ตอนที่ 355 ซ่อนเร้น
“ฆ่ามัน!” ไอสังหารปะทุขึ้น อาวุธของทุกคนพุ่งเข้าใส่ชายขอทานผู้นั้นในพริบตา
หลี่ฮั่วหวังที่ตอบสนองได้เร็วที่สุดดึงความสนใจของจิตขุ่นชายผู้นั้น มันมองหลี่ฮั่วหวังลึกๆ ทีหนึ่ง แล้วร่างก็หายไปอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตาที่ดวงตาคู่นั้นหายไป หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกเย็นวาบที่ปาก หน้ากากเหรียญทองแดงถูกจิตขุ่นซ่อนไปแล้ว!
ทว่าชั่วขณะถัดมา หลี่ฮั่วหวังก็ได้สติ นี่ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ ตอนนี้ตนมีเรื่องสำคัญยิ่งที่ต้องทำ!
เลือดร้อนพลุ่งจากท้ายทอยขึ้นสู่สมองหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด ร่างเขาเริ่มสั่นสะท้าน ดวงตาแดงก่ำมองทุกคนรอบตัว จี้เซียง หงต้า ทั่วป๋าตานชิง หลิ่วจงหยวน
“ตูม~!” เหล็กจุดไฟขูดเพียงครั้งเดียว ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แล่นไปทั่วร่างหลี่ฮั่วหวังทันที เปลวเพลิงโหมกระหน่ำห่อหุ้มทั้งร่างเขาไว้ในพริบตา
“ฆ่า! พวกมันรู้แล้วว่าฉันเป็นจิตวิสุทธิ์! ต้องฆ่าให้หมด!! ห้ามปล่อยให้รอดไปแม้แต่คนเดียว!!!”
ขณะหลี่ฮั่วหวังเปิดฉากโจมตี หลิ่วจงหยวนก็ขดตัวเป็นเส้นยาว พุ่งหนีตายออกทางหน้าต่างข้างๆ
ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือใคร หลี่ฮั่วหวังรู้สึกถึงแรงมหาศาลสายหนึ่งซัดตนกระเด็นออกไปทันที
หลี่ฮั่วหวังที่กลายเป็นคนไฟทั้งตัวคำรามลั่น สอดมือเข้าเบ้าตาซ้ายบีบแรง แสงประหลาดสายหนึ่งก็ครอบคลุมทุกคนไว้
จี้เซียงชูคทายู่อี่ไม้ผุชี้ไปที่หลี่ฮั่วหวังอย่างแรง ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่มีปฏิกิริยาใด เขาเงื้อกระบี่พู่ม่วงขึ้น หมายจะฟันแขนซ้ายตนเองให้ขาด
“เอ่อร์จิ่ว! เจ้าทำอะไรน่ะ!” ยมทูตขาวอู๋ฉางร่างมหึมาในป่าคำรามลั่น
“อย่าเสียแรงเปล่า! ยังดูไม่ออกอีกหรือ เจ้านี่ถูกคนควบคุมแล้ว!”
หงต้าหน้าตาย่ำแย่ ยกมีดสนิมในมือแทงเข้าแขนตนเอง
ทว่าคำพูดของอีกฝ่ายกลับทำให้หลี่ฮั่วหวังสะท้านวาบ ยามนี้เขามองคนตรงหน้าเหล่านี้อย่างตกตะลึงสุดขีด
“นี่มันยังไง พวกเขา..... มองไม่ออกว่าฉันเป็นจิตวิสุทธิ์เหรอ” หลี่ฮั่วหวังที่ตกตะลึงพลันนึกอะไรขึ้นได้
เขาจำได้ว่าตอนจูเก๋อเยวียนมอบแกนปั่นด้ายนี้ให้ ยังชี้ที่หน้ากากของเขาแล้วพูดว่า “ใช้อันนี้เถิด ของนี่ใช้ได้ดีกว่าของของเจ้ามากนัก”
ชั่วขณะนี้ หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจทันทีว่าคำพูดนั้นหมายความว่าอะไร
ที่พวกเขาไม่รู้ว่าตนเป็นจิตวิสุทธิ์ ก็เพราะของของจูเก๋อเยวียนชิ้นนี้ทำหน้าที่แทนหน้ากาก ปกปิดตัวตนของตนไว้
หลี่ฮั่วหวังก้มมองชายเสื้อที่กำลังลุกไหม้รุนแรง ห่อเครื่องทรมานที่ห่อแกนปั่นด้ายไว้ถูกเผาจนดำ ดูท่าอีกไม่นานคงไหม้หมด
“ไม่ได้ จะปล่อยให้ของนี่หลุดจากตัวฉันไม่ได้” หลี่ฮั่วหวังที่ไฟลุกทั้งตัวรีบหยิบแกนปั่นด้ายออกมา
หลี่ฮั่วหวังอยากหาที่เก็บแกนปั่นด้ายให้ดี ทว่าบนตัวเขาอย่าว่าแต่กระเป๋า แม้แต่หนังเนื้อก็ถูกเผาจนไม่เหลือ
สุดท้ายเขาเลิกหนังเนื้อที่ติดไฟของตนขึ้น แล้วใส่แกนปั่นด้ายเข้าไปในช่องท้องตน ราวกับใส่ลงกระเป๋าเสื้อนอก
จัดการเสร็จ หลี่ฮั่วหวังก็เดินไปหาคนอื่น “ทุกท่าน ไม่เป็นไรแล้ว คนที่ตั้งพิธีควบคุมข้าถูกข้าปราบไปแล้ว!”
“หยุด!” จี้เซียงหน้าตาบึ้งตึงผิดปกติ มือเดียวถือลูกคิดทองคำชี้ตรงไปที่คนไฟตรงหน้า “ข้าไม่สนว่าเจ้าได้สติหรือยัง ยืนนิ่งๆ ตรงนั้นให้ข้าก็พอ!”
เห็นหลี่ฮั่วหวังหยุดยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ จี้เซียง หลิ่วจงหยวน และหงต้าสามคนก็มารวมกันเริ่มปรึกษา
ปรึกษาอะไร ระยะไกลเกินไปหลี่ฮั่วหวังฟังไม่ชัด ตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่าให้คิด ไฟที่ลุกทั้งตัวนี้จะดับอย่างไร
หลี่ฮั่วหวังนึกอะไรขึ้นได้ ยื่นมือกระชากบันทึกมหาภพที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังออกมา
พอโยนมันลงพื้น เปลวไฟโหมกระหน่ำบนตัวหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ ดับลง
ครั้งนี้เพราะเพิ่งเริ่มต้น ผิวหนังหลี่ฮั่วหวังยังดีที่ไม่ไหม้หมด
ยามนี้หลี่ฮั่วหวังดูราวกับคนเทียนไขที่เพิ่งเริ่มละลาย แม้ยังเจ็บปวดแสนสาหัส แต่ก็ดีกว่าสภาพไหม้ดำเป็นตอตะโกก่อนหน้านี้มากนัก
“เสื้อผ้าหมดอีกแล้ว ยังดีที่พกสำรองมาอีกชุดเผื่อไว้”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งหันไปมองทางรถม้า กลับเห็นเพียงกองไฟที่ลุกโชนกองหนึ่ง
“เฮ้อ.....” เห็นเช่นนั้นหลี่ฮั่วหวังก็ไม่รู้จะพูดอะไร หยิบสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวออกมารักษาแผลให้ตนเอง
ขณะทากลุกไฟไต่ผ่านผิวหนัง เงาร่างของจูเก๋อเยวียนก็ผุดขึ้นในหัวหลี่ฮั่วหวัง
“เขามองออกว่าฉันเป็นใคร ไม่เพียงไม่จับฉัน ยังให้แกนปั่นด้ายนี่ช่วยปิดบังตัวตน ความปรารถนาดีของเขาเป็นของจริงเหรอ” ความอบอุ่นที่ห่างหายไปนานไหลเข้าสู่หัวใจหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังพลันอยากพบจูเก๋อเยวียนอีกสักครั้ง ในใจเขามีเรื่องมากมายเหลือเกินที่อยากคุยกับเขา
“เอ่อร์จิ่ว” หลี่ฮั่วหวังหันไปมอง เห็นสามคนนั้นเดินมาแล้ว ดูท่าคงปรึกษากันได้ข้อสรุป
“เอ่อร์จิ่ว เจ้าพอจะรู้หรือไม่ว่าเมื่อครู่ใครทำพิธีทำร้ายเจ้า” จี้เซียงถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดยิ่ง
“พอจำได้อยู่บ้าง ดูเหมือนจะเป็นนักพรตหัวขี้กลากคนหนึ่ง” หลี่ฮั่วหวังตอบเป็นตุเป็นตะ
“อืม.....” จี้เซียงครุ่นคิดบางอย่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นานทีเดียวจึงเอ่ย “เอาละ กลับกันก่อน กลับไปแล้วค่อยว่ากัน”
ได้ยินอีกฝ่ายสั่ง คนอื่นก็พยักหน้า เดินไปตามทางดินด้วยกัน
แต่เห็นได้ชัดว่าคนอื่นไม่ได้เชื่อคำของหลี่ฮั่วหวังทั้งหมด จึงมีท่าทีล้อมเขาไว้รางๆ
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว หลี่ฮั่วหวังก็หยุด ถามอย่างงุนงง “พวกเจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเราออกมาครั้งนี้เพื่อทำงานอะไร”
หงต้าที่สีหน้างุนงงได้ยินเช่นนี้ก็หันไปมองจี้เซียงทันที “ข้าแค่ถูกใต้เท้าจี้เซียงเรียกมา เรื่องอื่นไม่รู้อะไรเลย”
“ข้าก็ถูกใต้เท้าจี้เซียงเรียกมา ใต้เท้าจี้เซียง ครั้งนี้เรามาทำงานอะไรกันแน่” หลิ่วจงหยวนรีบเสริม
หลี่ฮั่วหวังก็มองไปทางจี้เซียงเช่นกัน เขาเองก็จำได้แค่ว่าถูกจี้เซียงเรียกมา หากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายรับปากว่าเสร็จงานนี้แล้วจะช่วยเอาข้อมูลนิกายลวงลืมมาให้ งานไร้หัวไร้หางเช่นนี้เขาคงไม่รับแน่
ถูกสามคนจ้อง สีหน้าจี้เซียงเคร่งเครียดยิ่ง เขาใช้แขนเสื้อเช็ดฝุ่นบนหน้า ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่
“ข้า..... ข้าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ” น้ำเสียงจี้เซียงแฝงความไม่แน่ใจ “ข้าเรียกพวกเจ้าสองคนมาทำอะไรกันนะ”
หลี่ฮั่วหวังกับหงต้าสบตากัน ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะพูดอะไรดี
เรียกพวกเขาออกมาแท้ๆ กลับลืมได้ว่าเรียกมาทำอะไร หัวหน้าคนนี้ช่างตามใจตัวเองเสียจริง
“โธ่ เอาละ ออกเดินทางหาที่มีผู้คนก่อนค่อยว่ากัน รถม้าก็ไม่มีแล้ว ไม่รีบเดินให้เร็ว พวกเราได้ค้างแรมข้างนอกนี่แน่”
มองดูฟ้าแล้ว หลี่ฮั่วหวังและคนอื่นๆ ก็ไม่ลังเลอีก รีบเร่งเดินทาง
กำลังโหลดความเห็น...