คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 1

ตอน 1

ตอนที่ 1 หนังวาด

“ฉันนับเสียงระฆังบอกเวลา เฝ้ามองกลางวันอันสดใสจมหายสู่รัตติกาล”

*

เมืองเกาะแห่งนี้คล้ายจะมีฝนตกอยู่ตลอดเวลา

ขบวนรถไฟแล่นผ่านตัวเมือง รางไฟนีออนคดเคี้ยวโอบล้อมตึกรามบ้านช่องสูงต่ำสลับซับซ้อน กลายเป็นทิวทัศน์เลือนรางนอกหน้าต่าง

ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่ม

หากเป็นเวลาปกติ ร้านบะหมี่เล็กๆ แห่งนี้ควรจะปิดไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

เจ้าของร้านเป็นหญิงชรา ตาก็เกือบบอด หูก็ไม่ค่อยดี

เธอห่มผ้าห่มผืนเก่า เอนกายอยู่บนเก้าอี้เอนหลังเคาน์เตอร์ ฟังแผ่นเสียงงิ้วที่คุ้ยมาจากตลาดของเก่า หาวติดกันไปสามรอบ ในที่สุดก็ทนไม่ไหวตะโกนเรียก “เหอเถา เหอเถา”

เหอเถาคือหลานชายที่เธอเก็บมาเลี้ยง ปีนี้เพิ่งจะอายุเต็มสิบหก

เรียนอะไรก็ไม่เอาถ่าน มีดีแค่อย่างเดียวคือฝีมือทำอาหาร พอจะช่วยพยุงร้านเก่าโกโรโกโสแห่งนี้ไว้ได้

หญิงชราขึ้นเสียงถาม “กี่โมงแล้วเหอเถา ยังไม่ถึงเวลาปิดร้านอีกเหรอ”

เหอเถายืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ กอดด้ามเครื่องดูดฝุ่นพังๆ ไว้แน่น จ้องมองมุมหนึ่งของร้านด้วยความกระสับกระส่าย

ตรงนั้นมีลูกค้ารายเดียวในตอนนี้กำลังนั่งอยู่

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงเค้นเสียงออกจากลำคอได้ประโยคหนึ่ง “อ่า... ยังเลยครับ”

หญิงชราพึมพำบ่น “แล้วทำไมฉันถึงง่วงขนาดนี้นะ”

จะไม่ง่วงได้ยังไง ปกติเวลานี้ยายหลับไปสองตื่นแล้ว

เหอเถาคิดในใจ

แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าขยับ และไม่กล้าแสดงท่าทีผิดปกติใดๆ ออกมาอีก

ไม่ใช่เพราะลูกค้าคนนั้นหน้าตาดุร้ายน่ากลัวอะไร

ตรงกันข้าม อีกฝ่ายดูธรรมดาแสนธรรมดา สวมเสื้อยืดสีเทาซีดคอย้วย ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ราวกับเงามืดก้อนเล็กๆ ที่ซุกอยู่ตรงมุมร้าน

คนแบบเขาสักสองคน เหอเถาใช้มือเปล่าตีให้ตายได้สบายๆ

ที่ไม่กล้าขยับก็เพราะลูกค้าคนนี้เหอเถารู้จัก

เขาพักอยู่ที่ตึกเช่าราคาถูกในเขตเมืองล่าง ชั้นเดียวกับพวกเขา นับว่าเป็นเพื่อนบ้านกันกลายๆ

และเพื่อนบ้านคนนี้ตายไปแล้วตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ก่อน

ครั้งสุดท้ายที่เหอเถาเห็นเขาคือที่หน้าห้อง 1716

แถบกั้นเขตเตือนภัยกับฝูงแมลงวันรุมล้อมประตู ร่างของเขาถูกยัดใส่ถุงเก็บศพอย่างไม่ปรานี ข้าวของมีค่าอันน้อยนิดถูกกวาดเรียบไม่เหลือ

วันต่อมา ในหนังสือพิมพ์กุหลาบรายวันที่ชาวเมืองเกาะมีติดมือกันทุกคน ชีวิตคนคนหนึ่งได้พื้นที่เพียงซอกเล็กๆ ที่ไม่มีใครสังเกต พร้อมข้อความที่สั้นที่สุด

“เกิดเหตุฆาตกรรมสะเทือนขวัญในตึกเช่าราคาถูกเขตเมืองล่าง คนร้ายกำลังหลบหนี!”

ส่วนพื้นที่ที่เหลือทั้งหมดเป็นภาพข่าวคุณชายแซ่อวี๋ผู้ทุ่มเงินไม่อั้นในงานประมูล คว้านาฬิกาพกโบราณฝังมรกตไปด้วยราคาสูงลิ่ว

ขนาดตัวนาฬิกายังไม่ติดกล้องเลยด้วยซ้ำ! มีแค่เงาหน้าด้านข้างที่แวบเห็นผ่านกระจกตอนรถสปอร์ตออกตัวเท่านั้น

หน้าก็ถ่ายไม่ชัด แต่กลับกล้ายึดพื้นที่ไปทั้งหน้ากระดาษ

·

เหอเถาเคยถอนหายใจให้คนตาย

แต่ในเมื่อคนตายมานั่งอยู่ในร้านตอนนี้ เขากลับกลัวจนแทบไม่กล้าหายใจ

“ขึ้นหนึ่งค่ำวิญญาณหลุดลอย ขึ้นเจ็ดค่ำร้องเรียกหา เรียกจนครบร้อยวันวิญญาณจึงคืนร่าง...”

เครื่องเล่นแผ่นเสียงเก่าๆ ของยายส่งเสียงร้องสั่นพร่า

เหอเถาเดินตัวสั่นงันงกไปที่โต๊ะของเพื่อนบ้าน

เดิมทีเขาควรจะบอกอีกฝ่ายว่า “เรากำลังจะปิดร้านแล้วครับ” แต่พออ้าปากกลับกลายเป็น “จะรับอะไรดีครับ”

เพื่อนบ้านดูเหมือนจะจำเขาไม่ได้แล้ว เส้นผมบดบังดวงตา เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นราวภูตผี “ไม่กิน”

ไม่กินแล้วจะมานั่งในร้านอาหารทำไมเนี่ย!

เหอเถาทำหน้าเหมือนชาตินี้มีแต่เวรกรรม

อีกฝ่ายคล้ายจะได้ยินสิ่งที่เขาคิดในใจ จึงเอ่ยขึ้นมาอีกว่า “ฉันกำลังรอคนอยู่ ใกล้ถึงแล้ว”

สิ้นเสียงนั้น ประตูก็ดัง “ดิงดอง” ขึ้นมาพอดี

ชายสองคนตัวเปียกโชกมุดเข้ามาในร้าน พลางปาดน้ำฝนบนหน้าและบ่นใส่กันไปมา

“บอกแล้วไงว่าให้ออกมาเร็วหน่อย มัวแต่ชักช้าอยู่นั่นแหละ!”

“ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆ ฝนจะตกหนักขนาดนี้ล่ะ ช่วงนี้มันตกปรอยๆ มาตลอดแท้ๆ”

“ฟ้ามันมาคุยเหตุผลกับแกหรือไงยังจะมาแท้ๆ อีก! ทีนี้ดีเลย อุโมงค์เสีย ถนนหลักรถติดยาว ใต้สะพานก็ท่วมอีก ไปไม่ได้เลยสักทาง!”

ใต้สะพานท่วมอีกแล้วเหรอ

ทั่วทั้งเมืองเกาะมีสะพานอยู่แค่แห่งเดียวเท่านั้นที่ใต้สะพานมักจะน้ำท่วม และเคยมีรถจมน้ำมาแล้วตั้งหลายคัน

สะพานแห่งนั้นอยู่ติดกับตึกเช่าราคาถูกที่เหอเถาอาศัยอยู่

เหอเถามองไปยังคนทั้งสอง

หางตาเหลือบเห็นเพื่อนบ้านที่ตายไปแล้วคนนั้นเงยหน้าขึ้นจากมุมร้านเช่นกัน

“แม่หมอน้อยบอกว่าทำอะไรก็ติดขัดไปหมดแบบนี้ เขาเรียกว่าผีร้ายขวางทาง เปลี่ยนเป็นวันอื่นไปเลยดีกว่า”

“เปลี่ยนวัน?! ก็บอกแล้วไงว่าคราวก่อนกระดุมฉันน่าจะหลุดกระเด็นไว้ที่นั่น! ฉัน-”

ชายคนที่อารมณ์ร้อนกว่าหยุดพูดกะทันหัน เขากวาดตามองในร้านอีกรอบแล้วไม่พูดต่อ

เพราะพนักพิงของบูธที่นั่งบังไว้ พวกเขาจึงไม่เห็นลูกค้าที่นั่งอยู่ตรงมุม นึกว่าในร้านมีแค่ยายแก่กับหลานชายที่คอยทำงานให้

“กินก่อนๆ กินข้าวก่อน”

ทั้งสองหาที่นั่งใกล้ๆ แล้วตบเหรียญกำหนึ่งลงบนโต๊ะ ก่อนสั่งเหอเถาว่า “บะหมี่คลุกหมูพะโล้สองชาม”

เหอเถาชะงักไปครู่หนึ่ง

ชายอารมณ์ร้อนตวาดเสียงดุ “ทำมาค้าขายยังจะมายืนเหม่ออะไรอีก?! ทำเร็วๆ! รีบอยู่!”

“ไปเดี๋ยวนี้ครับ”

เหอเถารวบเงินบนโต๊ะแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในครัวหลังร้าน

*

ชายอารมณ์ร้อนหน้าตาถมึงทึง แกะตะเกียบออกคู่หนึ่ง เขย่าขาอย่างหงุดหงิดจนขาไปยันโต๊ะดังเอี๊ยดอ๊าด

ทันใดนั้น หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรองเท้าผ้าใบสีซีดคู่หนึ่ง

มีคนเดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของพวกเขา

เสียงเย็นเยียบสายหนึ่งดังขึ้น “ได้ยินว่าพวกแกกำลังรีบ จะรีบไปไหนกัน บ้านฉันเหรอ”

“บ้านแกอะไร-”

ชายอารมณ์ร้อนเงยหน้าขึ้นขวับ แล้วก็มองเห็นหน้าคนที่มาชัดเต็มตา

“!!!”

พวกเขาจำใบหน้านี้ได้

หนึ่งสัปดาห์ก่อน ที่ตึกเช่าราคาถูกแห่งนั้น

ใบหน้านี้เคยถูกพวกเขาเหยียบจมพื้น ใช้พื้นรองเท้าบดขยี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ

เพราะอีกฝ่ายเอาแต่ร้องไห้ หน้าตาฟกช้ำเขียวม่วงเลือดอาบ จะใช้มือแตะก็สกปรกเกินไป พวกเขาจึงใช้ขาเก้าอี้ล็อกคอเขาไว้ แล้วนั่งทับบนเก้าอี้บังคับให้บอกว่าซ่อนเงินซ่อนของไว้ตรงไหน

จากนั้น...

แล้วก็คว้าเก้าอี้ฟาดเขาจนตาย

คนที่ตายไปแล้ว ทำไมถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้?!

ขนทั่วร่างของชายอารมณ์ร้อนลุกชัน

สัญชาตญาณทำให้เขาผุดลุกขึ้นทันที แล้วถีบเข้าใส่ร่างผอมเล็กนั้นเต็มแรง “ตอนแกยังมีชีวิตฉันยังตีแกตายได้! ตายแล้วก็ทำได้เหมือนเดิม!”

เขายังจำสัมผัสนั้นได้แม่น

หมอนี่ผอมเหมือนฟืนแห้ง หักทีเดียวก็ขาด ต่อให้เป็นกระดูกที่แข็งที่สุด เอาเก้าอี้ฟาดสองทีก็แหลกเละ

ต่อให้ตายไปแล้วจะมาหลอกหลอนอะไรได้?

ทว่าในวินาทีถัดมา มือผอมแห้งเหมือนกิ่งไม้ข้างนั้นก็บีบท้ายทอยของเขาไว้แน่น!

นิ้วมือนั้นแหลมคมราวกับตะปูเหล็กเรียวเล็ก จิกลึกลงไปในหัวของเขา

“อ๊ากกกกกก!”

ชายอารมณ์ร้อนกรีดร้องลั่น ภาพพร่าเลือนตรงหน้าทำให้เห็นว่าเพื่อนของเขาก็ถูกบีบท้ายทอยไว้เช่นกัน

โครม!

หัวของพวกเขาทั้งสองถูกกดกระแทกเข้าหากันอย่างรุนแรง!

ความเจ็บปวดรุนแรงราวกับกะโหลกจะเปิดออก เลือดของเพื่อนสาดเปรอะเต็มหน้าเขาในพริบตา

ร่างของชายอารมณ์ร้อนทรุดฮวบลงไปเอง เขาพยายามยกมือขึ้นกุมหัว แต่กลับถูกมือข้างนั้นกระชากผมดึงขึ้นมาอีก

คนผอมขนาดนั้น มือลีบเล็กขนาดนั้น กลับจิกหนังหัวยกตัวเขาขึ้นจากพื้นได้!

ชายอารมณ์ร้อนเริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว

เขาถูกดึงจนต้องแหงนหน้าขึ้น แล้วได้ยินเสียงเดิมพูดประโยคแปลกประหลาดออกมา “เจ้าของร่างนี้ฝากฉันไว้ ว่าต้องให้พวกแกชดใช้หนี้เลือดให้ได้”

“มาสิ มองหน้านี้ให้ดี แล้วพูดสิ่งที่ควรพูดซะ”

ใบหน้าของชายอารมณ์ร้อนอาบไปด้วยเลือดจนมองอะไรไม่เห็น เขาสบถเสียงอู้อี้ “แม่ง-”

คำที่เหลือยังไม่ทันพ้นปาก หัวของเขากับเพื่อนก็ถูกจับฟาดเข้าหากันอย่างแรงอีกหน

เลือดพุ่งทะลักออกมา

“พูดใหม่” น้ำเสียงนั้นราบเรียบและเย็นชา

ชายอารมณ์ร้อนกระอักเลือดคำโตปนฟันหักออกมาหลายซี่ ใบหน้าเละจนจำไม่ได้ “ผิดแล้ว ผิดแล้ว พวกเราผิดไปแล้ว...”

“เสแสร้ง” เสียงนั้นตัดสิน ยังคงเย็นจนน่าใจหาย

ชายอารมณ์ร้อนรู้สึกว่ามือของตัวเองถูกกำไว้ ก่อนจะถูกบิดไปข้างหลังอย่างแรง

แล้วก็ได้ยินเสียงกร๊อบดังขึ้นสองที

หักสะบั้น

“อ๊ากกกกกก!”

เสียงกรีดร้องของชายอารมณ์ร้อนแหบแห้งจนแทบไม่เหลือแรง

“ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ...”

เขาพร่ำขอโทษอย่างเอาเป็นเอาตาย

พอรู้สึกว่ามืออีกข้างถูกกำไว้อีก เขาก็แทบจะกรีดร้อง “ได้โปรด! ขอร้องล่ะ-”

ในที่สุดมือคู่นั้นก็ปล่อยตัวเขา

ชายอารมณ์ร้อนหมดแรงท่ามกลางความเจ็บปวดและความหวาดกลัว ทรุดตัวลงพิงเก้าอี้

เขาเพิ่งจะถอนหายใจได้ กลับรู้สึกว่าร่างผอมแห้งนั้นเดินมาหยุดอยู่ข้างหลัง มือเย็นเฉียบช้อนคางเขาขึ้น “ฉันเป็นคนช่างเลือกมาแต่ไหนแต่ไร เสียงของแก...”

น้ำเสียงนั้นยิ่งราบเรียบ “มันฟังไม่ได้จริงๆ”

ชายอารมณ์ร้อนเบิกตาแดงก่ำโพลง ม่านตาหดเล็กลงทันที!

กร๊อบ

ในจังหวะที่ดิ้นรนสุดแรง เขาได้ยินเสียงคอของตัวเองถูกบิดหัก

◆ ◆ ◆

นั่นคือเสียงสุดท้าย

*

เหอเถาเปิดเครื่องดูดควันแรงสุด เขย่ากระทะท่ามกลางเสียงดังกระหึ่ม

เขาเทหมูสับคลุกเครื่องจนหมดกระทะลงบนเส้นบะหมี่ โรยต้นหอมซอยสีเขียวสดหนึ่งกำมือ

เขาถือจานสองใบ เอียงหัวแหวกม่านประตูครัวออก แล้วก็ได้เห็นภาพนี้

เพื่อนบ้านผอมกะหร่องคนนั้นกำลังหักคอคนที่สองด้วยมือเปล่า

ส่วนยายของเขา ไม่รู้ว่าเพราะง่วงหรือตกใจ นอนหมดสติอยู่บนเก้าอี้เอน

เหอเถา “.....”

เพื่อนบ้านคนนั้นโยนศพในมือทิ้งราวกับโยนขยะ แล้วดึงทิชชู่เปียกออกมาแผ่นหนึ่ง เช็ดนิ้วมืออย่างละเอียดทีละนิ้ว

พอเช็ดเลือดหยดสุดท้ายที่ปลายนิ้วออก รูปร่างของเขาก็พลันเปลี่ยนไป

ร่างผอมโซที่เห็นแต่กระดูกนั้นหลุดลอกออกราวกับถอดเสื้อผ้า

ไฟในร้านลัดวงจรมืดไปชั่วขณะ พอสว่างขึ้นอีกครั้ง คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็กลายเป็นอีกคนหนึ่งไปแล้ว

เขาดูอ่อนเยาว์อย่างเหลือเชื่อ ผมดำยาวเล็กน้อย รวบครึ่งหัวเป็นทรงวูล์ฟคัต

สวมสูทสีดำล้วน สะอาดไร้ฝุ่นและดูแพงระยับ น่าจะเป็นชุดสั่งตัด ขับให้รูปร่างดูสูงโปร่งสง่างาม

เขาโยนทิชชู่เปียกทิ้ง ล้วงนาฬิกาพกเรือนหนึ่งออกจากกระเป๋า มรกตที่ฝังอยู่บนตัวเรือนเปล่งประกายวาววับต้องแสงไฟ

เหอเถานึกถึงหนังสือพิมพ์กุหลาบรายวันเมื่อสัปดาห์ก่อนขึ้นมาทันที ภาพถ่ายเบลอๆ ที่ยึดพื้นที่ไปทั้งหน้า

โครงหน้าด้านข้างซูบเรียวในรถสปอร์ตคันนั้นซ้อนทับกับชายหนุ่มตรงหน้าได้พอดี

ดูเหมือนเขาจะแซ่อวี๋

พอคุณอวี๋คนนี้หันกลับมา เหอเถาถึงได้เห็นว่าบนไหล่ขวาของเขายังมีโครงกระดูกตัวเล็กๆ เกาะอยู่ตัวหนึ่ง

โครงกระดูกจริงๆ ด้วย!

ไม่มีเนื้อหนัง มีแต่กระดูกขาวโพลน

มองแวบแรกก็บอกไม่ถูกว่ามาจากลูกแมวหรือลูกสุนัข

โครงกระดูกน้อยร้อง “เหมียว” ทีหนึ่ง แล้วกระโดดลงพื้น ส่งเสียงกุกกักเบาๆ

มันยื่นอุ้งเท้าออกไปเขี่ย แล้วก้มหัวลงดมศพทั้งสอง

ไม่นาน เหอเถาก็ได้ยินเสียง “ซู้ดๆ”

ศพทั้งสองแฟบลงในพริบตา เหลือแค่หนังบางๆ ชั้นเดียวกับเสื้อผ้า

เหอเถาตาเหลือก ค่อยๆ ไถลตัวลงไปกองกับพื้น

วินาทีสุดท้ายก่อนจะตกใจจนสลบ เขาเห็นคุณอวี๋หันขวับอย่างระแวง มองไปยังกระจกบานหนึ่งในร้านแล้วถามเขาว่า “หลังกระจกบานนี้มีกล้องเหรอ”

เหอเถาตอบ “ไม่มีครับ”

ตอบจบก็คอพับ สลบเหมือดไปเลย

โครงกระดูกน้อยก็เอียงคออย่างงุนงง “?”

แต่คุณอวี๋คนนั้นยังคงเดินตรงมาที่กระจก

เขาตัวสูงมาก ยามเข้ามามองกระจกใกล้ๆ จึงเหมือนกำลังก้มมองลงมาจากที่สูง

“ไม่มีเหรอ” สายตาระแวงของเขากวาดมองขอบกระจกทั้งสองข้าง สุดท้ายก็ยังมาหยุดอยู่ที่กลางบาน

เขาจ้องตรงนั้นอยู่นาน แล้วพูดหน้านิ่ง “ถ้าอย่างนั้น ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามีคนกำลังมองฉันอยู่”

*

หลังจอดำไปครู่หนึ่ง แชทโลกในล็อบบี้เกมก็เลื่อนรัวเร็วจี๋ ทั้งที่ยังเหลืออีกสามนาทีกว่าจะเปิดเซิร์ฟอย่างเป็นทางการ แต่ช่องแชทกลับคึกคักจนแทบลุกเป็นไฟ

ตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสงผุดขึ้นมาทีละบรรทัด

ดูแล้วเหมือนคนนับร้อยแย่งกันพูดจ้อกแจ้กอย่างบอกไม่ถูก

- วิดีโอแนะนำตัวละครโคตรอลังการ หน้าโคตรเจริญตา!

- วิดีโอแนะนำตัวละครโคตรอลังการ หน้าโคตรเจริญตา!

◆ ◆ ◆

พวกสายก๊อปรัวข้อความเต็มจอ มีข้อความอื่นแทรกขึ้นมาประปราย

- เกม**นี่จู่ๆ ก็มีฝ่ายอาร์ตแล้วเหรอ แล้วไอ้ตัวหน้าตาอัปลักษณ์ที่กระโดดไปมาในคลิปโปรโมตก่อนหน้านี้คือ?

- มีไว้ยั่วตาหมาๆ ของแกไง

- ฉันสนับสนุนให้ฝ่ายอาร์ตขี่คอฝ่ายวางแผนมาทำงานนับแต่นี้

- ขี่ฝ่ายเทคนิคด้วยก็ได้นะ

- ภายในสิบวินาที ฉันต้องรู้ชื่อเต็มของตัวละครนี้!

- ในคลิปโปรโมตไม่ได้เขียนไว้แล้วเหรอ หนังวาด: อวี๋ชิง

- หนังวาด? มิน่าล่ะถึงเปลี่ยนชุดได้ในคลิกเดียว

- ถ้าเริ่มแกล้งบ้าตอนนี้ ทางเกมจะยอมเปิดเซิร์ฟก่อนเวลาไหม

- ไม่ได้ ยังเหลืออีก 3 นาที

- 3 นาทีนี่ทำไมมันนานขนาดนี้!!

- 2 นาที 56 นี่ทำไมมันนานขนาดนี้!!

- 2 นาที 41 นี่ทำไมมันนานขนาดนี้!!

◆ ◆ ◆

- ทางเกมเห็นพวกแกรีบขนาดนี้ ซึ้งจนน้ำตาไหลเลย

- ใครทำเพื่อทางเกมกัน ฉันทำเพื่อหน้าพวก NPC ต่างหาก

- ส่วนฉันทำเพื่อเงิน

◆ ◆ ◆

นี่คือเกมเสมือนจริงชื่อ “เกาะกุหลาบ”

ฉากหลังผสมไซเบอร์สไตล์จีนเข้ากับแฟนตาซีพื้นบ้าน ตึกสูงแสงนีออนตั้งอยู่เคียงโรงงิ้วประดับโคมได้ในภาพเดียว เรือไม้หลังคาประทุนกับซูเปอร์คาร์สีฉูดฉาดก็โผล่อยู่ริมแม่น้ำสายเดียวกันได้

การตั้งค่าโลกยุ่งเหยิง งานภาพก็ธรรมดา

ตามตรอกซอกซอยยังเต็มไปด้วย “กลิ่นอายความงมงาย” สารพัด มีศาลเจ้าเล็กๆ หน้าตาแปลกๆ อยู่ทุกหนแห่ง แต่ละที่ตั้งรูปเคารพของเทพต่างองค์กัน

ลำพังวิดีโอแนะนำตัวละครที่ปล่อยออกมาก็มีทั้งเทพราตรี นางลู่ อู๋ฉาง หนังวาด และอื่นๆ อีกสิบกว่าชุด ปล่อยสัปดาห์ละชุด ยืดยาดมาจนถึงวินาทีสุดท้ายก่อนเปิดเซิร์ฟ

จนน่าสงสัยอย่างแรงว่าผลิตงานไม่ทัน

แม้แต่แผนที่สำหรับสำรวจภายในเกม ก็เพิ่งจะเปิดให้แค่โซนเดียว

ที่เหลือล้วนปกคลุมด้วยสายฝนและหมอกสลัว

สาเหตุที่เกมนี้ทำลายสถิติไปมากมายทั้งที่ยังไม่เปิดเซิร์ฟอย่างเป็นทางการ คงมีอยู่ข้อเดียว

นั่นคือเกมกับโลกจริงเชื่อมถึงกันอย่างแนบแน่น

ทุกสิ่งที่คุณได้มาในเกม ไม่ว่าจะจากภารกิจ รางวัลความสำเร็จ หรือการค้นหาสำรวจ ขอแค่รอดชีวิตพามันออกจากดันเจี้ยนได้ ก็แลกเป็นเงินจริงได้ตามอัตราส่วน

พูดภาษาคนก็คือ เล่นเกมนี้แล้วหาเงินได้จริงๆ

ผู้เล่นนับไม่ถ้วนถือคติมาแล้วก็มาแล้ว ยังไงก็ต้องเข้าเซิร์ฟไปดูให้ได้ว่าหาเงินกันยังไง

ด้วยเหตุนี้จึงเกิดภาพผู้คนหลายสิบล้านเฝ้านับถอยหลังรอเปิดเซิร์ฟขึ้นมา

·

- 13 วินาทีนี่ทำไมมันนานขนาดนี้!!

ในช่องแชท ตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสงยังผุดขึ้นมาไม่หยุด การนับถอยหลังมาถึงช่วงสุดท้าย

◆ ◆ ◆

- 3

- 2

- 1

ทุกเซิร์ฟเวอร์ดับมืดลงพร้อมกันในพริบตา

จากนั้น ข้อความบรรทัดใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผู้เล่นนับไม่ถ้วน

ยินดีต้อนรับสู่เกาะกุหลาบ

ที่นี่ความศรัทธางอกงาม ความหลงผิดแผ่ซ่าน

การอยู่ลำพังดูไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก คนที่ไร้เทพคุ้มครองมักจบลงด้วยความตาย

ก่อนก้าวเท้าเข้ามา โปรดเลือกเทพที่คุณจะบูชา

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 1
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 2 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
กลับหน้าเรื่อง
ตอนแรกตอน 2