คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 339

ตอน 339

ตอนที่ 339 แกนปั่นด้าย

ภายในวัดอัฐิพุทธมีเสียงคร่ำครวญระงมไปทั่ว เหล่าพระสงฆ์และผู้มาแสวงบุญต่างช่วยกันดูแลผู้บาดเจ็บที่โดนลูกหลงจากวิหารถล่ม

ผู้คนอีกมากพากันไปเก็บกวาดซากวิหารที่พังทลายโดยสมัครใจ ช่วยกันลากพระโพธิสัตว์กายเนื้อบางองค์ที่ถูกทับอยู่ข้างใต้ออกมาอย่างลนลาน

ท่ามกลางฝูงชนที่หวาดผวา ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นแกนปั่นด้ายสีดำที่กลิ้งไปอยู่ตรงมุมกำแพงแม้แต่คนเดียว

เหล็กแหลมเปื้อนเลือดสองเล่มยื่นลงมา คีบแกนปั่นด้ายที่ไม่มีผู้ใดสนใจขึ้นไปราวกับตะเกียบ

หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย พินิจของที่จูเก๋อเยวียนมอบให้ตนเมื่อครู่อย่างละเอียด

แกนปั่นด้ายนี้ทำจากกระดูกเก่าสีเหลืองซีดดั่งขี้ผึ้ง หัวท้ายใหญ่ตรงกลางคอด ดูจากรอยขีดข่วนบนนั้นคงมีอายุหลายปีแล้ว

เส้นด้ายสีดำสนิทพันรอบไว้แน่นจนกลายเป็นก้อนกลม ทำให้ทั้งอันดูไม่ต่างจากหัวค้อนที่ไร้ด้ามจับ

“ของสิ่งนี้คืออะไร” คำถามแรกผุดขึ้นในหัวหลี่ฮั่วหวัง ตามด้วยคำถามที่สอง “ของสิ่งนี้จะมีภัยแอบแฝงหรือเปล่า”

ความปรารถนาดีที่จูเก๋อเยวียนมีต่อตนผุดขึ้นในหัวเขาอีกครา หากคนที่สังหารมั่งมีคือผู้นั้น ฝีมือของเขาย่อมต้องเหนือกว่าตนไปไกล หากคิดจะเล่นงานตน ตนย่อมไม่มีแรงตอบโต้แม้แต่น้อย

หลี่ฮั่วหวังใช้เหล็กแหลมสำหรับทรมานคีบแกนปั่นด้ายกระดูกไว้ นั่งลงบนขั้นบันไดด้านข้าง เริ่มเรียบเรียงความคิดตั้งแต่ต้น “จูเก๋อเยวียน..... จูเก๋อเยวียน.....”

“อย่างแรกที่แน่ใจได้ จากท่าทางตกใจจนหน้าถอดสีของเจ้าขันทีนั่นตอนได้ยินชื่อจูเก๋อเยวียน จูเก๋อเยวียนน่าจะมาจากขุมกำลังอื่น และขุมกำลังนี้ก็แข็งแกร่งมาก อย่างน้อยก็เหนือกว่าวัดเจิ้งเต๋อและอารามอันฉือก่อนหน้านี้”

“ต้นเหตุของเรื่องนี้ก็คือการที่นิกายลวงลืม กองตรวจดารา และจูเก๋อเยวียน สามฝ่ายนี้แย่งชิงจิตขุ่นกัน ผลลัพธ์สุดท้ายก็รู้อยู่แล้ว จูเก๋อเยวียนสังหารมั่งมีและหลบเลี่ยงจี้เซียง ชิงจิตขุ่นไปได้ในท้ายที่สุด และกลายเป็นผู้ชนะในเหตุการณ์นี้”

อยู่ในที่บัดซบแห่งนี้มานานปานนี้ หลี่ฮั่วหวังย่อมรู้ดีว่ากองตรวจดารามีน้ำหนักเพียงใด ตัวตนระดับนี้กลับหวาดเกรงจูเก๋อเยวียน เขานึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าจูเก๋อเยวียนจะร้ายกาจถึงเพียงไหน

ยิ่งไปกว่านั้นคือความสามารถของจูเก๋อเยวียน แม้เขาจะแต่งกายเยี่ยงบัณฑิต ทว่าบัณฑิตธรรมดาคนหนึ่งกลับจัดการมั่งมีหนึ่งในสามมังกรแห่งนิกายลวงลืมได้

หลี่ฮั่วหวังนึกถึงคำถามไร้หัวไร้หางที่จี้เซียงเคยถามตนก่อนหน้านี้

“ข้าถามพวกเจ้าหน่อย ตอนไปวัดอัฐิพุทธ พวกเจ้ารู้สึกว่ามีอะไรพิกลบ้างหรือไม่ มีใครทำเรื่องที่ดูน่าขันแต่กลับสมเหตุสมผลยิ่งนักบ้างหรือไม่”

นี่คือคำพูดเดิมของเขา ทว่าหลี่ฮั่วหวังคิดไม่ตก เรื่องที่น่าขันแต่สมเหตุสมผลหมายความว่าอย่างไร แล้วเกี่ยวอันใดกับจูเก๋อเยวียน เหตุใดจึงทำให้จี้เซียงตกใจได้ถึงเพียงนั้น

หลี่ฮั่วหวังหลับตาลง ทบทวนเรื่องราวในวัดอัฐิพุทธทั้งหมดในหัวอีกรอบ หากจะมีเรื่องใดนับว่าน่าขันแต่สมเหตุสมผลยิ่งนัก ก็คงเป็นการที่ซินชือจู่ๆ ก็ใส่ร้ายว่าตนเป็นนิกายลวงลืม

ซินชืออาจใจแคบ แต่ในสถานการณ์ที่ต้องระวังการลอบโจมตีของนิกายลวงลืมอยู่ทุกขณะ กลับยังจะลงมือกับตน ดูอย่างไรก็พิกล

อีกทั้งก่อนหน้านั้น ตอนที่นิกายลวงลืมซึ่งปลอมเป็นตนโผล่ออกมา ซินชือย่อมพูดได้เต็มปากว่าหลี่ฮั่วหวังคนนี้เป็นพรรคพวกของอีกคน นิกายลวงลืมสองคนกำลังเล่นละครรับส่งกัน

ทว่าเขากลับไม่พูด ซ้ำยังทำตัวเหมือนเด็กหนุ่มไม่ประสา ไม่แก้ต่างแม้แต่คำเดียว แล้วปล่อยผ่านไปดื้อๆ

หลี่ฮั่วหวังนั่งบนขั้นบันได ค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวทีละนิด ทว่ายิ่งคิดข้อสงสัยก็ยิ่งมากขึ้น

“นี่คือความสามารถของจูเก๋อเยวียนเหรอ เปลี่ยนการกระทำของคนได้โดยไม่มีใครรู้ตัว นี่มันอภิญญาอะไร วิชาควบคุมจิตหรือไง” หลี่ฮั่วหวังเดาไปเรื่อยเปื่อย

“เดี๋ยวก่อน ในเมื่อเขาควบคุมคนอื่นได้ แล้วทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงไม่ใช้กับฉันล่ะ”

หากเขามีอภิญญาพิเศษเช่นนี้จริง ไม่ว่าต้องการบรรลุเป้าหมายใด ก็ไม่จำเป็นต้องพูดพร่ำทำเพลงกับตน อยากให้ทำอะไรก็แค่บังคับตนให้ไปทำก็สิ้นเรื่อง

“เว้นแต่ว่า.....” รูม่านตาหลี่ฮั่วหวังหดเล็กลงเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นจังหวะหนึ่ง “เว้นแต่ว่าเขาไม่มีจุดประสงค์อะไรเลย”

คิดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ก้มลงมองแกนปั่นด้ายตรงหน้าอีกครั้ง “แล้วเขาให้ของนี่กับฉันทำไมกันแน่ หรือเขาใจดี เห็นฉันน่าสงสารเลยอยากช่วย เป็นไปได้ยังไง! มันไม่สมเหตุสมผล! โลกนี้ไม่มีคนดีขนาดนั้นหรอก! ฉันไม่เชื่อ! เขาต้องมีแผนอะไรกับฉันแน่ๆ!”

ตอนนั้นเอง ภาพหลอนพระชราก็เดินมาจากด้านข้าง เอ่ยด้วยสีหน้าแปลกๆ “นักพรต จะพูดเช่นนั้นก็ไม่ถูก ข้าบวชเป็นพระก็เพื่อทำความดีมิใช่หรือ อีกอย่างซือไท่จิ้งซินผู้นั้นก็เป็นคนดีมิใช่หรือ”

ได้ยินเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังยืนคิดอยู่กับที่นานแสนนาน คิดจนหัวตื้อก็ยังหาคำตอบไม่ได้

หลี่ฮั่วหวังส่ายหัวแรงๆ ถอนหายใจยาว เขาเคยชินกับความมุ่งร้ายมานานแล้ว ยามนี้กลับหวาดกลัวความปรารถนาดีเสียมากกว่า

เขายอมให้จูเก๋อเยวียนลงมือกับตนตรงๆ เหมือนคนอื่นๆ เสียดีกว่า ไม่ว่าสุดท้ายจะเป็นหรือตาย อย่างน้อยตนก็ไม่ต้องว้าวุ่นใจอย่างที่เป็นอยู่

“นะโมอมิตาพุทธ ประสกท่านนี้ อาตมาขอคารวะ” หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้น เห็นพระชรารูปหนึ่งห่มจีวรยืนอยู่ตรงหน้าด้วยใบหน้าเปี่ยมเมตตา

“ประสก อาตมารู้ว่าผู้ทำการใหญ่ไม่ใส่ใจเรื่องหยุมหยิม ทั้งรู้ว่ากองตรวจดารามีปณิธานสูงส่ง แต่ขออย่าได้สร้างกรรมเข่นฆ่าเพิ่มอีกเลย เพราะพวกท่าน วัดนี้มีศิษย์ในพุทธศาสนามรณภาพไปแล้วห้ารูป” พระชราพนมมือคุกเข่าลงตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง

มองรอยประทับศีลเก้าจุดบนศีรษะอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังก็ยันเข่าลุกขึ้น หันหลังเดินไปทางประตูวัดอัฐิพุทธ “คนดีอีกคนแล้วเหรอ อาจจะใช่ แต่ฉันก็ยังเชื่อไม่ลงอยู่ดี”

ครั้นเดินพ้นวัดอัฐิพุทธ หลี่ฮั่วหวังก็คิดแผนขั้นต่อไปไว้เรียบร้อย “แทนที่จะมานั่งเดาสุ่มอยู่ตรงนี้ สู้หาทางเค้นอะไรจากจี้เซียงดีกว่า จูเก๋อเยวียนคนนี้มีที่มายังไง ไอ้ขันทีเฒ่านั่นต้องรู้แน่!”

“พอรู้ที่มาของหมอนั่นแล้ว ค่อยมาคิดว่าจะจัดการแกนปั่นด้ายนี่ยังไง!”

หลี่ฮั่วหวังก้มลง ใช้ห่อหนังวัวที่ใส่เครื่องทรมานห่อแกนปั่นด้ายไว้แน่นหนา แล้วพลิกตัวขึ้นม้า

“กุบกับๆ” กีบม้าที่ตอกเกือกเหล็กยกขึ้นตกลงไม่หยุด ดีดโคลนบนพื้นกระเด็นขึ้นแล้วร่วงลง

สายฝนเยียบเย็นสาดกระทบหลังม้าเปาะแปะ และสาดใส่ใบหน้าหลี่ฮั่วหวังเช่นกัน

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองท้องฟ้ามืดครึ้มเหนือศีรษะแวบหนึ่ง แล้วก้มมองถนนดินเบื้องหน้าที่ยิ่งเฉอะแฉะต่อไป

ขามานั่งรถม้า ไม่กลัวฝนแต่ฟ้ากลับปลอดโปร่งไร้เมฆ ทว่าพอขี่ม้ากลับ ฟ้ากลับเหมือนรั่ว ฝนตกไม่หยุดแม้ชั่วขณะ

เพลานี้ดึกสงัดแล้ว ทั้งยังฝนตก เดิมทีไม่ควรควบม้า แต่จะหยุดยืนตากฝนท่ามกลางสภาพเช่นนี้ยิ่งไม่ได้ หลี่ฮั่วหวังต้องหาที่หลบฝนให้ได้โดยเร็วที่สุด

ครั้นเห็นธงปักอักษรสถานีม้าเร็วสะบัดไปมาท่ามกลางสายฝนที่ซัดกระหน่ำ ดวงตาหลี่ฮั่วหวังก็เป็นประกาย เท้าซ้ายเหยียบโกลน พลิกตัวลงจากหลังม้าแล้วบุกเข้าไปทันที

สถานีม้าเร็วคือสถานที่ในแคว้นต้าเหลียงไว้ส่งข่าวศึก และเป็นที่พักกินนอนกับผลัดม้าของขุนนางระหว่างเดินทาง

ยามนายสถานีหาวหวอดถือโคมมาเปิดประตู ก็เห็นป้ายห้อยเอวของกองตรวจดารายื่นจ่อหน้า

นายสถานีที่กึ่งหลับกึ่งตื่นพลันสะดุ้งสุดตัว ตาสว่างขึ้นมาทันที

ไม่นานนัก คนเลี้ยงม้าก็ตื่น รีบจูงม้าของหลี่ฮั่วหวังไปปรนนิบัติราวกับเป็นบิดาบังเกิดเกล้า

พ่อครัวก็ตื่นเช่นกัน อาหารทุกอย่างที่สถานีม้าเร็วพอจะหยิบออกมาอวดได้ถูกยกมาไว้ในห้องพักของหลี่ฮั่วหวังจนหมด

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 339
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 340 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 338กลับหน้าเรื่อง
ตอน 338ตอน 340