเสียงหนึ่งระเบิดก้องขึ้นกลางอากาศ
ความร้อนวูบหนึ่งพุ่งขึ้นหัว หลี่ฮั่วหวังกระทืบเท้าลงพื้นอย่างแรง พุ่งเข้าใส่ทั่วป๋าตานชิงที่กำลังจะรับมีด
หากไม่อยากถูกล้อมตาย ก็ต้องทลายวงล้อมของทั้งสามก่อน ทั่วป๋าตานชิงที่ยังไม่ได้อาวุธคือจุดอ่อน!
หลวงจีนซินชือที่อยู่ข้างๆ ยังคิดจะพุ่งเข้ามาช่วย หลี่ฮั่วหวังตาแดงก่ำยกกระบี่พู่ม่วงแทงเข้าปากตนเองแล้วปาดอย่างแรง ฟันครึ่งเหงือกพร้อมหนังแก้มครึ่งซีกถูกงัดหลุดออกมาทันที
จากหนังแก้มที่ฉีกเปิด มองเห็นช่องปากเละเลือดของหลี่ฮั่วหวังที่โผล่ออกมาสู่อากาศ
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจลึก แล้วพ่นใส่ทางนั้นอย่างแรง ฟันเปื้อนเลือดพุ่งออกจากรอยแหว่ง กระจายใส่หลวงจีนซินชือดั่งนางฟ้าโปรยบุปผา
ใช้ฟันบีบให้ซินชือถอยไปแล้ว กระบี่พู่ม่วงในมือหลี่ฮั่วหวังกับกระบี่เหรียญทองแดงของหลี่ซุ่ยก็เงื้อขึ้น ฟันตรงเข้าใส่ทั่วป๋าตานชิง
ทั่วป๋าตานชิงไขว้แขนรับอย่างแรง ผ้าแพรบนแขนเขาขาดกระจุย เผยให้เห็นสร้อยลูกวอลนัตสีแดงสดพวงหนึ่งข้างใต้
พร้อมเสียงเสียดสีบาดหูอย่างยิ่ง กระบี่พู่ม่วงในมือหลี่ฮั่วหวังปะทะเข้ากับลูกวอลนัตอย่างจัง
น่าตกตะลึงที่กระบี่พู่ม่วงซึ่งตัดเหล็กดุจตัดหยวกกลับถูกลูกวอลนัตหนีบไว้ได้จริงๆ ของสิ่งนี้มิใช่ของธรรมดา
สร้อยลูกวอลนัตสั่นไหวเบาๆ ราวกับมีบางสิ่งซ่อนอยู่ข้างใน สายตาอำมหิตนับสิบสายพุ่งออกมา ตรึงเข้าที่ศีรษะของหลี่ฮั่วหวัง
“อย่าเข้าใกล้มัน! เจ้านี่เลี้ยงกู่!” จงแดงที่ไม่ได้ปรากฏตัวมานานพลันกระโดดออกมาเตือนหลี่ฮั่วหวัง
ในวินาทีเป็นตาย หลี่ฮั่วหวังสั่งอยู่ในใจ “หลี่ซุ่ย ลงมือ!”
หนวดสีดำพันกระบี่เหรียญทองแดงแทงตรงเข้าหาหน้าอกที่เปิดโล่งของอีกฝ่าย
“กริ๊ง” เสียงใสดังขึ้น กระบี่เหรียญทองแดงหยุดค้างอยู่ที่หน้าอกของอีกฝ่าย แทงไม่เข้า
เสื้อผ้าขาดออก กุญแจอายุยืนสีทองอร่ามอันหนึ่งปรากฏต่อหน้าหลี่ฮั่วหวัง
ขณะที่ต่างฝ่ายต่างยันกันอยู่ หูของหลี่ฮั่วหวังกระดิกเล็กน้อย เขาได้ยินเสียงสะเทือนของซินชือที่กำลังพุ่งมาจากด้านหลัง
“ฮ่าๆๆ นิกายลวงลืม เป็นอย่างไร คาดไม่ถึงล่ะสิ”
มองใบหน้าลำพองใจของทั่วป๋าตานชิงตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังอ้าปาก พ่นฟันสองซี่ที่จงใจเก็บไว้ใส่หน้าเขา
ฟันแข็งระเบิดออกในพริบตา เศษฟันปนเลือดสาดใส่ทั่วป๋าตานชิงไปครึ่งหน้าครึ่งตัว
“อ๊ากกก!!!”
ถีบเข้ากลางอกเขาไปหนึ่งที หลี่ฮั่วหวังก็หลุดจากวงล้อมของทั้งสามได้ในที่สุด
ทว่าเขาเพิ่งถอนใจโล่งอก ออกจากวิหารที่ถล่มลงมา ก็ชนเข้ากับคนผู้หนึ่งเต็มๆ คนผู้นั้นคือหลี่ฮั่วหวัง
มองใบหน้าที่เหมือนตนเองทุกประการตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังทั้งสองต่างชะงักไปเล็กน้อย
“เอ่อร์จิ่ว! ฆ่าตัวเจ้าที่อยู่ตรงหน้าเสีย! นั่นคือนิกายลวงลืมปลอมตัวมา!”
ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็เห็นตัวเองตรงหน้าเผยสีหน้ารังเกียจถึงขีดสุด ชักกระบี่เหรียญทองแดงที่หลังออกมา แล้วพุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าดุร้าย
“นิกายลวงลืม!! พวกต้มตุ๋นสมควรตายอย่างพวกเจ้าบังอาจปลอมเป็นข้า! รับความตายไปเสีย!!”
ชั่วพริบตา หลี่ฮั่วหวังที่เพิ่งหลุดจากวงล้อมก็ตกอยู่ในสภาพถูกขนาบสองด้านอีกครั้ง
ซินชือพุ่งมาถึงพอดี เท้ามหึมาเหยียบลงบนร่างหลี่ฮั่วหวังดุจภูเขาไท่ซานกดทับ
ทว่าที่แปลกคือ หลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่กับที่กลับทะลุหลังเท้าของเขาโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง
ขณะที่ซินชือชะงักไปเล็กน้อย หลี่ฮั่วหวังใต้เท้าเขาก็ค่อยๆ จมหายลงไปในดิน
นั่นเป็นเพียงภาพลวง หลี่ฮั่วหวังตัวจริงได้ล่องหนไปนานแล้วโดยไม่มีผู้ใดรู้
หลี่ฮั่วหวังที่สลัดหลุดจากทุกคนแล้ว ขณะนี้ซ่อนอยู่บนขื่อของวิหารข้างๆ มองคนทั้งสี่ที่อยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าหม่นมืด
“บัดซบ! นิกายลวงลืมตัวนี้ใช้วิชาดำดินได้ด้วย!” เขาเห็นหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ไกลออกไปพูดอย่างหัวเสียยิ่งนัก
ตอนนั้นเอง ซินชือก็เดินเข้ามาด้วยแววตาระแวดระวัง มองหลี่ฮั่วหวังตรงหน้า แล้วส่งเสียงไปในหูของอีกสองคน
“ระวัง คนผู้นี้คือนิกายลวงลืม!”
สิ้นคำ อีกสองคนยังไม่ทันตอบสนอง หลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เบิกตากว้างทันที
“ธรรมาจารย์ซินชือ ท่านหมายความว่าอย่างไร ถ้าข้าเป็นนิกายลวงลืม คนเมื่อครู่ก็เป็นตัวจริงน่ะสิ ในเมื่อเขาเป็นตัวจริง แล้วท่านใส่ร้ายเขาทำไม”
“สรุปว่าจริงหรือปลอมท่านก็จะฆ่าหมดรึ ข้าก็แค่เถียงท่านไปคำเดียวไม่ใช่หรือ ใจแคบถึงเพียงนี้ ท่านไหวหรือไม่ คงไม่ได้จำผิดคนอีกแล้วกระมัง”
“หลี่ฮั่วหวัง” ถอยไปครึ่งก้าว จ้องซินชือตรงหน้าอย่างระแวดระวังยิ่ง
คำพูดนี้ทำให้ทั่วป๋าตานชิงกับหงต้าที่กำลังจะลงมือหยุดชะงัก หันไปมองหลวงจีนซินชือ
สีหน้าของซินชือเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูเหมือนชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร
หลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่บนขื่อเห็นภาพนี้ก็แค่นหัวเราะเย็นชา เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่านิกายลวงลืมที่เป็นศัตรูคู่อาฆาตจะมีวันช่วยเขาได้
กำลังโหลดความเห็น...