ตอนที่ 335 ถล่ม
“ธรรมาจารย์ซินชือ ท่านแน่ใจหรือว่าครานี้ไม่ได้จำคนผิดอีก”
กองตรวจดาราอาจเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์เพื่อให้งานสำเร็จได้ ทว่าหลี่ฮั่วหวังก้าวข้ามด่านในใจข้อนี้ไม่ได้เสียที
หลี่ฮั่วหวังพูดจบ ร่างเล็กๆ ของหญิงที่กำลังกราบไหว้พระก็หดวูบลง เหลือไว้เพียงเสื้อผ้าชุดหนึ่งกองอยู่กับที่
“เอ่อร์จิ่ว! เหตุใดเจ้าไม่ฟังคำอาตมา” มองซินชือที่หน้าตากลายเป็นดั่งวัชรปาณีถลึงตา หลี่ฮั่วหวังก็แค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง
เขาถือกระบี่เดินไปข้างกองเสื้อผ้า ปักลงบนเบาะสีเหลืองอย่างแรง เสียงร้องโหยหวนคล้ายลูกหมาดังขึ้น เลือดแดงฉานพุ่งทะลักออกมาจากเบาะไม่หยุด
สิ่งนั้นเมื่อครู่ไม่ได้หนีไปไหน เพียงแต่หดตัวจนเล็กแบนที่สุด แล้วซ่อนอยู่ในเบาะนั้น
“ธรรมาจารย์ซินชือ หากทุกครั้งท่านชี้ได้แม่นยำเช่นนี้ ข้าก็คงไม่ต้องคิดเอาเองแล้ว”
อีกอย่างเขาไม่อยากถูกคนอื่นใช้เป็นเครื่องมือ โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายเป็นตัวน่าขยะแขยงถึงเพียงนี้
เห็นบรรยากาศระหว่างทั้งสองชักไม่ดี จี้เซียงก็ปรามขึ้นทันที
“พอได้แล้ว! ข้ายังไม่ตายนะ! เจ้าพวกเด็กเมื่อวานซืนทำตัวดีๆ หน่อย! อย่าลืมว่าข้าเรียกพวกเจ้ามาทำอะไร!”
แม้จี้เซียงจะยิ้มแย้มเป็นกันเองมาตลอด ทว่าทั้งหลี่ฮั่วหวังและซินชือต่างไม่คิดว่าเขาเป็นลูกพลับนิ่มที่ใครจะบีบเล่นได้ เมื่อเขาออกปากแล้วจึงไม่พูดอะไรอีก
เวลาผ่านไปทีละน้อย ไม่นานพวกเขาก็เดินวนอยู่ในวัดอัฐิพุทธมาครึ่งชั่วยามแล้ว ทว่านอกจากตัวที่ซุ่มอยู่เมื่อครู่ ก็ไม่พบสิ่งใดอีก
ไม่รู้ว่านิกายลวงลืมจากไปนานแล้ว หรือจงใจหลบหน้าพวกเขากันแน่
แม้จะผ่านไปนานถึงเพียงนี้ จี้เซียงผู้เป็นหัวหน้ากลับไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นกลับยิ่งเป็นประกายขึ้นเรื่อยๆ
สิ่งนี้ยิ่งยืนยันข้อสันนิษฐานของหลี่ฮั่วหวัง จี้เซียงมาวัดอัฐิพุทธครั้งนี้มีจุดประสงค์อื่นแน่นอน
เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในวิหารอีกหลังที่เต็มไปด้วยศพแห้ง สีหน้าของจี้เซียงก็พลันยินดีอย่างบ้าคลั่ง
นิ้วที่ดีดลูกคิดเร่งความเร็วจนกลายเป็นเงาซ้อนหลายสาย สะเก็ดไฟเล็กๆ ปะทุออกมาจากลูกคิด
“มาเร็ว!”
จี้เซียงย่ำไปบนพื้นหินอ่อนตามจังหวะก้าวบางอย่าง เมื่อเดินวนอย่างซับซ้อนยิ่งครบสามรอบ ภาพวาดพระโพธิสัตว์นั่งขัดสมาธิบนเสาต้นหนึ่งก็ขยับเองอย่างพิลึก
เห็นภาพนี้ หลี่ฮั่วหวังยิ่งมั่นใจอยู่ในใจ “ฉันเดาไม่ผิด! จี้เซียงมาหาของ! ที่ว่ากวาดล้างนิกายลวงลืมเป็นแค่งานพ่วง!”
จากนั้นก็เห็นพระพุทธองค์ผู้ไร้ทุกข์ไร้สุขในภาพบนเสาแก่ชราแห้งเหี่ยวลงอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็กลายเป็นศพแห้งร่างหนึ่ง
สองมือของศพแห้งสอดเข้าไปตามซี่โครง แล้วค่อยๆ แหวกช่องท้องของตนเองออก
ทว่าเมื่อจี้เซียงแหงนหน้ามองภาพศพแห้งบนเสาด้วยสีหน้ายินดี เขากลับชะงักไป
ช่องท้องของภาพนั้นว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดเลย
“จิตขุ่นเล่า มีคนชิงตัดหน้าไปแล้วหรือ ไม่ควรเป็นเช่นนั้น ที่นี่มีแต่ข้าเท่านั้นที่หาเจอ”
จิตขุ่นหรือ ได้ยินชื่อที่มีคำว่าจิต หลี่ฮั่วหวังที่เป็นจิตวิสุทธิ์ก็ไวต่อคำนี้เป็นพิเศษ
“หรือว่ายังมีสมบัติฟ้าดินในร่างคนแบบเดียวกับจิตวิสุทธิ์อีก ถ้าจิตวิสุทธิ์คือความสับสน แล้วผลข้างเคียงของพวกนั้นคืออะไร”
ขณะที่เขากำลังจะถามทั่วป๋าตานชิงที่อยู่ข้างๆ เสียงครางทึบยาวเหยียดก็ทำให้ทุกคนเงยหน้ามองขื่อเหนือศีรษะพร้อมกัน
ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว หงต้าที่แต่งตัวเหมือนขอทานก็ตะโกนขึ้น “รีบไป! วิหารจะถล่มแล้ว!”
สิ้นเสียงเขา พร้อมกับเสียงสั่นสะเทือน ขื่อมหึมาก็พาเอากระเบื้องนับหมื่นชั่งถล่มลงมาอย่างหนักหน่วง
หลังเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นหนาก็ฟุ้งตลบ ปกคลุมทุกสิ่งในที่นั้น
“เจ็บ” นี่คือความรู้สึกของหลี่ฮั่วหวัง ตอนนี้เขาเจ็บไปทั่วทั้งตัว
รอบด้านขมุกขมัว เขามองไม่ออกว่าตนอยู่ที่ใด พยายามจะขยับก็รู้สึกเหมือนมีน้ำหนักพันชั่งกดทับ เขาถูกทับอยู่
ขณะที่เขาคิดหาทางออก เสียงเศษกระเบื้องถูกพลิกดังขึ้น ท่ามกลางฝุ่นตลบ ร่างกำยำร่างหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้า
เมื่อคนผู้นั้นแบกขื่อหลักหนักพันชั่งที่ทับร่างหลี่ฮั่วหวังขึ้นไป หลี่ฮั่วหวังจึงรู้สึกว่าขยับตัวได้เสียที
เขามุดออกจากกองกระเบื้อง สะบัดฝุ่นออกจากตัว แล้วพูดกับคนผู้นั้น “ขอบคุณมาก พี่ทั่วป๋า”
ทั่วป๋าตานชิงที่มอมแมมไม่แพ้กันวางขื่อบนบ่าลง “เฮ้ย เจ้าพูดอะไรอย่างนั้น เราเป็นพี่น้องที่เคยดื่มเหล้าเที่ยวหอนางโลมด้วยกัน พี่จะเห็นเจ้าตายแล้วไม่ช่วยได้หรือ”
“ไม่เป็นไรใช่ไหม คนอื่นเล่า วัดถล่มเช่นนี้ต้องเป็นฝีมือนิกายลวงลืมแน่” ทั่วป๋าตานชิงปัดฝุ่นบนตัวเช่นกัน
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้า “ใครว่าไม่ใช่เล่า” พูดพลางแอบถอยห่างจากทั่วป๋าตานชิงไปหลายชุ่น และหันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายอยู่ตลอด
ระหว่างที่ทั้งสองพูดกัน มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากในหมอกบางที่อยู่ไกลออกไป ร่างสูงใหญ่ยิ่งร่างหนึ่งเดินออกมา คือธรรมาจารย์ซินชือ
เมื่อเห็นสองคนยืนอยู่ด้วยกัน สีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นทันที นิ้วหนาใหญ่ชี้พรวดมาที่หลี่ฮั่วหวัง
ชั่วพริบตาถัดมา ทั่วป๋าตานชิงที่อยู่ข้างๆ ก็คล้ายได้ยินอะไรบางอย่างข้างหู ถอยกรูดหลายก้าว เว้นระยะห่างจากเขาอย่างรวดเร็ว
จากนั้นทั้งสามก็ยืนคุมเชิงเป็นรูปสามเหลี่ยม ซินชือกับทั่วป๋าตานชิงจ้องหลี่ฮั่วหวังเขม็งดุจพยัคฆ์จ้องเหยื่อ
เห็นเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็รู้ทันทีว่าหลวงจีนซินชือต้องใช้วิชาเชื่อมจิตพูดอะไรบางอย่างกับทั่วป๋าตานชิง
ขณะที่พวกเขากำลังจะลงมือ หลี่ฮั่วหวังมองทั่วป๋าตานชิงแล้วเอ่ย “พี่ทั่วป๋า ท่านจะสงสัยว่าข้าเป็นนิกายลวงลืมก็ได้ แต่เหตุใดท่านไม่สงสัยว่าซินชือคนนี้เป็นตัวปลอม”
“อย่ามาหลอกเลย นิกายลวงลืมใช้วิชาเชื่อมจิตเป็นด้วยรึ” ทั่วป๋าตานชิงที่เคยกระตือรือร้นนักกลับเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด
“ทำไมนิกายลวงลืมจะใช้วิชาเชื่อมจิตไม่เป็น อิทธิฤทธิ์ทุกอย่างของพวกมันล้วนขโมยมาจากคนอื่นทั้งนั้น!” หลี่ฮั่วหวังหน้าตาย่ำแย่ถึงขีดสุด ชักกระบี่ที่หลังออกมา
“พวกเรารู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าจะยุแยงเช่นนี้ แต่ใต้เท้าจี้เซียงคำนวณไว้นานแล้ว ต่อให้มั่งมีมาเอง จะเรียนวิชาเชื่อมจิตก็ต้องใช้เวลาถึงสามชั่วยาม ฉะนั้นเขาเป็นตัวจริง เจ้าเป็นตัวปลอม”
ถูกใส่ร้ายโดยไร้เหตุ ไฟโทสะในใจของหลี่ฮั่วหวังก็กดไว้ไม่อยู่จริงๆ
“มันเป็นตัวปลอมชัดๆ!” ขณะที่หลี่ฮั่วหวังชี้กระบี่ตรงไปที่หลวงจีนซินชือ เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นข้างหูเขา นั่นคือวิชาเชื่อมจิตของหลวงจีน
“มิใช่ อาตมาเป็นตัวจริง และรู้ด้วยว่าประสกเอ่อร์ก็เป็นตัวจริง แต่ตอนนี้คำพูดของอาตมาคือสัจธรรม อาตมาบอกว่าผู้ใดเป็นตัวปลอม ผู้นั้นก็เป็นตัวปลอม”
“อะไรนะ!” รูม่านตาของหลี่ฮั่วหวังเบิกกว้างสุดขีด จ้องหลวงจีนซินชือตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
เมื่อครู่เขาคิดถึงความเป็นไปได้มากมาย แต่ไม่เคยคิดว่ามาถึงที่นี่แล้วจะถูกคนกันเองลอบแทงข้างหลังก่อน!
“ตอนนี้เจ้าจะแตกคอกันเองรึ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ เพียงเพราะก่อนหน้านี้ข้าเถียงเจ้าคำเดียวหรือ”
มุมปากของหลวงจีนซินชือกระตุกขึ้นเล็กน้อย แล้วกลับเป็นสีหน้าไร้ทุกข์ไร้สุขอย่างรวดเร็ว “ถูกต้อง อาตมาใจแคบเช่นนี้เอง”
พูดจบ เขาก็กระทืบเท้าก้าวใหญ่ ประสานกับทั่วป๋าตานชิงพุ่งเข้าขนาบหลี่ฮั่วหวัง
“ไอ้คนบ้า!” หลี่ฮั่วหวังคำรามจนแทบตับไตแตกกระจาย ตัดใจชักกระบี่พู่ม่วงพุ่งเข้าใส่ซินชือ
ทว่าขณะที่หลี่ฮั่วหวังเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ประกายเย็นวาบหนึ่งก็แทงออกมาจากหมอกบางด้านข้าง ตรงเข้าหาลำคอของหลี่ฮั่วหวัง
นั่นคือมีดสั้นขึ้นสนิมเล่มหนึ่ง คนที่กุมมีดคือหงต้าคนขายมีดเงินเชื่อ
หลี่ฮั่วหวังถูกขนาบสามด้าน ตกเป็นฝ่ายรับอย่างยิ่ง
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!! หรือพวกมันรู้ตัวตนของฉันแล้ว! ทั้งหมดนี่เป็นกับดักที่วางไว้ให้ฉันมาตั้งแต่แรกเหรอ”
กำลังโหลดความเห็น...