คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 364

ตอน 364

ตอนที่ 364 รถม้า

มองสิ่งที่อยู่เหนือศีรษะ ชั่วขณะนี้หลี่ฮั่วหวังเข้าใจเสียทีว่า เรื่องใหญ่ที่แม้แต่จูเก๋อเยวียนยังรับมือยากนั้นหมายถึงอะไร

จิตขุ่นแท้จริงคืออะไรกันแน่ ถึงสั่นคลอนฟ้าดินได้ หลี่ฮั่วหวังอดครุ่นคิดเรื่องนี้ไม่ได้

แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าจี้เซียงเคยบอกไว้ จิตขุ่นกับจิตวิสุทธิ์ยุ่งยากที่สุด นั่นหมายความว่าจิตวิสุทธิ์ก็มีพลังทัดเทียมจิตขุ่นเช่นกัน

“พลังเคลื่อนเหลื่อมของฉันเหรอ หรือภาพหลอนรอบตัวฉัน ไม่ๆๆ” หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้าแรงๆ

ไม่ใช่ พลังระดับนั้น ต่อหน้าจิตขุ่นที่ซ่อนฟ้าได้ทั้งผืน ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึงแม้แต่น้อย

ในฐานะจิตวิสุทธิ์ ฉันต้องมีพลังบางอย่างที่ยังไม่ได้ใช้ออกมาแน่ ในร่างฉันต้องมีพลังบางอย่างที่สู้กับจิตขุ่นที่ซ่อนฟ้าได้นี้!

ทว่าเมื่อนึกถึงชะตากรรมของจิตขุ่นชายหญิงคู่นั้น หลี่ฮั่วหวังก็ชะงักงัน สิ่งที่ทรงพลังถึงเพียงนี้อยู่ในตัวตน เป็นเรื่องดีจริงหรือ

หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ ในโลกนี้เขาไม่เคยพบเรื่องดีสักครั้ง

เขาก็ไม่คิดว่าเรื่องดีเช่นนั้นจะตกมาถึงตน บางทีวันที่ตนได้พลังนั้นมา อาจทุกข์ทรมานยิ่งกว่าจิตขุ่นเสียอีก

“ฮั่วหวัง ตรงนั้นมีคนตกลงมาเจ้าค่ะ! ดูเหมือนจะเป็นขันทีเฒ่านั่น!”

ได้ยินไป๋หลิงเหมี่ยว หลี่ฮั่วหวังก็หันไปมอง เห็นจุดดำประปรายหลายจุดร่วงลงมาจากฟ้าที่แหว่งนั้นทันที และฟ้าที่แตกร้าวก็เริ่มไม่มั่นคง

หลี่ฮั่วหวังกับไป๋หลิงเหมี่ยวพบจี้เซียงในกองศพผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เขาหัวแตกเลือดอาบ ในอ้อมแขนกอดศพจิตขุ่นชายไว้แน่น

คนอื่นก็ทยอยหาพบ จากรอยมีดบนแขนตน หลี่ฮั่วหวังพบว่าขาดไปหนึ่งคน ทั่วป๋าตานชิง เขาถูกซ่อนไปตลอดกาล ไม่ว่าจะถูกจิตขุ่นชายหรือจิตขุ่นหญิงซ่อนไว้ เขาก็ไม่มีวันกลับมาอีก

พวกจี้เซียงบอกหลี่ฮั่วหวังตรงกันหมด ว่าทั่วป๋าตานชิงหนีช้าไปเอง สุดท้ายจึงถูกทิ้งไว้ที่นั่น

แม้จะสงสัยอยู่บ้างว่าต่างหนีตายมาด้วยกัน เหตุใดเขาถึงตกค้างอยู่คนเดียว แต่หลี่ฮั่วหวังก็เชื่อคำพวกเขา

หน้าประตูสถานีม้าเร็วเมืองอิ๋นหลิง หลี่ฮั่วหวัง หลิ่วจงหยวน และหงต้า ร่วมกันส่งจี้เซียงกลับเมืองหลวงอย่างนอบน้อม

“ข้าไปละ พวกเจ้ากลับเถิด ถึงเมืองหลวงแล้วจะเขียนจดหมายมาบอก วางใจได้ ค่าตอบแทนคราวนี้ไม่ขาดแน่”

“หากเบื้องบนกล้าโกงพวกเรา ข้าจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอม! นี่เป็นสิ่งที่พวกเราเอาชีวิตไปแลกมา ขาดสักอีแปะก็ไม่ได้!”

พูดจาองอาจทรงธรรมจบ จี้เซียงก็หันมามองหลี่ฮั่วหวังที่ไป๋หลิงเหมี่ยวประคองอยู่ คิดครู่หนึ่งแล้วล้วงหน้ากากเหรียญทองแดงออกจากอกเสื้อ ประคองด้วยสองมือยื่นให้ตรงหน้าเขา

“เอ่อร์จิ่วเอ๋ย นี่ของเจ้าใช่หรือไม่ ตอนหนีตายข้าเห็นเข้า เลยถือติดมือออกมาให้” น้ำเสียงจี้เซียงช่างสนิทสนมยิ่งนัก ต่างจากก่อนหน้าราวคนละคน

หลี่ฮั่วหวังจงใจออกห่างพวกเขาไปใช้ด้วงมูลไต่บันได ตามหลักแล้วพวกเขาไม่น่าจะรู้ว่าหลี่ฮั่วหวังทำอะไรลงไป

ทว่าพอออกมาแล้ว ท่าทีของจี้เซียงต่อหลี่ฮั่วหวังกลับเปลี่ยนไปมาก ไม่อาจใช้คำว่าสนิทสนมบรรยายได้แล้ว ถึงขั้นเรียกว่าเคารพได้ ซ้ำในความเคารพยังแฝงความหวั่นเกรงอยู่ด้วย

อาศัยจังหวะคืนหน้ากากเหรียญทองแดง จี้เซียงกดเสียงต่ำพูด “เจ้าวางใจ เรื่องที่รับปากไว้ต้องสำเร็จแน่ อย่างช้าสิบวันครึ่งเดือน ข้าจะส่งของที่เจ้าต้องการมาทางนกพิราบสื่อสาร!”

“น้อมส่งใต้เท้าจี้เซียง!” หลี่ฮั่วหวังรับหน้ากากเหรียญทองแดงมาสวมบนใบหน้า

แม้ตนจะมีแกนปั่นด้ายสีดำที่จูเก๋อเยวียนให้มา ซึ่งใช้ได้ดีกว่าของสิ่งนี้มาก แต่มีเครื่องป้องกันเพิ่มอีกชั้นก็ไม่เสียหายอะไร

“เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ บุญคุณนี้ข้าจดจำ รอข้าลงจากตำแหน่งเมื่อใด ตำแหน่งจี้เซียงนี้ก็เป็นของเจ้า”

หลี่ฮั่วหวังผลักไป๋หลิงเหมี่ยวออกเบาๆ ยื่นหน้าไปใกล้หูจี้เซียง พูดเสียงแผ่วที่สุด “ใต้เท้าจี้เซียง หากท่านคิดตอบแทนข้าจริง ขอให้ช่วยแนะนำคนสายนักรบให้ข้ารู้จัก ข้าต้องใช้ด่วน”

การทำให้ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับเป็นเหมือนเดิม สำคัญยิ่งกว่าการหลุดพ้นจากจิตวิสุทธิ์เสียอีก ตนจะเป็นจะตายไม่สำคัญ แต่นางไม่ได้ ตนติดค้างนางมามากพอแล้ว

“ได้ ได้ ข้าเข้าใจ” จี้เซียงพูดจบด้วยรอยยิ้มตาหยี ดึงผ้าแพรแดงผืนหนึ่งออกจากแขนเสื้อปัดฝุ่นบนชุดพรตของหลี่ฮั่วหวัง แล้วหันกายขึ้นรถม้าไป

พร้อมเสียงกีบม้า จี้เซียงนั่งรถม้าพาศพจิตขุ่นจากไป สามคนที่เหลือมองหน้ากันไปมา หลิ่วจงหยวนเกาหัว “ทางตะวันออกของเมืองเพิ่งเปิดหอนางโลมใหม่ หรือว่า.....”

เขายังพูดไม่ทันจบ อีกสองคนก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดสักคำ

หลี่ฮั่วหวังที่บาดเจ็บสาหัสนั่งรถม้า ค่อยๆ มุ่งหน้ากลับโรงเตี๊ยมที่พัก

นอนอยู่บนฟูกฝ้ายนุ่ม หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ เพื่อจิตขุ่นตัวนี้ การเดินทางครั้งนี้ต้องลำบากสารพัด แต่ในที่สุดก็บรรลุเป้าหมาย

ต่อจากนี้เพียงรอนกพิราบสื่อสารของจี้เซียงอย่างสงบ แผนของตนก็ก้าวหน้าไปอีกก้าวใหญ่เสียที

ที่สำคัญกว่านั้นคือจี้เซียงติดหนี้บุญคุณก้อนใหญ่ของตน หากไม่ใช่เพราะตน เขาคงติดอยู่ที่นั่นไปแล้ว ใช้ให้ดีอาจช่วยงานใหญ่ได้

“หงิงๆ.....” หมั่นโถวข้างๆ เอาหัวมาซบข้อศอกหลี่ฮั่วหวังเบาๆ มันเหมือนรู้ว่าหลี่ฮั่วหวังบาดเจ็บหนัก หูที่ควรตั้งชันจึงลู่แนบหัว

นิ้วมือดำคล้ำสองนิ้วยื่นมาจากข้างๆ หิ้วหนังคอหมั่นโถวแล้วโยนออกไปนอกรถม้า

“ฮั่วหวัง ท่านทิ้งม้วนไม้ไผ่บนหลังไปเสียเถิด ลงมือทีไรก็ต้องบาดเจ็บทุกวัน ใครจะไปทนไหว ท่านไม่เจ็บจริงๆ หรือ”

ไป๋หลิงเหมี่ยวหยิบหมอนนุ่มจากข้างๆ มารองใต้ท้ายทอยเขา มองใบหน้าดรุณีที่อยู่ใกล้แค่คืบ หลี่ฮั่วหวังก็ยิ้มขมขื่น “ข้าเจ็บสิ เจ็บจนอยากตาย..... แต่เหมี่ยวเหมี่ยว อย่างอื่นมันง่ายนักหรือ เทียบกับการฝึกของพิลึกพิลั่นพวกนั้น บันทึกมหาภพอย่างน้อยก็ง่ายกว่า”

ใบหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวเผยความดูแคลน “ท่านก็ลองดูสิ ไม่ลองจะรู้ได้อย่างไร ขืนท่านทำแบบนี้ต่อไป ไม่แน่สักวันพลาดขึ้นมาก็ตายไปเลย”

“ตาย.....” หลี่ฮั่วหวังผ่อนลมหายใจช้าๆ ในแววตาไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย “ที่จริงความตายก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร”

ราวกับรับรู้ถึงความอยากตายในคำของหลี่ฮั่วหวัง ไป๋หลิงเหมี่ยวพุ่งพรวดเข้ามาดุจเสือดาว นิ้วดำคล้ำบีบคอหลี่ฮั่วหวังไว้แน่น สองตาจ้องเข้าไปในดวงตาเขาราวสัตว์ร้าย

“ท่านอยากตายอีกแล้วรึ! ใช้ด้วงมูลไต่บันไดทีไรท่านก็อยากตายให้มันจบๆ ทุกที! ท่านยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่!! แม่นางผู้นี้จะบอกให้! ท่านฆ่าคนทั้งบ้านข้า! ชาตินี้ท่านต้องชดใช้ข้าไปตลอด! ท่านไม่มีสิทธิ์ตาย!”

เห็นหลี่ฮั่วหวังพยักหน้าน้อยๆ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ก้มลงกัดฟันกรอด ฝากรอยฟันแหลมเลือดซิบเนื้อเหวอะไว้บนไหล่เขา

ครั้นไป๋หลิงเหมี่ยวลุกขึ้น บรรยากาศในรถม้าก็อึดอัดขึ้น หมั่นโถวที่เพิ่งโผล่หัวเข้ามาทางหน้าต่างรู้สึกได้ว่าไม่ชอบมาพากล จึงรีบหดหัวกลับออกไปทันที

“เหมี่ยวเหมี่ยว ก่อนหน้านี้ข้าเจอคนผู้หนึ่ง ชื่อเซินถูกัง เขาก็เป็นร่างทรงเหมือนกัน”

จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็เล่าถึงวิธีที่เซินถูกังคบหากับท่านเซียนอย่างแปลกพิสดารด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน บรรยากาศในรถม้าผ่อนคลายลงมากโดยไม่รู้ตัว

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 364
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 365 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 363กลับหน้าเรื่อง
ตอน 363ตอน 365