คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 340

ตอน 340

ตอนที่ 340 ฮวนฮวน

“ฮี่ๆ ใต้เท้า มีสิ่งใดให้รับใช้ สั่งมาได้เลยขอรับ” รอยยิ้มประจบสอพลอบนหน้านายสถานีทำให้หลี่ฮั่วหวังนึกถึงเจ้านายของตนขึ้นมา

“ไปนอนเถิด ไม่มีธุระก็อย่าเข้าใกล้ห้องข้า”

“เช่นนั้นเชิญท่านพักผ่อนขอรับ ผู้น้อยขอตัวก่อน หากมีสิ่งใด ท่านเพียงตะโกนเรียกเฒ่าอู๋สักคำก็พอ ผู้น้อยเรียกเมื่อใดมาเมื่อนั้นขอรับ”

“เอี๊ยด” ประตูปิดลง หลี่ฮั่วหวังลงกลอนเรียบร้อย แล้วหยิบเสบียงแห้งที่เปียกฝนออกจากห่อมาแทะกิน

หมั่นโถวไม่ได้อยู่ด้วย เขาจึงไม่กล้ากินของข้างนอกสุ่มสี่สุ่มห้า ใจระวังภัยจากผู้อื่นจะขาดเสียมิได้ แม้ที่นี่จะเป็นสถานีม้าเร็วในแคว้นเหลียงก็ตาม

กินไปกินมา หลี่ฮั่วหวังก็พลันชะงัก ก้มมองหลังมือที่กำลังตกสะเก็ด ตรงนั้นดูเหมือนมีบางอย่างกำลังขยับ

อาศัยแสงเทียนเพ่งดูอย่างละเอียด หลี่ฮั่วหวังจึงพบว่ามันคล้ายหนวดสีดำเส้นเรียวเล็กเส้นหนึ่ง กำลังกระดึบไปมาอยู่ในหลอดเลือดราวไส้เดือน

หนวดของหลี่ซุ่ยชอนไชไปตามหลอดเลือดจนมาถึงหลังมือแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“ข้าว่าอย่างไรเล่า เจ้าดูเถิด ลางบอกเหตุออกมาแล้ว นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ไท่ซุ่ยดำจะค่อยๆ ยึดเส้นลมปราณทั่วร่างเจ้าไปทีละขั้น! ถึงตอนนั้นเจ้าตายแน่ ต่อให้เซียนต้าหลัวลงมาก็ช่วยไม่ได้!”

“ทำตามที่ข้าบอก รีบโยนไท่ซุ่ยดำทิ้งเสีย!”

หลี่ฮั่วหวังเคี้ยวขนมเปี๊ยะนึ่งที่อืดน้ำอยู่ในปาก จ้องจงแดงผู้พูดประโยคนี้อย่างเย็นชา

“ท่านพ่อ” เสียงของหลี่ซุ่ยดังขึ้นอีกครา คำว่าท่านพ่อครั้งนี้แฝงความน้อยใจและความเคว้งคว้างไว้จางๆ

หลี่ฮั่วหวังละสายตากลับมา เก็บเสบียงที่เหลือลงถุง เป่าเทียนดับ แม้แต่ล้างหน้าบ้วนปากก็ขี้เกียจทำ ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทันที

เขาเหนื่อยเต็มทีแล้ว ท้ายทอยแทบเพิ่งแตะหมอนก็จมสู่ห้วงฝัน

ฟังเสียงฝนตกเปาะแปะนอกหน้าต่าง หลี่ฮั่วหวังได้นอนหลับสบายอย่างที่หาได้ยาก

ในความสะลึมสะลือ หลี่ฮั่วหวังพลันตื่นขึ้นเพราะคลื่นไส้อย่างรุนแรง

“เกิดอะไรขึ้น” หลี่ฮั่วหวังเดินไปที่ห่อสัมภาระ หยิบน้ำเต้าใส่น้ำออกมาหมายจะดื่ม

ทว่าเพิ่งอ้าปาก ยังไม่ทันกรอกน้ำ หนวดหลายเส้นกลับมุดออกมาจากลำคอ

“จะทำอะไร กลับเข้าไป!” หลี่ฮั่วหวังไม่พูดยังดี พออ้าปากพูด หนวดยิ่งทะลักออกมามากกว่าเดิม

“หลี่ซุ่ย! ทำอะไรน่ะ!” หลี่ฮั่วหวังตะโกนลั่นอยู่ในหัว

“ท่านพ่อ ท่าน.....ไม่ตาย!”

หลี่ฮั่วหวังโก่งตัวอาเจียนอยู่พักใหญ่ หลี่ซุ่ยที่ก่อร่างจากหนวดน้อยใหญ่ยั้วเยี้ยก็ถูกสำรอกออกมาพร้อมเมือกเหนียว นางกระดึบหนวดมุดหายเข้าไปใต้เตียงอย่างรวดเร็ว

หลี่ฮั่วหวังกลืนน้ำลายปนเลือดลงคออย่างยากลำบาก หงุดหงิดจนต้องถลึงตาใส่จงแดง “เจ้าไม่พูดสักคำจะตายหรืออย่างไร”

พูดจบ เขาหันหลังเดินไปทางเตียง ทว่าเดินได้ครึ่งทาง หลี่ฮั่วหวังก็กุมศีรษะด้วยสีหน้าเจ็บปวด ทุกสิ่งรอบตัวเริ่มแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว

ครั้นได้สติอีกครา ตัวเขาที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่ก็นอนอยู่บนพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบเสียแล้ว

หลี่ฮั่วหวังมองไปรอบๆ อย่างงุนงง ตนยังอยู่ใต้สะพานแห่งนั้น เพียงแต่ที่นี่ดูสกปรกกว่าเดิมมาก

“กลับมาอีกแล้ว...” หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจอย่างจนใจ พลิกตัวนอนหงายบนพื้น มองหยากไย่ใต้สะพานโค้ง

สิ่งเดียวที่พอให้โล่งใจคือ ฝั่งนี้ไม่มีแม่กับหยางน่าอีกแล้ว เขาไม่ต้องคอยกลัดกลุ้มว่าอะไรจริงอะไรปลอม ขอเพียงนอนนิ่งๆ รอให้เวลาผ่านไปก็พอ

“ตอนนี้หลี่ซุ่ยรู้หนังสือเร็วขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นเข้าใจว่าจงแดงพูดอะไรแล้ว แต่ฉันต้องสอนมันหน่อย คำพูดจากปากคนบางคนไม่ได้จริงเสมอไป” หลี่ฮั่วหวังในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เนื้อตัวมอมแมม นอนอยู่ใต้สะพาน มองขึ้นไปข้างบนพลางพึมพำกับตัวเอง

“ตึกตึกตึก” เสียงฝีเท้าดังมาจากปากทางใต้สะพาน เขาจำได้ นั่นคือเสียงของฮวนฮวน

หลี่ฮั่วหวังเอียงหน้ามองไป ก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักสะพายกระเป๋านักเรียนสีแดง สองมือประคองขนมจีบ ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างกระวนกระวาย เธอดูสูงขึ้นกว่าเดิมนิดหนึ่ง เสื้อผ้าก็เปลี่ยนแล้ว สิ่งเดียวที่ยังไม่เปลี่ยนคือกิ๊บรูปเชอร์รีบนศีรษะ

“ฮวนฮวน ไม่ต้องเอาของกินมาให้ฉันแล้ว ฉันหิวไม่ตายหรอก ถ้าหิวตายได้ก็ดีเสียอีก”

คำพูดของหลี่ฮั่วหวังทำให้ฮวนฮวนเบิกตากว้างทันที “คุณลุงจำหนูได้แล้ว! คุณลุงจำหนูไม่ได้มาตั้งนานแล้วนะคะ”

เขายิ้มอย่างไร้เสียง ลุกขึ้นเดินไปหาเด็กหญิง ครั้งนี้ฮวนฮวนไม่วิ่งหนีเหมือนทุกที เธอเพียงแหงนหน้ามองหลี่ฮั่วหวังอย่างกระวนกระวาย

หลี่ฮั่วหวังรับถุงขนมจีบห้าลูกจากมือเธอมายัดเข้าปาก “เรื่องที่โรงเรียนอนุบาลคราวก่อน ขอโทษนะ เธอก็รู้ว่าฉันเป็นโรคจิต บางทีฉันก็แยกอะไรไม่ค่อยออก”

เห็นหลี่ฮั่วหวังกิน ฮวนฮวนก็ยิ้มหวาน ส่ายหัวจนผมแกละสองข้างแกว่งไปมา “ไม่เป็นไรค่ะ หนูรู้ว่าคุณลุงไม่ได้ตั้งใจทำร้ายหนู”

หลี่ฮั่วหวังยกมือขึ้นหมายจะลูบหัวเล็กๆ ของเธอ แต่พอเห็นฝ่ามือสกปรกของตน คิดไปคิดมาก็เลิกล้มเสีย

“ขอบใจสำหรับขนมจีบนะ จำไว้ว่าทีหลังไม่ต้องเอาของกินมาให้แล้ว เวลาฉันคลั่ง อาจทำร้ายเธอได้” พูดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ชะงัก เหตุใดตนต้องมาพูดพร่ำอยู่ตรงนี้ ทั้งที่นี่เป็นเพียงภาพหลอน

“อื้อ! หนูรู้แล้วค่ะ! บ๊ายบายค่ะคุณลุง หนูกลับบ้านแล้ว!” ฮวนฮวนโผเข้ากอดหลี่ฮั่วหวังทีหนึ่งแน่นๆ แล้วหมุนตัววิ่งจากไป

หลี่ฮั่วหวังเดินมาที่ขอบใต้สะพาน ยืนอยู่ในเงามืดมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่วิ่งอยู่กลางแสงแดด แววตาเผยความอบอุ่นขึ้นมาวูบหนึ่ง

ความปรารถนาดีที่ฝั่งโน้นเขาต้องคอยระแวงอย่างยิ่ง กลับมีอยู่ทุกหนแห่งในฝั่งภาพหลอนนี้ หากให้เขาเลือก เขาอยากยึดฝั่งนี้เป็นของจริงเสียเหลือเกิน

ทว่าขณะเขากำลังจะหันกลับเข้าใต้สะพาน ชายอ้วนคนหนึ่งที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงหัวมุมไกลออกไป คอห้อยสร้อยทองเส้นโต ก็ทำให้สีหน้าเขาเคร่งขึ้นทันที

สายตาหื่นกระหายที่ลอบชำเลืองมาทางนี้เป็นระยะ ทำให้ความอบอุ่นในดวงตาหลี่ฮั่วหวังกลายเป็นความเย็นเยียบอย่างรวดเร็ว

“มันคิดจะทำอะไรกับฮวนฮวน” หลี่ฮั่วหวังนึกถึงภาพยนตร์เรื่องหนึ่งชื่อโซวอนขึ้นมาทันที ผิวหน้าของเขากระตุกไปมา

แม้จะเป็นเพียงในภาพหลอนของตนเอง เขาก็ไม่มีวันปล่อยให้เรื่องน่าขยะแขยงเช่นนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด

เขากวาดตามองซ้ายขวา หยิบหินกรวดขนาดเหมาะมือขึ้นมาจากลำน้ำข้างๆ แล้วย่องเข้าไปหาชายอ้วนผู้นั้น

ชั่วพริบตาที่ชายอ้วนเพิ่งหันมาเห็นหลี่ฮั่วหวัง หินในมือหลี่ฮั่วหวังก็ฟาดลงกลางหัวมันไปแล้ว

ครั้นชายอ้วนหัวแตกเลือดอาบถูกความเจ็บที่มือปลุกให้ตื่น ก็ถูกหลี่ฮั่วหวังลากเข้ามาในส่วนลึกที่มืดมิดใต้สะพานเสียแล้ว

พอก้มลงเห็นเศษแก้วกำหนึ่งแทงทะลุฝ่ามือซ้ายของตน แก้มอ้วนๆ ของมันก็สั่นระริก แล้วร้องโหยหวนออกมา

หลี่ฮั่วหวังทุบหมัดลงกลางอกมันทีหนึ่ง เสียงร้องของชายอ้วนก็ขาดหายทันที หายใจไม่ออกไปพักใหญ่ “ร้องหาอะไร! ฉันยังไม่ได้เริ่มเลย!”

รอจนชายอ้วนเริ่มหายใจทั่วท้อง หลี่ฮั่วหวังก็จ้องมันอย่างเย็นชา “ว่ามา แกจ้องเด็กผู้หญิงคนนั้นคิดจะทำอะไร”

ชายอ้วนได้ยินแล้วน้ำตาแทบไหล สีหน้าน้อยใจสุดขีด “ฉันไปจ้องเด็กนั่นตอนไหน! ฉันจ้องแกอยู่ต่างหากโว้ย!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 340
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 341 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 339กลับหน้าเรื่อง
ตอน 339ตอน 341