ตอนที่ 350 คนกันเอง
รถม้าคันใหญ่โอ่อ่าที่ม้ากำยำสี่ตัวลาก กำลังควบตะบึงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ทว่าสารถียังไม่พอใจ สะบัดแส้ฟาดก้นม้าไม่หยุดอย่างร้อนรน
หลี่ฮั่วหวังพาดแขนบนขอบหน้าต่างรถ มองทะเลป่าสีเขียวสดข้างนอก
“ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากเขาหนิวซิน ไม่รู้ว่าพวกนั้นเป็นยังไงบ้าง แต่มีร่างทรงรองของไป๋หลิงเหมี่ยวกับเกาจื้อเจียนอยู่ โจรป่าธรรมดาคงทำอะไรพวกเขาไม่ได้”
ทันใดนั้นหลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งพุ่งมาจากในป่า ทว่าพอเขาหันไปมอง กลับไม่พบสิ่งใด
“แค่กๆ~ ใกล้จะถึงแล้ว ข้าจะอธิบายแผนงานครั้งนี้ให้พวกเจ้าฟังให้ชัด”
เสียงของจี้เซียงดึงความคิดหลี่ฮั่วหวังกลับมา เขามองขันทีเฒ่าที่นั่งตัวตรงอยู่ตรงนั้น ในมือกอดคทายู่อี่ไม้ผุไว้ราวกับอุ้มแมวผอมตัวหนึ่ง
“แค่กๆ ในเมื่อข้าเรียกพวกเจ้ามา ย่อมมีธุระ ข้ารู้ว่าในพวกเจ้ามีหลายคนเดาได้แล้ว ไม่ผิด ครั้งนี้เราจะไปจับจิตขุ่น เป็นหรือตายก็ได้”
ไม่มีผู้ใดพูด ต่างฟังจี้เซียงพูดต่อ
“ความสามารถของจิตขุ่น ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าเคยได้ยินมาหรือไม่ อย่างไรเสียตอนนี้ก็ว่างอยู่พอดี ข้าจะพูดซ้ำอีกรอบ” พูดถึงตรงนี้ จี้เซียงจงใจเหลือบมองไปทางหลี่ฮั่วหวังแวบหนึ่ง
“ที่เรียกว่าจิตขุ่นนั้น ก็เหมือนจิตวิสุทธิ์และจิตพันขด ล้วนเป็นคนเป็นที่มีบ่วงกรรมอยู่ในใจ ส่วนคำว่าขุ่นนั้น ตามชื่อเลย ก็คือใจคนที่ขุ่นมัว”
“จิตขุ่นนี้ไม่เพียงใจตนไม่บริสุทธิ์ ยังใช้บ่วงกรรมในใจแปดเปื้อนทุกสิ่งรอบตัวได้อีกด้วย”
จี้เซียงพูดได้ครึ่งเดียวก็ถูกขัดขึ้นดื้อๆ ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก ไม่ผิดคาดแม้แต่น้อย คนที่พูดยังคงเป็นคนทรงเจ้าผู้นั้น
“เฝิงเอ้อร์หนิว ไม่ต้องพูดเรื่องที่ทุกคนรู้อยู่แล้ว เจ้าบอกแค่ว่าเจอตัวแล้วจะจัดการอย่างไรก็พอ”
“แล้วข้าขอพูดไว้ก่อน ไม่ว่าต่อไปจะเป็นอย่างไร จบเรื่องนี้ หนี้บุญคุณที่ข้าติดเจ้าถือว่าใช้หมดแล้ว”
ได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อจริงของตน จี้เซียงก็ฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ แต่ดูเหมือนเขาไม่ค่อยกล้าหาเรื่องคนผู้นั้น ได้แต่ข่มโทสะแล้วพูด “เซินถูกังเอ๋ย ไว้หน้าพวกเราหน่อย ไม่ต้องรีบตอนนี้ อย่างไรก็ว่างอยู่แล้ว รอพวกเราพูดจบก่อน เจ้าไม่อยากฟังก็พักไปก่อน”
เห็นร่างทรงใหญ่ที่กอดอกค่อยๆ หลับตาลง จี้เซียงก็กระแอมแล้วพูดต่อ “เช่นนั้นข้าจะพูดสั้นๆ จิตขุ่นนี้ตรงข้ามกับจิตวิสุทธิ์พอดี หากจิตวิสุทธิ์เหมือนจุดสว่างกลางราตรีที่มองเห็นได้แต่ไกล จิตขุ่นก็เหมือนผ้าดำผืนหนึ่งในยามค่ำคืน คนทั่วไปคิดจะหาให้เจอ ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์”
ได้ยินเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมา หากตนเป็นจิตขุ่นแทนที่จะเป็นจิตวิสุทธิ์ บางทีคงไม่มีเรื่องวุ่นวายมากมายเช่นนี้
ขณะนั้นจี้เซียงยังพูดต่อ “อีกอย่าง จิตขุ่นนี้ไม่เพียงใช้บ่วงกรรมบนตัวซ่อนตนเองได้ ยังใช้มันซ่อนสิ่งอื่นได้ด้วย ไม่ว่าของเป็นหรือของตาย”
“พูดอย่างนี้แล้วกัน ประมือกับจิตขุ่น เจ้าสู้ไปสู้มาอาจลืมไปว่าอาวุธในมือหายไปไหน แล้วสู้ไปสู้มาก็พบว่าจิตขุ่นหายไปไหนก็ไม่รู้”
หลี่ฮั่วหวังจดจำสิ่งเหล่านี้ไว้ในใจเงียบๆ เมื่อเชื่อมโยงกับสิ่งที่ตนเคยเจอ คำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว “ฟังดูร้ายกาจขนาดนี้ แต่ความสามารถของจิตขุ่นนี้ มันควบคุมได้ตามใจจริงๆ เหรอ”
“ระวังให้ดี!” น้ำเสียงจี้เซียงพลันหนักแน่นขึ้น
“อย่าคิดเด็ดขาดว่าจิตขุ่นมีฝีมือแค่นี้ ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่เรียกพวกเจ้ามาให้วุ่นวายใหญ่โตปานนี้ ว่ากันด้วยความร้ายกาจ ในบรรดาภัยร้ายตระกูลอักษรจิต มีมันกับจิตวิสุทธิ์นี่แหละที่รับมือยากที่สุด”
“อย่าจ้องตาจิตขุ่นนานเด็ดขาด หากบ่วงกรรมของนางแปดเปื้อนสามขวัญเจ็ดวิญญาณของเจ้าเข้า ทั้งตัวเจ้าจะถูกนางซ่อนไปทันที”
“จำไว้ให้ดี ที่ข้าว่าซ่อน คือซ่อนแบบที่ไม่มีใครหาเจอ ชั่วชีวิตก็กลับมาไม่ได้!”
“อีกอย่าง จิตขุ่นที่แก่กล้าแล้วไม่น้อยมีความผันแปรต่างกันไป เจอเข้าก็ต้องพลิกแพลงตามสถานการณ์ แต่โดยรวมแล้ว จิตขุ่นยังคงใช้บ่วงกรรมในใจ ฉะนั้นจะแปรอย่างไรก็วนอยู่ในวงนี้”
มองสีหน้าเคร่งเครียดของคนอื่นๆ หลี่ฮั่วหวังกลับถอนหายใจเบาๆ ในใจ แม้แต่สบตากันตามปกติยังทำไม่ได้ จิตขุ่นผู้นี้คงซ่อนคนในครอบครัวตนไปไม่น้อยแล้วกระมัง เขาอดเวทนาจิตขุ่นที่ยังไม่เคยพบหน้าผู้นี้ขึ้นมาอีกไม่ได้
ว่ากันด้วยชะตากรรม จิตขุ่นกับจิตวิสุทธิ์คงไม่ต่างกันนัก
“กุบกับๆ” ได้ยินเสียงกีบม้าที่ควบเร็วข้างนอกค่อยๆ ช้าลง จี้เซียงก็รีบพูดเร็วขึ้น
“ถึงที่แล้ว เสี่ยวหลิ่วจื่อกับตานชิงล้อมที่นี่ไว้ อย่าให้จิตขุ่นหนีไป แล้วข้ากับเซินถูกังจะไปบีบนางออกมา แล้วเอ่อร์จิ่วเอ๋ย พวกเจ้ามีหน้าที่ฆ่าจิตขุ่น อย่างไรลัทธิอ่าวจิ่งก็ฆ่าคนโดยไม่ต้องใช้อาวุธ บ่วงกรรมของจิตขุ่นใช้กับเจ้าไม่ได้ เอาตามนี้ ลงรถ!”
ม่านรถถูกเลิกขึ้นพรึ่บ คนทั้งหกยืนประจำที่ริมทางอย่างรวดเร็ว หมู่บ้านที่แปลกประหลาดยิ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน
หมู่บ้านนี้ก็ไม่ต่างจากหมู่บ้านที่หลี่ฮั่วหวังเคยเห็นระหว่างทาง เพียงแต่มองไม่เห็นกระเบื้องหรือผนังแม้แต่น้อย ไม่ว่ากระเบื้อง ผนัง หรือพื้นดิน ล้วนถูกเถาตีนตุ๊กแกสีเขียวสดคลุมไว้ชั้นหนึ่งจนมิด
“เสี่ยวหลิ่วจื่อ ไปเถิด จำไว้ เรื่องนี้เกี่ยวกับหัวของข้า เจ้าจะประมาทแม้แต่น้อยไม่ได้”
หลิ่วจงหยวนที่สวมหน้ากากไม้พยักหน้า ถีบเท้ากับพื้น กระโจนเข้าไปในพุ่มไม้ข้างหลังราวลิง
ไม่นาน หมอกบางๆ ก็เริ่มลอยขึ้น ปกคลุมบริเวณนี้ไว้ ยมทูตขาวอู๋ฉางที่ลิ้นแดงยาวห้อยผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในหมอกบาง
ยังไม่ทันที่จี้เซียงจะออกคำสั่ง ร่างทรงใหญ่ที่ชื่อเซินถูกังก็เดินเข้าไปก่อน จี้เซียงถอนหายใจอย่างจนใจ ถือลูกคิดทองคำรีบตามไป
เดินอยู่บนผืนหญ้าเขียวสด หลี่ฮั่วหวังมองทุกสิ่งรอบตัวอย่างระแวดระวัง
ที่นี่เงียบสงัดยิ่ง นอกจากเสียงดีดลูกคิดทองคำแล้วไม่มีเสียงใดอีก แม้แต่เสียงนกร้องแมลงกรีดก็ไม่มี
เพิ่งถึงปากทางหมู่บ้าน แปลงดอกไม้ผืนหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้า มองออกว่าดอกไม้แปลงนี้ผ่านการตัดแต่งอย่างพิถีพิถัน ไม่มีวัชพืชแม้แต่ต้นเดียว
“ใคร! ออกมา!” เสียงตวาดลั่นทำให้กระบี่ยาวในมือหลี่ฮั่วหวังถูกชักออกมาสามชุ่นในพริบตา ไอสังหารเสียดฟ้าห่อหุ้มตัวกระบี่
ทุกคนต่างชักอาวุธออกมา ชี้ตรงไปยังกำแพงเตี้ยแห่งหนึ่ง
ครั้นเห็นรองเท้าปักลายคู่หนึ่งก้าวออกมาจากข้างใน หลี่ฮั่วหวังก็นึกถึงคำของจี้เซียงเมื่อครู่ รีบก้มหน้าเพื่อไม่ให้สบตาอีกฝ่าย
ทว่าเมื่อรองเท้าคู่นั้นปรากฏตรงหน้าเต็มตา ใจหลี่ฮั่วหวังก็สะดุด เท้าคู่นี้คุ้นตาอย่างประหลาด
“ไม่ใช่! นี่มันเท้าของเหมี่ยวเหมี่ยว!” หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นพรวด ก็เห็นผ้าคลุมหน้าสีแดงที่คุ้นเคยจริงๆ และในขณะนั้นเอง ใบมีดสนิมเขรอะของหงต้าก็ถูกซัดพุ่งไปหานางแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...