ตอนที่ 349 รวมพล
หลี่ฮั่วหวังฟังจี้เซียงพร่ำเล่าโดยไม่พูดแทรก หากอีกฝ่ายเพียงเล่าพงศาวดารที่แต่งขึ้นเอง ก็คงไม่ทำให้จี้เซียงหวาดกลัวถึงเพียงนั้น ต้องมีสาเหตุอื่นแน่
“คนผู้นี้จำง่ายนัก ในมือถือพัดเล่มหนึ่ง บนนั้นเขียนอักษรสี่ตัวว่า ฟ้าประทานปรีชา วันหน้าหากเจ้าเจอเขา จำไว้ว่าหลบไปให้ไกลที่สุด เขามิใช่คนดีอันใด” พูดถึงตรงนี้ แววตาจี้เซียงเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
หลี่ฮั่วหวังคิดครู่หนึ่ง แล้วถามหยั่งเชิง “ใต้เท้าจี้เซียง วันนั้นออกจากวัดอัฐิพุทธ ที่ท่านถามข้าเช่นนั้น เป็นเพราะความสามารถของจูเก๋อเยวียนพิสดารนักใช่หรือไม่”
“อืม” จี้เซียงพยักหน้า “ไม่รู้ว่าคนผู้นี้ใช้วิธีการใดจึงสามารถเปลี่ยนชะตาได้”
“เปลี่ยนชะตาหรือ”
“มิใช่เปลี่ยนชะตาคน แต่เปลี่ยนชะตาฟ้า เขามีปฏิทินหลวงเก่าเล่มหนึ่ง ขอเพียงเขาบอกว่าวันนี้ควรทำสิ่งใด สิ่งนั้นจะต้องเกิดขึ้น หากเขาบอกว่าห้ามทำสิ่งใด ผู้ใดทำก็ต้องซวยแน่”
“พูดสิ่งใดฟ้าดินเป็นไปตามนั้นหรือ!” หลี่ฮั่วหวังตะลึงงัน ตลอดทางที่ผ่านมาเขาก็เคยเห็นโลกมาไม่น้อย แต่อภิญญาเช่นนี้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
หากคนเช่นนี้มีเจตนาดีต่อตน ก็ไม่ต่างจากมีขุนเขาลูกใหญ่ให้พิงหลัง แต่หากคนผู้นี้มีเจตนาร้ายต่อตนเล่า...
ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็ถามอีกครั้ง “ใต้เท้าจี้เซียง คนผู้นี้ใช้ความสามารถนี้ทำดีมากกว่าหรือทำชั่วมากกว่า”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร ข้ารู้เพียงว่าขอแค่เขาโผล่มา ไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้นแน่! ตัวกาลกิณีโดยแท้”
พูดจบ จี้เซียงที่คอแห้งก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบอึกหนึ่ง
“เอาละ ข้าบอกเจ้ามากถึงเพียงนี้ก็นับว่าผิดธรรมเนียมแล้ว ทำงานให้ดี เจ้าหนุ่ม เจ้าใช้ได้ หากครั้งนี้ทำได้ดี กลับไปข้าจะช่วยดันตำแหน่งในกองให้เจ้าหน่อย”
“ขอบคุณใต้เท้าจี้เซียง” หลี่ฮั่วหวังหันหลังจากไป สีหน้ายังคงเคร่งขรึม ก้มมองแกนปั่นด้ายที่ห่อไว้
แม้จะได้รู้ข้อมูลของจูเก๋อเยวียนจากจี้เซียงมาบ้าง แต่ตนก็ยังไม่รู้ว่าความปรารถนาดีที่อีกฝ่ายมีต่อตนนั้นจริงหรือปลอม
หากเป็นของจริง..... นี่ไม่สมเหตุสมผล แต่หากเป็นของปลอม..... ยิ่งไม่สมเหตุสมผลเข้าไปใหญ่! คนผู้นี้ทำเช่นนี้เพื่อจุดประสงค์ใดกันแน่
“ถามแบบนี้ไม่ได้ผลหรอก ต้องหาทางจากแกนปั่นด้ายนี่ ต้องรู้ให้ได้ก่อนว่ามันคืออะไร”
“แต่เรื่องนี้พักไว้ก่อนได้ ช่วยจี้เซียงหาจิตขุ่นเพื่อแลกกับข้อมูลของลมเหนือสำคัญที่สุด”
ในห้องหนังสือเรียบง่ายแห่งนั้น หลี่ฮั่วหวังจากไปได้ไม่นาน หญิงชราผมดอกเลาคนหนึ่งก็เดินออกมาจากหลังฉากกั้นด้านข้าง
แม้ใบหน้านางจะเต็มไปด้วยริ้วรอย แต่ดูเค้าหน้าก็รู้ว่ายามสาวต้องงดงามไม่น้อย
หญิงชราถามจี้เซียงอย่างกังวล “ท่านพี่ คนผู้นี้ไว้ใจได้หรือ”
“เฮ้อ ข้าก็บอกไม่ได้ คนผู้นี้มาจากแดนไกลเข้าต้าเหลียง ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่ารากเหง้าอยู่ที่ใด อย่างไรไว้ใจได้หรือไม่ก็ต้องใช้ จะให้ทางเมืองหลวงรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าข้าทำงานพัง!”
หญิงชราที่หน้าเต็มไปด้วยความกังวลเดินมาข้างจี้เซียง ใช้มือประคองหลังมือที่ประดับอัญมณีแพรวพราวของเขา
“เฮ้อ ท่านพี่ หากไม่ไหวจริงๆ เราลาออกจากราชการกันเถิด หวาดผวาทุกวันเช่นนี้ ต่อให้อยู่ได้อีกหลายสิบปีจะมีประโยชน์อันใด”
“เฮ้อ พูดน่ะง่าย มันจะง่ายเช่นนั้นได้อย่างไร”
จี้เซียงหน้าขมขื่น ดึงผ้าเช็ดหน้าสีแดงออกจากแขนเสื้อซ้ายซับเหงื่อบนหน้าผาก
“เรื่องนี้เบื้องบนมีที่มาใหญ่โตนัก เป็นงานของทางราชครู ไม่แน่อาจมีพระประสงค์ของฮ่องเต้แฝงอยู่ด้วย ตัวเล็กๆ อย่างข้าถูกพัวพันเข้าไปในเรื่องใหญ่เช่นนี้ รอดตัวออกมาได้ก็นับว่าบุญหนักหนาแล้ว”
หญิงชราโอบจี้เซียงเบาๆ น้ำเสียงเจือแววอ้อนวอน “ท่านพี่ เสร็จงานนี้แล้ว เรากลับกันเถิด กลับลิ่วผาน กลับไปใช้ชีวิตบั้นปลายใต้ต้นหม่อนที่เราเคยเล่นกันตอนเด็ก”
“ตอนออกจากหมู่บ้าน ท่านพี่บอกว่าจะให้ข้าได้สุขสบาย ที่จริงไม่ว่าอยู่ที่ใด ขอเพียงได้อยู่กับท่านพี่ ข้าก็สุขที่สุดแล้ว”
จี้เซียงใช้ผ้าเช็ดหน้าสีแดงตบบนตัวหญิงชราเบาๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ
จี้เซียงดูร้อนรนยิ่งนัก นัดให้รวมพลที่ประตูเมืองอิ๋นหลิงในยามห้าของวันรุ่งขึ้น
ดังนั้นฟ้ายังไม่ทันสาง หลี่ฮั่วหวังก็ตื่นแต่เช้าตรู่ ไปที่คอกม้าก่อน เปิดม่านรถม้า ตัดเนื้อชิ้นหนึ่งจากสัตว์ประหลาดหนวดยั้วเยี้ยข้างในห่อผ้าไว้ เก็บไว้กินระหว่างทาง
จากนั้นโยนเนื้อแห้งทั้งหมดเข้าไปในรถม้า แล้วหยิบแผ่นไม้มาเริ่มตอกตะปู
ครั้งนี้ไม่รู้จะไปนานเท่าใด เพื่อกันไว้ก่อน ตอกปิดให้แน่นหนาทั้งหมดจะดีกว่า
ไม่นานนัก ด้วยฝีมือตอกของหลี่ฮั่วหวัง รถม้าคันนี้ก็กลายเป็นโลงศพใบใหญ่
เสร็จสิ้นทุกอย่าง วางสัมภาระขึ้นหลังม้า หลี่ฮั่วหวังก็พลิกตัวขึ้นม้า ขี่ไปทางประตูเมือง
“โฮ่งๆ!” หมั่นโถวตามมาอย่างไม่ผิดคาด
“เฝ้ารถม้าไว้ดีๆ! ถ้าข้ากลับมาได้ยินว่าเจ้าออกไปกัดกับหมาตัวอื่นอีก ข้าจะตั้งหม้อตุ๋นเจ้าเสีย!”
ยามเช้าตรู่ นอกจากพ่อค้าที่เตรียมตั้งแผงบางคน บนถนนแทบไม่มีผู้คน หลี่ฮั่วหวังมาถึงประตูเมืองอย่างรวดเร็ว
หงต้าและทั่วป๋าตานชิงมาตามคาด แต่ที่หลี่ฮั่วหวังคาดไม่ถึงคือมีคนใหม่เพิ่มมาอีกสองคน
หากนับจี้เซียงกับตนด้วยก็ครบหกคนพอดี เห็นได้ถึงท่าทีของอีกฝ่ายที่หมายมั่นจะต้องได้มาให้จงได้
คนใหม่สองคนนั้น คนหนึ่งคือเจ้าหนุ่มแซ่หลิ่วแห่งสำนักประตูจันทรา อีกคนเป็นคนทรงเจ้า
หลี่ฮั่วหวังพินิจกลองที่เอวเขาอย่างละเอียด มั่นใจยิ่งว่านี่คือกลองของคนทรงเจ้า เหมือนกับใบที่เอวหลี่จื้อเมื่อครั้งนั้นไม่มีผิด
เพียงแต่เทียบกับหลี่จื้อที่ใช้ชีวิตไม่ต่างจากขอทาน คนผู้นี้ต่างกันลิบลับ
สวมเสื้อขนสัตว์สีดำทั้งตัว หน้าตาเหี้ยมเกรียมไม่พอ บนหน้ายังมีแผลเป็นสีดำจากคมดาบพาดเฉียงสองรอย หากเปลี่ยนกลองหนังใบนั้นเป็นมีดพร้าเล่มโตยังจะเข้ากันกว่า
ทักทายคนอื่นๆ แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็หันไปมองชายหน้าบาก “เจ้าเป็นคนทรงเจ้าหรือ ร่างทรงรองของเจ้าเล่า”
ชายหน้าบากที่กอดอกพิงกำแพงอยู่ถลึงตาใส่ “ไอ้ห่านี่มันใคร กล้ามายุ่งเรื่องของข้า”
ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ออกจากฝักครึ่งชุ่นแล้ว หลิ่วจงหยวนศิษย์สำนักประตูจันทราก็รีบเข้ามาขวางหน้าหลี่ฮั่วหวังห้ามปราม
“เฮ้ๆๆ~ พี่เอ่อร์ ไม่คุ้มหรอก ไม่คุ้มจริงๆ ถือว่าไว้หน้าข้าสักครั้งเป็นอย่างไร”
มองหลิ่วจงหยวนตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังกดมือลง ไอสังหารบนตัวก็หายไปทันที
“มาๆๆ เราไปทางโน้นกัน อย่าให้จี้เซียงลำบากใจ”
ผู้อื่นหลี่ฮั่วหวังอาจไม่ไว้หน้า แต่หลิ่วจงหยวนเคยช่วยเขามาครั้งหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังจึงตัดสินใจไม่ถือสาคนผู้นั้น
มองหน้ากากไม้บนหน้าอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังก็ถาม “น้องหลิ่ว ช่วงนี้สบายดีหรือ”
“ก็เรื่อยๆ เราช่วยจี้เซียงผ่านด่านนี้ไปก่อนเถิด หากเขาไม่รอด พวกเราก็ไม่รอดเหมือนกัน”
คำนี้จริงอย่างยิ่ง ตอนนี้พวกเขาล้วนเป็นตั๊กแตนบนเชือกเส้นเดียวกัน หากจี้เซียงต้องรับเคราะห์ เรื่องที่เขารับปากตนไว้ก็ไม่ต้องพูดถึงอีก
“คนผู้นั้นมีที่มาอย่างไร เหตุใดจี้เซียงจึงหาคนทรงเจ้ามาร่วมทาง เท่าที่ข้ารู้ คนทรงเจ้าล้วนไม่ได้เก่งกาจอะไร”
“เฮ้อ~ ท่านพูดเช่นนี้ออกจะด่วนสรุปไปหน่อย สามร้อยหกสิบอาชีพ ทุกอาชีพล้วนมีจอหงวน คนทรงเจ้าก็มีที่เก่งกาจเหมือนกัน”
กำลังโหลดความเห็น...