ตอนที่ 337 มั่งมี
เมื่อเผชิญหน้ากับการโต้แย้งของนิกายลวงลืม ซินชือดูเหมือนกำลังจะแก้ต่างอะไรบางอย่าง
ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่ได้สนใจฟัง การกระทำที่หวังแก้แค้นส่วนตัวของซินชือ ท้ายที่สุดก็คือการยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง เขาพอนึกภาพออกแล้วว่านิกายลวงลืมจะใช้ตัวตนของเขาปั่นหัวพวกนั้นอย่างไรต่อไป
แต่เทียบกับการรอดูอีกฝ่ายเสียเปรียบแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือตัวเขาควรจะทำอย่างไรต่อไป
หลังจากไตร่ตรองอย่างละเอียดถี่ถ้วนรอบหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็กำหนดสิ่งที่ต้องทำต่อจากนี้ได้
“ภารกิจนี้อันตรายเกินไป ไม่ว่าคนกันเองหรือศัตรูต่างก็เล่นงานฉันทั้งนั้น สถานการณ์ตอนนี้แทนที่จะพัวพันอยู่กับพวกนั้นต่อ สู้ถอยออกมาอยู่วงนอกก่อนดีกว่า”
“รอให้พวกนั้นตีกันเองก่อน แล้วฉันค่อยออกไปเป็นนกขมิ้นที่จ้องอยู่ข้างหลัง ในที่บ้าๆ แบบนี้ไม่มีใครไว้ใจได้ทั้งนั้น! คนเดียวที่ไว้ใจได้มีแค่ตัวฉันเอง อย่างน้อยฉันก็ไม่หลอกตัวเอง”
เมื่อมองคนทั้งสี่ที่กลับมารวมกลุ่มกันและค่อยๆ เดินห่างออกไปอีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังในสภาพล่องหนก็เกาะกระเบื้องพลิกตัวลงจากขื่อ แล้วค่อยๆ สะกดรอยตามไป
เขาเห็นว่าอีกสามคนเลิกโต้เถียงกับตัวเขาที่นิกายลวงลืมปลอมเป็นแล้ว ซินชือคงจำต้องกลืนเลือดลงคอ ยอมรับอย่างจำใจว่านิกายลวงลืมผู้นั้นคือตัวจริง
ทว่าดูจากท่าทีระแวดระวังของซินชือแล้ว หลวงจีนผู้นั้นคงคอยจับตาเจ้านิกายลวงลืมผู้นี้อยู่ทุกขณะ
หลังจากพักเรื่องความเคลือบแคลงในตัวตนไว้ชั่วคราว ขณะนี้ทั้งสี่คนดูเหมือนกำลังตามหาอะไรบางอย่าง
หลี่ฮั่วหวังรู้ว่าพวกเขากำลังตามหาอะไร พวกเขากำลังตามหาจี้เซียง ตั้งแต่วิหารพุทธพังทลายลงมา จี้เซียงที่ถือลูกคิดทองคำก็หายตัวไป เรื่องนี้ไม่ชอบมาพากลอย่างยิ่ง
“ในเมื่อของที่ต้องตามหามันหายไปแล้ว ตอนนี้จี้เซียงจะไปอยู่ที่ไหนกันนะ” เมื่อเห็นคนทั้งสี่เริ่มเดินไปยังวิหารข้าง หลี่ฮั่วหวังจึงเร่งฝีเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว
ทว่าในตอนที่หลี่ฮั่วหวังกำลังจะก้าวเข้าไปนั่นเอง มือข้างหนึ่งก็ตบลงบนไหล่ของเขา
หลี่ฮั่วหวังเหงื่อเย็นแตกพลั่กในพริบตา ทั้งที่เขาอยู่ในสภาพล่องหนแท้ๆ กลับยังมีคนมองเห็นเขาได้!
เขากำกระบี่หมุนตัวกลับไปทันที พลันพบชายคนหนึ่งที่แต่งกายเยี่ยงบัณฑิตยืนอยู่ด้านหลังตน
“พรึ่บ” พัดจีบในมือบัณฑิตคลี่ออก บนนั้นมีอักษรพู่กันตัวโตสี่ตัวตวัดลายมืออย่างพลิ้วไหวว่า ฟ้าประทานปรีชา
“เจ้าชื่อเอ่อร์จิ่วใช่หรือไม่ ช่างประหลาดแท้ ในเบญจธาตุของเจ้านี้ ธาตุไฟและธาตุทองยังอยู่ แต่เหตุใดอีกสามธาตุที่เหลือจึงหายไปเล่า”
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่นจ้องมองคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปตรงหน้า ความระแวดระวังในใจพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด
ในสถานที่พิศวงแห่งนี้ ตัวตนของคนผู้นี้เป็นไปได้สารพัดรูปแบบ ความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือพวกนิกายลวงลืมกำลังเล่นลูกไม้หลอกตา
หรืออาจเลวร้ายยิ่งกว่านั้น คนผู้นี้อาจเป็นคนของนิกายลวงลืมที่ได้ยินแต่ชื่อไม่เคยเห็นตัวผู้นั้น เขาตัดสินใจเด็ดขาดในใจ หากคนผู้นี้ขยับผิดสังเกตแม้เพียงนิด จะปล่อยไม้ตายใส่ทันที
“ใบหน้าเจ้ามีมีดปักอยู่เช่นนั้นไม่เจ็บหรือ ดึงออกเสียดีหรือไม่ อีกอย่างนั่นเป็นมีดของคนขายมีดเงินเชื่อ เจ้าติดหนี้ค่ามีดของเขา เขาจะมาชิงโชคชะตาของเจ้าไป”
บัณฑิตสะบัดพัดเพียงครั้งเดียว ใบมีดขึ้นสนิมบนใบหน้าหลี่ฮั่วหวังก็หลุดผึงออกมาจนหมด ตามด้วยการสะบัดพัดอีกครา บาดแผลบนใบหน้าเขาก็สมานติดกันอย่างรวดเร็ว
บัณฑิตเพิ่งขยับ เหล็กจุดไฟในมือหลี่ฮั่วหวังก็แนบลงบนผิวหนังแล้ว
“เจ้าเป็นใครกันแน่” หลี่ฮั่วหวังจ้องเขาพลางเอ่ยถามเน้นทีละคำ
เมื่อเห็นความระแวดระวังอันลึกล้ำในแววตาหลี่ฮั่วหวัง บัณฑิตก็ถอนหายใจแล้วหยุดมือ คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ผ่านไปสองสามชั่วลมหายใจ บัณฑิตผู้นั้นจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “ช่างเถอะ”
“เสี่ยวเซิงยังมีธุระอยู่บ้าง ขอตัวก่อน ในเมื่อเจ้าเข้าร่วมกองตรวจดาราแล้ว ก็จงรักษาชีวิตตนให้ดีเถิด บางครั้งความไม่รู้ก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง”
บัณฑิตกล่าวพลางย่อตัวลง หยิบแกนปั่นด้ายสีดำอันหนึ่งออกจากอกเสื้อวางลงบนพื้น “เสี่ยวเซิงทิ้งของไว้ให้เจ้าสักหน่อยแล้วกัน ของสิ่งนี้มีประโยชน์กว่าหน้ากากบนหน้าเจ้าเสียอีก”
วางเสร็จ บัณฑิตก็มิได้ทำสิ่งใดอีก เพียงพยักหน้าให้หลี่ฮั่วหวังอย่างชื่นชม แล้วหมุนตัวเดินออกไปนอกวัดอัฐิพุทธ
“แล้วพบกันใหม่ เอ่อร์จิ่ว เสี่ยวเซิงนามว่าจูเก๋อเยวียน หากเจอเรื่องยุ่งยากที่สะสางไม่ได้ จำไว้ให้ไปหาเสี่ยวเซิงที่เกาะซิ่งแห่งทะเลประจิม แม้ความสามารถจะมีจำกัด แต่หากช่วยได้ เสี่ยวเซิงก็จะช่วยเต็มที่”
บัณฑิตจากไปแล้ว หลี่ฮั่วหวังยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม บัณฑิตผู้นี้ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดแก่เขา เขาไตร่ตรองอยู่นานจึงเพิ่งตระหนักขึ้นมาว่า นั่นคือความปรารถนาดีที่หาได้ยากยิ่งในโลกใบนี้
ความปรารถนาดีที่แสดงออกมาตรงๆ เช่นนี้เขาเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้เคยสัมผัสได้ก็เพียงในโลกภาพหลอนฝั่งโน้นเท่านั้น
แม้แต่ซือไท่จิ้งซินก็ไม่เคยเป็นเช่นนี้ เพราะซือไท่เก็บงำความปรารถนาดีไว้ในใจเสมอมา
หลังเกิดความสับสนอยู่ชั่วครู่ หลี่ฮั่วหวังก็ส่ายหน้าอย่างแรง แววตากลับมาแน่วแน่อีกครั้ง
“ไม่ใช่! บัณฑิตนั่นต้องมีลับลมคมในแน่! จะปล่อยให้เขาปั่นหัวไม่ได้ ฉันเสียรู้มามากพอแล้ว จะตกหลุมเดิมซ้ำอีกไม่ได้เด็ดขาด”
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองแกนปั่นด้ายพันด้ายดำบนพื้นแวบหนึ่ง ก่อนหมุนตัวเดินไปยังวิหารข้างที่อยู่ติดกัน
ภารกิจครั้งนี้ ทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นและผู้คนที่พบเจอ ล้วนทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกขัดเขินพิกลอย่างยิ่ง
ทว่าจะให้บอกว่าพิกลตรงไหนกลับบอกไม่ถูก ราวกับมองบุปผาผ่านม่านหมอก มีบางสิ่งกั้นอยู่ชั้นหนึ่งจนมองไม่ชัดเสมอ
ครั้นหลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปในวิหารข้างอีกครั้ง เขาก็ต้องชะงักงันไปในทันที
สี่คนเมื่อครู่บัดนี้กลายเป็นหกคน ด้านข้างมีหลวงจีนซินชือเพิ่มขึ้นมาอีกรูปหนึ่ง และหงต้าอีกคนหนึ่ง
เมื่อมองดูพวกเขายืนโต้เถียงกันอย่างดุเดือดอยู่ตรงนั้น หลี่ฮั่วหวังก็แย้มยิ้ม “น่าสนใจดีนี่”
หลี่ฮั่วหวังปัดฝุ่นตามตัว จัดแจงชุดนักพรตบนร่างให้เรียบร้อย สอดกระบี่เข้าฝัก ยกเท้าก้าวข้ามธรณีประตูวิหารข้างแล้วเดินเข้าไปร่วมวงกับพวกเขา
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังเดินเข้ามา หลี่ฮั่วหวังที่อยู่ข้างในก็เบิกตากว้างพลางตบหน้าผากฉาด “ดีละ มาอีกคนแล้ว!”
“ผู้นี้ถึงเป็นเอ่อร์จิ่วตัวจริง”
“ผู้นี้เป็นตัวปลอม มันคือนิกายลวงลืม”
หลวงจีนซินชือทั้งสองรูปต่างใช้วิชาเชื่อมจิตให้คำตอบที่ตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง
หลี่ฮั่วหวังพินิจหลวงจีนซินชือทั้งสองรูป ชั่วขณะนั้นถึงกับแยกไม่ออกว่ารูปใดคือนิกายลวงลืมแปลงมา รูปใดคือหลวงจีนตัวจริงที่ใส่ร้ายตน
ภายในวิหารพลันเซ็งแซ่วุ่นวาย เมื่อซินชือมีเพิ่มขึ้นมาอีกรูป ประโยชน์ในการแยกแยะจริงเท็จก็หมดสิ้นไป ไม่มีผู้ใดแยกออกว่าผู้ใดจริงผู้ใดปลอม
หลายครั้งเกือบจะลงไม้ลงมือกันอยู่รอมร่อ ทว่าด้วยการห้ามปรามของคนอื่นๆ ในที่สุดก็ยังไม่ถึงขั้นปะทะกัน
ยามนี้หลี่ฮั่วหวังกลับเป็นคนที่ไม่ยี่หระที่สุดในกลุ่ม เขาไม่ต้องแยกแยะจริงเท็จ เขาเพียงแวะมาดูละครเท่านั้น
รอจนพวกนั้นตัดสินแพ้ชนะกันได้เมื่อใด ยามนั้นจึงเป็นเวลาที่เขาจะลงมือ
มองความโกลาหลตรงหน้า มุมปากหลี่ฮั่วหวังก็ยกขึ้นเล็กน้อย เขาชักจะเข้าใจความคิดของนิกายลวงลืมขึ้นมาบ้างแล้ว
ยามที่เรื่องราวไม่เกี่ยวข้องกับตน ภาพตรงหน้านี้ช่างน่าสนุกยิ่งนัก
“พอได้แล้ว!” เสียงแหบแปร่งราวเป็ดตัวผู้ที่เปี่ยมโทสะทำให้ทุกคนหุบปาก หันขวับไปมองทางประตูวิหาร
นั่นคือจี้เซียง ในมือเขาหิ้วศีรษะที่เหี่ยวแห้งหดเหลือเพียงครึ่งขนาดเดิมเดินเข้ามา
คิ้วบางหร็อมแหร็มของเขาสั่นระริกด้วยความโกรธ สีหน้าย่ำแย่ผิดปกติ
เขาเดินมาหยุดเบื้องหน้าทุกคน กวาดตามองหลี่ฮั่วหวังสองคนที่เหมือนกัน หงต้าสองคนที่เหมือนกัน และหลวงจีนซินชือสองรูปที่เหมือนกัน
จี้เซียงจ้องพวกเขาพลางยกหัวคนในมือขึ้น อ้าปากเอ่ยช้าๆ “พวกเจ้ายังจะเล่นละครอะไรกันอีก! นี่คือหัวของมั่งมี! มั่งมีตายไปนานแล้ว!”
ประโยคนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นราวตกลงสู่หลุมน้ำแข็งในพริบตา มั่งมี มั่งมีผู้เป็นหนึ่งในสามมังกรตายไปง่ายๆ เช่นนี้ แล้วผู้ที่สังหารเขาจะแข็งแกร่งเพียงใดกัน
กำลังโหลดความเห็น...