ตอนที่ 366 ความหวัง
มองหลี่ฮั่วหวังที่ดูน่ากลัวยิ่งนัก ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับยิ้มบางๆ ซบลงในอ้อมอกเขา ขยับหามุมที่สบายแล้วคลอเคลียเบาๆ
“ดูสิ ตกใจจนหน้าซีดเชียว รีบนอนลงเถิด ข้าจะค่อยๆ อธิบายให้ท่านฟัง”
ร่างที่เกร็งแน่นของหลี่ฮั่วหวังผ่อนลง ทว่าใจของเขากลับบีบรัด ไป๋หลิงเหมี่ยวตรงหน้าคือร่างทรงใหญ่หรือร่างทรงรองกันแน่
เรื่องนี้ต้องทำให้กระจ่าง เพราะมันจะตัดสินว่าต่อไปตนควรทำอย่างไร
ไป๋หลิงเหมี่ยวหรี่ตาครุ่นคิด แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“เจ้าหัวเราะอะไร รีบพูดมา!”
“เฮ้อ เรื่องนี้ไม่รู้จะเริ่มบอกท่านอย่างไรจริงๆ ความรู้สึกเช่นนั้นยากจะอธิบายด้วยคำพูดธรรมดา”
“เช่นนั้นก็พูดให้ง่ายที่สุด ยิ่งง่ายยิ่งดี”
ได้ยินเช่นนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวคิดอย่างละเอียดแล้วจึงค่อยๆ เอ่ย “ฮั่วหวังเอ๋ย ท่านรู้หรือไม่ว่าในตัวคนมีอะไรอยู่ หรือจะว่า คนประกอบขึ้นจากอะไร”
คำนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังอดขมวดคิ้วไม่ได้ เขาไม่รู้ว่านางพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องนี้เพื่ออธิบายอะไรกันแน่
“โธ่~ ฮั่วหวัง ท่านลองทายดูสิเจ้าคะ ลองทายดูหน่อยเถอะ” ท่าทางออดอ้อนอย่างจงใจของไป๋หลิงเหมี่ยวทำให้หลี่ฮั่วหวังไม่คุ้นอย่างยิ่ง ไป๋หลิงเหมี่ยวเมื่อก่อนไม่เคยทำเช่นนี้
“กายเนื้อปุถุชนรึ”
“อืม~” ไป๋หลิงเหมี่ยวส่ายหน้าน้อยๆ “จะว่าอย่างไรดี หากจะพูดให้ได้ คนก่อตัวขึ้นจากสิบอารมณ์แปดทุกข์ สิบอารมณ์คือ ยินดี โกรธ โศก โลภ แค้น หลง กลัว รัก ชัง แปดทุกข์คือ เกิด แก่ เจ็บ ตาย พบสิ่งที่ชัง พลัดพรากสิ่งที่รัก ปรารถนาแล้วไม่สมหวัง และขันธ์ห้ารุ่มร้อน”
“สิบอารมณ์แปดทุกข์ในตัวแต่ละคน บ้างมากบ้างน้อย แต่อย่างไรก็ต้องมี ไม่ว่าใครจะทำอะไร ล้วนเกิดจากสิ่งเหล่านี้ทั้งนั้น”
ใจหลี่ฮั่วหวังไหววูบ “ใครบอกเรื่องพวกนี้แก่เจ้า ท่านเซียนรึ”
“รีบร้อนอะไร! ฟังแม่นางผู้นี้พูดให้จบก่อน” ไป๋หลิงเหมี่ยวค้อนหลี่ฮั่วหวังอย่างไม่พอใจ แล้วพูดต่อ “สิบอารมณ์แปดทุกข์บางอย่างที่คนไม่ได้ใช้ มันไม่ได้หายไป แต่ถูกซ่อนไว้”
“คนธรรมดาซ่อนไว้ก็ซ่อนไป แต่คนทรงเจ้าไม่เหมือนกัน คนทรงเจ้าส่วนใหญ่มีสองด้าน ร่างทรงใหญ่หนึ่ง ร่างทรงรองหนึ่ง”
หลี่ฮั่วหวังมองสตรีสองนางทางซ้ายและขวาของตนเงียบๆ รอให้ไป๋หลิงเหมี่ยวพูดต่อ
“เราใช้แปดทุกข์ร่วมกัน แต่สิบอารมณ์แยกกัน ตอนแรกท่านเซียนก็เอาสิบอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ของข้า ผสมกับเศษเล็กเศษน้อยของพวกมัน จนกลายเป็นร่างทรงรอง”
“หมายความว่า.....”
“หมายความว่า เราเป็นคนเดียวกัน แม้ความทรงจำจะต่างกันบ้าง แต่เราล้วนเป็นไป๋หลิงเหมี่ยวจริงๆ เพียงแต่เพราะไอสังหาร ข้าจึงใช้ความยินดี โกรธ แค้น ชัง และโลภมากขึ้น นางก็ย่อมไม่มีให้ใช้”
“ไป๋หลิงเหมี่ยวเมื่อก่อนใช้ความยินดี โกรธ แค้น ชัง โลภ ไม่มาก สิ่งเหล่านี้ก็ย่อมตกไปให้ร่างทรงรองใช้”
หลี่ฮั่วหวังมองใบหน้าที่อยู่ใกล้แค่คืบตรงหน้า ในหัวสับสนวุ่นวายยิ่ง ทั้งหมดนี้เขาเพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก
“ใครบอกเจ้า ท่านเซียนรึ อย่าเชื่อพวกมันนัก! บางทีพวกมันอาจหลอกเจ้าก็ได้!”
“พูดอะไรของเจ้า ท่านเซียนไม่ใช่นิกายลวงลืมเสียหน่อย เอาเรื่องที่ใครๆ ก็รู้มาหลอกเจ้า ไม่เห็นสนุกตรงไหน”
คนพูดคือจงแดง ชั่วพริบตาที่มันปรากฏ หลี่ฮั่วหวังก็ดึงผ้าห่มมาห่อร่างไป๋หลิงเหมี่ยวไว้โดยสัญชาตญาณ
“ที่เรียกว่าสิบอารมณ์แปดทุกข์นี่เจ้าก็รู้รึ” หลี่ฮั่วหวังถามมันอย่างลังเล
“แปลกตรงไหน ของเกลื่อนถนน เจ้าไม่ได้หลบอยู่ในกองตรวจดาราหรอกรึ ไปถามใครสักสองสามคนก็รู้แล้วว่าข้าพูดจริงหรือเท็จ”
มาอยู่โลกนี้นานเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังกลับเพิ่งรู้จักสิ่งที่เรียกว่าสิบอารมณ์แปดทุกข์เอาป่านนี้
“ก่อนหน้านี้เจ้าเด็กลัทธิหลัวที่มีทารกปฐมกำเนิดคนนั้นดูเหมือนจะเคยพูดถึง แต่ข้าไม่ได้ใส่ใจ”
หลี่ฮั่วหวังจำได้ว่าแนวทางบำเพ็ญเซียนของมันคือการหลบลี้สิบอารมณ์แปดทุกข์ทั้งปวง เพื่อกลายเป็นหนึ่งเดียวนั้น
“เพราะฉะนั้นฮั่วหวัง คราวนี้เข้าใจหรือยัง ในตัวข้าก็แค่มีความยินดี โกรธ แค้น ชัง โลภ มากขึ้นนิดหน่อย แต่ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ยังเป็นไป๋หลิงเหมี่ยว ซ้ำไป๋หลิงเหมี่ยวเช่นนี้ยังปลอดโปร่งกว่า..... สบายใจกว่า!”
“ไม่ใช่ คนเดิมต่างหาก นั่นถึงจะเป็นไป๋หลิงเหมี่ยวที่ข้ารู้จัก!”
ได้ยินเช่นนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับไม่ร้อนรนแม้แต่น้อย ชี้ไปที่ร่างทรงรองข้างๆ “เช่นนั้นนางไม่ใช่หรือไร ไป๋หลิงเหมี่ยวผู้ว่าอะไรว่าตาม ไร้ความคิดของตัวเอง อ่อนแอคนนั้นน่ะ”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองร่างทรงรอง ครั้นเห็นความน่าสงสารในดวงตาสัตว์ขนาดใหญ่คู่นั้น แววตาที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า สองมือของเขาก็ยื่นออกไปกอดนางไว้ในอ้อมอกเบาๆ โดยไม่รู้ตัว
“ได้ เช่นนั้นพวกท่านก็ตามสบาย ข้าหลีกทางให้” ไป๋หลิงเหมี่ยวสวมเอี๊ยมและกางเกงชั้นในเรียบร้อย แล้วเลิกม่านเตียงเดินจากไป
หลี่ฮั่วหวังแนบหน้าเข้าไปเบาๆ รู้สึกถึงเกล็ดงูเย็นเฉียบและหนามเม่นแหลมคมที่ครูดผ่านผิว
“เจ้าวางใจ... ข้าจะทำให้เจ้ากลับคืนมาให้ได้... ข้าสัญญา!” น้ำเสียงหลี่ฮั่วหวังหนักแน่นเด็ดขาด
ช่วงเวลาต่อมา ภายใต้การดูแลของไป๋หลิงเหมี่ยวและร่างทรงรอง ร่างกายหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ฟื้นตัว ทว่าใจของเขากลับกระวนกระวายขึ้นทุกวัน
ผ่านไปนานเพียงนี้แล้ว จี้เซียงยังไร้ข่าวคราว ทำให้หลี่ฮั่วหวังอดกังวลไม่ได้ว่าอีกฝ่ายเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่
อีกวันหนึ่งที่ฟ้ายังไม่สาง หลี่ฮั่วหวังก็ตื่นแล้ว ขณะยันแผ่นเตียงลุกขึ้นนั่ง เท้าเล็กนุ่มข้างหนึ่งก็ถีบเข้าที่ตัวเขาเต็มแรง
“เฮ้อ! ท่านนี่น่ารำคาญจะตาย! ท่านปลุกข้าอีกแล้ว!”
หลี่ฮั่วหวังชินเสียแล้ว เขาเปิดผ้าห่มลุกจากเตียงแล้วรีบห่มผ้าคืนให้เรียบร้อย กันไออุ่นหนีออกไป
เขาเปิดหน้าต่าง พลิกตัวขึ้นไปบนหลังคา แล้วใช้มือตบท้องตัวเองเบาๆ จากนั้นก็หยิบตำราเรียนรู้ขั้นต้นเล่มหนึ่งออกมาอ่าน
หนวดเส้นหนึ่งพันลูกตาตาซ้อนมุดออกมาจากสะดือ ชะโงกไปหน้าตำราอ่านอย่างตั้งใจ
ฟังเสียงข้างหูที่ซ้อนทับกับเสียงอ่านของตนพอดิบพอดี หลี่ฮั่วหวังก็รู้ว่าหน้าที่ของตำราเล่มนี้ใกล้เสร็จแล้ว ตนควรหาอย่างอื่นมาสอนหลี่ซุ่ยเสียที
เพียงแต่จะสอนอะไรนั้นเลือกยากนัก ด้วยความรู้ของเขา ก็สอนหลี่ซุ่ยได้แค่ตำราเรียนรู้ขั้นต้นเท่านั้น
ตำราภาษาโบราณที่ลึกซึ้งยากเข้าใจในระดับสูงขึ้นไป เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะสอนอย่างไร
“หรือจะช่างมันดี ก็ไม่ได้คิดจะให้มันไปสอบจอหงวนเสียหน่อย ตอนนี้มันพูดคล่องแล้ว แถมเข้ากับฉันได้ดี ถือว่าบรรลุเป้าหมายที่ฉันตั้งไว้แล้ว”
“ท่านพ่อ ข้าอยากเรียนสิ่งนี้” หลี่ซุ่ยใช้หนวดม้วนกระดาษขมิ้นแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
“เจ้าอยากเรียนเขียนยันต์รึ” อย่าว่าแต่จะใช้ได้หรือไม่ แค่นึกภาพสัตว์ประหลาดหนวดยุบยับเขียนยันต์ทำพิธี ภาพนี้คิดอย่างไรก็ประหลาด
ขณะหลี่ฮั่วหวังกำลังลังเลว่าจะลองดีหรือไม่ เงาดำสายหนึ่งก็วูบผ่านกลางอากาศ หลี่ฮั่วหวังเพิ่งเงยหน้า จดหมายปึกหนึ่งก็หล่นลงมาจากฟ้า
“นี่คือ.....” หัวใจหลี่ฮั่วหวังเต้นตึกตัก เขารีบเปิดออก ครั้นเห็นคำขึ้นต้นว่าเรียนท่านเอ่อร์จิ่ว รูม่านตาหลี่ฮั่วหวังก็หดเล็กสุดขีดในพริบตา
“นี่คือของที่จี้เซียงสัญญาจะให้ฉัน!”
หลี่ฮั่วหวังที่ตื่นเต้นสุดจะกลั้นอ่านทีละคำทีละประโยค ไล่หาคำว่าลมเหนือไม่หยุด
หาไปหามา จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็หยุด ลมหายใจเริ่มหอบถี่ผิดปกติ ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
“นับแต่จากกันที่อิ๋นหลิง ล่วงมายี่สิบกว่าวันแล้ว บัดนี้.....”
จากเนื้อหาที่กองตรวจดาราบันทึกไว้ ลมเหนือแห่งนิกายลวงลืมก็เป็นจิตวิสุทธิ์เช่นเดียวกับตน!
และเพราะเขาเป็นจิตวิสุทธิ์นี่เอง เขาจึงใช้ความสับสนในใจสลายความยึดติดที่เพิ่มพูนตามวัยได้ จนมีชีวิตอยู่ถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบสี่ปี!
ไม่เพียงเท่านั้น จากที่กองตรวจดาราข้องแวะกับเขามายาวนาน ลมเหนือมีวิธีหลุดพ้นจากภาพหลอนได้จริง!
ชั่วขณะนี้ หลี่ฮั่วหวังตื่นเต้นจนน้ำตาคลอ ฝ่าความยากลำบากนับพันนับหมื่นมาตลอดทาง ในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสความหวังเสียที!
กำลังโหลดความเห็น...