คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 344

ตอน 344

ตอนที่ 344 พระมารดาไร้กำเนิด

ได้ยินชุนเสี่ยวหม่านเอ่ยถึงลวี่ซิ่วฉาย ลวี่จ้วงหยวนก็ไม่เป็นอันสูบยา สีหน้าเดือดดาลยิ่งนัก

“อย่าพูดถึงไอ้ตัวซวยนั่น มันบังอาจขโมยเงิน! หากเจ้าเจอมันระหว่างทาง ช่วยมัดมันกลับมาให้ข้าด้วย คอยดูว่าข้าจะไม่หักขามัน!”

รถม้าสองคันสวนกันไป ชุนเสี่ยวหม่านขับเข้าหมู่บ้านต่อ พอถึงเรือนตระกูลไป๋ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็รีบลงจากรถเดินไปทางศาลบรรพชน “พี่เสี่ยวหม่านพักก่อนเถิด ข้าจะไปจุดธูปที่ศาลบรรพชน”

ชุนเสี่ยวหม่านมองซ้ายมองขวาอย่างร้อนใจ แล้วพูดกับโก่วหวาที่เดินผ่านมา “เจ้ามานี่ จูงรถม้าไปเข้าคอกที”

“เพราะอะไรเล่า บนหน้าข้าเขียนว่าคนเลี้ยงม้ารึ เมียข้าท้องอยู่! ข้าจะไปตุ๋นไข่ให้เมียกิน!”

ชุนเสี่ยวหม่านยื่นมือยัดแส้ม้าใส่มือเขา แล้วรีบไปที่ศาลบรรพชนตระกูลไป๋โดยไม่สนเสียงโวยวาย

ครั้นก้าวข้ามประตูชั้นที่สาม เห็นป้ายวิญญาณสีดำตั้งเรียงเป็นแถวๆ ลมหายใจของชุนเสี่ยวหม่านก็แผ่วลงมาก ดวงตาฉายแววอยากรู้ระคนหวาดหวั่น กวาดมองสถานที่ที่ไม่เคยมาเยือนแห่งนี้

ว่ากันตามตรง นอกจากไป๋หลิงเหมี่ยวแล้ว คนอื่นแทบไม่เข้าใกล้ที่นี่ ลับหลังพวกเขามักพูดกันว่าที่นี่วังเวงชวนขนลุก

เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวเพียงคุกเข่าคำนับป้ายวิญญาณอยู่กลางศาลจริงๆ นางจึงถอนหายใจโล่งอก แล้วเริ่มมองสำรวจรอบๆ

อันที่จริงที่นี่ก็ไม่มีอะไรให้ดูนัก ภายในศาลโล่งโถง นอกจากของบางอย่างวางชิดผนัง แม้แต่ม้านั่งสักตัวก็ไม่มี

ชำเลืองมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่คุกเข่าพึมพำอยู่ตรงนั้นอีกครา สายตาของชุนเสี่ยวหม่านก็กวาดผ่านของบนโต๊ะเหล่านั้น

ชุนเสี่ยวหม่านเกิดในครอบครัวชาวบ้านเล็กๆ จึงดูไม่ออกว่าของประดับแปลกประหลาดเหล่านี้มีที่มาอย่างไร

ก็แค่ก้อนหินประหลาดใส่จาน กับเครื่องกระเบื้องสีฉูดฉาดบางชิ้น เหตุใดต้องเอาของพวกนี้มาตั้งไว้ในห้อง

ดูไล่ไปทีละชิ้น ของประดับสำริดขนาดเท่าฝ่ามือชิ้นหนึ่งตรงกลางก็ดึงดูดความสนใจของชุนเสี่ยวหม่าน

มันคือลิงสามตัวนั่งยองเรียงกัน ตัวหนึ่งเอามือปิดหู ตัวหนึ่งเอามือปิดตา อีกตัวกำหมัดทุบหัวตัวเอง

“ลิงสามตัวนี้หมายความว่าอะไร ทำไมพวกคนมีเงินชอบเอาของที่ดูไม่รู้เรื่องมาตั้งนัก แต่ลิงน้อยพวกนี้ก็น่ารักดี ทำออกมาประณีตจริงๆ”

ชุนเสี่ยวหม่านเดินเข้าไปหมายจะหยิบลิงน้อยขึ้นมาพินิจ ทว่าเพิ่งแตะโดน นางก็พบว่ายกลิงสามตัวนี้ไม่ขึ้น

“หือ อะไรกัน ข้างใต้ติดอยู่หรือ” นางเพิ่งโยกซ้ายขวาไปสองที ลิงก็พลันเลื่อนไปทางซ้าย

เสียงครืนครั่นดังขึ้น ผนังป้ายวิญญาณด้านข้างสั่นไหวแล้วพังลงมาแถบใหญ่ โพรงดำที่แผ่ไอเย็นปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกนาง

“ท่านพ่อ!” ไป๋หลิงเหมี่ยวโผเข้าไปอย่างร้อนรน เก็บป้ายวิญญาณบนพื้นขึ้นมาทีละป้ายอย่างปวดใจ ทว่าเก็บไปเก็บมา นางก็หยุดมือ หันไปมองโพรงดำนั้นอย่างตะลึงงันพร้อมกับชุนเสี่ยวหม่าน

ราวกับมีบางสิ่งดึงดูด ไป๋หลิงเหมี่ยวเดินไปทางปากโพรงราวต้องมนตร์

เงาร่างหนึ่งเดินผ่านข้างนาง ก้าวเข้าไปในโพรงดำก่อน “เจ้ารออยู่ก่อน ข้าเข้าไปดูเอง”

ไม่นานนัก ชุนเสี่ยวหม่านก็มุดกลับออกมา “บนผนังข้างในเขียนอักษรไว้เต็มไปหมด ไปตามเกาจื้อเจียนมา!”

ไม่นาน เกาจื้อเจียนที่สวมเกราะครึ่งตัว ห้อยแผ่นหินไว้ที่อก ก็เดินเข้ามาในศาลบรรพชนตระกูลไป๋ มือถือกระบองเขี้ยวหมาป่าหนักอึ้ง ท่าทางพร้อมรบเต็มที่

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก ในเมื่อเป็นศาลบรรพชนตระกูลไป๋ ข้างในก็คงไม่มีอันตรายอันใด”

“กะ-กะ-กะ-กันไว้ก่อน!” เกาจื้อเจียนร่างสูงใหญ่ยืนบังหน้าทั้งสอง แล้วเดินเข้าไปก่อน

ภายในโพรงกว้างขวางยิ่งนัก อักษรที่สลักบนผนังทำให้เกาจื้อเจียนชะงักไปทันที

“โคลนตมกำเนิดเมื่อโกลาหลเปิดฟ้า! บัวขาวผุดขึ้นยุคทองบังเกิด!”

จากนั้นเขาเงยหน้ามองข้างบน ที่นั่นยังแขวนธงขาวพิมพ์ลายดอกบัวอยู่หลายผืน

“ที่นี่เป็นศาลบรรพชนตระกูลไป๋มิใช่หรือ เหตุใดในประตูลับจึงมีของเช่นนี้” เกาจื้อเจียนงุนงงยิ่งนัก

แม้เขาจะไม่รู้ว่าของพวกนี้คืออะไร แต่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

“อย่ามัวยืนขวางทางสิ เดินลงไปต่อ”

ได้ยินเสียงเร่ง เกาจื้อเจียนก็กำอาวุธแน่น ค่อยๆ ก้าวเข้าไปทีละก้าวอย่างระมัดระวัง

จากขั้นบันไดใต้เท้า เกาจื้อเจียนรู้สึกได้ว่ากำลังเดินลงไปข้างล่าง

ห้องลับแห่งนี้สร้างไว้ใหญ่โต อีกทั้งวลีสั้นๆ ที่ปรากฏบนผนังเป็นระยะ ยิ่งทำให้ความกระสับกระส่ายในใจเขาทวีขึ้น

“บัวขาวจุติลงโลก! ปวงประชาพลิกฟื้น!”

“พระมารดาไร้กำเนิด! แดนสุญญตามาตุภูมิ!”

ทุกครั้งที่ชุนเสี่ยวหม่านถามว่าบนผนังเขียนว่าอะไร เขาก็เพียงส่ายหน้า

วนลงไปอยู่หลายรอบ ในที่สุดขั้นบันไดก็สิ้นสุด ที่โล่งกว้างมืดมิดปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ศิลาเรืองแสงสีเขียวในมือส่องได้เพียงบริเวณเล็กๆ รอบตัวเท่านั้น

“แนะ-แนะ-แนบกำแพง! ระ-ระ-ระ-ระวัง!”

เกาจื้อเจียนคลำไปตามผนังก่อน คลำไปคลำมาก็เจอหนังสือเล่มหนึ่ง เขาอาศัยแสงเรืองเปิดอ่าน

ตัวอักษรดูไม่ใช่แบบที่ใช้ในยุคหลัง ทว่าเขาอ่านออก เพียงแต่เนื้อความข้างในเขาไม่ค่อยเข้าใจ

“เกาจื้อเจียน เจ้าเห็นอะไร อย่ามัวแต่อ่าน พูดออกมาสิ! ข้าร้อนใจจะตายอยู่แล้ว”

ถูกสหายตบเร่ง เกาจื้อเจียนจึงตะกุกตะกักแปลเนื้อความในนั้นเป็นถ้อยคำที่อีกฝ่ายฟังเข้าใจ

พระมารดาไร้กำเนิดคือพระพุทธะโบราณบนสวรรค์ผู้ไม่เกิดไม่ดับ! พระนางโปรดพวกเราในโลกีย์ให้หวนคืนสู่แดนสุญญตามาตุภูมิ พ้นจากภัยพิบัติ!

สรรพสิ่งในใต้หล้าเดิมทีล้วนเป็นของพระมารดาไร้กำเนิด! ยามนั้นทุกตารางนิ้วของแผ่นดินและฟ้าล้วนเป็นแดนสุญญตามาตุภูมิ

พวกเราเกิด เติบโต และแก่ชราภายใต้การโอบอุ้มของพระมารดาไร้กำเนิด จนกระทั่งมีผู้ทรยศพระนาง! ผู้นั้นคือเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์ที่พระนางไว้ใจที่สุด!

เมื่อกองทัพมิอาจเอ่ยนามเหล่านั้นงอกเงยขึ้นจากตันเถียนของพระมารดาไร้กำเนิด เชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์กลุ่มหนึ่งก็ทรยศ

พวกมันสมคบกับกองทัพมิอาจเอ่ยนามทรยศพระมารดาไร้กำเนิด! สังหารเชื้อพระวงศ์ที่ไม่ยอมทรยศ และช่วงชิงทุกสิ่งไปจากพระมารดาไร้กำเนิด!

พวกมันโยนทิ้งสิ่งที่ไม่ต้องการ กลืนสิ่งที่ต้องการลงท้อง สุดท้ายก็ร่วมกันยืนอยู่บนตำแหน่งที่ควรเป็นของพระมารดาไร้กำเนิดอย่างหน้าด้านไร้ยางอาย!

พวกกลับกลอกเหล่านี้กลัวความไร้ยางอายของตนจะถูกเปิดโปง จึงแก้ไขพงศาวดาร แก้ไขพงศาวดารในใจของทุกผู้คน

ทว่าพวกเราไม่ พงศาวดารของพวกเราเป็นของพระมารดาไร้กำเนิดตลอดกาล พวกเราจะจดจำไว้ชั่วนิรันดร์ เฝ้ารอวินาทีที่พระมารดาไร้กำเนิดหวนกลับมาอีกครา!

พระมารดาไร้กำเนิดไม่มีเกิดจึงไม่มีตาย ดูเหมือนพระนางจะถูกพวกมันพรากไปทุกสิ่งแล้ว ทว่านั่นก็หมายความว่า พระมารดาไร้กำเนิดจะไม่อาจสูญเสียสิ่งใดได้อีก

เมื่อคนผู้หนึ่งมีบาดแผลเต็มตัว เขาจะไม่มีวันมีแผลใหม่อีก เมื่อผู้หนึ่งถูกพรากไปทุกสิ่ง ก็จะไม่ถูกพรากสิ่งใดได้อีกเช่นกัน!

พระมารดาไร้กำเนิดพยายามอยู่เสมอ ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน ไม่ว่าชายหรือหญิง ไม่ว่าหยินหรือหยาง

พวกกบฏเนรคุณเหล่านั้นจับตามองอยู่ พวกมันหวาดกลัว พวกมันขัดขวางพระมารดาไร้กำเนิดที่อยู่กับพวกเราไม่หยุดหย่อน

พวกมันจะส่งสุนัขรับใช้มาขัดขวางเราไปเรื่อยๆ ก็ได้ แต่ไม่สำคัญ ขอเพียงเราทำสำเร็จสักครั้ง พระมารดาไร้กำเนิดจะประทับบนม้าเครื่องเคลือบหกตัว กลับคืนสู่ตำแหน่งที่พระนางควรอยู่อย่างสง่าผ่าเผย!

“ไม่ว่านานเพียงใด ข้าจะรอ ในฐานะเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์คนเดียวที่รอดชีวิต ต่อให้ข้าถูกฆ่า บุตรที่คลานออกมาจากร่างข้าก็จะรอต่อไป

บุตรข้าตายยังมีหลานข้า ข้าและลูกหลานทุกชั่วคนจะรอคอยไปตลอดกาล!! พระมารดาไร้กำเนิด แดนสุญญตามาตุภูมิ!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 344
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 345 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 343กลับหน้าเรื่อง
ตอน 343ตอน 345