ตอนที่ 347 มาถึง
โก่วหวาแบกจอบเดินลงเขาด้วยฝีเท้าเบาสบาย แม้เพิ่งฝังศพไปมากมาย ทว่าเขาไม่ได้รู้จักคนตายเหล่านั้น จึงไม่กระทบอารมณ์เบิกบานของตนแม้แต่น้อย
ตอนนี้ตนมีทั้งบ้านทั้งนา ที่สำคัญกว่านั้นคือเมียใกล้คลอดแล้ว สิ่งที่เคยฝันถึงมาตลอด ณ ยามนี้กลายเป็นจริงทั้งหมด
“ไอ้หยา โจโฉอย่างข้าช่างคาดการณ์แม่นราวเทพ ทุกก้าวเดินถูกหมด หากไม่ใช่เพราะข้าฉลาด ของพวกนี้จะตกถึงมือข้าได้อย่างไร!”
หากไม่ใช่เพราะทางไกลเหลือเกิน เขาอยากกลับบ้านเกิดไปป่าวประกาศความสำเร็จของตนให้ทุกคนรู้ สวมเสื้อแพรคืนถิ่นอย่างภาคภูมิ
แอบเหลือบมองคนข้างหลังแวบหนึ่ง โก่วหวาก็เดินเร็วขึ้นหลายก้าวทิ้งระยะออกมา แล้วค่อยๆ ล้วงหนังสือเล่มหนึ่งออกจากอกเสื้ออย่างระมัดระวัง
ขณะที่เขาใช้นิ้วลูบตัวอักษรที่อ่านไม่ออกบนนั้นด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข มือข้างหนึ่งที่มีขนดำขึ้นเต็มก็ยื่นมาฉกไปทันที
“เฮ้ย! เจ้าทำอะไรน่ะ!” โก่วหวาร้อนรนกำลังจะยื่นมือแย่งคืน ก็ถูกชุนเสี่ยวหม่านถลึงตาใส่จนต้องหดมือ
โก่วหวาชักมือกลับอย่างขุ่นเคือง “เสือไม่อยู่ ลิงก็ตั้งตัวเป็นเจ้าป่า ดูเจ้าเก่งเข้าไป คนไม่รู้คงนึกว่าเจ้าเป็นคนช่วยพวกเราออกจากอารามลมใส”
“หนังสือนี่ได้มาจากไหน”
“ข้า..... ข้าซื้อจากพ่อค้าเร่ ไว้ให้ลูกชายข้าในอนาคตหัดเขียนหนังสือเปิดปัญญา!”
“อย่ามาโกหก ช่วงนี้พ่อค้าเร่มาแค่สองครั้ง พวกเขาไม่เคยขายหนังสือเลยด้วยซ้ำ!” เสี่ยวหม่านเปิดพลิกดู มองตัวอักษรที่ตนอ่านไม่ออก
เกาจื้อเจียนที่อยู่ข้างๆ แปลให้ ชุนเสี่ยวหม่านจึงรู้ทันทีว่าชื่อหนังสือเล่มนี้คือ โศลกบำเพ็ญทุกข์รู้แจ้งธรรม
แม้ชุนเสี่ยวหม่านจะไม่รู้หนังสือ นางก็ดูออกว่าชื่อนี้ไม่ชอบมาพากลชัดๆ ให้ความรู้สึกเหมือนเคล็ดวิชาบางอย่าง
“ว่ามา ของนี่ได้มาจากไหนกันแน่! ตั้งแต่เมื่อครู่ข้าก็เห็นเจ้าลับๆ ล่อๆ”
รู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี เกาจื้อเจียนที่ถือพลั่วอยู่ก็เลิกคิ้ว ก้าวออกมาหนึ่งก้าว
“ทำอะไรๆ ข้าทำผิดกฎหมายบ้านเมืองหรือไร ถึงต้องยกพวกมากันเอิกเกริก หนังสือนี่ข้าเก็บได้!” โก่วหวาขุ่นเคืองยิ่งนัก ยื่นมือไปแย่งหนังสือจากมือเสี่ยวหม่านกลับมาจนได้
“เก็บได้หรือ หนังสือแบบนี้เก็บได้ส่งเดชหรือ”
“ก็เก็บได้จริงๆ!” พูดถึงตรงนี้ เสียงโก่วหวาก็เบาลงหน่อย “แค่เก็บได้จากห้องใต้ดินใต้ศาลบรรพชนตระกูลไป๋เท่านั้น.....”
“เจ้า-!” ชุนเสี่ยวหม่านเพิ่งอ้าปาก โก่วหวาที่ร้อนรนสุดขีดก็รีบเอานิ้วแตะปากทำเสียงชู่
เขาแอบชำเลืองไป๋หลิงเหมี่ยวที่เหม่อลอยอยู่ข้างหลังแวบหนึ่ง แล้วขยับเข้าไปใกล้ชุนเสี่ยวหม่าน “พี่สาว ลองคิดดูสิ คนตระกูลไป๋สร้างอะไรใหญ่โตปานนั้น แค่เพื่อสร้างเล่นสนุกๆ หรือ”
“คิดดูอีกที ตอนศิษย์พี่หลี่กลับมาคราวก่อนสภาพเหมือนผี อิทธิฤทธิ์ล้ำเลิศของศิษย์พี่หลี่พวกเราก็รู้กันอยู่ หากคนตระกูลไป๋ไม่มีของดีจริง จะบีบเขาจนเป็นแบบนั้นได้หรือ ไม่มีทาง! พวกเขาต้องมีที่มาแน่!”
“แล้วคิดดูอีกที! ไม่ต้องสนว่าเมื่อก่อนพวกเขาใช้อะไร เป็นวิชาอะไร อย่างไรตอนนี้พวกเขาก็ตายหมดแล้ว ของของพวกเขาก็เป็นของพวกเราหมดแล้ว~!” พูดถึงตรงนี้ โก่วหวาก็หน้าบานคิ้วเริงร่า
ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าชุนเสี่ยวหม่านก็เย็นชายิ่งนัก “เรียนพวกนั้นไปมีประโยชน์อะไร เรียนไปเอาคนเป็นๆ มาทำฐานรากเหมือนพวกเขาหรือ หากเจ้ากล้าเรียนของแบบนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่หน้าคนกันเอง!”
“โธ่~! เจ้านี่ไม่รู้จักพลิกแพลง เราเรียนแค่ที่ไม่ผิดมโนธรรมก็สิ้นเรื่อง วิธีที่ต้องฆ่าคน เราก็ไม่เรียนเสีย”
“ข้าบอกเจ้าเลย ในห้องพวกนั้นมีของมากมาย! แล้วยังมีหนังสืออีกเพียบ ข้างในต้องมีวิชาเซียนแน่!”
“รอให้เราเรียนพวกที่ง่ายๆ ไม่ต้องฆ่าคน ถ้าเรียนสำเร็จ ใครจะกล้ามารังแกพวกเรา”
เสี่ยวหม่านก้มมองกระบี่ยาวที่เอวตน ใบหน้าเผยความลังเล
ตอนนี้ศิษย์พี่หลี่จากไปจริงๆ แล้ว วันหน้าหากเจอภัยขึ้นมาจริงๆ ลำพังกระบี่ยาวเล่มนี้ของตนจะคุ้มครองใครได้จริงหรือ
นางยื่นมือแย่งหนังสือจากมือโก่วหวามาอีกครั้ง พินิจอยู่นานแล้วจึงว่า “อย่าเพิ่งบอกเหมี่ยวเหมี่ยว ตอนนี้นางไม่ค่อยดี รอเราสามคนดูลาดเลาให้ชัดก่อนค่อยว่ากัน”
“ได้ ฟังเจ้า ลาภครั้งนี้ใหญ่พอให้พวกเราสามคนแบ่งกัน”
ในเมืองอิ๋นหลิง หลี่ฮั่วหวังที่ฝุ่นจับเต็มตัวพลิกลงจากหลังม้า ผูกม้าไว้ในคอกของโรงเตี๊ยม แต่กลับแปลกใจที่ไม่เห็นหมั่นโถวที่ชอบส่ายหัวส่ายหาง
เดินวนรอบรถม้าของตนอยู่หลายรอบ หลี่ฮั่วหวังจึงเห็นเจ้าหมาตัวนี้เกาะสองขาหน้าไว้บนรางอาหาร แย่งถั่วของม้าตัวอื่นกินอยู่
“อ้วนปานนี้ยังจะกินอีก” หลี่ฮั่วหวังหิ้วมันขึ้นมา “ให้เจ้าตามมาก็เพื่อเฝ้ารถม้า ไม่ใช่ให้มากินของ”
“โฮ่งๆๆ!” เห็นเจ้านายที่ไม่ได้เจอนานกลับมา หมั่นโถวก็ตื่นเต้นยิ่งนัก ส่ายหัวกระดิกหาง ตัวบิดไปมาราวหนอน
ขณะหมั่นโถวยื่นลิ้นจะเลียรองเท้าบูตของหลี่ฮั่วหวัง หลี่ฮั่วหวังกลับกดหัวมันไว้
“เป็นอะไรไป เจ้าบาดเจ็บหรือ ใครทำ” หลี่ฮั่วหวังมองรอยแหว่งบนหูตั้งชันของหมั่นโถว คิ้วขมวดเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าหมั่นโถวไม่รู้ว่าหลี่ฮั่วหวังพูดอะไร มันกระดิกหางจะมุดเข้าอ้อมอกเขา
“มานี่!” หลี่ฮั่วหวังจับหนังหลังคอมันหิ้วไปยังโถงหน้า
“หลงจู๊ ข้าให้เงินเจ้าไม่พอหรือ เหตุใดแค่หมาตัวเดียวก็ดูไม่ได้”
เมื่อถูกหลี่ฮั่วหวังต่อว่า หลงจู๊ร่างอ้วนก็ทำหน้าจนใจ
“โธ่ ท่านแขก เรื่องนี้โทษข้าน้อยไม่ได้จริงๆ ขอรับ หมาของท่านวิ่งออกไปเอง”
“ท่านก็รู้ว่าหมาของท่านเป็นตัวเมีย มันวิ่งไปบนถนนแล้วไปกัดกับหมาตัวเมียอีกตัวแย่งตัวผู้ แย่งไม่ได้ เลยโดนหมาตัวเมียตัวนั้นกัดจนเป็นแบบนี้ขอรับ”
หมั่นโถวไม่รู้ว่าสองคนตรงหน้าพูดอะไรกัน นั่งมองหลี่ฮั่วหวังตาใสซื่อ
เรื่องเช่นนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังพูดไม่ออกจริงๆ จะโกรธก็ไม่รู้จะโกรธอย่างไร “แล้วหมาตัวเมียที่กัดมันล่ะ”
“หนีไปนานแล้วขอรับ หมาพวกนั้นเป็นหมาจรทั้งนั้น ผสมพันธุ์เสร็จก็วิ่งหนีไปน่ะสิขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังหมดคำจะพูด ตบหัวหมั่นโถวเบาๆ ทีหนึ่ง แล้วหันหลังขึ้นไปยังห้องพักชั้นบน
ตลอดทางเร่งรีบเดินทาง กินนอนแทบจะลวกๆ ไปวันๆ หลี่ฮั่วหวังที่อ่อนล้าล้มตัวลงบนเตียง หลับไปทีเดียวก็หนึ่งวันหนึ่งคืน
ตื่นขึ้นมา เขาสั่งโรงครัวให้ส่งกับข้าวตามฤดูกาลมาสองสามอย่าง ล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มกินคำโตๆ
กินไปพลาง หลี่ฮั่วหวังก็ครุ่นคิดไปพลางว่าควรใช้ข้ออ้างใดไปหยั่งเชิงถามจี้เซียงเรื่องจูเก๋อเยวียน
จะเดินดุ่มๆ ไปถามจี้เซียงตรงๆ ว่าจูเก๋อเยวียนคือใคร หลี่ฮั่วหวังยังไม่โง่ถึงขั้นนั้น
“ติดต่อทั่วป๋าตานชิงก่อนดีกว่า รอรู้สถานการณ์ของจี้เซียงตอนนี้ก่อนค่อยว่ากัน ดูจากท่าทางเขาก่อนหน้านี้ ภารกิจครั้งนี้ล้มเหลวคงร้ายแรงไม่เบา”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งคิดเช่นนี้ เสียงนกพิราบกุ๊กๆ ก็ดังลงมาจากขื่อ
กำลังโหลดความเห็น...