ตอนที่ 341 ต้าหลง
คำพูดของอีกฝ่ายทำเอาหลี่ฮั่วหวังไม่ทันตั้งตัว เขามองชายอ้วนคอห้อยสร้อยทองเส้นโตตรงหน้าอย่างตกตะลึง เกือบคิดว่าตนหูฝาด “จับตาดูฉันเนี่ยนะ ฉันมีอะไรให้ดู”
ชายอ้วนมองเศษแก้วเปื้อนเลือดอย่างหวาดผวา แล้วพูดตะกุกตะกัก “ฉันไม่รู้ ลูกพี่ลูกน้องห่างๆ คนหนึ่งให้ฉันมาคอยดูแก บอกว่าจะให้เดือนละสองพันห้า”
“ตอนนั้นฉันคิดว่าแค่ดูคนบ้าคนเดียวก็ได้เดือนละสองพันห้า อู้งานก็ไม่มีเถ้าแก่มาด่า เล่นเกมได้อีก ดีกว่าเข้าโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ตั้งเยอะ ฉันก็เลยรับมา”
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปกระตุกสร้อยทองของมัน ก็รู้สึกได้ทันทีว่าผิดปกติ ทองที่เขาเคยจับหนักกว่านี้มาก เส้นนี้เป็นของปลอม
สิ่งที่ชายอ้วนพูดคงจริงแปดในสิบส่วน มันเป็นเพียงคนที่ถูกส่งมาสะกดรอยเท่านั้น
ชายอ้วนฉีกยิ้มประจบออกมา “เส้นนี้ฉันซื้อจากแผงลอยสามสิบหยวน ฉันจะมีปัญญาซื้อสร้อยทองที่ไหน ไอ้หมาหวังจื้อหลงนั่นไม่จ่ายเงินฉันมาสองเดือนแล้ว”
แววตาหลี่ฮั่วหวังเริ่มสับสน ในภาพหลอนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ แล้วใครส่งคนมาจับตาดูเขา
หลี่ฮั่วหวังส่ายหัวแรงๆ ลมหายใจกระชั้นถี่ พึมพำกับตัวเอง “ไม่! ไม่สำคัญทั้งนั้น ที่นี่เป็นภาพหลอน ภาพหลอนจะมีเหตุผลอะไร ฉันไม่จำเป็นต้องรู้และไม่สนด้วยว่าที่นี่เกิดอะไรขึ้น”
“หลี่ซุ่ย!” หลี่ฮั่วหวังหันกลับมา ตะโกนใส่ทุกสิ่งรอบตัวเสียงดังลั่น “หลี่ซุ่ย! เล่นพอหรือยัง! ถ้ายังนับฉันเป็นพ่ออยู่ ก็รีบกลับมาเดี๋ยวนี้!”
ในเมื่อยอมแพ้แล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดให้ต้องใส่ใจอีก เขาไม่อยากอยู่ในภาพหลอนนี้ต่อไป เขาอยากกลับไป ทางฝั่งโน้นยังมีเรื่องรออยู่อีกกองโต!
เห็นท่าทางผิดปกติของหลี่ฮั่วหวังตรงหน้า ชายอ้วนที่ถูกมัดอยู่ก็ตกใจจนแทบฉี่ราด
เฝ้าดูมานานปานนี้ มันรู้ดีว่าคนผู้นี้ไม่ได้แกล้งทำ เป็นคนบ้าตัวจริงเสียงจริง และเท่าที่มันรู้ คนบ้าคนนี้เคยฟันคนมาแล้วด้วย
ชายอ้วนดิ้นถอยหลังสุดชีวิตพลางร้อง “ไม่เกี่ยวกับฉันนะ! ฉันแค่คนรับจ้าง! ไอ้ต้าหลงมันบอกว่าถ้าข้างตัวแกมีของโผล่ขึ้นมาจากอากาศ ให้ฉันรีบโทรบอกมันทันที! จะหาเรื่องก็ไปหามันโน่น!”
หลี่ฮั่วหวังที่กำลังตะโกนอยู่พลันหดม่านตาเล็กน้อย ค่อยๆ หันไปมองมัน “แกว่าอะไรนะ!”
หลี่ฮั่วหวังเดินไปกระชากตัวมันขึ้นจากพื้น จ้องหน้าที่เต็มไปด้วยไขมันของมันเขม็ง “ทั้งหมดนี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ต้าหลงคือใคร ทำไมถึงรู้ว่าฉันเสกของจากอากาศได้”
ทุกสิ่งที่เมื่อครู่ยังไร้สาระสิ้นดี จู่ๆ กลับเริ่มมีเหตุมีผลขึ้นมา เหตุผลที่โผล่ขึ้นมาอย่างไร้ที่มาเช่นนี้ทำให้เขาหวาดกลัวอยู่บ้าง
“ฉันรู้แค่นี้ ในมือถือฉันมีเบอร์มัน แกโทรไป เดี๋ยวฉันช่วยหลอกมันมาให้!”
หลี่ฮั่วหวังหยิบมือถือของชายอ้วนออกมา ปลดล็อกด้วยใบหน้า เปิดสมุดรายชื่อ หาคนชื่อต้าหลงแล้วกดโทรออก
“ฮัลโหล พี่หลง! รีบมาเร็ว! ไอ้บ้านั่นเสกของออกมาแล้ว เหมือนเล่นกลเลย ควักออกมาไม่หยุด! ใช่ๆๆ! มีทองด้วย!!” พูดอย่างกับเป็นเรื่องจริงจบแล้ว ชายอ้วนก็มองหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้ากลัวเจ็ดส่วนประจบสามส่วน
“พี่ มันบอกว่าเดี๋ยวก็มาถึง ฉันหลอกคนมาให้พี่แล้ว ปล่อยฉันได้หรือยัง”
หลี่ฮั่วหวังโยนมือถือทิ้งลงแม่น้ำเชี่ยวข้างๆ ถอดถุงเท้าของชายอ้วนขยำเป็นก้อนยัดเข้าปากมันทันที
ดูเหมือนต้าหลงคนนั้นจะอยู่ไม่ไกลนัก ไม่นานหลี่ฮั่วหวังก็ได้ยินเสียงเบรกรถดังมาจากข้างนอก
ชายสามคนถือข้าวของสารพัดรีบเร่งเข้ามาใต้สะพาน ชายผมเกรียนหน้าตาเหี้ยมเกรียมคนหนึ่งมองเข้าไปลึกใต้สะพานอย่างประหลาดใจ เห็นชายอ้วนถูกมัดด้วยเข็มขัดและเชือกผูกรองเท้าของตัวเอง
พวกเขาวิ่งเข้าไปแก้มัดให้ชายอ้วนอย่างลนลาน หวังจื้อหลงเขย่าตัวมันแรงๆ แล้วถาม “หลี่ฮั่วหวังล่ะ”
ยังไม่ทันที่มันจะอ้าปาก เงาดำสายหนึ่งก็พรวดขึ้นมาจากแม่น้ำข้างๆ ดังซ่า มือกำหินกรวดฟาดใส่หัวชายคนหนึ่งเต็มแรง
ชายผู้นั้นเบี่ยงหลบอย่างตื่นตระหนก ก้อนหินจึงฟาดถูกกระดูกไหปลาร้า ตรงนั้นบวมเป่งขึ้นอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ทว่านี่เพิ่งเป็นแค่การเริ่มต้น เมื่อถูกหลี่ฮั่วหวังลอบโจมตี คนพวกนี้ไม่ทันตั้งตัวแม้แต่น้อย สี่รุมหนึ่งกลับถูกต้อนจนถอยร่นไม่เป็นท่า
“ไอ้ห่า! ฉันสู้ตายกับแกแล้ว!” ชายร่างเตี้ยป้อมคนหนึ่งใจเด็ด ชักมีดสั้นออกมาแทงเข้าแขนหลี่ฮั่วหวัง
แทงถูกคนเข้าจริงๆ ชายผู้นั้นกลับเสียขวัญ ปล่อยมีดตามสัญชาตญาณแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
ชั่วพริบตาถัดมา หลี่ฮั่วหวังคว้าด้ามมีดดึงพรวดออกโดยไม่ลังเล แทงสวนเข้าแขนอีกฝ่ายทันที เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วใต้สะพาน
จากนั้นด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด หลี่ฮั่วหวังดึงมีดเปื้อนเลือดออกมาแทงเข้าต้นขาของอีกคนหนึ่ง
เห็นภาพน่าสะพรึงตรงหน้า หวังจื้อหลงก็ลนลานอย่างเห็นได้ชัด เขาคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะน่ากลัวถึงเพียงนี้
ยามนี้เขาคิดจะหนี ทว่าต่อหน้าหลี่ฮั่วหวังที่มีอาวุธ จะหนีก็สายไปแล้ว ลูกถีบหนึ่งกระแทกกลางหลังเขา ส่งให้ล้มคะมำหน้าทิ่มดินอย่างจัง
ไม่นานนัก ชายทั้งสี่ก็ถูกมัดแขนขาด้วยเชือกผูกรองเท้าและเข็มขัดของตัวเอง นอนอยู่บนพื้นราวหมูรอเชือด
หลี่ฮั่วหวังกระชากผมหวังจื้อหลงลากไปริมแม่น้ำ กดหัวลงในน้ำขุ่นคลั่ก กดไว้จนอีกฝ่ายดิ้นทุรนทุรายแล้วจึงกระชากขึ้นมา
ทำซ้ำเช่นนี้อยู่หลายครั้ง ชีวิตหวังจื้อหลงก็แทบหลุดลอยไปกว่าครึ่ง
ครั้นดึงขึ้นมาอีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังมองเขาแล้วถาม “แกรู้ได้ยังไงว่าฉันเสกของได้”
หวังจื้อหลงแววตาเหม่อลอย เอ่ยเสียงแผ่วเบาขาดเป็นห้วงๆ “ฉัน..... ฉันแอบสืบมา”
“แกทำอะไรไปอีก” หลี่ฮั่วหวังลดมือลง ใบหน้าหวังจื้อหลงห่างผิวน้ำเพียงไม่กี่เซนติเมตร ความกลัวขาดอากาศทำให้เขารัวคำพูดออกมาทันที
“ฉันได้ยินว่าแกมีพลังพิเศษ เสกทองออกมาจากอากาศได้! ก็เลยเกิดความคิดชั่ว ใช้เส้นสายขโมยแกออกมาจากโรงพยาบาล หวังจะให้แกเสกทองให้!” หวังจื้อหลงพูดถึงท้ายๆ ก็ร้องไห้ออกมา
“พวกเธอไม่ได้ทิ้งฉันเหรอ” ความสุขอย่างรุนแรงพลุ่งขึ้นในใจหลี่ฮั่วหวัง “พวกเธอไม่ได้ทิ้งฉัน!”
เขาบอกตัวเองในใจมาตลอดว่าไม่ใส่ใจ ทว่าพอได้ยินว่าคนตรงหน้าเป็นผู้ขโมยตนออกมาจากโรงพยาบาล หลี่ฮั่วหวังจึงเพิ่งรู้ว่าตนใส่ใจมากเพียงใด
เห็นอารมณ์หลี่ฮั่วหวังเริ่มนิ่งลง หวังจื้อหลงก็คร่ำครวญอ้อนวอน “ยกโทษให้ฉันสักครั้งได้ไหม ฉันหน้ามืดตามัวจริงๆ ถึงได้คิดทางชั่วแบบนี้ ฉันผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ!”
หลี่ฮั่วหวังก้มมองเขา ความตื่นเต้นในใจมลายไปอย่างรวดเร็ว ความระแวงอันรุนแรงหวนกลับมาอีกครั้ง
“แกโกหก! ในเมื่อแกอยากควบคุมฉันให้เสกทอง ทำไมไม่จับฉันขังไว้ แต่กลับปล่อยทิ้งไว้ข้างถนนส่งเดช ที่นี่มันของปลอม! เป็นภาพหลอน!”
หวังจื้อหลงร้องอย่างสิ้นหวัง “ฉันก็อยากจับแกไว้นะ แต่มันมัดแกไม่อยู่เลย! เชือกมัดมือแกไว้ชัดๆ แป๊บเดียวก็หลุด ประตูก็ปิดอยู่แท้ๆ แต่แกกลับไปโผล่ข้างนอก!”
“ถ้าแกไม่โชว์พลังพิเศษเมื่อกี้ ฉันคิดว่าแกเป็นแค่คนบ้าธรรมดาไปแล้ว! เลิกทำไปนานแล้ว!”
กำลังโหลดความเห็น...