คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 354

ตอน 354

ตอนที่ 354 ชาย

“ข้างใน..... น่าสังเวชนัก น่าสังเวชเหลือเกิน..” หงต้าทอดถอนใจพูดต่อ

“ในบ่วงกรรมของจิตขุ่น อยากตายก็ตายไม่ได้ อยากอยู่ก็อยู่ไม่ได้ หิวไม่ตาย ง่วงก็ไม่ตาย แต่กลับต้องทนทรมานจากความหิวและความง่วง ทนทุกข์อยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ.....”

“เจ้ารู้หรือไม่ พอเห็นข้าเข้าไป พ่อของนางบอกข้าว่า ที่จริงเขาไม่โทษลูกสาว เขาว่าการได้ทนทุกข์อยู่ข้างใน อย่างน้อยก็พิสูจน์ว่าลูกสาวเขายังมีชีวิตอยู่”

พูดจบ หงต้าก็ถอนใจอย่างหดหู่ ดูเหมือนสิ่งที่เขาเจอข้างในจะกระทบใจเขามาก

ฟังหงต้าพูดจบ ใจหลี่ฮั่วหวังก็ไม่อาจสงบลงไปนาน

เขายกแขนอุ้มจิตขุ่นจากบนหลังมาไว้ในอ้อมแขน พินิจดูคนผู้นี้ด้วยสีหน้าซับซ้อนยิ่ง

“หากสติของนางยังอยู่ เกรงว่านางเองก็คงไม่อยากทรมานครอบครัวและสหายเช่นนี้กระมัง” หากจะว่าใครน่าสงสารที่สุด ก็คือตัวจิตขุ่นเอง การกระทำโดยไม่รู้ตัวของนางกลับทรมานทุกคนรอบตัวที่นางมองเห็น

เทียบกับนางแล้ว ความสับสนของจิตวิสุทธิ์อย่างตนดูจะดีกว่ามาก

“นักพรต นางน่าสงสารเหลือเกิน เราปล่อยนางไปเถิด” พระชราเดินมาข้างกาย เอ่ยด้วยสีหน้าสงสาร

หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจเบาๆ แต่กลับส่ายหน้า “ปล่อยไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงว่านางเกี่ยวกับการที่เราจะได้ข้อมูลของนิกายลวงลืมหรือไม่ ที่สำคัญกว่าคือ หากเจ้าปล่อยนางไป ก็มีแต่จะทำให้คนตายมากขึ้น เจ้าอยากทำเช่นนั้นจริงหรือ”

ต่อให้นางไม่มีใจคิดร้าย แต่เพียงจ้องมองก็ทำร้ายผู้อื่นแล้ว หากเขาเดาไม่ผิด หมู่บ้านนี้เดิมคงมีคนอาศัยอยู่เต็ม ส่วนตอนนี้คนหายไปไหน ย่อมไม่ต้องพูดก็รู้

ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าพระชราก็ตกอยู่ในความลังเล เขาเพียงอยากทำความดี แต่เมื่อความดีสองอย่างขัดกันเอง เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำอย่างไร

แต่ก่อนหลี่ฮั่วหวังมักคิดว่า เหตุใดกองตรวจดาราจึงจัดการจิตวิสุทธิ์อย่างเด็ดขาดอำมหิตเพียงนั้น

แต่เมื่อได้เห็นพฤติกรรมและความสามารถของจิตขุ่น หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจเสียทีว่าเหตุใดพวกเขาจึงทำเช่นนั้น

เรื่องอื่นยกไว้ เฉพาะเรื่องนี้ พวกเขากำลังปกป้องสรรพชีวิตในใต้หล้าจริงๆ

จิตขุ่นอย่างนางและจิตวิสุทธิ์อย่างตนอันตรายเกินไป เผลอเพียงนิดก็อาจก่อหายนะใหญ่หลวงได้

“น้องเอ่อร์ เจ้าคุยกับใครอยู่หรือ” ทั่วป๋าตานชิงจ้องหลี่ฮั่วหวังอย่างแปลกใจยิ่ง

หลี่ฮั่วหวังกะพริบตา ใช้มือตบท้องตนเบาๆ “ข้าคุยกับทารกปฐมกำเนิด”

จากนั้นไม่มีผู้ใดพูดอีกพักหนึ่ง ทุกคนเก็บอาวุธ สีหน้าผ่อนคลายลง

เซินถูกังถึงกับหาวหวอดบิดขี้เกียจ

ขณะหลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปในหมู่บ้าน ทั่วป๋าตานชิงที่คลึงวอลนัตลูกใหญ่สองลูกในมืออยู่ก็ขยับมาใกล้ จงใจดึงเขาให้ห่างออกมาข้างหลังเล็กน้อย แล้วกดเสียงต่ำด้วยสีหน้าค่อนข้างตึงเครียด

“น้องเอ่อร์ พี่จะบอกความในให้ หากคราวนี้จี้เซียงกลับเมืองหลวงไปแล้วสิบวันครึ่งเดือนยังเงียบหาย เราไปหลบลมที่ชิงชิวด้วยกันก่อนเถิด อย่างไรไปรับราชการที่ไหนก็คือรับราชการ”

หลี่ฮั่วหวังชะงัก อีกฝ่ายจะให้ตนหนีหรือ “พี่ทั่วป๋า ท่านรู้อะไรมาหรือ”

ได้ยินคำถามของหลี่ฮั่วหวัง ทั่วป๋าตานชิงก็ถอนหายใจเบาๆ อย่างจนใจ ไม่พูดอะไร เพียงชี้ไปข้างหน้าแล้วก้าวยาวตามไป

“ได้จิตขุ่นมาแล้ว จี้เซียงไม่น่าจะเป็นอะไรแล้วใช่ไหม แต่ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ข้อมูลที่เขารับปากจะให้ฉันจะทำยังไง”

เมื่อนึกถึงความสามารถของจิตขุ่น ประกอบกับท่าทีลนลานของจี้เซียง หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่าที่กองตรวจดารารีบร้อนต้องการจิตขุ่นครั้งนี้ ดูเหมือนจะใช้ความสามารถของจิตขุ่นทำเรื่องใหญ่โตมหาศาลบางอย่าง

ทว่าในฐานะคนใหม่ที่เพิ่งเข้ากองตรวจดารา เบื้องบนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาไม่ระแคะระคายแม้แต่น้อย

แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องรู้ เรื่องเช่นนี้ชั่วคราวยังไม่เกี่ยวกับตน

เหลือบมองหงต้าที่ดูกระวนกระวายข้างกาย หลี่ฮั่วหวังก็ตามทั่วป๋าตานชิงไปทางหมู่บ้าน

ทั้งกลุ่มเดินเร็ว ไม่นานก็มาถึงปากทางหมู่บ้าน หมอกขาวนอกหมู่บ้านค่อยๆ จางไป หลิ่วจงหยวนที่สวมหน้ากากก็เข้ามาสมทบ

“ใต้เท้าจี้เซียง เป็นอย่างไร สำเร็จหรือไม่” หลิ่วจงหยวนมองสหายที่ดูสะบักสะบอมตรงหน้าอย่างกระตือรือร้น

“เสี่ยวหลิ่วจื่อ ไปเรียกรถม้ามาเถิด ข้าอยากพักแล้ว” ใบหน้าขาวอวบของจี้เซียงเผยความอ่อนล้า เสียงพูดแผ่วไร้เรี่ยวแรง

“ในเมื่อพวกเจ้ากลับมาแล้ว ข้าก็ไม่กลับอิ๋นหลิงกับพวกเจ้าละ เอ้อร์หนิว จำไว้ บุญคุณระหว่างเราหมดกันแล้ว วันหน้าต่อให้เจ้าคุกเข่าขอร้อง ข้าก็ขี้เกียจช่วย” เซินถูกังพูดจบก็หันหลังเตรียมจากไป

เห็นเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังรีบก้าวไปขวางหน้าเซินถูกัง “พี่เซินถู ขอถามเรื่องหนึ่งได้หรือไม่”

คิ้วดกหนาของเซินถูกังขมวดเล็กน้อย แต่ในที่สุดก็ไม่ได้สบถคำหยาบออกมาเหมือนทุกที “รีบว่ามา ข้ายังมีธุระด่วน”

หลี่ฮั่วหวังเลื่อนสายตาลงมองกลองหนังของอีกฝ่ายแวบหนึ่ง “ได้ยินว่าคนทรงเจ้าล้วนเป็นทาสของท่านเซียน ชั่วชีวิตไม่อาจหลุดพ้น แต่ข้าดูพี่เซินถูแล้วไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น บอกได้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด”

หลี่ฮั่วหวังสังเกตตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วว่า โองการผู้ช่วยขับขานจากปากคนผู้นี้ต่างจากที่ไป๋หลิงเหมี่ยวร้องชัดเจน ในบทร้องไม่มีความเคารพต่อท่านเซียนแม้แต่น้อย ไม่เพียงเท่านั้น ยังแฝงการข่มขู่อยู่รางๆ อีกด้วย

“ถามแทนแม่นางคนนั้นหรือ” เซินถูกังกอดอก มองปราดเดียวก็รู้ทันใจหลี่ฮั่วหวัง

หลี่ฮั่วหวังไม่ปฏิเสธ พยักหน้าเบาๆ หากเป็นไปได้ เขาอยากให้ไป๋หลิงเหมี่ยวพ้นจากสภาพที่เป็นอยู่

ไม่ต้องถึงขั้นหลุดพ้นจากการควบคุมของท่านเซียนโดยสิ้นเชิง อย่างน้อยก็ได้อย่างเซินถูกังที่เป็นฝ่ายกุมเกมในการชิงไหวชิงพริบกับท่านเซียน

เซินถูกังพยักหน้า เอนตัวเข้ามากระซิบบางอย่างข้างหูหลี่ฮั่วหวัง

ตามคำที่เขาเล่า ดวงตาหลี่ฮั่วหวังก็เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับคำพูดของอีกฝ่ายน่าตกตะลึงยิ่งนัก “จริงหรือ”

“ไปละ วันหน้าถ้าได้เจอกันอีก ข้าจะเลี้ยงข้าวเจ้า” เซินถูกังทุบหมัดลงบนแผลที่อกหลี่ฮั่วหวังทีหนึ่งเต็มแรง แล้วหันหลังลับสายตาทุกคนไป

ตอนนั้นเอง รถม้าก็แล่นเข้ามาอย่างเร็ว หลี่ฮั่วหวังรีบเก็บความตกตะลึงบนหน้า ขึ้นรถตามคนอื่นอย่างรวดเร็ว

ขณะเขากำลังครุ่นคิดถึงวิธีที่อีกฝ่ายบอก คำพูดของจงแดงที่อยู่ข้างๆ ก็ทำให้เขาเงยหน้าขึ้น

“หลี่ฮั่วหวัง ตื่นได้แล้ว เลิกคิดเสียที ทำไมฝั่งตรงข้ามเจ้าถึงมีคนเพิ่มมาคนหนึ่ง”

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้น พบว่าเป็นชายคนหนึ่งในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผอมจนหนังติดกระดูก เขาแทบมั่นใจได้ว่าคนผู้นี้ไม่ใช่พวกเดียวกับตนแน่

ชั่วพริบตาที่เห็นคนผู้นี้ หงต้ามีปฏิกิริยารุนแรงที่สุด ตาเบิกโพลง สีหน้าตื่นตระหนกยิ่ง

“เจ้าออกมาได้อย่างไร!”

ชายผู้นั้นกวาดตามองทุกคนที่จ้องตนอยู่รอบหนึ่งก่อน แล้วพูดอย่างทื่อๆ “ข้าเพิ่งนึกออก ดูเหมือนข้าก็เป็นจิตขุ่นเหมือนกัน ข้าให้หญิงคนนี้ซ่อนข้าไว้ จะเข้าไปดูว่าข้างในมีคนในครอบครัวข้าหรือไม่ ผลคือนางลืม แล้วข้าก็ลืมด้วย”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 354
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 355 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 353กลับหน้าเรื่อง
ตอน 353ตอน 355