ตอนที่ 353 ซ่อนเร้น
ได้ยินเสียง หลี่ฮั่วหวังก็หันไปมอง เห็นเพียงตามซอกผนังที่หนามและเถาตีนตุ๊กแกปกคลุม มีตัวอักษรปรากฏอยู่รางๆ
กระบี่เหรียญทองแดงที่กลายเป็นแส้ยาวตวัดไปมาไม่กี่ครั้ง ผนังด้านหน้าก็โล่งเตียนในพริบตา
“ไฉนจึงเป็นข้า แล้วข้าคือสิ่งใดกันแน่ ประหลาดนัก”
“มิได้ปรารถนาจะฆ่า! ข้าเพียงอยากดู!”
“เอี้ยวกายก็มิเห็นข้า ข้าจะไปได้ทุกแห่งหน!”
“ดูเหมือนจิตขุ่นเป็นคนเขียน เพียงแต่ลายมือนี้ไฉนดูไม่เหมือนคนเดียวเขียน” ทั่วป๋าตานชิงพินิจอย่างละเอียด
“ไอ้หยา ตานชิงเอ๋ย อย่าดูเลย ขอหนอนกู่ของเจ้าให้ข้าหน่อย ข้าจะกินคู่กับโอสถอายุขัย”
จี้เซียงพูดพลางควักโอสถอายุขัยจากอกเสื้อยัดเข้าปากทีเดียวหมด ผมขาวบนศีรษะก็ลดลงไปมากอย่างเห็นได้ชัด
“ใต้เท้าจี้เซียง ท่านใกล้ถึงขีดแล้ว กินโอสถอายุขัยอีกจะยุ่งเอาได้”
“เฮ้อ~ ข้าจะไม่รู้หรือ ทำเรื่องนี้ให้สำเร็จก่อนเถิด ไม่อย่างนั้นข้าคงอยู่ไม่ถึงวันที่กลายเป็นภูตเซียวด้วยซ้ำ”
หลี่ฮั่วหวังขี้เกียจฟังจี้เซียงพร่ำบ่น ทนความเจ็บพลางระวังทุกสิ่งรอบตัว
สถานการณ์ตรงหน้าคุมไว้ได้ชั่วคราวแล้ว หวังว่าครั้งนี้จะจบเร็วๆ อย่าได้มีเรื่องแทรกซ้อนอีก
“ฮิๆ.....” ได้ยินเสียง หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก็ประจันหน้ากับหญิงคนหนึ่งที่หน้าตามอมแมมในระยะประชิด
หญิงผู้นั้นผมยาวมาก หน้าตาสะสวยหมดจด นางห้อยหัวลงมาปรากฏตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังเช่นนั้น สบตาหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้าตื่นเต้นผิดปกติ
เพียงชั่วพริบตา ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวหลี่ฮั่วหวังตามสัญชาตญาณ “นางคือจิตขุ่น!!”
หลี่ฮั่วหวังไม่ลังเลแม้แต่น้อย กระบี่ฟาดลงแทงเข้าท้องอีกฝ่ายตรงๆ
จิตขุ่นกระอักเลือดร่วงลงบนพื้น มองหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด ปากพร่ำซ้ำไปมา
“เจ้าไม่เป็นไรหรือ เจ้าไม่เป็นอะไรเลยหรือ”
หลี่ฮั่วหวังที่อารมณ์พลุ่งพล่านยามนี้ไหนเลยจะสนเรื่องพวกนั้น ช้อนเหล็กในมือยกขึ้นแล้ว เขาขึ้นคร่อมตัวนาง หมายจะควักลูกตาคู่ที่ทำให้คนหายไปนั้นออกมา
“เอ่อร์จิ่ว! เก็บลูกตานางไว้! อย่าควักเด็ดขาด! ฆ่านางก็ได้แต่อย่าควักตา!”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ถอดข้อต่อทั้งหมดของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว คราวนี้นอกจากลูกตาแล้ว นางขยับอะไรไม่ได้อีก
แม้จะไม่เข้าใจว่าทั้งหมดนี้เกิดอะไรขึ้น แต่ในเมื่อจิตขุ่นมาส่งตัวถึงที่ ไหนเลยจะมีเหตุผลให้ปล่อยไป
เขาฉีกผ้าแถบหนึ่งจากชุดพรตสีแดงของตน เตรียมพันปิดตาจิตขุ่น
ทว่ายามนี้อีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าจะดิ้นรนแม้แต่น้อย ซ้ำยังจ้องตัวอักษรเล็กใหญ่บนผนังด้วยสีหน้าหวาดกลัว
“ไม่! ข้าไม่ได้ฆ่าพวกนาง ข้าก็ไม่รู้! แต่ข้าไม่ได้ฆ่าพวกนาง!”
ครั้นพันตานางไว้แน่นหนาหลายชั้นจนมิด หลี่ฮั่วหวังจึงถอนหายใจโล่งอก ล้มตัวลงหอบหายใจบนพื้น
พักอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังกับพวกจี้เซียงก็มองหน้ากัน สีหน้าทุกคนยามนี้ล้วนแปลกพิกล นี่ไม่ตรงกับที่พวกเขาคาดไว้แม้แต่น้อย
“น้องเอ่อร์ เจ้าทำอย่างไรจึงไม่ถูกจิตขุ่นซ่อน แล้วทำอย่างไรให้จิตขุ่นนี่โดดมาตรงหน้าให้เจ้าจับ”
ได้ยินคำถามของทั่วป๋าตานชิง หลี่ฮั่วหวังก้มหน้าคิดครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าตอบ “อาจเป็นเพราะโชคดีกระมัง”
เขาคาดว่าคงเกี่ยวกับการที่ตนเป็นจิตวิสุทธิ์ แต่เรื่องนี้จะบอกพวกเขาไม่ได้เด็ดขาด
คำนี้ทำให้ทั่วป๋าตานชิงขมวดคิ้วเลิกถาม แต่บ่นในใจ “โชคดีอะไรของมัน”
ทว่าในขณะนั้นเอง จิตขุ่นก็ร้องขึ้นอีก “ไม่! ข้าไม่ได้ฆ่าพวกนาง ข้าก็ไม่รู้! แต่ข้าไม่ได้ฆ่าพวกนาง!”
หลี่ฮั่วหวังหันกลับไป ม่านตาก็หดเล็กสุดขีดทันที
เห็นเพียงผ้าที่ปิดตาจิตขุ่นไม่รู้หายไปตั้งแต่เมื่อไร นางกำลังจ้องตัวอักษรบนผนังอีกครั้ง
“ไม่ได้ ของตายปิดตาจิตขุ่นไม่ได้ ต้องใช้ของเป็นเท่านั้น หลี่ซุ่ย ออกมาช่วยหน่อย!”
หนวดที่ดิ้นยุกยิกสองเส้นมุดออกมาจากแผลที่ท้องหลี่ฮั่วหวัง พันรอบตาจิตขุ่นไว้ คราวนี้อีกฝ่ายจึงเงียบลงเสียที
เห็นว่าจับจิตขุ่นได้จริงๆ จี้เซียงก็เดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น สองมือกุมมือหลี่ฮั่วหวังเขย่าไม่หยุด พูดอย่างซาบซึ้ง “เอ่อร์จิ่วเอ๋ย! ครั้งนี้เจ้าช่วยพวกเราไว้มากจริงๆ! วันหน้ามีเรื่องอะไรมาหาข้าได้เลย!”
“ใต้เท้าจี้เซียงกล่าวเกินไปแล้ว” หลี่ฮั่วหวังฟังความหมายในคำพูดอีกฝ่ายออก อีกฝ่ายกำลังบอกว่าติดหนี้น้ำใจตนครั้งหนึ่ง
แม้ระหว่างทางจะมีเรื่องคาดไม่ถึงอยู่บ้าง แต่ในเมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว อะไรก็ว่ากันได้
“ทุกท่านไปเถิด ทางเมืองหลวงเร่งต้องการตัวอยู่” จี้เซียงดูร้อนรนกว่าทุกคน
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้า คว้าจิตขุ่นแบกขึ้นหลังเดินออกไปข้างนอก ก่อนไปไม่ลืมเหลือบมองผนังแวบหนึ่ง
“ภรรยาข้าตาย สามีจึงทิ้งไว้ที่มุมผนัง แต่ไฉนมุมผนังจึงมีคนตายมากมายนัก”
อ่านถึงตรงนี้ สีหน้าหลี่ฮั่วหวังก็แปลกใจ เขาเดินไปที่มุมผนัง ใช้มือดึงฟางออก ศพแห้งหน้าตาสยดสยองร่างแล้วร่างเล่าก็ปรากฏตรงหน้า
“ไฉนมีคนตายมากเช่นนี้ ทั้งยังเป็นผู้หญิงทั้งหมด” เห็นภาพนี้ แม้แต่เซินถูกังที่สุขุมยิ่งนักยังเผยความแปลกใจออกมา
เหตุไม่คาดฝันนี้ทำให้คนอื่นๆ หยุดลงด้วย
“บนผนังก็เขียนไว้แล้วมิใช่หรือ” ทั่วป๋ามองอักษรบนผนังแล้วพูดช้าๆ “พวกนี้ล้วนเป็นภรรยาของจิตขุ่น นี่ยังนับว่าน้อย ที่เหลือล้วนถูกมันทำให้หายไปหมดแล้ว”
“ช่างประหลาดนัก จิตขุ่นนี่เห็นชัดๆ ว่าเป็นหญิง นางจะมีภรรยาได้อย่างไร”
“รีบไปเถิด จะมีหรือไม่ก็ช่างนาง”
จี้เซียงดูร้อนรนจนทนไม่ไหว ขอเพียงพาจิตขุ่นกลับไปได้โดยสวัสดิภาพ เขาก็ขี้เกียจสนว่าจิตขุ่นเป็นชายหรือหญิง
ทว่าคำนี้กลับทำให้หลี่ฮั่วหวังระแวงขึ้นทันที ใจหล่นวูบ เขามองคนอื่นแล้วเอ่ย “คงไม่ใช่ว่ายังมีจิตขุ่นอีกตนหนึ่งกระมัง”
คำนี้ทำให้บรรยากาศในห้องเริ่มอึดอัดขึ้นมา
“ชิ! กลัวบ้าอะไร! ข้าจะกลัวจิตขุ่นห่วยๆ นี่หรือ หากไม่ใช่เพราะเจ้าพวกนี้หายากเหมือนหนูหลบแมว ข้าสู้ได้ทีเดียวสามตัว!” คำของเซินถูกังทำให้สีหน้าคนอื่นๆ ผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว
“พูดถูก หากไม่ไหวจริงๆ เรายังมีน้องเอ่อร์อยู่ จิตขุ่นใช้กับเขาไม่ได้” ทั่วป๋าตานชิงหัวเราะร่า ตบไหล่หลี่ฮั่วหวังอย่างสนิทสนม
ทั้งกลุ่มเดินออกนอกหมู่บ้านต่อ กระทั่งใกล้ถึงปากทางหมู่บ้านก็ไม่มีเหตุไม่คาดฝันใด หลี่ฮั่วหวังจึงมีเวลาหันไปใส่ใจหงต้าที่แทบไม่พูดอะไรมาตลอด
“เป็นอะไรไป พี่หง รอดตายมาแล้วแท้ๆ ทำไมหน้าไม่มีรอยยิ้มสักนิด”
ยังดีที่ก่อนหน้านี้หงต้าถูกเหวี่ยงออกมาเป็นโล่ ไม่เช่นนั้นเขาอาจไม่ได้กลับมาจริงๆ
หงต้าที่ริมฝีปากซีดขาวดูเหมือนอยากฉีกยิ้ม แต่อย่างไรก็ทำไม่ได้
“คนมากมาย ข้างในนั้นมีคนมากมาย” เขาเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบพร่าในที่สุด
“คนมากมายอะไร”
หงต้าจ้องจิตขุ่นบนหลังหลี่ฮั่วหวังไม่วางตา “บ่วงกรรมในใจจิตขุ่น ส่งผลมากที่สุดไม่ใช่กับคนอื่น แต่เป็นตัวนางเอง”
“ข้างในนั้นหลายคนเป็นศัตรูของจิตขุ่น แต่ก็มีไม่น้อยที่เป็นคนในครอบครัวและสหายของนาง พวกเขาบอกข้าว่า ก่อนหน้านี้ยามเจออันตราย จิตขุ่นก็ซ่อนคนพวกนี้ไว้ในบ่วงกรรมของตน”
“ตั้งใจว่าพอปลอดภัยแล้วค่อยปล่อยออกมา แต่จิตขุ่นกลับลืม ลืมไปจนหมดสิ้น”
“แรกๆ จิตขุ่นยังควบคุมได้ แต่ยิ่งนานไป ก็จะซ่อนความทรงจำของตน ซ่อนอายุของตน ซ่อนเพศของตนไปเองโดยควบคุมไม่ได้”
“จะพูดว่าจิตขุ่นนี่ชั่วยามก่อนกับชั่วยามถัดไปเป็นคนละคนกันเลยก็ยังได้!”
กำลังโหลดความเห็น...