ตอนที่ 351 จิตขุ่น
เห็นว่ามีดเล่มนั้นกำลังจะแทงถูกร่างทรงรอง กระบี่เหรียญทองแดงในมือหลี่ฮั่วหวังก็ยืดยาวออกในพริบตา เหรียญทองแดงร้อยต่อกันเป็นสายราวแส้ยาว ตวัดมีดสนิมของหงต้ากระเด็นไป
“ช้าก่อน!” หลี่ฮั่วหวังสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติรีบพุ่งเข้าไปขวางกลางระหว่างสองฝ่าย “ทุกท่าน! นางไม่ใช่จิตขุ่น! นางเป็นภรรยาข้า!”
จี้เซียงลดคทายู่อี่ไม้ผุลง ถามอย่างกังขา “ภรรยาเจ้ารึ ข้าไม่เชื่อ! ให้ภรรยาเจ้าถอดผ้าคลุมหน้าสีแดงออก อย่าให้เป็นจิตขุ่นที่คิดจะตบตาผ่านไป”
ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะยินยอม เซินถูกังก็ใช้มือตีกลองหนังที่เอวเบาๆ ทีหนึ่ง ร่างทรงรองก็ตีกลองตอบรับเช่นกัน เสียงกลองก้องสะท้อนราวกำลังเจรจาบางอย่าง
ครั้นเสียงกลองหยุดลง ร่างทรงรองก็ใช้มือเดียวดึงผ้าคลุมหน้าสีแดงออกทันที
“ไอ้หยา แม่เจ้าโว้ย! นี่มันตัวอะไร! น้องเอ่อร์ นี่ภรรยาเจ้าจริงหรือ” เห็นใบหน้าน่าสยดสยองที่หน้าคนกับหน้าสัตว์ผสมปนเปกันของร่างทรงรอง คนอื่นๆ ต่างก็สะดุ้งตกใจอย่างเห็นได้ชัด
หลี่ฮั่วหวังไม่สนใจพวกเขา ดึงร่างทรงรองออกมาห่างหลายก้าว แล้วถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เหมี่ยวเหมี่ยวเล่า นางตามมาด้วยหรือไม่”
ร่างทรงรองส่ายหน้าก่อน แล้วจึงสั่นเทาเข้ามาแนบชิด สองแขนโอบรัดเอวหลี่ฮั่วหวังแน่น ดวงตาสัตว์ตระกูลแมวที่ใหญ่กว่าตาคนปกติสามเท่าฉายความรักอันหมกมุ่น “ท่านสามี..... ข้าคิดถึงท่าน”
เขี้ยวแหลมคมขบลงบนลำคอหลี่ฮั่วหวังเบาๆ ลิ้นสองเส้นพันเกี่ยวกันเลื้อยออกมา เลียไล้ลำคอหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด
“พอได้แล้ว!” หลี่ฮั่วหวังจับตัวนางให้ตั้งตรง ถลึงตาจ้องนางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ตอนนี้ข้าไม่มีเวลามายุ่งเรื่องพวกนี้กับเจ้า ที่นี่อันตรายมาก ไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!!”
“ท่านสามี ท่านเป็นห่วงข้าหรือ” ปากกว้างราวอ่างเลือดของร่างทรงรองฉีกยิ้มไปจนถึงหลังหู
หลี่ฮั่วหวังสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ประคองหัวนางไว้ แล้วจ้องตาดวงที่ใหญ่ที่สุดบนหน้านาง เอ่ยเน้นทีละคำ “ไปจากที่นี่! เดี๋ยวนี้!!”
“ได้.....” ลิ้นยาวเลียผ่านใบหน้าหลี่ฮั่วหวัง ร่างทรงรองที่มีรอยยิ้มพิลึกบนหน้าก็หันหลังเดินออกจากหมู่บ้านไป
“ท่านแม่” เสียงข้างหูทำให้สีหน้าหลี่ฮั่วหวังยิ่งแย่ลง “หุบปาก นางไม่ใช่แม่เจ้า!”
“น้องเอ่อร์ นางเป็นภรรยาเจ้าจริงหรือ” ทั่วป๋าตานชิงตกตะลึงจนลืมคลึงวอลนัตขึ้นเงาสองลูกในมือ
หลี่ฮั่วหวังยังไม่ทันพูด คนทรงเจ้าที่ชื่อเซินถูกังก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง “ทำไม! เจ้ามีปัญหาหรือ”
พูดจบ เซินถูกังก็เชิดคางให้หลี่ฮั่วหวัง “แม่นางคนนี้ไม่เลว อย่าทำให้นางผิดหวัง”
“โอ๊ยๆ พอๆ รีบไปเถิด พวกเจ้ามาทำงานหรือมาเที่ยวเล่นกันแน่” จี้เซียงสีหน้าร้อนรนเริ่มเร่งอย่างหมดความอดทน
หลี่ฮั่วหวังมองไปทางที่ร่างทรงรองหายลับไปแวบหนึ่ง แล้วรวบรวมสมาธิเดินตามจี้เซียงและคนอื่นๆ เข้าหมู่บ้าน
นางผู้นี้ไม่รู้จะเชื่อฟังเขาหรือไม่ รีบทำงานให้เสร็จแล้วออกไปจากที่นี่ดีกว่า จะได้ไม่ลากเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ามาพัวพัน
ลูกคิดทองคำของจี้เซียงเริ่มดีดดังอีกครั้ง ประสานกับเสียงคลึงวอลนัตของทั่วป๋าตานชิง ก้องสะท้อนไปทั่วหมู่บ้าน
หลี่ฮั่วหวังวางเรื่องฟุ้งซ่านในใจลง คอยระวังจิตขุ่นที่อาจโผล่มาทุกขณะ
เดินไปเดินมา ลานบ้านดินที่พังทลายแห่งหนึ่งก็ปรากฏทางซ้ายมือ ใต้ต้นทับทิมที่ลูกดกเต็มต้น มีเงาคนยืนอยู่หลายร่าง
เพ่งดูอย่างละเอียด หลี่ฮั่วหวังก็พบว่านั่นมิใช่คน หากเป็นเถาวัลย์กับวัชพืชที่รวมตัวกันเป็นรูปคน รอบข้างตัดแต่งไว้สะอาดหมดจดไร้ฝุ่น
ขณะหลี่ฮั่วหวังกำลังคิดว่าคนเหล่านี้เป็นฝีมือจิตขุ่นหรือไม่ มีดสนิมเล็กสองเล่มในมือหงต้าก็ถูกขว้างไปแล้ว ตัดพืชรูปคนเหล่านั้นจนเป็นเศษปลิวว่อนทั่วฟ้า
“..... อ๊า.....” เสียงกรีดร้องแหลมสุดขีดดังมาจากส่วนลึกของหมู่บ้าน
“ไป! ตามมา!” เซินถูกังที่ไม่ได้ทำอะไรมาตลอดเริ่มขยับ สาวเท้าก้าวยาวพุ่งไปทางนั้น
วิ่งไปพลาง มือก็ตีกลองหนังที่เอวอย่างแรงพลาง เริ่มเต้นทรงเจ้า
โองการผู้ช่วยขับขานจากปากเขาแตกต่างจากของหลี่จื้อในวันนั้นและของไป๋หลิงเหมี่ยวก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง น้ำเสียงทรงอำนาจเป็นพิเศษ
“เบื้องบนบัญชาภูตเทวาจุติลงสู่เมืองหลวง กลืนกินปิศาจเขมือบมารสี่ทิศสงบสุขสถาพร!! เชิญเซียนมาเซียนขานรับ เชิญเทพมาเทพสดับฟัง!!”
ฉับพลัน หลี่ฮั่วหวังรู้สึกราวกับสีสันของทุกสิ่งรอบตัวเริ่มซีดจางลง
ทั่วร่างหลี่ฮั่วหวังขนลุกซู่อย่างห้ามไม่อยู่ เขารู้ว่ามีบางสิ่งมาแล้ว แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร
คนทรงเจ้าที่ชื่อเซินถูกังผู้นี้ไม่ธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด เกรงว่าจะมีฝีมือพอๆ กับตันหยางจื่อยามยังมีชีวิต ไม่รู้ว่าจี้เซียงไปเชิญมาจากไหน
“เอ่อร์จิ่ว! ซื้อมีดข้าเงินเชื่อไปเล่มหนึ่ง!” มีดสนิมเล่มหนึ่งของหงต้าถูกยื่นมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าแล้วรีบรับไว้
เสียงกรีดร้องเงียบลงทันที ทว่าจี้เซียงกับเซินถูกังเห็นได้ชัดว่าจับเป้าที่จิตขุ่นได้แล้ว คนหนึ่งตีกลอง อีกคนดีดลูกคิด เสียงก้องสะท้อนไปทั่วหมู่บ้านไม่หยุด ทั้งหมู่บ้านราวกับเริ่มบิดเบี้ยว
แม้จิตขุ่นจะยังไม่ปรากฏตัว แต่ก็มองออกว่าพวกเขาเริ่มปะทะกันแล้ว
ในสถานการณ์เช่นนี้ วิชาสังหารเต็มตัวของหลี่ฮั่วหวังเห็นได้ชัดว่าใช้การไม่ได้
แทนที่จะยืนร้อนใจอยู่เปล่าๆ หลี่ฮั่วหวังคิดว่าลองทำสิ่งเดียวที่ตนทำได้ตอนนี้ดีกว่า เขากัดปลายนิ้วจนทะลุ แล้ววาดลวดลายลงบนกระดาษขมิ้นอย่างพลิ้วไหว
เขาไม่รู้ว่าการเสี่ยงทายด้วยยันต์จะได้ผลในสถานการณ์เช่นนี้หรือไม่ อย่างไรเสียม้าตายก็รักษาไปเหมือนม้าเป็นแล้วกัน
จดจำรอยร้าวที่แตกออกบนกะโหลกที่ตนนำติดตัวมาได้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มกวาดตามองไปรอบๆ ไม่หยุด หวังจะหาลวดลายที่คล้ายกัน
ท่ามกลางเสียงอึกทึกสารพัด หลี่ฮั่วหวังมองไปมองมา สายตาก็พลันจับอยู่ที่มีดสนิมในมือตน
ยามนี้ปลายมีดชี้ตรงไปยังใยแมงมุมบนปากบ่อหินบ่อหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปพอดี
และใยแมงมุมที่ถูกบางสิ่งชนจนขาดนั้น ก็มีลายเหมือนลายที่ตนเสี่ยงทายออกมาไม่ผิดเพี้ยน
“หรือมีดสนิมที่หงต้าให้มายังช่วยเสริมการเสี่ยงทายได้ด้วย” หลี่ฮั่วหวังชักอาวุธออกมา ชะลอฝีเท้าค่อยๆ เข้าไปใกล้ขอบบ่อ
เขาใช้มีดสนิมในมือเขี่ยเถาวัลย์และหนามเหล่านั้นออกอย่างระมัดระวัง แล้วชะโงกมองลงไปในบ่อ
ชั่วพริบตาถัดมา รูม่านตาของเขาก็หดเล็กสุดขีด ในโคลนก้นบ่อมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง!
ทันทีที่คนผู้นั้นรู้สึกถึงแสงเหนือศีรษะแล้วเงยหน้าขึ้นพรวด หลี่ฮั่วหวังก็รีบเบือนสายตาหลบ เพื่อไม่ให้ต้องตกหลุมพรางของอีกฝ่าย
หัวใจหลี่ฮั่วหวังเต้นรัว เขาหันขวับไปตะโกนบอกคนอื่น “เร็ว! ตรงนี้มี.....”
พูดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ชะงัก “เมื่อกี้ฉันจะพูดอะไรนะ ตรงนี้มีอะไร!”
ได้ยินเสียง คนอื่นๆ ก็หันมามองหลี่ฮั่วหวัง ตอนนั้นเองทั่วป๋าตานชิงก็ถามขึ้นอย่างแปลกใจยิ่ง “น้องเอ่อร์ เจ้าถือมีดสนิมไปยืนทำอะไรข้างบ่อ”
“มีดสนิมหรือ” หลี่ฮั่วหวังกวาดตามองหน้าทั่วป๋าตานชิง จี้เซียง และเซินถูกังทีละคน
“จริงด้วย มีดสนิมนี่มาจากไหน มาอยู่ในมือข้าตั้งแต่เมื่อไร”
กำลังโหลดความเห็น...