คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 342

ตอน 342

ตอนที่ 342 หลี่ซุ่ย

ได้ยินเช่นนั้น รูม่านตาหลี่ฮั่วหวังก็หดเล็กลงเล็กน้อย “ความสามารถแบบนี้..... คือพลังเคลื่อนเหลื่อมของฉันเหรอ ในภาพหลอนฉันก็มีพลังนี้แล้วด้วยเหรอ”

พูดถึงตรงนี้ หวังจื้อหลงก็ร้องไห้ออกมาจนได้ สะอึกสะอื้นอย่างคับแค้นใจ “เงินสักแดงยังไม่ได้ แกรู้ไหมว่าธุรกิจนี้ฉันลงทุนไปเท่าไร เพื่อไม่ให้เทศกิจจับแกไป ฉันต้องวิ่งเต้นเส้นสายไปอีกเท่าไร! เงินพวกนี้พวกฉันพี่น้องรูดบัตรเครดิตเป็นสิบๆ ใบกดออกมานะโว้ย!”

“พ่อทูนหัว ฉันขอร้องล่ะ! เมตตาหน่อย เสกทองให้ฉันสักนิดเถอะ พวกฉันโดนข้อความทวงหนี้บีบจนแทบจะโดดตึกอยู่แล้ว!”

หลี่ฮั่วหวังปล่อยมือ มองทุกสิ่งรอบตัวอย่างตื่นตระหนกอยู่บ้าง นี่มันเรื่องอะไรกัน เหตุใดโลกนี้จึงเริ่มดูเหมือนจริงขึ้นมา

เขาก้มมองบาดแผลที่เลือดซึมบนตัว แล้วยกมีดสั้นด้วยมือขวา แทงลงบนมือซ้ายของตนเต็มแรง “ความเจ็บแบบนี้..... ทำไมถึงจริงขนาดนี้”

ต่อให้มีโอกาสเพียงหนึ่งในหมื่นที่ที่นี่เป็นของจริง หยางน่ากับแม่ของเขามิเท่ากับว่า..... อีกทั้งพวกเธอไม่ได้ทอดทิ้งเขา ป่านนี้อาจกำลังตามหาเขาอยู่ก็ได้!

หัวใจหลี่ฮั่วหวังเต้นแรงขึ้น เขาออกวิ่งพุ่งไปข้างนอก ทว่าวิ่งไปวิ่งมา ยามแสงตะวันอยู่ใกล้แค่เอื้อม ฝีเท้าของเขากลับค่อยๆ ช้าลงจนหยุด

“แต่สภาพฉันแบบนี้ ต่อให้เจอแล้วจะเป็นยังไง นอกจากทำให้พวกเธอทุกข์ต่อไป ทำให้ฉันจมอยู่ในความสับสนต่อไป มันจะต่างอะไรกัน จะให้พวกเธอต้องรับเคราะห์เพราะฉันต่อไปไม่ได้”

หลี่ฮั่วหวังที่หมดอาลัยตายอยากหันหลังกลับ ก้าวเท้าหนักอึ้งเดินกลับเข้าใต้สะพาน “ที่นี่มันของปลอม ในเมื่อปักใจแล้วว่าฝั่งนี้เป็นของปลอม ก็ไม่มีอะไรต้องลังเลอีก”

เขาแก้มัดให้หวังจื้อหลงเป็นอิสระ แล้วกลับไปนอนลงบนพื้น จ้องเพดานด้วยแววตาว่างเปล่า

หวังจื้อหลงที่เป็นอิสระไม่ได้ไปช่วยพรรคพวก กลับลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ ขยับเข้าไปหาหลี่ฮั่วหวัง

“น้องหลี่ ฉวยตอนแกยังมีสติ บอกความจริงฉันมาที แกมีพลังพิเศษจริงหรือเปล่า”

หลี่ฮั่วหวังไม่สนสิ่งใดรอบตัวแม้แต่น้อย ในหัวเริ่มคิดว่าจะเกลี้ยกล่อมให้หลี่ซุ่ยกลับเข้าท้องตนอย่างไร

“ฉันดูกล้องวงจรปิดแล้ว กล่องทองที่แกเอาไปให้แม่แกน่ะประดับอัญมณีเต็มไปหมด! แกะออกมาเม็ดเดียวก็ซื้อบ้านได้หลังหนึ่งแล้วโว้ย!”

“ของนั่นต้องเป็นของจริงใช่ไหม ไม่งั้นพวกเธอจะมีเงินไปแปะประกาศคนหายเต็มเน็ตเต็มถนนได้ยังไง”

“ไสหัวไป.....”

“โธ่ น้องหลี่ อย่าทำแบบนี้สิ ถ้าแกไม่อยากกลับไปจริงๆ ก็ให้ทองฉันมาหน่อย เดี๋ยวฉันไปบอกแม่แกเองว่าแกตายแล้ว ให้เธอตัดใจไปเลย”

ยามสายตาหลี่ฮั่วหวังกลับมาโฟกัสที่ใบหน้าเปี่ยมความโลภของหวังจื้อหลง ไอสังหารก็ฉายวาบขึ้นในดวงตา “อยากได้ทองใช่ไหม! ฉันให้แก!”

เขาควักสร้อยทองที่ยึดมาจากชายอ้วนเมื่อครู่ออกจากกระเป๋า รัดเข้าที่คออีกฝ่ายทันที

ตามด้วยเตะเข้าที่หน้าแข้งมันทีหนึ่ง อาศัยแรงที่ร่างทรุดลงกระชากขึ้นสุดแรง หวังจื้อหลงก็ตาเหลือกทันที

หวังจื้อหลงดิ้นสุดชีวิต ตะกุยข่วนมือหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด ทว่าต่อให้หลังมือถูกข่วนจนเละเหวอะหวะ หลี่ฮั่วหวังที่ตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดก็ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

การดิ้นรนของหวังจื้อหลงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าสีหน้าของมันที่ถูกรัดคอเริ่มเปลี่ยนจากแดงเป็นม่วงแล้วคล้ำลงจนเกือบดำ รูม่านตาของหลี่ฮั่วหวังก็หดเล็กลงเล็กน้อย เขาพลันตระหนักได้ว่าภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้ ช่างคล้ายคลึงกับตอนที่ตนเองลงมือสังหารซินชือเหลือเกิน

ความรู้สึกหวาดผวาที่ผุดขึ้นมาในใจทำให้หลี่ฮั่วหวังรีบคลายมือออกทันที เขาก้มมองมือทั้งสองข้างของตนที่กำลังสั่นระริก

ตนเองกลายเป็นคนฆ่าคนไม่กะพริบตาตั้งแต่เมื่อไรกัน

หลี่ฮั่วหวังหันไปมองเงาสะท้อนของตนบนผิวน้ำริมตลิ่ง ขอทานในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งในนั้นช่างแปลกหน้ายิ่งนัก

ชีวิตนักเรียนมัธยมปลายธรรมดาๆ เพิ่งผ่านไปไม่กี่ปีแท้ๆ แต่ในสายตาของตนยามนี้กลับห่างไกลราวกับชาติก่อน

ความทรงจำในอดีตเริ่มเลือนรางลงทีละน้อย สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือเรื่องราวประหลาดวิปลาสทั้งหมดของทางฝั่งโน้น

หลี่ฮั่วหวังพบสาเหตุแล้ว หลังผ่านเรื่องราวมากมายไม่หยุดหย่อน ตนกำลังถูกโลกฝั่งโน้นกลืนกลาย ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ตนค่อยๆ กลายเป็นคนเย็นชาต่อชีวิตผู้อื่นเหมือนพวกกองตรวจดารา ในใจเต็มไปด้วยความอำมหิต

หรืออาจจะเลวร้ายยิ่งกว่านั้น ตนเองกำลังกลายไปเป็นตันหยางจื่ออีกคน

“ไม่ นี่ไม่ใช่ฉัน นี่ไม่ใช่หลี่ฮั่วหวัง” หลี่ฮั่วหวังหันกลับไปหาหวังจื้อหลงที่นอนคว่ำกุมคออยู่บนพื้น แล้วยื่นมือพยุงเขาขึ้น

เขาขอร้องอีกฝ่ายด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน “ฉันขอร้องล่ะ ได้ไหม อย่ามายุ่งกับฉันอีก! ฉันเป็นคนบ้า! ฉันไม่อยากฆ่าคนจริงๆ!”

หวังจื้อหลงเพิ่งเดินผ่านประตูด่านผีมาหมาดๆ ไหนเลยจะกล้าพูดอะไรอีก ผงกหัวรัวๆ แล้วไม่สนพรรคพวกอีกสามคนด้วยซ้ำ โกยอ้าววิ่งหนีออกไปนอกใต้สะพาน

เมื่อครู่ทำให้เขากลัวจริงๆ เขารู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายคิดจะฆ่าตนจริงๆ

หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจยาว เดินไปหาอีกสามคนแล้วแก้มัดให้

ไม่สนพวกมันที่วิ่งหนีตายกันหัวซุกหัวซุน และไม่สนบาดแผลที่กำลังเลือดไหลบนตัว หลี่ฮั่วหวังคุกเข่าลงบนพื้น หลับตา กอดหัวไว้แน่น พร่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ทั้งหมดนี่ของปลอม ทั้งหมดนี่ของปลอม...”

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่ารอบตัวพลันมืดสลัวลง

เขาเงยหน้ามองไปรอบๆ ไม่ผิดคาด ทั้งห้องเละเทะราวกับมีพายุพัดผ่าน

“กลับมาสักที...” เมื่อได้กลับมาสู่โลกอันบ้าคลั่งวุ่นวายนี้อีกครา หลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

เขาเดินไปข้างเตียงที่พังลงมา คุกเข่าข้างหนึ่ง ยื่นมือเข้าไปใต้เตียง เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ทำได้ “หลี่ซุ่ย ไม่ต้องกลัว คนผู้นั้นเป็นคนลวงโลก สิ่งที่มันพูดเป็นเรื่องเท็จ เจ้าอยู่ในท้องไม่ได้ทำร้ายข้าหรอก”

ผ่านไปครู่หนึ่ง หนวดสีดำเส้นหนึ่งก็ยื่นออกมาจากความมืดตรงเตียงอย่างลังเล พันรอบมือหลี่ฮั่วหวัง “อือ...”

หลี่ฮั่วหวังดึงเบาๆ ลากหลี่ซุ่ยออกมาทั้งตัว เขากอดนางไว้ในอ้อมแขน ลูบปลอบหนวดสั้นยาวเหล่านั้นอย่างแผ่วเบา “หลี่ซุ่ย เด็กดี เข้ามาเถิด ยามนี้พ่อขาดเจ้าไม่ได้จริงๆ”

ลูกตาสองลูกที่มีตาซ้อนซึ่งพันอยู่บนหนวดสองเส้น มองหลี่ฮั่วหวังอย่างอาลัยรัก

“อุแหวะ... อุแหวะ!” ท่ามกลางอาการพะอืดพะอมเป็นระลอก หลี่ซุ่ยก็มุดกลับเข้าไปทางลำคอหลี่ฮั่วหวัง

พร้อมความรู้สึกประหลาด หนวดของหลี่ซุ่ยก็แผ่ไปตามเส้นชีพจรจนทั่วร่างหลี่ฮั่วหวัง

หลี่ฮั่วหวังลูบท้องแล้วถอนหายใจโล่งอก ขอเพียงมีหลี่ซุ่ยอยู่ เขาก็ไม่ต้องไปฝั่งโน้นอีกแล้ว

จากนั้นหลี่ฮั่วหวังเดินไปริมหน้าต่างมองออกไปข้างนอก ฟ้ายังคงหม่นครึ้ม ทว่าดูเหมือนจะสว่างแล้ว

วุ่นวายมาทั้งคืน หลี่ฮั่วหวังก็ไม่คิดจะนอนอีก หยิบสัมภาระลงบันไดไปทางคอกม้า

ทว่าเพิ่งลงมาถึงโถงใหญ่ หลี่ฮั่วหวังก็เห็นเฒ่าอู๋ในสภาพน่าเวทนายิ่ง กำลังนั่งทำแผลให้กันกับพ่อครัวและคนเลี้ยงม้า

เห็นบาดแผลบนตัวเฒ่าอู๋อยู่ตำแหน่งเดียวกับหวังจื้อหลง หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“เจ้าเข้าใกล้ห้องข้าตั้งแต่เมื่อใด เมื่อวานข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าไม่มีธุระก็อย่าเข้าใกล้ห้องข้า”

นายสถานีเฒ่าอู๋ฝืนบีบรอยยิ้มบนใบหน้าบูดบึ้ง คุกเข่าลงกับพื้นอย่างคล่องแคล่วรวดเร็ว “ผู้น้อยได้ยินเสียง ข้า..... ข้าเกรงว่าใต้เท้าจะเป็นอะไรไป ก็เลย..... ผู้น้อยสมควรตาย! ผู้น้อยสมควรตาย เลือดของผู้น้อยทำให้มือใต้เท้าแปดเปื้อน ผู้น้อยควรถวายเงินล้างมือแก่ใต้เท้าขอรับ”

หลี่ฮั่วหวังกระชากเสื้อเขายกตัวขึ้นมาตรงๆ “ยืนดีๆ!”

จากนั้นเขาก็ร่ายคาถา ขี้ผึ้งขาวบนสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวละลายอย่างรวดเร็ว กลายเป็นทากลุกเป็นไฟตัวหนึ่ง กระโดดลงบนบาดแผลของเฒ่าอู๋

“อ๊ากกก!!” เสียงร้องโหยหวนของเฒ่าอู๋ดังก้องไปทั่วโถงใหญ่

“อย่าร้อง! ข้ากำลังรักษาแผลให้เจ้า!”

ครั้นพวกเขาร้องจนเสียงแหบแห้ง บาดแผลบนตัวทุกคนก็ถูกแทนที่ด้วยรอยไหม้ลวกบางๆ

จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็หยิบตำลึงเงินสองก้อนออกจากอกเสื้อวางบนโต๊ะ “นี่ชดใช้ค่าเครื่องเรือนของเจ้า”

“นะ-นี่..... ผู้น้อยรับไว้ไม่ได้ขอรับ.....” เฒ่าอู๋เพิ่งจะปฏิเสธ หลี่ฮั่วหวังก็ยัดเงินใส่อกเสื้อเขาทันที

“ให้รับก็รับไป ข้าไม่อยากถูกที่บัดซบนี่กลืนจนกลายเป็นเหมือนมัน!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 342
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 343 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 341กลับหน้าเรื่อง
ตอน 341ตอน 343