ตอนที่ 343 ไป๋หลิงเหมี่ยว
“ตุงตุงตุง~! ตุงตุงตุง~! อัญเชิญเทพเอย~~” ภายในบ้านดินซอมซ่อหลังหนึ่ง มีเสียงกลองดังขึ้นเป็นจังหวะ
“ไม้ตีกลองน้อยยาวศอกสาม แถบผ้าห้าสีผูกไว้ปลาย! ตุงตุงตุง~”
“ทิ่มลงล่างโค้งเป็นวง ชี้ขึ้นบนแหลมเป็นยอด! ตุงตุงตุง~”
“ตีหนึ่งทีสั่นสามหน ตีสามทีสั่นเก้าหน! ตุงตุงตุง~”
“ไม้ตีลงกลองก็ดัง กลองดังขึ้นเชิญเซียนมาเอย! ตุงตุงตุง~”
หญิงสองนางคลุมผ้าคลุมหน้าสีแดง ล้อมเด็กคนหนึ่งที่หน้าซีดดั่งขี้เถ้าไว้ พลางตีกลองไม่หยุด
ข้างหมอนเด็กมีดินวางอยู่กำหนึ่ง ปักธูปไว้สามดอก ควันธูปที่ลอยออกมาแกว่งไกวกลางอากาศ กำลังก่อตัวเป็นอักษรเลือนรางหลายตัว
ชั่วขณะที่อักษรเหล่านั้นใกล้จะก่อรูปสมบูรณ์ หน้าต่างที่ปิดสนิทอยู่ด้านข้างก็พลันถูกลมกรรโชกพัดเปิดผาง พัดควันธูปสีเขียวจางเหล่านั้นแตกกระจาย
ชั่วพริบตา เสียงกลองก็รัวเร่งกระชั้นขึ้น
เล็บดำเรียวยาวของร่างทรงใหญ่ตวัดวนกลางอากาศ ควันขาวที่ใกล้จะสลายไปกลับคล้ายกลายเป็นเส้นด้ายขาวที่จับต้องได้ ถูกนางพันไว้รอบมือ
นิ้วแหลมคมพุ่งตามเส้นด้ายขาวที่นำทาง แทงลงใต้โคนนิ้วโป้งของเด็กลงไปสามชุ่นอย่างแรง
แล้วกรีดลงไปอย่างรวดเร็ว ฝ่ามืออ่อนนุ่มของเด็กถูกกรีดเปิดออก ก้อนสีเหลืองคล้ายไข่ปลาก้อนแล้วก้อนเล่าดิ้นยั้วเยี้ยหมายจะมุดออกมา
กรรไกรสีดำพันเชือกผูกผมสีแดงเล่มหนึ่งแทงเข้าไป งัดรอยแผลให้กว้างยิ่งขึ้น
“แง้แง้แง้~!” เด็กที่เมื่อครู่ยังหน้าซีดดั่งขี้เถ้าพลันร้องไห้ลุกขึ้นนั่ง ร้องจ้าหาพ่อของตน
เขาไม่ได้สังเกตแม้แต่น้อยว่า สิ่งที่มุดออกมาจากฝ่ามือตนกำลังละลายเป็นแอ่งน้ำสีเหลืองอย่างรวดเร็ว ซึมลงเสื่อบนเตียงพร้อมน้ำตาของเขา
“ลูกพ่อ! ลูกพ่อเอ๋ย~!” ชายร่างเตี้ยผอมแห้งคนหนึ่งรีบร้อนเดินเข้ามาจากข้างนอก ก็เห็นลูกที่เกือบตายของตนฟื้นขึ้นมาแล้ว
เขารีบถลาเข้าไป กอดลูกที่ร้องไห้จนเหงื่อท่วมหัวไว้แนบอก แล้วรีบโค้งคำนับขอบคุณไป๋หลิงเหมี่ยวที่เพิ่งปลดผ้าคลุมหน้าสีแดงอยู่ด้านข้าง
ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ซูบเซียวส่ายหน้าด้วยสีหน้าขมขื่น หันหลังจะเดินจากไป
“เซียนกู ท่านรอก่อน ข้ายังไม่ได้ให้เงินท่าน”
ชายผู้นั้นรีบรื้อหีบค้นตู้ คัดเหรียญทองแดงดีๆ ที่ไม่ถูกตัดขอบห้าสิบอีแปะออกมาจากก้นหีบ ประคองสองมือยื่นมาตรงหน้าไป๋หลิงเหมี่ยว
ไป๋หลิงเหมี่ยวมองรอยปะที่หัวเข่าและรองเท้าฟางของอีกฝ่าย แล้วมองบ้านที่มีเพียงผนังสี่ด้านหลังนี้ ก็ส่ายหน้าปฏิเสธอีกครั้ง
“ช่างเถิด ท่านอา เก็บไว้ซื้อของกินให้เด็กเถิด เขาผอมนัก”
“ไม่ๆๆ เซียนกู เงินนี้ท่านต้องรับไว้ บ้านโจวของข้ามีทายาทสืบสกุลอยู่คนเดียว หากไม่ได้ท่านช่วยชีวิตเขา ข้าก็คงไม่มีใครเลี้ยงดูยามแก่จนส่งถึงหลุมแล้ว!”
ผลักไสกันไปมาหลายหน สุดท้ายไป๋หลิงเหมี่ยวก็จำใจรับเงินห้าสิบอีแปะนั้นไว้
ครั้นไป๋หลิงเหมี่ยวออกมาจากบ้านดิน ชุนเสี่ยวหม่านที่ฝึกกระบี่ด้วยแขนข้างเดียวอยู่ข้างรถม้าก็รีบเก็บกระบี่เข้าฝักที่เอวแล้วเดินเข้ามา “เป็นอย่างไร เหมี่ยวเหมี่ยว เสร็จแล้วหรือ”
เห็นอีกฝ่ายพยักหน้า เสี่ยวหม่านก็ยิ้มบางๆ จูงมือนางไปที่รถม้า ล้อรถที่พอกโคลนเหลืองเริ่มหมุน ค่อยๆ เคลื่อนไปทางเขาหนิวซิน
“ขอบคุณพี่เสี่ยวหม่านที่อุตส่าห์ออกมาเป็นเพื่อนข้า”
ได้ยินไป๋หลิงเหมี่ยวที่นั่งในรถเอ่ยขอบคุณตนซึ่งกำลังบังคับม้า ชุนเสี่ยวหม่านก็รีบพูด “เจ้าพูดเช่นนี้ก็เกรงใจเกินไปแล้ว เราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันมิใช่หรือ หากระหว่างทางเจอโจรดักปล้นอะไรเข้า ข้าก็ยังช่วยได้บ้าง”
ชุนเสี่ยวหม่านเลิกม่านรถขึ้นมุมหนึ่ง ชำเลืองมองไป๋หลิงเหมี่ยวในรถแวบหนึ่งแล้วถอนหายใจเบาๆ
คำพูดเมื่อครู่ย่อมเป็นเรื่องแต่ง ไป๋หลิงเหมี่ยวไหนเลยจะต้องให้นางคุ้มครอง เพียงแต่เห็นรอยรัดสีดำบนลำคอขาวผ่องที่ไม่เคยจางลง นางก็ไม่อาจวางใจหากไม่ได้อยู่เคียงข้างตลอดเวลา
ว่ากันตามหลัก ต่อให้เป็นเรื่องใหญ่เท่าฟ้า เมื่อกาลเวลาผ่านไปก็ย่อมผ่านพ้นได้
เหมือนเรื่องที่พ่อแม่ขายนางในครั้งนั้น บัดนี้นึกขึ้นมาก็ไม่ได้เจ็บปวดถึงเพียงนั้นแล้ว
ทว่าพี่น้องคนสนิทคนนี้ของนางดูจะไม่เป็นเช่นนั้น ศิษย์พี่หลี่จากไปนานถึงเพียงนี้แล้ว นางก็ยังคงเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
นับแต่นั้นนางไม่เคยยิ้มอีก แววตาว่างเปล่ายิ่งนัก ราวกับได้สูญเสียบางสิ่งไป
รถม้าเร่งเดินทางไม่หยุด จนดึกสงัดจึงหยุดพัก
พวกนางยังไปไม่ถึงหมู่บ้านหนิวซิน ใกล้หมู่บ้านหนิวซินไม่มีหมู่บ้านอื่น หากจะกลับบ้านก็ต้องค้างแรมกลางป่าเปลี่ยวสักคืน
กินเสบียงแห้งลวกๆ แล้ว ทั้งสองก็นอนพักบนรถ
ในภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่น ชุนเสี่ยวหม่านรู้สึกไม่ค่อยวางใจ จึงยื่นมือไปลูบใบหน้าดรุณีข้างกาย
ครั้นสัมผัสได้ว่าดวงตาอีกฝ่ายยังลืมอยู่ นางก็ถอนหายใจเบาๆ “เหมี่ยวเหมี่ยว เจ้าเป็นเช่นนี้ไม่ได้ ข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจมาก แต่ผ่านมานานปานนี้แล้ว อย่างไรเจ้าก็ต้องก้าวออกมาให้ได้”
“คนตายไม่อาจฟื้น เจ้าทรมานตนเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก”
เห็นอีกฝ่ายไม่ตอบสนอง ชุนเสี่ยวหม่านจึงเปลี่ยนวิธีเกลี้ยกล่อม “ในเมื่อพี่น้องเปิดอกคุยกัน ข้าก็จะพูดตรงๆ ข้ารู้ว่าศิษย์พี่หลี่เคยช่วยพวกเรา แต่เรื่องหนึ่งก็ส่วนหนึ่ง เขาไม่ได้ดีขนาดนั้นจริงๆ”
“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาทำ แค่สภาพเจ้าตอนนี้ ขอเพียงเจ้าเอ่ยปากเลือกคู่ จะมีคนเหยียบธรณีประตูพังเพื่อขอแต่งเข้าตระกูลไป๋ของพวกเจ้าสักเท่าไร”
“อยากได้อ้วนก็มีอ้วน อยากได้ผอมก็มีผอม คนไหนบ้างที่สู้หลี่ฮั่วหวังไม่ได้”
“พวกเจ้าแยกกัน คนที่เสียเปรียบคือเขา ข้าพูดจริง ด้วยท่าทางบ้าๆ บอๆ ของเขา ชาตินี้ต้องเป็นตาแก่โสดไปตลอดชีวิต ไม่มีหญิงอื่นเอาเขาหรอก”
แม้ชุนเสี่ยวหม่านจะรู้ว่าศิษย์พี่หลี่ไม่ได้เป็นอย่างที่ตนว่า แต่หากทำให้พี่น้องคนสนิทกลับมาฮึดสู้ได้ ด่ามากเท่าใดก็สมควร อีกอย่างด่าสักสองคำ อีกฝ่ายก็ไม่ได้เนื้อหลุดหายไปสักชิ้น
ไป๋หลิงเหมี่ยวขดตัวซุกอยู่ในอ้อมอกอีกฝ่ายราวทารก “อย่าพูดอีกเลย..... พี่เสี่ยวหม่าน.....”
“ไม่เอาไอ้ผู้ชายเหม็นๆ นั่นก็ได้ เจ้ามาเป็นสตรีเกล้ามวยเหมือนข้าก็ได้! อย่างไรก็ตาม เจ้าต้องฮึดขึ้นมาก่อน ไม่ใช่เป็นอย่างตอนนี้! ที่เจ้าทำอยู่ก็คือการทิ้งตัวเองชัดๆ!”
พูดถึงตอนอารมณ์พลุ่งพล่าน ชุนเสี่ยวหม่านก็จับไหล่นางเขย่า ทว่าเขย่าไปเขย่ามา นางกลับได้ยินเสียงสะอื้น หัวใจก็อ่อนยวบลงทันที
“เอาละๆ ข้าไม่พูดแล้ว อย่าร้องไห้ รีบนอนเถิด” ชุนเสี่ยวหม่านกอดอีกฝ่ายไว้ในอ้อมอก ใช้มือลูบผมยาวถึงเอวของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบงัน รุ่งเช้าทั้งสองตื่นขึ้นมาราวกับเรื่องเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น แล้วมุ่งหน้าสู่เขาหนิวซินต่อ
ด้วยม้าแข็งแรงสองตัวลากรถ ทั้งสองก็กลับมาถึงปากทางหมู่บ้านหนิวซินในบ่ายวันที่สอง
“ท่านผู้เฒ่าลวี่ ออกไปเล่นงิ้วหรือ” ชุนเสี่ยวหม่านที่บังคับม้าอยู่ทักรถม้าที่สวนมา
ลวี่จ้วงหยวนพยักหน้ายิ้มร่า สูบกล้องยาเส้นพลางตอบ “ข้าจะไปดูทางใต้ว่ามีหมู่บ้านไหนบ้าง แคว้นต้าเหลียงนี้ร่ำรวยนัก ออกโรงรอบเดียวเท่ากับที่ข้าหาได้หลายปีเชียว”
“ทำไมมีคนแค่นี้เล่า ลูกชายคนเล็กของท่านยังไม่กลับมาอีกหรือ”
กำลังโหลดความเห็น...