ตอนที่ 352 ปรากฏกาย
“หือ” หลี่ฮั่วหวังมองมีดสนิมเขรอะในมือตนอย่างตะลึงงัน
“มีดนี่มาจากไหน ฉันมีอาวุธสองชิ้นก็พอใช้แล้วแท้ๆ ทำไมในมือถึงมีเกินมาอีกเล่ม”
ฉับพลันมือหลี่ฮั่วหวังก็สะบัดแรง เหวี่ยงมีดสนิมทิ้งลงพื้น สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งนัก มือกุมด้ามกระบี่ ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังของที่ไม่รู้ที่มานี้
“หรือนี่คือความสามารถของจิตขุ่น มันคิดจะใช้ของนี่มาทำร้ายฉันเหรอ”
หลี่ฮั่วหวังเกร็งไปทั้งตัว จ้องมีดสนิมบนพื้นอย่างระแวดระวัง ค่อยๆ ถอยหลังแล้วรีบไปรวมกับคนอื่น
“น้องเอ่อร์ ไม่เป็นไรใช่ไหม” ทั่วป๋าตานชิงเห็นหลี่ฮั่วหวังมีสีหน้าตึงเครียดจึงถามขึ้น
“ไม่รู้เพราะอะไร จู่ๆ ในมือก็มีมีดเพิ่มมาเล่มหนึ่ง”
“แต่บ่วงกรรมของจิตขุ่นควรจะซ่อนของมิใช่หรือ ไฉนกลายเป็นให้ของเจ้า”
หลี่ฮั่วหวังคิดดู แล้วตรวจร่างกายตนอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ส่ายหน้าเบาๆ หันไปมองเซินถูกังที่กำลังตีกลองอยู่
“สี่ดาราเทพเร่งตั้งแท่น ห้าหมื่นห้าพันยืนเรียงแถว ธงดำเกราะดำป้ายธงดำ หมวกวาวเกราะวับล้วนไร้ค่า! อย่าให้ร่างทรงต้องเจ็บช้ำ เจ้าไม่รีบมาข้าจะตบ!”
พร้อมเสียงกลอง ฟ้าดินก็เปลี่ยนสีรางๆ ในหมอกบางกลางอากาศมีบางสิ่งก่อตัวขึ้นไม่หยุดแล้วสลายไปอย่างรวดเร็ว
เห็นอีกฝ่ายมั่นใจว่าชนะแน่เช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ไม่พูดอะไรอีก รออย่างเงียบๆ ให้อีกฝ่ายบีบจิตขุ่นออกมา
เรื่องไร้หัวไร้หางเช่นนี้ ตอนนี้ตนอย่าไปเพิ่มความวุ่นวายให้พวกเขาดีกว่า
เสียงกลอง เสียงคลึงวอลนัต เสียงดีดลูกคิดดังข้างหูหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด ทันใดนั้น เซินถูกังที่อยู่ข้างๆ ก็ร้องเสียงต่ำ “จิตขุ่นนี่แก่กล้าแล้ว! มันทำให้พวกเราหายไปคนหนึ่ง!”
“เอ้อร์หนิว! อย่าเสียดาย ยอมเสียเลือดหน่อย!!”
สิ้นเสียงตวาดต่ำของเซินถูกัง จี้เซียงที่สีหน้าเคร่งเครียดก็ตบลูกคิดทองคำในมืออย่างแรง หลี่ฮั่วหวังรู้สึกทันทีว่าทุกสิ่งรอบตัวเริ่มเลือนรางไม่จริงยิ่งขึ้น
หลี่ฮั่วหวังก้มมองกระบี่ในมือ มันมีหนึ่งเล่ม แต่ก็เป็นสองเล่ม หรือสามเล่มได้ด้วย
จำนวนทั้งหมดรอบๆ ในขณะนี้ราวกับไร้ความหมาย หนึ่งเป็นห้าได้ เป็นเก้าก็ได้เช่นกัน
ในขณะนั้นเอง เซินถูกังก็ใช้ฝ่ามือทั้งหกตีหน้ากลองอย่างรุนแรง เสียงของเขาไม่ใช่การขับร้องอีกต่อไป หากกลายเป็นเสียงคำรามบางอย่าง
“เมฆาหลากสีพลิกคว่ำหงาย เหล่าเซียนตำหนักทักษิณเร่งมาพลัน! แปดเซียนแปดชนเผ่าต่างเข้าประจำที่ เฝ้ารักษาแปดทวารและแปดด่าน!”
เมฆดำบนฟ้ากดต่ำลงไม่หยุด แทบจะอยู่เหนือหัว ในเมฆดำมีบางสิ่งเคลื่อนไหวพลุ่งพล่าน
ตอนนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังก็เห็นเงาร่างหนึ่งโผล่ขึ้นอย่างกะทันหันไม่ไกลนัก
ร่างของนางเดี๋ยวเลือนเดี๋ยวชัด ดูขัดตายิ่งนัก
คนผู้นั้นสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม ผมที่เกาะเป็นก้อนด้วยคราบสกปรกสีดำปิดหน้าไว้ทั้งหน้า กางเกงถูกโคลนเหนียวข้นพอกไว้
“เอ่อร์จิ่ว! ลงมือเร็ว! ผู้นี้คือจิตขุ่น!”
ขณะจี้เซียงที่ตึงเครียดสุดขีดหลุดปากออกมาตามสัญชาตญาณ นิ้วทั้งสิบหกของหลี่ฮั่วหวังก็พุ่งออกไปล่วงหน้าแล้ว
ครั้นจิตขุ่นเลิกผมของตนขึ้นเบาๆ นิ้วสิบหกนิ้วที่พุ่งไปก็หายไปเกินครึ่งในพริบตา
อาศัยชั่วขณะที่อีกฝ่ายรับมือกับนิ้วของตน เสียง “แควก” ก็ดังขึ้น หลี่ฮั่วหวังกระชากหนังเนื้อชิ้นใหญ่บนตัวออกมาแล้วขว้างไป
ทว่าหนังมนุษย์เปื้อนเลือดที่หมุนคว้างกลับจางหายไปภายใต้ความสามารถของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังจ้องเท้าของจิตขุ่นเขม็ง กระบี่เหรียญทองแดงในมือฟาดออกไปราวแส้ยาวแล้ว
เห็นว่าหลบไม่ทันแล้ว ข้างตัวจิตขุ่นก็พลันปรากฏชายแต่งตัวเหมือนขอทานคนหนึ่ง กันกระบี่เหรียญทองแดงไว้ให้ราวโล่
นั่นคือหงต้าที่หายไป เขาถูกโยนออกมาแล้ว!
เสียงโลหะเสียดสีดังขึ้น เหรียญทองแดงครูดกับร่างขอทานผู้นั้นจนเกิดประกายไฟแปลบปลาบ
เห็นการโจมตีของตนถูกอีกฝ่ายกันไว้ได้ทั้งหมด หลี่ฮั่วหวังก็เดือดขึ้นมา
เขาตัดใจ หันคมกระบี่เข้าหาท้องตน กรีดเปิดเป็นแผลยาว
“ซ่อนได้ใช่ไหม ข้าจะดูว่าเจ้าจะซ่อนอันนี้อย่างไร!!”
หลี่ฮั่วหวังหน้าตาบิดเบี้ยวน่ากลัวยิ่ง สอดมือทั้งสองไขว้เข้าไปในแผลแล้วกระชากแรง ซี่โครงสองซี่ถูกหักออกมาสดๆ
จากนั้นพลิกปลายหักของซี่โครง เสียง “ฉึก” ดังขึ้น แทงย้อนกลับเข้าอกตนเองตรงๆ
หลี่ฮั่วหวังสูดลมหายใจเฮือก จิตขุ่นที่อยู่ไกลออกไปก็กรีดร้องขึ้นทันที งอตัวลงพร้อมกับหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังที่ทนความเจ็บแสนสาหัสยิ้มออกมา ความเจ็บของอีกฝ่ายเชื่อมกับตนแล้ว ต่อจากนี้ก็จัดการง่ายขึ้นมาก
เหล็กแหลมมีเงี่ยงสามเล่มแทงเข้าซอกเล็บหลี่ฮั่วหวัง จากนั้นเขาเหยียดนิ้วตรง ก้มตัวกระแทกนิ้วลงกับพื้นอย่างแรง
ความเจ็บอันเกินมนุษย์ทำให้ร่างจิตขุ่นชักกระตุกทันที มันดูเหมือนยังอยากเอาคืน แต่พอเห็นหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ดึงเหล็กแหลมที่เละด้วยเลือดเนื้อออกมา ในที่สุดมันก็กลัว ไม่คิดตอบโต้อีก รีบหันหลังวิ่งหนีไป
สถานการณ์เช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังจะปล่อยไปได้อย่างไร เขารีบตบยันต์สองแผ่นลงบนเข่าตน
เส้นเลือดบนหน้าปูดโปน ร่างเขาพุ่งตามจิตขุ่นไปพร้อมเสียงหวีดลมและเงาที่ทอดตามหลัง
ใช้ทัณฑ์ทรมานสารพัดทรมานอีกฝ่ายไม่หยุด หลี่ฮั่วหวังก็ไล่เข้าใกล้จิตขุ่นขึ้นเรื่อยๆ
ทว่าเมื่อเขาบุกเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งที่ฝุ่นจับเต็มอีกครั้ง จิตขุ่นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“อะไรกัน! ไปไหนแล้ว!” หลี่ฮั่วหวังไม่ยอมแพ้ยิ่งนัก เมื่อครู่ขาดอีกแค่นิดเดียว แค่นิดเดียวเท่านั้น!
ครั้นหลี่ฮั่วหวังหันไปถามคนอื่นที่ตามมาข้างหลัง จี้เซียงก็ตอบ “เฮ้อ รอข้าพักสักครู่ การบีบให้จิตขุ่นโผล่ตัวไม่ใช่เรื่องง่าย”
ยามนี้หน้าของจี้เซียงซีดเผือด นิ้วมือสั่นระริก เซินถูกังก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
ดูท่าการบีบจิตขุ่นออกมาจะสูบแรงพวกเขาไปมาก
“เมื่อครู่เจ้าทำมันบาดเจ็บแล้ว เดี๋ยวทำอีกรอบ เจ้านี่หนีไม่รอดแน่ คนที่เอ้อร์หนิวหามาคราวนี้ล้วนเป็นพวกที่ข่มจิตขุ่นได้โดยเฉพาะ”
เทียบกับตอนเจอกันแรกๆ ตอนนี้ท่าทีของเซินถูกังต่อหลี่ฮั่วหวังดีขึ้นมาก ไม่รู้ว่าเพราะร่างทรงรองก่อนหน้านี้หรือเปล่า
ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็พยักหน้าเล็กน้อย “เช่นนั้นก็ได้ พอจับจิตขุ่นได้ ข้าก็จะได้.....”
“หือ จะได้อะไร ฉันจะพูดอะไรนะ” หลี่ฮั่วหวังที่เมื่อครู่ยังเดือดดาลพลันสงบลงอย่างรวดเร็ว มองทุกสิ่งรอบตัวอย่างงุนงง
บ้านหลังนี้ไม่ใหญ่ มุมห้องกองมันเทศเปื้อนดินขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่ากันไว้
จากรอยหญ้าแห้งที่ยุบลงข้างๆ บ่งบอกได้ว่าที่นี่เคยมีคนอาศัย
“มีใครอยู่ที่นี่เหรอ” ลูบซี่โครงที่อก ความเจ็บแปลบที่อกทำให้หลี่ฮั่วหวังนึกถึงความทรงจำที่จู่ๆ ก็หายไปเมื่อครู่ขึ้นมาทันที
“ใช่ ไม่ผิด เป็นจิตขุ่น! นางกำลังซ่อนความทรงจำของฉัน!”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งควักกระดาษขมิ้นออกมาเตรียมจะเขียน
แต่พอนึกถึงความสามารถของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วดึงเหล็กแหลมเล่มหนึ่งออกจากซอกเล็บ สลักลงบนท้องแขนซ้ายของตน
สลักจุดประสงค์ครั้งนี้กับอันตรายของจิตขุ่นไว้คร่าวๆ จนครบแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย
“พวกเจ้าดูนี่ บนผนังมีอักษร!” คำพูดของทั่วป๋าตานชิงทำให้ทุกคนหันไปมอง
กำลังโหลดความเห็น...