คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 356

ตอน 356

ตอนที่ 356 ร่างทรงใหญ่และร่างทรงรอง

“สวมไว้เถิด เปลือยอยู่เช่นนี้ดูไม่งาม” หงต้ายื่นเสื้อคลุมขอทานเหม็นหึ่งที่ตนสวมอยู่ให้หลี่ฮั่วหวังที่เปลือยเปล่า

หลี่ฮั่วหวังกล่าวขอบคุณ แล้วสวมเสื้อคลุมที่แขวนมีดสนิมไว้เต็มตัวนั้น

ขณะเขายื่นมือจะสวมเสื้อ หลี่ฮั่วหวังก็เห็นท่อนแขนที่เนื้อเละเลือดโชกของตน

ผิวหนังตรงนั้นดูเหมือนเคยสลักอะไรไว้ ทว่ากลับถูกไฟเผาจนหลอมติดกันหมด

“แปลก นี่มันอะไรกัน” หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ลดมือลงอย่างงุนงง แล้วสวมเสื้อคลุมของหงต้าให้เรียบร้อย

หลี่ฮั่วหวังที่ไม่เปลือยแล้วเพิ่งหันตัวจะตามพวกจี้เซียงไป เดินได้สองก้าวก็หยุดกึก “ไม่ใช่! ผิดปกติ!!”

หลี่ฮั่วหวังรีบถลกแขนเสื้อ เผยแผลที่หลอมติดกันออกมา ชักมีดสั้นกรีดผิวหนังข้างๆ เป็นแผลหนึ่ง

เขาจับหนังกระชากแรง เสียงเนื้อหนังฉีกดังแควก เผยเลือดเนื้อและเส้นเอ็นข้างใต้

ตอนนั้นสลักอักษรไว้ลึกมาก จึงปรากฏบนเนื้อชัดเจน

หลี่ฮั่วหวังอ่านอักษรบนนั้นจบอย่างตกตะลึง แล้วรีบหันไปตะโกนบอกจี้เซียง “จิตขุ่น!”

ได้ยินคำนี้ สีหน้าจี้เซียงก็สว่างวาบ “ไอ้หยา! ข้านึกออกแล้ว! ข้าเรียกพวกเจ้ามาช่วยจับจิตขุ่น!”

ทว่าชั่วขณะถัดมา สีหน้าทั้งสามคนก็เปลี่ยนไป บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที

“จิตขุ่นออกมาแล้ว! มันกำลังซ่อนความทรงจำเรื่องมันในหัวพวกเรา!”

หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่พู่ม่วงออกมา มองทุกสิ่งรอบตัวอย่างระแวดระวังสุดขีด

“อาจไม่ใช่แค่นั้น บางทีจิตขุ่นอาจซ่อนคนของเราไปบ้างแล้ว แต่เราจำไม่ได้เท่านั้น อย่าสบตามันเด็ดขาด”

“แป๊กแป๊กแป๊ก” จี้เซียงดีดลูกคิดไม่หยุด ราวกำลังคำนวณบางอย่าง

ครั้นเสียงลูกคิดหยุด ลูกคิดแถวหนึ่งที่มีห้าเม็ด ถูกดีดขึ้นไปสามเม็ด

“สามคน จิตขุ่นซ่อนไปสามคน” คำของจี้เซียงทำให้หลี่ฮั่วหวังกับหงต้าหนังหัวชาวาบ สหายหายไปสามคนโดยไม่รู้ตัว ตนกลับไม่รู้สึกแม้แต่น้อย

มือขวาหลี่ฮั่วหวังวาดขึ้นลงอย่างรวดเร็ว สลักคำของจี้เซียงเมื่อครู่ลงบนแขน เช่นนี้จิตขุ่นก็ซ่อนไม่ได้

“ข้าจะลองดูว่าบีบมันออกมาได้หรือไม่ พวกเจ้าคอยคุ้มกัน!” จี้เซียงตบลูกคิดลงพื้น แล้วเริ่มดีดแป๊กๆๆ

หงต้าเดินเข้าไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ควักมีดสนิมออกมาทีละเล่ม ปักล้อมรอบจี้เซียง คมหันเข้าใน เรียงเป็นรูปดอกบัวอย่างรวดเร็ว

ส่วนหลี่ฮั่วหวังที่ทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้ ก็ได้แต่คอยระวังภัย

เวลาผ่านไปทีละน้อย เมื่อจี้เซียงดีดลูกคิดอีกครั้ง จำนวนก็ไร้ความหมายอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ไม่ได้ผลเท่าคราวก่อน

แม้จี้เซียงจะดีดจนเหงื่อท่วมหัว จิตขุ่นก็ยังไร้ร่องรอย

หลี่ฮั่วหวังหน้าตาย่ำแย่จ้องไปรอบๆ ทันใดนั้น เขาก็พบว่าบนแขนตนมีอักษรเพิ่มขึ้นมาอีกหลายแถวตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

นั่นเป็นลายมือของตน เพียงแต่ความทรงจำตอนเขียนดูเหมือนถูกจิตขุ่นซ่อนไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าตนเขียนไว้ตอนไหน

“จี้เซียงได้ผล แต่อ่อนมาก! ต้องใช้หูของเราฟังให้ดี! ต้องเร็ว! ที่ถูกจิตขุ่นซ่อนไปไม่ใช่แค่ทั่วป๋าตานชิงกับหลิ่วจงหยวน ยังมีเหมี่ยวเหมี่ยวด้วย!”

“ก่อนหน้านี้ร่างทรงรองไม่ได้ไปไหน! นางแอบพาเหมี่ยวเหมี่ยวมาหวังจะช่วยเรา! รีบไปช่วยพวกนาง! จะให้พวกนางลงเอยเหมือนครอบครัวของจิตขุ่นไม่ได้เด็ดขาด!”

ร่างหลี่ฮั่วหวังสั่นสะท้าน ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

หลี่ฮั่วหวังไม่ลังเลแม้แต่น้อย ดึงปุยฝ้ายในหูออก ใช้การได้ยินอันเฉียบคมยิ่งตรวจจับทุกสิ่งรอบตัว

แรกเริ่ม หลี่ฮั่วหวังเกือบถูกเสียงกึกก้องนั้นระเบิดจนสลบ เสียงลูกคิดกระทบกันแต่ละครั้งดังข้างหูราวฟ้าผ่า

“ท่านพ่อ..... หนวกหู หนวกหูเหลือเกิน!”

“ทนไว้ อีกเดี๋ยวก็เสร็จ! เราต้องช่วยแม่เจ้า!” หลี่ฮั่วหวังกัดฟันแน่น หลับตาทุ่มสมาธิทั้งหมดแยกแยะเสียง

แรกๆ เสียงอึกทึกเหลือเกิน แต่เมื่อหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ สงบใจลง เขาก็ได้ยินเสียงอื่นบางเสียง

“ลุง..... บ้า.....”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่เสียงนี้!” หลี่ฮั่วหวังกัดฟันแน่น สองมือกอดศีรษะไว้แน่นกดเข้าหากัน

ในที่สุดบางเสียงก็เริ่มชัดขึ้น นั่นคือเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นแล้วหายไปสลับกัน

“อยู่..... ทางนี้!!” หลี่ฮั่วหวังลืมตาพรึ่บ ประกายเย็นวาบออกจากฝัก หลี่ฮั่วหวังฟันตรงไปยังหลังต้นไม้ต้นหนึ่ง

ต้นไม้ใหญ่ขนาดคนโอบถูกฟันขาดเป็นสองท่อนในกระบี่เดียว ชายเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งคนหนึ่งปรากฏร่างออกมา

เขามองหลี่ฮั่วหวังแวบหนึ่งด้วยดวงตาทื่อๆ กระบี่พู่ม่วงในมือหลี่ฮั่วหวังก็หายไปทันที

“อีกแล้วใช่ไหม!” หลี่ฮั่วหวังสอดสองมือเข้าท้อง หักซี่โครงอีกสองซี่

พร้อมเสียงฉึก จิตขุ่นก็งอตัวลงพร้อมหลี่ฮั่วหวัง กรีดร้องออกมา

หลี่ฮั่วหวังทนความเจ็บแสนสาหัส คำรามพุ่งเข้าใส่จิตขุ่น

จิตขุ่นชายจ้องหลี่ฮั่วหวังเขม็ง ทว่ามันคิดไม่ถึงว่าความสามารถที่เคยได้ผลมาตลอดกลับใช้ไม่ได้

พอมันได้สติ หลี่ฮั่วหวังก็อยู่ห่างเพียงหนึ่งจั้ง หนวดของหลี่ซุ่ยสะบัดออกมาแล้ว พร้อมจะปิดตาอีกฝ่ายทุกเมื่อ

สถานการณ์คับขันเช่นนี้ จิตขุ่นชายกลับไม่ลนลานสักนิด มันยกมือซ้ายขึ้นพรวด เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากอากาศพุ่งชนหลี่ฮั่วหวัง นั่นคือทั่วป๋าตานชิงที่หายไปก่อนหน้านี้

ยังไม่จบ ถัดมาหลิ่วจงหยวนก็ถูกโยนออกมาเช่นกัน

ครั้นคนที่สามถูกโยนออกมา ใจที่ตึงเครียดของหลี่ฮั่วหวังกลับผ่อนลงอย่างประหลาด นั่นคือเหมี่ยวเหมี่ยว

ไม่สนจิตขุ่นชายแล้ว หลี่ฮั่วหวังกางสองแขนรับนางไว้ตามสัญชาตญาณ

ครั้นหลี่ฮั่วหวังรับไว้ได้มั่น ทั้งสองสบตากัน ไม่มีใครพูดอะไร แต่ในแววตากลับมีเรื่องราวมากมายเหลือเกิน

ขณะหลี่ฮั่วหวังวางดรุณีในอ้อมแขนลง เหมี่ยวเหมี่ยวกลับค่อยๆ หายไป นางถูกซ่อนอีกครั้ง

“จิตขุ่น!!” หลี่ฮั่วหวังเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน คำรามพุ่งเข้าใส่อีกฝ่าย

ทว่าขณะกำลังจะถึงตัว ก็มีเงาร่างพุ่งชนเขาอีกร่าง ครั้งนี้เป็นร่างทรงรอง

เป็นเช่นนี้ สิ่งที่ถูกซ่อนไว้เหล่านี้ราวกับก้อนหิน ถูกจิตขุ่นชายโยนไปโยนมาไม่หยุด

ของสารพัดที่หายไปถูกโยนออกมาแล้วหายไปสลับกัน

ในแง่ใช้ความสามารถของตน จิตขุ่นชายนี้ชำนาญกว่าจิตขุ่นหญิงมากอย่างเห็นได้ชัด

หลี่ฮั่วหวังรู้ว่าเช่นนี้ไม่ได้ หากยืดเยื้อต่อไป จี้เซียงคงทนไม่ไหว

หากจี้เซียงทนไม่ไหว จะหาจิตขุ่นนี่ให้เจออีกก็ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์

ตนต้องหาวิธีข่มอีกฝ่ายให้ได้

มองสองหญิงที่ถูกโยนมาหาตนอีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังรีบขยิบตาให้พวกนาง ไป๋หลิงเหมี่ยวพยักหน้าน้อยๆ

ไม่นาน ไป๋หลิงเหมี่ยวกับร่างทรงรองก็ค่อยๆ หายไปอีก ชั่วพริบตาที่พวกนางปรากฏพร้อมของจิปาถะสารพัดอีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังก็ใช้สองมือจับซี่โครงที่ปักอกบิดแรง

จิตขุ่นเจ็บจนงอตัวลงทันที ในขณะนั้นเอง ร่างทรงรองกลางอากาศก็ตีลังกากลับหัวอย่างรวดเร็ว ใช้รองเท้าปักลายถีบฝ่าเท้าไป๋หลิงเหมี่ยวเต็มแรง

ไป๋หลิงเหมี่ยวอาศัยแรงส่งพุ่งเข้าหาจิตขุ่นชาย

ชั่วพริบตานั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ยื่นมือคว้ากระบี่ยาวเล่มหนึ่งที่ลอยอยู่ข้างๆ

“อย่าจับ!!” หลี่ฮั่วหวังตะโกนห้ามลั่น นั่นคือกระบี่พู่ม่วงของเขาที่หายไป!

ไป๋หลิงเหมี่ยวรู้ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ นางไม่มีทางเลือก

ครั้นจิตขุ่นฝืนความเจ็บเพิ่งเงยหน้าขึ้น กระบี่พู่ม่วงก็ปักเข้ากลางหน้าผากจิตขุ่นชายอย่างแม่นยำ

ชั่วพริบตาที่จิตขุ่นตาย ทุกสิ่งรอบตัวก็เงียบลง

หลี่ฮั่วหวังเบิกตากว้างสุดขีด จ้องมือของไป๋หลิงเหมี่ยวที่กุมกระบี่พู่ม่วงไว้ไม่วางตา

“หึๆ.....”

ไป๋หลิงเหมี่ยวพลันหัวเราะขึ้น ร่างโค้งงอลงเล็กน้อย หัวเราะพร้อมกับร่างทรงรอง แล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นเรื่อยๆ

“ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 356
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
ตอน 357 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 355กลับหน้าเรื่อง
ตอน 355ตอนล่าสุด