ตอนที่ 338 จูเก๋อเยวียน
มั่งมีแห่งนิกายลวงลืมตายแล้ว ถูกคนสังหาร
“หรือว่า...” ภาพบัณฑิตจูเก๋อเยวียนเมื่อครู่พลันผุดขึ้นในหัวหลี่ฮั่วหวัง “เป็นไปได้เหรอ จะเป็นไปได้ยังไง”
“ผู้ที่ชิงจิตขุ่นมิได้มีแค่นิกายลวงลืมของพวกเจ้าฝ่ายเดียว! บัดนี้พวกเจ้าบอกข้ามา! จิตขุ่นถูกผู้ใดเอาไป!”
สิ้นคำนี้ บรรยากาศรอบตัวจี้เซียงก็เปลี่ยนไปทันใด ดวงตาคู่นั้นถลึงจนแทบถลนออกจากเบ้า แป้งขาวที่ทาบนหน้าปริแตกทีละนิ้ว
เขาจ้องเขม็งไปยังฝาแฝดสามคู่ที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการตรงหน้า
ทว่าทั่วทั้งวิหารกลับเงียบกริบ ไม่มีผู้ใดตอบคำถามของเขาแม้แต่คนเดียว
“ไม่พูดใช่หรือไม่ ได้! เช่นนั้นก็ตามข้ากลับเมืองหลวงให้หมด! ถึงใต้กำแพงวังเมื่อใด ข้าจะคอยดูว่าพวกเจ้าจะพูดหรือไม่!” จี้เซียงโยนศีรษะคนในมือทิ้ง แล้วหมุนตัวจากไปอย่างเดือดดาล
ยามนี้ไม่มีผู้ใดกล้าชักช้า ต่างรีบตามไปติดๆ ด้วยเกรงว่าจะถูกคนอื่นหาว่าเป็นนิกายลวงลืม
รถม้าจุคนมากปานนั้นไม่ได้ คนที่เหลือจึงพากันขึ้นม้า ควบตามรถม้าของจี้เซียงมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง
หลี่ฮั่วหวังบนหลังม้าร้อนรนในใจ เขามีเพียงหน้ากากเหรียญทองแดงนี้ หากมันใช้การไม่ได้ ไปถึงเมืองหลวงแล้วถูกคนจำได้จะทำอย่างไร
ทว่าเห็นได้ชัดว่ามีคนร้อนรนยิ่งกว่าหลี่ฮั่วหวัง และช่วยคลี่คลายปัญหานี้แทนเขา
จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังคนหนึ่งที่ขี่ม้าอยู่ก็พลิกตัวลงจากหลังม้า มุดหายเข้าไปในป่าข้างทางทันที
ชั่วพริบตาที่เขาผละไป หงต้าอีกคนกับหลวงจีนซินชืออีกรูปก็กระโดดผละออกไปพร้อมกัน
ชั่วอึดใจถัดมา หลังคารถม้าพลันแตกกระจาย จี้เซียงถือลูกคิดทองคำพุ่งเข้าหานิกายลวงลืมคนหนึ่งเป็นคนแรก
“พวกเจ้าไปจับอีกสองคนที่เหลือกลับมา ข้าต้องการตัวเป็นๆ!”
“ฟึ่บ” ผู้คนที่เมื่อครู่ยังรวมกลุ่มกันพลันแตกกระจายอย่างรวดเร็ว ต่างพุ่งไล่ตามนิกายลวงลืมที่หลบหนีไป
ซินชือสาวเท้าก้าวยาวไล่ตามสุดแรง เร่งรุดไปข้างหน้า
ร่างของเขาใหญ่โตนัก ในป่าเช่นนี้จึงเคลื่อนไหวไม่สะดวก ไล่ตามได้ช้าที่สุด
ทันใดนั้นหูของเขากระดิกเล็กน้อย ศีรษะเอียงหลบประกายเย็นเยียบสายหนึ่งไปได้
ทว่าถัดมา ซินชือรู้สึกร่างสะท้านวูบ แล้วตัวก็ลอยขึ้นจากพื้น
ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เขาก้มลงมอง พบว่าแขนข้างหนึ่งที่เต็มไปด้วยหนามกระดูกแหลมคมแทงทะลวงเข้าท้องตนตรงๆ
“นี่มัน-” ซินชือเพิ่งอ้าปาก ม่านตาก็หดเล็กลงทันที ตนพูดออกเสียงไปแล้ว!
ในเพลานั้นเอง เชือกแดงที่ร้อยเหรียญทองแดงไว้ทีละเหรียญเส้นหนึ่งก็ตวัดอ้อมลำคอเขาแล้วรัดแน่นในพริบตา
เสียงกัดฟันกรอดดังขึ้นข้างหูซินชือ “เจ้าใจแคบรึ ใจข้าก็ไม่ได้กว้างนักหรอก!”
เชือกแดงกับเหรียญทองแดงนั้นเรียวเล็ก ยามหลี่ฮั่วหวังออกแรงกระชากสุดกำลัง มันจึงบาดลึกเข้าไปในเนื้อหนังทันที
ซินชือที่บาดเจ็บสาหัสอ้าปากส่งเสียงครืดคราดในลำคอ ยื่นมือไปตะกุยข้างหลังไม่หยุดอย่างสุดชีวิต
ทว่าต่อให้ข่วนหลังมืออีกฝ่ายจนเละเหวอะหวะ หลี่ฮั่วหวังก็ยังไม่สะทกสะท้าน
เส้นเลือดบนหน้าผากหลี่ฮั่วหวังปูดโปน เขากัดฟันดึงสายเหรียญทองแดงในมือรัดลึกเข้าไปในคอซินชืออย่างไม่ยอมปล่อย
หนวดเส้นแล้วเส้นเล่าแทรกออกมาจากทั่วร่างหลี่ฮั่วหวัง พันแขนขาของซินชือไว้แน่นหนา
ซินชือยิ่งดิ้นก็ยิ่งรุนแรง ครั้นถึงขีดสุด ร่างของเขาเกร็งตรงแน่นิ่ง ก่อนจะอ่อนยวบลง เขาตายแล้ว
หลี่ฮั่วหวังสะบัดด้ามกระบี่เหรียญทองแดง สายเหรียญที่ฝังอยู่ในลำคอซินชือก็หดกลับมาอย่างรวดเร็ว คืนรูปเป็นตัวกระบี่ดังเดิม
สะบัดเลือดทิ้งแล้ว หลี่ฮั่วหวังเพิ่งสะพายกระบี่เหรียญทองแดงไว้บนหลัง หงต้าก็เดินออกมาจากด้านข้าง มองหลี่ฮั่วหวังที่มีหนวดสีดำขยับยั้วเยี้ยไปทั้งตัว
มองผู้ที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่คาดคิด หลี่ฮั่วหวังกะพริบตา ชี้ไปยังศพหลวงจีนซินชือข้างๆ “ผู้นี้คือนิกายลวงลืม”
หงต้าเหลือบมองหลวงจีนซินชือที่หน้าตาบิดเบี้ยวแวบหนึ่ง แล้วค่อยๆ พยักหน้า
“ทว่าใต้เท้าจี้เซียงสั่งไว้ว่านิกายลวงลืมต้องจับเป็น เหตุใดเจ้าจึงฆ่าเขาเสียเล่า เช่นนี้ข้าลำบากใจนัก”
“ลงมือหนักไปหน่อย ขออภัยจริงๆ”
หลี่ฮั่วหวังปลดน้ำเต้าที่เอวออกมาสะบัด ปากน้ำเต้าอ้าออกเผยเขี้ยวแหลมดุร้าย คายโอสถอายุขัยกองใหญ่ออกมา
หงต้าสะบัดเสื้อคลุมกว้างใหญ่ราวกระสอบ ครอบโอสถอายุขัยไว้จนหมด แล้วพยักหน้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง
“คนหนุ่มพลั้งมือบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา อย่างไรก็ยังเหลืออีกสองคน ใต้เท้าจี้เซียงไม่ถือสาหรอก”
ได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ยิ้มบางพลางพยักหน้า หนวดทั่วร่างค่อยๆ ขยับหดกลับเข้าไป
“พวกเราไปกันเถิด รีบไปจับคนต่อไป” หงต้าเอ่ยพลางหมุนตัวเดินจากไป
หลี่ฮั่วหวังพลันเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างคนร่วมงานในกองตรวจดาราขึ้นมาบ้าง
กองตรวจดาราเป็นเพียงที่หารายได้เสริมของพวกเขา พวกเขามิใช่เพื่อนร่วมงาน อย่างมากก็นับเป็นคนรู้จักที่พอพยักหน้าทักกัน
ยามทำภารกิจ จะขัดขากันหรือร่วมมือกัน ล้วนขึ้นอยู่กับว่ามีผลประโยชน์มากพอหรือไม่ และสัมพันธ์ส่วนตัวเป็นอย่างไร
ครั้นหลี่ฮั่วหวังกับหงต้าคุมตัวนิกายลวงลืมอีกคนกลับมา ก็เห็นทั่วป๋าตานชิงกับจี้เซียงกลับมาถึงก่อนแล้ว
พื้นเจิ่งนองไปด้วยเลือด สิ่งที่จมอยู่ในกองเลือดนั้น แยกเป็นหนังมนุษย์หนึ่งผืน โครงกระดูกหนึ่งชุด และเนื้ออีกหนึ่งกอง
ดูจากท่าทางพะอืดพะอมเอามือปิดปากของทั่วป๋าตานชิง นี่คงเป็นคนผู้หนึ่งที่ถูกทรมานทั้งเป็นจนกลายสภาพเช่นนี้
จี้เซียงสีหน้าเคร่งเครียด ไพล่มือไว้ข้างหลังเดินวนไปมา ปากพึมพำอะไรบางอย่างเป็นระยะ
“พี่ทั่วป๋า เกิดอะไรขึ้นรึ” หลี่ฮั่วหวังเดินไปข้างกายทั่วป๋าตานชิงแล้วเอ่ยถาม
“ใต้เท้าจี้เซียงเค้นถามได้ชื่อหนึ่งจากปากนิกายลวงลืมที่จับมา จูเก๋อเยวียน พอได้ยินแล้วก็เป็นเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด”
“จูเก๋อเยวียน! เป็นเขาจริงหรือที่ฆ่ามั่งมี”
รูม่านตาของหลี่ฮั่วหวังหดเล็กลงจนถึงขีดสุดในทันใด
ถ้อยคำเพียงน้อยนิดที่อีกฝ่ายเคยพูดกับตน ดังซ้ำไปซ้ำมาข้างหูหลี่ฮั่วหวังไม่หยุด
กองตรวจดารา นิกายลวงลืม บัดนี้ยังมีจูเก๋อเยวียนเพิ่มเข้ามาอีก ในเมื่อนิกายลวงลืมกับกองตรวจดาราไม่ได้จิตขุ่นไป จิตขุ่นย่อมต้องอยู่ในมือเขาเป็นแน่ คนผู้นี้แท้จริงเป็นใครกัน
จี้เซียงที่เดินวนไปมาพลันหยุด สีหน้าเคร่งขรึมหันไปมองคนทั้งสาม
“ข้าถามพวกเจ้าหน่อย ตอนไปวัดอัฐิพุทธ พวกเจ้ารู้สึกว่ามีอะไรพิกลบ้างหรือไม่ มีใครทำเรื่องที่ดูน่าขันแต่กลับสมเหตุสมผลยิ่งนักบ้างหรือไม่”
หลี่ฮั่วหวังหวนนึกถึงสิ่งที่เจอในวัดอัฐิพุทธอีกครั้ง คิ้วค่อยๆ ขมวดมุ่น เขาถามเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร
“ใต้เท้าจี้เซียง เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ จูเก๋อเยวียนผู้นั้นเป็นใคร”
หลี่ฮั่วหวังไม่รู้เพราะเหตุใด เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าตนคล้ายถลำเข้าไปพัวพันกับเรื่องใหญ่โตอย่างยิ่งเสียแล้ว
ทว่าจี้เซียงมิได้ตอบ สีหน้ากระวนกระวายพึมพำกับตนเอง
“ข้าน่าจะเดาได้แต่แรก นี่ต้องเป็นอิทธิฤทธิ์ของจูเก๋อเยวียนแน่ ไม่ผิด ต้องเป็นเขา แม้แต่เขายังมาชิงจิตขุ่น ใต้หล้านี้เห็นทีฟ้าจะเปลี่ยนสีแล้ว”
เดินวนอยู่ครู่หนึ่ง จี้เซียงก็พลิกตัวขึ้นม้าทันที ไม่แยแสคนทั้งสามแม้แต่น้อย ควบม้าเร่งฝีเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว
“ใต้เท้าจี้เซียง! ใต้เท้าจี้เซียง!!” ทั่วป๋าตานชิงร้องเรียกไม่เป็นผลจึงหันกลับมาอย่างจนใจ มองหลี่ฮั่วหวังกับหงต้า “กลับกันเถอะ เฮ้อ นี่มันงานบ้าบออะไรกัน เห็นทีคงไม่ได้ค่าตอบแทนแล้ว”
ครั้นทั่วป๋าตานชิงควบม้าจากไปเช่นกัน หงต้าก็หันมามองหลี่ฮั่วหวัง “ไปด้วยกันหรือไม่”
“ขอบคุณ แต่ไม่ต้อง ข้าชอบเดินทางลำพัง”
หงต้าพยักหน้ารับ แล้วพลิกตัวขึ้นม้าควบจากไป
รอจนรอบด้านไร้เงาคนเป็นแล้ว หลี่ฮั่วหวังยืนรออีกครู่หนึ่ง ก่อนหันหลังเดินมุ่งหน้ากลับไปยังวัดอัฐิพุทธ
กำลังโหลดความเห็น...