ตอนที่ 365 ร่างทรง
บนถนนใหญ่ในเมืองอิ๋นหลิง รถม้าคันกว้างคันหนึ่งกำลังแล่นช้าๆ มุ่งไปยังโรงเตี๊ยมที่หลี่ฮั่วหวังพักอยู่
ในรถม้า หลี่ฮั่วหวังที่บาดแผลเต็มตัวกำลังพูดคุยกับไป๋หลิงเหมี่ยวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ข้าคิดว่า หากท่านเซียนพวกนั้นจะตามติดเจ้าไปทั้งชีวิตจริง แทนที่จะถูกพวกมันใช้งานเยี่ยงลูกจ้างทาส สู้ลองใช้วิธีของเซินถูกังดีกว่า เพียงแต่วิธีของเขาก็มีภัยแฝง จะใช้หรือไม่ ต้องดูสภาพของเจ้าเอง”
แม้ตอนนี้ไป๋หลิงเหมี่ยวดูจะยังไม่ถูกท่านเซียนคุกคาม แต่พอนึกถึงคำพูดก่อนตายของหลี่จื้อ หลี่ฮั่วหวังก็อดเป็นห่วงนางไม่ได้
ได้ยินคำของหลี่ฮั่วหวัง ไป๋หลิงเหมี่ยวก็จ้องเขาอย่างประหลาดใจยิ่ง “บทขับของชายผู้นั้นดูหมิ่นท่านเซียนถึงเพียงนั้นจริงรึ ท่านรีบบอกมา วิธีที่เขาว่าคือวิธีอะไร”
หลี่ฮั่วหวังทบทวนคำที่เซินถูกังเคยบอกตนครู่หนึ่ง แล้วถ่ายทอดให้ไป๋หลิงเหมี่ยวฟัง “ต้อนหมาป่าไปกลืนเสือ ท่านเซียนเป็นฝูงเดรัจฉานที่ข่มคนอ่อนกลัวคนแข็ง หากเจ้าหาสิ่งอื่นมาประทับร่างจนข่มพวกมันไว้ได้ เจ้าก็ต่อรองกับท่านเซียนได้”
“แล้วเซินถูกังหาสิ่งใดมาข่มท่านเซียนไว้” นึกถึงที่ตนถูกท่านเซียนกดข่มอยู่ตอนนี้ สีหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวก็เคร่งเครียดขึ้นมาก
“เลี้ยงมหาอัปมงคล” คำแปลกหูคำหนึ่งหลุดออกจากปากหลี่ฮั่วหวัง
“จะเลี้ยงอย่างไร เขาไม่ได้บอก การฝึกที่เกี่ยวกับชีวิตตัวเองเช่นนี้ เขาคงไม่บอกข้าตรงๆ หรอก”
ไป๋หลิงเหมี่ยวทวนคำนั้นเงียบๆ สีหน้าเคร่งเครียดราวกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
“เซินถูกังบอกว่า มันเหมือนตาชั่งที่ต้องวางของหนักพอๆ กันไว้สองข้างจึงจะสมดุล ข้างไหนหนักไปไม่ได้ เบาไปก็ไม่ได้ ใช้ดีก็ใช้ได้ทั้งสองข้าง แต่ถ้าใช้ไม่ดี ก็เกรงว่าจะอันตราย”
พูดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ยื่นมือไปตบหลังมือไป๋หลิงเหมี่ยวเบาๆ “ไม่ต้องร้อนใจ รอข้าทำธุระเสร็จจะมาช่วยเจ้า”
ทุกเรื่องย่อมมีหลักมีรอง หลี่ฮั่วหวังยังคิดเสมอว่าการเปลี่ยนนิสัยไป๋หลิงเหมี่ยวให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมสำคัญที่สุด
มองมือขวาที่แทบไม่เหลือหนังของหลี่ฮั่วหวัง ใบหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวก็เผยความปวดใจ นางชักมือกลับทันที “ไม่ต้องหรอก วิธีนี้ตอนนี้ไม่มีประโยชน์กับข้า ข้าสบายดี ท่านเซียนก็ไม่ได้ทำอะไรข้า”
“จริงรึ” หลี่ฮั่วหวังจ้องรอยรัดเป็นวงดำบนลำคอขาวนวลของไป๋หลิงเหมี่ยวไม่วางตาขณะถาม
“จะหลอกท่านไปทำไม แทนที่จะห่วงข้า ท่านห่วงตัวเองเถิด” ไป๋หลิงเหมี่ยวเบนเรื่องกลับไปที่หลี่ฮั่วหวังทันที
แม้ท่านเซียนจะเริ่มเผยเขี้ยวเล็บแล้ว แต่นางไม่คิดจะบอกเรื่องยุ่งยากของตนให้หลี่ฮั่วหวังรู้ เจ้าคนนี้น่าสงสารพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เขาลำบากอีก
ส่วนวิธีที่เขาพูดถึง กลับไปแล้วตนต้องครุ่นคิดให้ดี
“พูดเช่นนั้นไม่ได้ กันไว้ก่อนย่อมดีกว่า ข้าจะช่วยสืบไว้ให้ก่อน ทางเจ้าหากท่านเซียนก่อเรื่องอะไร ให้บอกข้าทันที”
รถม้าหยุดลงโดยไม่รู้ตัว ถึงโรงเตี๊ยมแล้ว ร่างทรงรองก้มตัวลง สอดสองแขนเข้าใต้ร่างหลี่ฮั่วหวัง ช้อนอุ้มเขาทั้งตัวลงจากรถม้า
ท่ามกลางสายตาแปลกๆ ของผู้คนในโถงใหญ่ ทั้งสองค่อยๆ ขึ้นบันไดเข้าห้องพักแล้วปิดประตู
“กลับหมู่บ้านหนิวซินกับข้าเถิด ทุกคนรอท่านอยู่” ไป๋หลิงเหมี่ยวก้มหน้าถามหลี่ฮั่วหวังที่นอนอยู่บนเตียง
หลี่ฮั่วหวังคิดครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าน้อยๆ “ไม่ ข้าจะรออยู่ที่นี่ กลับหมู่บ้านหนิวซินแล้วเกรงจะพลาดข่าวจากจี้เซียง”
อีกอย่าง ตนก็ไม่จำเป็นต้องไปพัวพันกับคนอื่นๆ ให้พวกเขาใช้ชีวิตอย่างสงบไปตลอด อาจเป็นผลลัพธ์ที่ดีกว่า
อยู่ข้างตน คนเหล่านั้นมีแต่จะถูกตนลากเข้ามาพัวพัน คนตายมากพอแล้ว
ไป๋หลิงเหมี่ยวยืนมองหลี่ฮั่วหวังบนเตียงจากเบื้องบน มุมปากยกขึ้นน้อยๆ แล้วค่อยๆ ปลดอาภรณ์ออก ก้มลงจูบเขา
“ข้ายังมีแผลอยู่นะ” หลี่ฮั่วหวังพูดอย่างเจ็บปวดกับดรุณีที่ทับอยู่บนตัว
“หึ เช่นนั้นไม่ยิ่งดีหรอกรึ อย่างไรท่านก็ไม่ตายอยู่แล้ว อีกอย่าง ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลย ตกลงหยางน่าคือใคร!”
ในช่วงเวลาต่อมา ด้ายที่เย็บแผลของหลี่ฮั่วหวังก็ปริขาดทีละเส้นทีละเส้น
นานเนิ่นผ่านไป ไป๋หลิงเหมี่ยวนอนกางแขนขาแผ่หลาอยู่บนเตียงที่เลือดนองเต็ม พาดเท้าซ้ายไว้บนอกหลี่ฮั่วหวัง หอบหายใจแรงพลางหัวเราะในลำคอ
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะพูดอะไร ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ยกเรียวขาซ้ายขาวเนียนขึ้นเบาๆ แล้วกดลงหนักๆ ทำเอาหลี่ฮั่วหวังที่อ่อนแรงแทบหายใจไม่ออก
“เรื่องร่างทรงรอง ท่านคิดว่าข้าไม่รู้หรือ ตอนนี้ยังมีหยางน่าโผล่มาอีก ผู้หญิงของท่านช่างมากเสียจริงนะ หลี่ฮั่วหวัง” น้ำเสียงไป๋หลิงเหมี่ยวราวกัดฟันพูด ดูเหมือนการกระทำเมื่อครู่ทำไปเพื่อแก้แค้น
เรื่องเดียวกัน ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ไอสังหารเข้าร่างกับไป๋หลิงเหมี่ยวที่ไม่มีไอสังหาร กลับตอบสนองต่างกันโดยสิ้นเชิง
มือของหลี่ฮั่วหวังวางบนขาไป๋หลิงเหมี่ยว ลูบไล้เบาๆ เขาไม่อธิบายอะไร ค่อยๆ หลับตาลง
ขณะเขากำลังเคลิ้มจวนจะหลับ เสียงไป๋หลิงเหมี่ยวก็ดังขึ้น “ร่างทรงรองคือส่วนหนึ่งของข้า หากวันหนึ่งข้าตาย ท่านถือว่าร่างทรงรองเป็นข้าก็ได้ แต่นังหยางน่าบ้าบออะไรนั่นไม่ได้เด็ดขาด!”
“ถ้านางกล้าโผล่มาต่อหน้าท่าน ก็อย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่ความเป็นสามีภรรยา!”
หลี่ฮั่วหวังลืมตาขึ้นอย่างจนใจ หันไปมองข้างกาย
“หยางน่าเป็นแค่ภาพหลอน เจ้าจะไปหึงภาพหลอนทำไม”
แต่ในตอนนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังกลับพบว่าไป๋หลิงเหมี่ยวข้างกายกลายเป็นร่างทรงรองไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ครั้งนี้ร่างทรงรองไม่ได้คลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง รูปโฉมพิลึกพิลั่นนั้นจึงเปิดเผยออกมาทั้งหมด
ปากเรียวยาวบนใบหน้าซีกนั้นเผยอออกน้อยๆ เสียงตัดพ้อแสนเศร้าดังออกมาจากข้างใน “ศิษย์พี่หลี่.....”
มองร่างทรงรองตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็เหม่อไปชั่วขณะ ราวกับเห็นไป๋หลิงเหมี่ยวคนเดิมกลับมา
“ศิษย์พี่หลี่.....” น้ำตาไหลออกจากดวงตาทั้งห้าของร่างทรงรอง นางซบอกหลี่ฮั่วหวังสะอื้นไห้ดั่งลูกหมาที่ถูกรังแก
“เหมี่ยวเหมี่ยว เจ้าจริงๆ รึ”
ความเย็นเยียบพุ่งขึ้นท้ายทอย ข้อสันนิษฐานน่าสะพรึงผุดขึ้นในหัวหลี่ฮั่วหวัง
หรือไป๋หลิงเหมี่ยวไม่ได้ถูกไอสังหารเข้าร่าง แต่ร่างของนางถูกร่างทรงรองยึดแทน นางถูกบังคับให้กลายเป็นร่างทรงรอง
หลี่ฮั่วหวังกอดร่างทรงรองไว้ สีหน้าดุร้ายบิดเบี้ยว มองไปทั่วห้องพักที่ว่างเปล่า “ร่างทรงรอง! ออกมาเดี๋ยวนี้! นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!”
ทันใดนั้น หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่าร่างที่มีขนปุกปุยในอ้อมแขนกลับเรียบลื่นขึ้น
“ร่างทรงใหญ่ร่างทรงรอง ต่างกันตรงไหน” ไป๋หลิงเหมี่ยวผมขาวตาชมพูปรากฏในอ้อมแขนหลี่ฮั่วหวังอีกครั้ง มองเขาอย่างยั่วเย้า
“สำหรับท่าน จะเอาใครก็เหมือนกันมิใช่รึ อย่างไรท่านก็ไม่เลือกอยู่แล้ว”
“พูดให้ข้าเข้าใจเดี๋ยวนี้! เจ้าเป็นใครกันแน่” หลี่ฮั่วหวังยามจริงจังดูน่ากลัวผิดปกติ โดยเฉพาะในสภาพที่บาดแผลเต็มตัวเช่นนี้
กำลังโหลดความเห็น...