ตอนที่ 346 ป้ายหลุมศพ
มองเงาเลือนรางตรงหน้า ไป๋หลิงเหมี่ยวก็จำได้ เด็กคนนั้นคือตัวนางในวัยเยาว์ นี่เป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นจริง เมื่อนานแสนนานมาแล้ว
ไป๋หลิงเหมี่ยวเห็นท่านปู่อุ้มนางขึ้นขี่คอ วิ่งกระโดดไปมาระหว่างหุ่นเครื่องเคลือบราวเด็กเล็กๆ ปากก็ส่งเสียงหยอกล้อจนนางในวัยเยาว์หัวเราะคิกคักไม่หยุด
นางเดินตามหลังพวกเขาไปเงียบๆ เฝ้ามอง ค่อยๆ นึกถึงทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับตนที่นี่
“แง้แง้แง้~ แง้แง้~~” ไป๋หลิงเหมี่ยวเห็นตัวนางในวัยเด็กร้องไห้ เด็กน้อยในกางเกงผ่าเป้านั่งอยู่ที่มุมผนัง แหงนหน้าร้องจ้า ทั้งตัวทั้งมือเปรอะโคลน
“เป็นอะไรไป หลานรัก ใครรังแกเจ้า” หญิงชราผมดอกเลาคนหนึ่งรีบเดินเข้าไปประคองไป๋หลิงเหมี่ยวขึ้น
“แง้แง้~~ แง้แง้” ไป๋หลิงเหมี่ยวซุกอยู่ในอ้อมอกหญิงชรา ชี้นิ้วป้อมๆ ไปที่มุมผนัง ปากที่มีฟันเพิ่งขึ้นสามซี่อ้อแอ้เป็นคำที่มีแต่ตัวนางเองฟังเข้าใจ
“โอ๋~ มันทำหลานรักของเราตกใจใช่ไหม ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง ดูย่าเอาคืนให้เจ้า!”
หญิงชราจูงมือไป๋หลิงเหมี่ยวมาที่ผนัง กระทืบเท้าพลางว่า “นี่แน่ะ! บังอาจทำหลานรักของเราตกใจ ตัวร้าย เหยียบให้ตาย เหยียบให้ตาย!”
ครั้นไป๋หลิงเหมี่ยวเห็นตัวนางในวัยเด็กหยุดร้องเพราะท่านย่าปลอบ ภาพอันน่าสยดสยองยิ่งก็พลันผุดวาบขึ้นในหัว สีหน้านางเปลี่ยนไปอย่างประหลาด “ข้านึกออกแล้ว”
“นึกอะไรออก”
“ข้านึกออกแล้วว่าตอนนั้นอะไรทำให้ข้าตกใจ!” ไป๋หลิงเหมี่ยวพุ่งเข้าไป ชนภาพของตนและท่านย่าในอดีตจนแตกกระจาย
นางมาที่ข้างผนัง ยกเล็บดำแหลมคมแทงเข้าไปในดินอัดที่ก่อไว้แน่นหนายิ่ง แล้วเริ่มขุด
“เหมี่ยวเหมี่ยว! เจ้าเป็นอะไรไป” ชุนเสี่ยวหม่านเดินเข้ามา มองพี่น้องคนสนิทที่กำลังขุดดินอย่างเป็นห่วงยิ่งนัก
ถามอยู่หลายครั้งอีกฝ่ายก็ไม่ตอบ นางจึงตัดสินใจเด็ดขาด ชักกระบี่ยาวแทงลงในดินอัด ช่วยขุดอีกแรง
เกาจื้อเจียนที่อยู่ข้างๆ เห็นเช่นนั้นก็รีบเข้ามา ปลดแผ่นเกราะชิ้นหนึ่งออกจากตัวเสียบลงดินอย่างแรงแล้วออกแรงงัด
“มีสมบัติหรือ ในดินซ่อนสมบัติไว้หรือ” โก่วหวาก็วิ่งเข้ามา หน้าตาตื่นเต้นช่วยขุดด้วย
การขุดดำเนินไปได้ไม่นาน เสียงกรีดร้องโหยหวนสุดขีดของโก่วหวาก็ดังขึ้น มือของทุกคนหยุดลงพร้อมกัน
มือสั่นเทาของไป๋หลิงเหมี่ยวลูบไปที่สตรีผู้หนึ่งซึ่งถูกฝังอยู่ในดิน ดวงตาทั้งสองปิดสนิท ลูกตาแห้งเหี่ยวและยังถูกเย็บด้วยด้าย ใบหน้าเขียวคล้ำ ดูน่าสยดสยองยิ่ง
มือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นมาขวางมือไป๋หลิงเหมี่ยวไว้ “...นะ-นี่..... นี่คือ..... เสาเนื้อมนุษย์..... สะ-สะ-เสา.....”
ไม่รอให้เขาติดอ่างจนจบ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ขุดต่อไป คนตายถูกขุดขึ้นมาจากดินมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาเบียดชิดกันแน่น ราวกับก้อนอิฐที่ก่อเรียงติดกัน
มิได้มีเพียงผู้ใหญ่ ในดินนี้ฝังคนไว้ทุกวัยตั้งแต่เด็กเล็กจนถึงผู้ใหญ่
ขุดไปครู่หนึ่ง ไป๋หลิงเหมี่ยวก็หยุด นางมองออกแล้วว่าคนเหล่านี้มิได้ถูกฝังส่งเดช ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่คือแนวขอบของโถงใหญ่ทั้งโถงพอดี และบนหลังมือของทุกคนวาดดอกบัวไว้หนึ่งดอก เห็นได้ชัดว่าออกแบบไว้โดยเฉพาะ
“นี่มันเอาคนมาทำฐานรากชัดๆ ที่กว้างขนาดนี้ทำทั้งหมด ใต้ดินต้องฝังคนตายไว้เท่าไรกัน ใครกันช่างไร้มโนธรรมถึงเพียงนี้” มองภาพสยดสยองตรงหน้า โก่วหวาพูดอย่างตะลึงงันสุดขีด
คำพูดเพิ่งหลุดจากปาก โก่วหวาก็รู้ตัวว่าพูดผิด รีบยกมือปิดปากตามสัญชาตญาณแล้วหันไปมองไป๋หลิงเหมี่ยว
ที่นี่คือศาลบรรพชนตระกูลไป๋ ต่อให้ใช้ก้นคิดก็รู้ว่าคนตายมากมายใต้ดินนี้เป็นฝีมือผู้ใดฝังไว้
ไป๋หลิงเหมี่ยวพยายามกลั้นสุดกำลัง ทว่าเรื่องเช่นนี้นางจะกลั้นไหวได้อย่างไร นางร้องไห้เสียงดังเหมือนตัวนางที่สวมหมวกหัวเสือในวันนั้น เพียงแต่ครั้งนี้ไม่มีท่านย่ามาปลอบนางอีกแล้ว
ความทรงจำอันงดงามทั้งหมดเกี่ยวกับบ้านเกิดในใจไป๋หลิงเหมี่ยวพังทลายลงในชั่วขณะนี้ ที่น่าเศร้ายิ่งกว่าคือ ตอนนี้นางไม่มีแม้แต่คนให้ซักถามหรือกล่าวโทษ
พวกเขาล้วนถูกหลี่ฮั่วหวังเผาด้วยไฟกองเดียวจนเป็นเถ้า ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว
“เพราะเหตุใดกัน! ท่านพ่อ! ท่านแม่!! พวกท่านฆ่าคนมากมายเพียงนี้ไปเพื่ออะไร!! เหตุใดพวกท่านต้องเป็นคนชั่ว!!”
“พวกท่านไม่รู้หรือว่าคนเหล่านี้อาจเป็นพ่อแม่ของใครสักคน! อาจเป็นปู่ย่าของใครสักคน! พวกท่านรู้หรือไม่ว่าการสูญเสียคนในครอบครัวมันเจ็บปวดหัวใจเพียงใด!!”
เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวแทบจะพังทลาย ชุนเสี่ยวหม่านรีบดึงนางเข้ามากอดไว้ ปลอบเบาๆ “ไม่เป็นไร นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า.....”
เสียงร้องไห้ของไป๋หลิงเหมี่ยวค่อยๆ เงียบลง นางร้องไห้จนพอแล้ว และนางก็เข้าใจแล้วว่าการร้องไห้ไม่ช่วยอะไรได้
ไป๋หลิงเหมี่ยวปาดน้ำตาที่ฝืนกลั้นไว้ แล้วผละออกจากอ้อมกอดอีกฝ่าย “ไม่..... นี่คือความผิดของข้า เป็นความผิดของตระกูลไป๋ของพวกเรา! ในเมื่อเป็นความผิดของพวกเรา ข้าในฐานะคนตระกูลไป๋ก็ต้องรับผิดชอบ!”
ศพแข็งทื่อทีละร่างถูกลากออกมาจากห้องลับ แล้วบรรทุกรถลากขึ้นไปฝังบนเขาหนิวซิน
ร่างพวกเขาแข็งทื่อเหลือเกิน ภายในคล้ายถูกกรอกตะกั่ว คงรูปแข็งเหมือนก้อนหิน จนไป๋หลิงเหมี่ยวอยากจะฝังพวกเขาอย่างสมเกียรติก็ทำไม่ได้
ทุกครั้งที่ฝังศพหนึ่งร่างแล้วตั้งป้ายหลุมศพ ไป๋หลิงเหมี่ยวจะโขกศีรษะจุดธูปขอขมา นางรู้ว่านี่อาจไร้ประโยชน์ แต่นี่คือสิ่งเดียวที่นางทำได้
คนตายในห้องลับมีมากนัก พวกเขาง่วนอยู่เป็นเวลานาน กระทั่งคณะสกุลลวี่ที่ออกไปเล่นงิ้วกลับมา จึงฝังเสร็จในที่สุด
ครั้นทุกอย่างเสร็จสิ้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ทรุดโทรมอิดโรยยิ่งนัก ใบหน้าซูบจนแทบผิดรูป
ไป๋หลิงเหมี่ยวโขกศีรษะต่อหน้าป้ายหลุมศพดังสามครั้ง แล้วเงยหน้าขึ้น ม่านตาสีชมพูที่แดงก่ำด้วยเส้นเลือดมองหลุมศพเรียงรายตรงหน้า ริมฝีปากแห้งแตกเผยอขึ้นเล็กน้อย ถามชุนเสี่ยวหม่านที่อยู่ข้างๆ “พี่เสี่ยวหม่าน ในเมื่อพวกเขาทำเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้ได้ แล้วเหตุใดต้องสั่งสอนข้าให้มีใจเมตตาถึงเพียงนี้”
“หากข้าชั่วร้ายเหมือนพวกเขา ข้าก็คงไม่ต้องเจ็บปวดถึงเพียงนี้.....”
คำถามนี้ ชุนเสี่ยวหม่านตอบไม่ได้
ลวี่จ้วงหยวนที่ช่วยโกยดินอยู่ข้างๆ หยุดมือ ปาดเหงื่อถอนหายใจแล้วกล่าว “แม่หนูเอ๋ย ตาเฒ่าอย่างข้าก็เป็นพ่อคนเหมือนกัน พ่อแม่เจ้าคิดอย่างไร ข้าพอจะเดาได้”
“อันที่จริงนะ พ่อแม่เจ้ารู้ว่าทำเรื่องเช่นนี้มากเข้าจะถูกฟ้าลงทัณฑ์ จึงไม่อยากให้เจ้ามาพัวพัน อีกอย่างเจ้าก็เป็นลูกสาว”
“ลูกสาวแต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้ง ขอเพียงปิดเจ้าไว้จนโตอีกหน่อย แล้วหาครอบครัวดีๆ ให้เจ้าแต่งออกไป ทางบ้านเดิมจะเกิดเรื่องอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเจ้าแล้ว ว่ากันถึงที่สุด พวกเขาก็หวังดีต่อเจ้า”
“หวังดีต่อข้าหรือ” ไป๋หลิงเหมี่ยวอ้าปากอย่างฝืดฝืนคิดจะพูดบางอย่าง แต่กลับจุกอยู่ในคอพูดไม่ออก
ชุนเสี่ยวหม่านถอนหายใจ โอบนางเบาๆ เป็นการปลอบ ในสถานการณ์เช่นนี้ คนนอกอย่างนางพูดอะไรก็เปล่าประโยชน์
“พี่เสี่ยวหม่าน.....”
“หืม อะไรหรือ” ชุนเสี่ยวหม่านเอียงศีรษะแนบกับผมขาวของไป๋หลิงเหมี่ยวเบาๆ
“ต่อให้ครอบครัวข้าล้วนเป็นคนชั่วเช่นนั้น แต่ในใจข้าก็ยังไม่อาจให้อภัยศิษย์พี่หลี่ที่ฆ่าพวกเขาได้.....”
กำลังโหลดความเห็น...