คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 348

ตอน 348

ตอนที่ 348 นักเล่าเรื่อง

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้น ก็เห็นนกพิราบดำตัวหนึ่งกำลังมองลงมาจากที่สูง นั่นคือนกพิราบที่ทั่วป๋าตานชิงใช้ส่งสาร

ครั้นหลี่ฮั่วหวังแกะสารที่ขานกพิราบออกมาอ่านจนชัดแจ้ง ก็ไม่สนจะกินข้าวต่อ หันหลังเดินไปที่ประตูทันที

หลี่ฮั่วหวังคาดไม่ถึงว่าจี้เซียงจะยังอยู่ในเมืองอิ๋นหลิง! เขาไม่เพียงไม่ไป ยังเจาะจงชื่อขอพบตนอีกด้วย นี่คือโอกาส

ที่ทำให้หลี่ฮั่วหวังแปลกใจยิ่งคือ ที่ที่จี้เซียงนัดพบมิใช่สถานที่โอ่อ่าอันใด หากเป็นห้องหนังสือที่ค่อนข้างเรียบง่ายแห่งหนึ่ง

ดูท่าวิธีทำงานของเขาจะต่างจากทั่วป๋าตานชิงที่ชอบความหรูหราโดยสิ้นเชิง

เพิ่งก้าวเข้าประตู สายตาของหลี่ฮั่วหวังก็ถูกลิ้นแห้งเหี่ยวข้างหนึ่งดึงดูดไปทันที

นั่นคือลิ้นมนุษย์ที่ค่อนข้างแห้งเหี่ยว โคนลิ้นถูกตะปูตอกโลงตรึงไว้บนคทายู่อี่ไม้ผุอันหนึ่ง

ชั่วพริบตาที่เห็น หลี่ฮั่วหวังก็นึกออกทันที นี่คือของวิเศษที่ทำจากลิ้นของจิตวิสุทธิ์ซึ่งทั่วป๋าตานชิงเคยคุยโวให้ตนฟัง

หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ สูดลมหายใจลึกแล้วผ่อนออกช้าๆ จากนั้นทำความเคารพแบบนักพรตต่อขันทีเฒ่าหน้าขาวที่กำลังดีดลูกคิดอยู่

“คารวะใต้เท้าจี้เซียง”

“หึๆๆ~ ไม่ได้อยู่ในวังเสียหน่อย คนกันเองทั้งนั้นจะเกรงใจไปไย นั่งเถิด นั่งเถิด”

มองตามนิ้วของจี้เซียงไป หลี่ฮั่วหวังก็เห็นว่าบนโต๊ะข้างมีน้ำชาชงไว้ให้แล้ว

หลี่ฮั่วหวังไม่นั่ง หากเปิดประเด็นถามตรงๆ “ขอถามใต้เท้าจี้เซียง ท่านเรียกข้ามามีธุระสำคัญอันใดจะสั่ง”

เขายังจำได้ดีว่าตอนขันทีผู้นี้ควบม้าจากไปนั้นลนลานเพียงใด ทว่าบัดนี้กลับนั่งอยู่ที่นี่อย่างสุขุมมั่นคง ระหว่างนั้นต้องเกิดเรื่องบางอย่างที่ตนไม่รู้เป็นแน่

“โอ้ หึๆ~ ไม่ต้องรีบๆ ได้ยินว่าเจ้าหนุ่มอย่างเจ้าเก่งไม่เบานี่”

ถูกขันทีเฒ่ากวาดตามองขึ้นลง หลี่ฮั่วหวังรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

“หงต้าบอกว่าพวกเขาสามคนรุมเจ้าคนเดียว เจ้ายังหนีรอดมาได้ ให้เจ้าเป็นแค่หมู่เหรินเล็กๆ ช่างเสียของจริงๆ”

หลี่ฮั่วหวังไม่คิดว่าอีกฝ่ายกำลังชมตน กลับยิ่งใจคอไม่ดี “ใต้เท้าจี้เซียง มีอะไรเชิญพูดตรงๆ เถิด”

“ได้ เจ้าตรงไปตรงมา ข้าก็ตรงไปตรงมา ข้าคาดว่าเจ้าคงเดาออกแล้วกระมังว่าก่อนหน้านี้ข้าไปทำอะไรมา”

เห็นหลี่ฮั่วหวังยืนเงียบอยู่กับที่ จี้เซียงก็พูดต่อ “ไม่ผิด ภารกิจครั้งนี้ของข้าคือนำจิตขุ่นที่ซ่อนอยู่ในวัดอัฐิพุทธกลับมา แต่ภารกิจครั้งนี้พังแล้ว! เจ้าว่าข้าควรทำอย่างไรเล่า”

“จะกลับไปรับโทษตรงๆ ย่อมไม่ได้ ดังนั้นพวกเราต้องหาทางกู้คืนมา!”

จี้เซียงที่นั่งมาตลอดพลันลุกขึ้น “ข้าจะบอกความจริงเจ้าสักหน่อย เรื่องครั้งนี้มิใช่เรื่องเล็ก จะทำพังอีกไม่ได้เด็ดขาด!”

พูดถึงตรงนี้ นิ้วของเขาก็จิกลงบนโต๊ะไม้แดง กรีดเป็นรอยลึกยาวเส้นหนึ่งดื้อๆ

“หากทำภารกิจไม่สำเร็จ หัวมันบนเถาเดียวกันของพวกเรา ดีไม่ดีคงถูกถอนทิ้งยกเถา!”

พูดมามากมายปานนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ฟังออกแล้ว “ใต้เท้าจี้เซียง ท่านหมายความว่า..... ให้พวกเราไปหาจิตขุ่นมาส่งอีกตนหนึ่งหรือ”

“ฉลาด! กองตรวจดาราของเราต้องการคนเก่งเช่นนี้แหละ!” ใบหน้ากลมป้อมของจี้เซียงยิ้มออกมา

“ไม่ต้องสนว่าจิตขุ่นมาจากไหน เบื้องบนต้องการจิตขุ่น เราก็ส่งจิตขุ่นให้ เพียงแต่ว่า ที่วัดอัฐิพุทธเป็นของตาย ครั้งนี้เราจะไปจับของเป็น”

ได้ยินเช่นนี้ หัวใจหลี่ฮั่วหวังก็เต้นตึกตักเร็วขึ้นทันที “จิตขุ่นที่ยังมีชีวิต เป็นตัวตนแบบเดียวกับจิตวิสุทธิ์ที่ยังมีชีวิตอย่างฉันเหรอ”

ไม่รู้เพราะเหตุใด ทั้งที่ยังไม่รู้แม้แต่ชื่ออีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังกลับเริ่มรู้สึกเห็นใจจิตขุ่นผู้นั้นขึ้นมา

ขณะหลี่ฮั่วหวังยังครุ่นคิดอยู่ คำพูดของจี้เซียงก็ดังสนั่นข้างหูเขาราวระเบิดลูกโต

“ข้าเข้าใจ อย่างไรเสียนี่ก็มิใช่งานทางการของกอง ไม่มีค่าตอบแทน ทั้งยังเป็นจิตขุ่นที่ยังมีชีวิตซึ่งอันตรายแน่ หากเจ้าไม่อยากไปข้าก็เข้าใจ”

“ได้ยินตานชิงว่าเจ้าอยากอ่านตำราเกี่ยวกับนิกายลวงลืมในหอสี่คลังมาตลอดมิใช่หรือ ขอเพียงเจ้าทำเรื่องนี้ให้สำเร็จอย่างงดงาม ต่อให้ต้องเสี่ยงถูกปลด ข้าก็จะเข้าหอสี่คลังไปท่องจำออกมาให้เจ้าด้วยตัวเอง!”

ลมหายใจหลี่ฮั่วหวังหนักขึ้น ด้านหนึ่งคือจิตขุ่นที่ไม่เคยพบหน้า อีกด้านคือข้อมูลที่เกี่ยวกับว่าตนจะหลุดพ้นจากจิตวิสุทธิ์ได้หรือไม่ ทางเลือกนี้ดูเหมือนจะเลือกได้ไม่ยาก

หลี่ฮั่วหวังทำความเคารพแบบนักพรตต่อจี้เซียงอีกครั้ง “รับบัญชา! ใต้เท้าจี้เซียง!”

เห็นหลี่ฮั่วหวังรับปาก จี้เซียงก็ยิ้มบานราวดอกไม้ ยามนี้เขาทำได้เพียงล่อด้วยผลประโยชน์ คนนอกสังกัดเช่นนี้หากไม่ยินยอม เขาก็ไม่มีทางทำอะไรได้

อีกทั้งได้ยินว่าเจ้าหนุ่มนี่อารมณ์ไม่ค่อยดี หากบีบบังคับ เกรงจะได้ผลตรงกันข้าม ยังดีที่สุดท้ายรับปาก ครั้งนี้ก็มั่นใจขึ้นอีกหลายส่วน

มองขันทีตรงหน้า ใจหลี่ฮั่วหวังก็ไหววูบ “ใต้เท้าจี้เซียง ก่อนหน้านี้ที่วัดอัฐิพุทธ จิตขุ่นของพวกเราถูกคนชิงตัดหน้าไป ครั้งนี้คนผู้นั้นจะไม่มาอีกหรือ”

“ว่าแต่คนผู้นั้นมีที่มาอย่างไร ถึงกล้าชิงของของกองตรวจดาราเรา”

ได้ยินเช่นนี้ จี้เซียงทำหน้าไม่ใส่ใจ “จิตขุ่นมิใช่ของอื่น มีหนึ่งก็พอใช้แล้ว จูเก๋อเยวียนจะไม่มาแย่งอีก หากจิตขุ่นตัวเป็นกับตัวตายมารวมกันเข้า เขาได้อ่วมแน่”

“อีกอย่างเจ้าวางใจเถิด นิกายลวงลืมครั้งนี้เสียมั่งมีไป ก่อนมั่งมีคนใหม่จะขึ้นมาแทน พวกมันไม่ก่อเรื่องอีกแน่”

“ดังนั้นครั้งนี้นอกจากจิตขุ่นที่ยังมีชีวิตแล้ว เราไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น”

จี้เซียงหัวเราะร่ายื่นมือตบไหล่หลี่ฮั่วหวัง แต่กลับทำให้หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย

อีกฝ่ายพูดอยู่นาน แต่กลับข้ามคำถามของตนไปดื้อๆ เขายังตัดสินไม่ได้ว่าจูเก๋อเยวียนเป็นคนดีหรือคนเลว

“ใต้เท้าจี้เซียง จูเก๋อเยวียนผู้นั้นมีที่มาอย่างไรกันแน่ คนผู้นี้ประหลาดนัก ข้าเกรงว่าภายหน้าจะเจอเข้า ขอใต้เท้าโปรดชี้แนะข้าสักหน่อย”

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าสบตาจี้เซียง แววตาแฝงความดื้อรั้นและแน่วแน่

ในเมื่ออีกฝ่ายมีเรื่องต้องพึ่งตน หากไม่ถามตอนนี้ก็คงไม่มีโอกาสอีก

หลี่ฮั่วหวังพูดถึงขนาดนี้แล้ว จี้เซียงย่อมทำเป็นไม่ได้ยินไม่ได้ เขาถอนหายใจเบาๆ

“เดิมทีพูดถึงคนผู้นี้เป็นเรื่องอัปมงคล ในเมื่อเจ้าดึงดันจะฟัง ข้าก็จะบอกเจ้า”

“เจ้ารู้ฉายาของจูเก๋อเยวียนหรือไม่ คนทั้งหลายเรียกเขาว่านักเล่าเรื่อง”

จี้เซียงพูดถึงตรงนี้ก็ค่อยๆ นั่งลง ใช้นิ้วคลึงแหวนหยกที่นิ้วโป้ง

“คนผู้นี้ประหลาดนัก ทั้งที่แต่งกายเป็นบัณฑิต แต่ไม่เคยสอบขุนนาง กลับชอบไปเล่าเรื่องตามที่ผู้คนพลุกพล่าน”

“เรื่องที่เล่าไม่พูดถึงรักหนุ่มสาว ไม่พูดถึงแม่ทัพออกศึก คนผู้นี้เล่าแต่พงศาวดาร”

“พงศาวดารหรือ” หลี่ฮั่วหวังชะงัก

“ใช่ พงศาวดาร ซ้ำยังเป็นพงศาวดารที่เขาแต่งขึ้นเอง พูดว่าเก้าร้อยปีก่อนแคว้นฉีไม่เกิดจลาจล ฮ่องเต้ต้าฉีรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง วันนี้ฮ่องเต้องค์ใหม่แห่งต้าฉีขึ้นครองราชย์ ใช้รัชศกอิงฮุ่ย ฟ้าประทานลางมงคล นกร้อยชนิดมาเฝ้าองค์ยุวกษัตริย์ แสงแดงเรืองวาบทั่วห้อง”

“เหลวไหลสิ้นดี หากต้าฉีไม่วุ่นวาย แล้วแคว้นต้าเหลียงทุกวันนี้มาจากไหน ซื่อฉีมาจากไหน”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 348
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 349 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 347กลับหน้าเรื่อง
ตอน 347ตอน 349