ตอนที่ 345 ลัทธิบัวขาว
“เกาจื้อเจียน ที่เจ้าอ่านนั่นมันอะไรกัน หรือเจ้าอ่านผิดกระมัง” ชุนเสี่ยวหม่านมองหนังสือปกหนังสีน้ำตาลในมืออีกฝ่ายด้วยสีหน้างุนงง
เนื้อความที่หลุดจากปากอีกฝ่ายช่างยุ่งเหยิง นางไม่อาจเข้าใจได้จริงๆ ว่ากำลังพูดถึงสิ่งใด อะไรคือไม่เกิดไม่ตาย อะไรคืองอกออกมาจากตันเถียน
แล้วไฉนบุตรของตนจึงคลานออกมาจากศพของตน นั่นยังนับเป็นคนอยู่อีกหรือ
ความคิดประหลาดผุดขึ้นในหัวเสี่ยวหม่าน “คนเขียนหนังสือนี่คงไม่ใช่คนบ้าเหมือนศิษย์พี่หลี่กระมัง”
เกาจื้อเจียนรู้สึกว่าถูกสหายสงสัย จึงล้วงมือเข้ากระเป๋า เดินแนบผนังต่อไปเงียบๆ “หึ.....”
ชุนเสี่ยวหม่านเพิ่งจะจูงไป๋หลิงเหมี่ยวตามไป ทว่าพอแตะมือไป๋หลิงเหมี่ยว ก็รู้สึกว่ามืออีกฝ่ายเย็นเฉียบ
“เป็นอันใดไป เหมี่ยวเหมี่ยว” เมื่อได้ยินคำถามของชุนเสี่ยวหม่าน ไป๋หลิงเหมี่ยวที่มีสีหน้าย่ำแย่ก็ส่ายหน้า แล้วเดินตามแผ่นหลังของเกาจื้อเจียนที่อยู่เบื้องหน้าไป
เดินไปไม่นานก็เจอหนังสืออีกเล่ม ที่นี่ดูเหมือนเป็นที่เก็บหนังสือ เพียงแต่เนื้อความเล่มนี้ยิ่งคลุมเครือเข้าใจยากกว่าเล่มก่อน อ่านไปก็มิสู้ไม่อ่าน
“เหมี่ยวเหมี่ยว ในศาลบรรพชนบ้านเจ้าไฉนจึงมีหนังสือประหลาดพวกนี้” ชุนเสี่ยวหม่านถามคนตระกูลไป๋เพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิต
ที่นี่ดูไม่มีอันตรายอันใด แต่ไม่ว่าจะเป็นธงบัวขาวหรือเนื้อความในหนังสือเมื่อครู่ ล้วนให้ความรู้สึกพิกลยิ่งนัก
ลองถามดูว่าคนเช่นไรจะสร้างที่ใหญ่โตปานนี้ไว้ใต้ศาลบรรพชนตน เพื่อเก็บของเหลวไหลพวกนี้ รบกวนบรรพบุรุษในศาลด้านบน ไม่กลัวบรรพบุรุษมาเข้าฝันด่าเอาหรอกหรือ
ไป๋หลิงเหมี่ยวนิ่งไปครู่หนึ่งจึงตอบ คล้ายกำลังพยายามนึกบางอย่าง “ข้า..... ข้าไม่รู้ ข้าเป็นสตรี แต่ก่อนเวลาเซ่นไหว้บรรพบุรุษ ไม่เคยให้ข้าเข้ามาเลย”
ตอนนั้นเอง เกาจื้อเจียนที่อยู่ข้างหน้าก็หยุดอีก ร่างสูงใหญ่ยืนทื่ออยู่ตรงนั้น จนสองคนข้างหลังไม่รู้ว่าข้างหน้ามีอะไร
“ม้า” เกาจื้อเจียนพูดโดยไม่ติดอ่างอย่างที่หาได้ยาก
ไป๋หลิงเหมี่ยวพลันปล่อยมือชุนเสี่ยวหม่าน เดินไปตรงหน้าเกาจื้อเจียน แหงนมองหัวม้าเครื่องเคลือบที่ใหญ่กว่าตัวนางเสียอีก
หัวม้านั้นเหมือนจริงราวมีชีวิต ลูกตาทั้งสองจ้องเขม็งไปข้างหน้า ทำให้สิ่งใดที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันล้วนรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล
ไป๋หลิงเหมี่ยวเดินเข้าไปใต้ท้องม้า ยามเอามือลูบลำตัวม้าที่ทั้งลื่นทั้งแข็ง ดวงตานางก็เผยความสับสน ความรู้สึกนี้ช่างคุ้นเคยนัก
“ม้าเคลือบตัวนี้ใหญ่จริงๆ ต้องใช้เตาใหญ่ขนาดไหนเผาเล่า” โก่วหวาพูดอย่างทึ่ง
“หือ!” ชุนเสี่ยวหม่านหันขวับไปมองโก่วหวาที่โผล่มาอย่างตกใจ “เจ้ามาตั้งแต่เมื่อใด”
“ทำไมข้าจะมาไม่ได้เล่า เห็นพวกเจ้าวิ่งมาทางนี้กันทีละคนสองคน ข้านึกว่าพวกเจ้าแอบมาแบ่งของกันลับหลังข้าเสียอีก” โก่วหวาเดินวนสำรวจม้าเครื่องเคลือบตัวใหญ่
“ศิษย์น้องไป๋ เมื่อก่อนตระกูลไป๋ของเจ้าค้าเครื่องเคลือบหรือ ม้าตัวใหญ่ขนาดนี้ขายไปอย่างไรก็ได้สักยี่สิบสามสิบตำลึงกระมัง”
เขาพูดพลางหันตัว พอดีชนเข้ากับเงาร่างหนึ่งในความมืดเต็มแรง ตกใจจนตัวสั่นสะท้าน
ครั้นเห็นชัดว่าเงานั้นเป็นเพียงหุ่นคนเครื่องเคลือบไร้หัวไร้แขน ก็สบถพึมพำแล้วถีบมันไปทีหนึ่ง
“ที่นี่..... เมื่อก่อนข้าเคยมา” เสียงของไป๋หลิงเหมี่ยวทำให้คนอื่นหันไปมองนาง
ไป๋หลิงเหมี่ยวจ้องม้าสูงใหญ่ตัวนี้ พยายามนึกถึงความทรงจำที่เลือนรางยิ่งนัก “ท่านปู่เคยพาข้ามาที่นี่ ตอนข้ายังเล็กมากๆ”
“วันนั้นข้าร้องไห้อยากขี่ม้า แต่ท่านปู่บอกว่าขี่ม้าจริงอันตรายเกินไป จึงพาข้ามาขี่ม้าเครื่องเคลือบตัวนี้ วันนั้น..... ข้าเล่นสนุกมาก”
พูดไปพูดมา ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ขมวดคิ้ว “ข้าเหมือนจะจำได้..... ม้าตัวนี้บินขึ้นไป พาข้าเข้าไปเล่นในภาพวาด ที่นั่นครึกครื้นมาก มีผู้ใหญ่และเด็กมากมายเล่นกับข้า! ใช่! ที่นี่มีภาพวาด!”
นึกบางอย่างขึ้นได้ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็หมุนตัววิ่งเข้าไปในความมืดด้านข้าง คนอื่นเห็นแล้วตกใจหน้าถอดสี รีบตามไป
เดินไปไม่กี่ก้าว พวกเขาก็เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวหยุดอยู่หน้าผนังแห่งหนึ่ง บนผนังมีภาพวาด ทว่าในภาพล้วนเป็นบัวขาวบริสุทธิ์ดอกแล้วดอกเล่าบานอยู่บนผิวน้ำดำสนิท ไม่มีผู้คนมากมายอย่างที่นางว่า
“ที่นี่..... ที่นี่คือที่ใดกันแน่” ตอนนี้เอง ไป๋หลิงเหมี่ยวนึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นศิษย์พี่หลี่ดูเหมือนเคยพูดอะไรกับนาง ราวกับบอกว่าคนตระกูลไป๋ได้ทำเรื่องไม่ดีบางอย่าง
เพียงแต่ตอนนั้นนางจมอยู่ในความสิ้นหวังมหาศาลที่ทั้งครอบครัวตายหมด อารมณ์แทบพังทลาย จึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้
“ไม่หรอก จะเป็นไปได้อย่างไร ท่านปู่..... ท่านพ่อ แล้วก็ท่านแม่ของข้า.....” ไป๋หลิงเหมี่ยวนึกถึงภาพอันสมบูรณ์แบบของครอบครัวในใจ ใบหน้าเผยความลังเล
“พวกเจ้าดูนั่น ดอกบัวน้อยบนผนังที่แท้เป็นตะเกียงน้ำมัน” โก่วหวาควักกลักไฟออกมายื่นเข้าไปจุด
เมื่อบัวขาวถูกจุดสว่างทีละดอก ทุกสิ่งรอบตัวก็ค่อยๆ สว่างขึ้น ภาพรวมของโถงใหญ่ใต้ดินอันกว้างโล่งแห่งนี้ค่อยๆ ปรากฏต่อหน้าพวกเขา
สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาคือภาพจิตรกรรมฝาผนังที่ด้านหน้าสุดของโถง ภาพนั้นใหญ่โตมาก ด้านหน้ายังมีกระถางธูป พอจะบอกได้ว่าภาพนี้สำคัญเพียงใดในใจเจ้าของเดิม
ในภาพวาดม้าดำหกตัวกำลังควบทะยานเหมือนมีชีวิต บนหลังม้าดำรองรับบัวขาวที่บานสะพรั่งดอกหนึ่ง ทว่าบนดอกบัวกลับว่างเปล่า
สีพื้นของภาพเป็นสีเหลืองสด ทว่าเหนือดอกบัว มีบริเวณบิดเบี้ยวแห่งหนึ่งที่แปลกประหลาดตรงที่ไม่มีแม้แต่สีพื้น เผยผนังดินดิบขรุขระออกมาตรงๆ ดูขัดตาอย่างยิ่ง
ดูภาพที่ไม่รู้ความหมายนั้นจบ พวกเขาก็เริ่มมองไปรอบๆ โถง
โถงใหญ่เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เพดานสูงถึงสองจั้ง ทะลุถึงกันทุกทิศ รอบๆ มีปากโพรงจำนวนไม่น้อยที่ไม่รู้ว่าทอดไปที่ใด
ดูเหมือนใต้ดินของหมู่บ้านหนิวซินทั้งหมู่บ้านจะมีหมู่บ้านใต้ดินอีกแห่งหนึ่ง
ส่วนบนของผนังวาดลวดลายประณีตหลากหลาย ส่วนใหญ่เป็นบัวขาว ด้านล่างรองพื้นด้วยสีดำสนิท
ประกอบกับม้าดำเครื่องเคลือบตัวมหึมาสามตัวกลางโถง และรูปปั้นคนเครื่องเคลือบที่ยังทำไม่เสร็จนับร้อยรอบด้าน ภาพนี้ทำเอาโก่วหวาอ้าปากค้างจนคางแทบหลุด “จุ๊ๆๆ วังของฮ่องเต้ก็คงโอ่อ่าได้เท่านี้กระมัง”
เห็นรอบด้านไม่มีอันตรายแม้แต่น้อย เกาจื้อเจียนจึงวางกระบองเขี้ยวหมาป่าลง เกาหัวมองไป๋หลิงเหมี่ยวข้างกายอย่างงุนงง
“เหมี่ยวเหมี่ยว เป็นอะไรไป สีหน้าแย่ถึงเพียงนี้ ไม่สบายใจหรือ หรือเราขึ้นไปก่อนดี” ชุนเสี่ยวหม่านประคองไป๋หลิงเหมี่ยวพลางถามเสียงอ่อนโยน
ไป๋หลิงเหมี่ยวส่ายหน้า ผลักเสี่ยวหม่านออกเบาๆ มองทุกสิ่งรอบตัวด้วยสีหน้าซับซ้อน ค้นหาเศษความทรงจำรางๆ ที่หลงเหลืออยู่
ไป๋หลิงเหมี่ยวคิดไปคิดมา ก็เห็นเงาร่างเลือนรางของเด็กเล็กคนหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางหุ่นเครื่องเคลือบรอบด้าน
เด็กคนนั้นสวมหมวกหัวเสือ รองเท้าหัวเสือ ห่อตัวด้วยเสื้อนวม ดวงตาโตสีชมพูน่ารักยิ่งนัก
“อะ-อากง~!”
เด็กน้อยเดินเตาะแตะไปข้างหน้า ขณะกำลังจะล้มก็โถมตัวไปข้างหน้าสุดแรง ถลาเข้าอ้อมอกชายชราที่ยิ้มจนตาหยี
“โอ้~ หลานรัก~ ชอบอากงไหม”
กำลังโหลดความเห็น...