“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 2 ข้อความ
- สรุปแล้วบอสจะเลือกใครครับ
ซ่านเป้ยสวมชุดเริ่มต้นของเกม ยืนอยู่ในหน้าจอเริ่มเกมสำหรับมือใหม่ที่วังเวงชวนขนลุก
ห้องมืดทึบราวกับบ้านผีสิง บนหลังคาเปิดช่องแสงไว้บานหนึ่ง แสงจันทร์สลัวส่องลอดลงมาจากตรงนั้น ตกกระทบแถวเทวรูปสูงตระหง่านและเชิงเทียนที่เต็มไปด้วยหยากไย่
ในมือเขาถือเทียนอยู่เล่มหนึ่ง พอเดินเข้าใกล้จุดไหน เทวรูปองค์นั้นก็จะสว่างวาบขึ้นมาชั่วครู่
หากต้องการเลือกบูชาเทพองค์ใด ก็แค่ไปจุดเชิงเทียนที่ตรงกันเท่านั้น
ทว่าเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเป็นคนตัดสิน เพราะนี่ไม่ใช่บัญชีเกมของเขาเอง
เขาเป็นแค่คนรับจ้างเล่นเกมสายฟรีแลนซ์ โผล่มารับงานเฉพาะตอนไม่มีเรียน หาเงินค่าขนมเล็กๆ น้อยๆ
เมื่อไม่นานมานี้ พอเห็นว่า “เกาะกุหลาบ” ใกล้จะเปิดเซิร์ฟ เขาก็ไปโพสต์กระทู้ในเว็บบอร์ดของเกมว่า 【รับจ้างปั่นเกมด้วยใจ งานไหนก็รับหมด】
โพสต์ทิ้งไว้สามวัน ยอดคนเข้าชมกลับเป็น 0 เสียอย่างนั้น
ขณะที่คนรับจ้างคนอื่นรับงานจนล้นมือ ตารางแน่นจนจัดคิวไม่ทัน ของเขากลับไม่มีใครมาสักคน
จนกระทั่งช่วงค่ำของวันนี้ ก่อนเปิดเซิร์ฟไม่นาน ในที่สุดเขาก็รอบอสมาจ้างได้คนหนึ่ง
เพียงแต่บอสคนนี้ออกจะแปลกประหลาดอยู่สักหน่อย
ข้อมูลส่วนตัวขึ้นเป็นดอกจันทั้งหมด รูปโปรไฟล์เป็นสีขาวล้วน มีแค่หน้ายิ้มในชื่อที่พอทำให้ดูเหมือนคนเป็นๆ อยู่บ้าง
อีกฝ่ายไม่ได้จ้างให้ปั่นอะไรเลย แค่ให้ซ่านเป้ยช่วยสร้างบัญชีให้
ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: บอสครับ... บอสจะเอาข้อมูลส่วนตัวผมไปใช้เหรอครับ
^ ^: ไม่ใช่แน่นอน ข้อมูลเดี๋ยวผมส่งให้
ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: งั้นบอสจะเอาเลขผู้เล่นหายากเหรอครับ
^ ^: ไม่ค่อยสนใจ
ซ่านเป้ยคิดในใจว่าซวยแล้ว เจอแก๊งต้มตุ๋นเข้าให้แล้ว
เกมนี้ไม่ได้จำกัดการลงทะเบียน จะเข้ามาตอนไหนก็สร้างไอดีเข้าเซิร์ฟได้ทั้งนั้น เรื่องง่ายแค่นี้เอง คนดีๆ ที่ไหนจะยอมเสียเงินจ้างคนมาทำ
ซ่านเป้ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพิมพ์ส่งไปว่า บอสครับ ผมแค่นักศึกษาจนๆ ไม่มีเงินให้หลอกหรอกครับ
อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับ
ครู่ต่อมา บัญชีเว็บบอร์ดของซ่านเป้ยก็ดัง “ติ๊ง” ขึ้นมา แสดงว่ามีคนโอนเงินให้เขา 3000 หยวน
ผู้โอนแซ่หมี
หมายเหตุ: รับงานนี้ไหม
ซ่านเป้ย: “...”
รับ
คุณคือพ่อผมเลย
ในตลาดที่จ้างปั่นทั้งสัปดาห์ได้แค่ 800 แค่สร้างไอดีแล้วฟันไปเหนาะๆ 3000 มันเกินจริงไปมาก
หรือจะเป็นคุณชายลูกคนรวยบ้านไหนที่เงินเยอะจนร้อนมือ
ซ่านเป้ยกลัวมากว่าตัวเองจะเจอแก๊งหลอกลวง แต่ร่างกายกลับซื่อตรงต่อเงิน รีบสวมอุปกรณ์เชื่อมสมองแล้วล็อกอินเข้าเกมในพริบตา
และบอสสุดแปลกคนนั้นก็ราวกับมองเห็น ส่งข้อมูลลงทะเบียนมาให้ในวินาทีที่เขาล็อกอินพอดี
เขาได้เห็นชื่อของบอสคนนั้น
หมีเซี่ยวไป๋
*
ขั้นตอนสร้างไอดีราบรื่นดี มีแค่ไปติดตรงขั้นเลือกเทพนี่แหละ
ระบบสัมผัสของเกมเสมือนจริงนี้ทำได้สุดทาง จำลองความรู้สึกได้ครบร้อยเปอร์เซ็นต์ ตอนน้ำฝนหยดจากช่องแสงลงไปในคอเสื้อ ซ่านเป้ยถึงกับสะดุ้งจนขนลุกซู่
ไม่ต่างจากโลกจริงเลยสักนิด
ซ่านเป้ยกำโทรศัพท์สีสะดุดตาที่เกมแจกให้ หลังส่งข้อความ “บอสจะเลือกใครครับ” ไปแล้ว ก็หามุมที่ฝนไม่รั่วหลบอยู่ นั่งรอบอสตอบกลับเงียบๆ
เวลานี้ยังไม่ได้เข้าสู่แผนที่เกมอย่างเป็นทางการ ตัวโทรศัพท์จึงยังสามารถเชื่อมต่อกับเว็บบอร์ดภายในเกมได้
สัญญาณเต็มขีด ตามหลักแล้วน่าจะได้คำตอบเร็ว
แต่ข้อความที่เขาส่งไปกลับหมุนติ้วอยู่หลายรอบ แล้วจู่ๆ ก็มีเครื่องหมายตกใจสีแดงโผล่ขึ้นมาข้างหน้า
แจ้งเตือนว่า 【Error: ไม่มีผู้ติดต่อรายนี้】
ซ่านเป้ย: “?”
บรรยากาศเกมสมจริงเกินไปแล้ว
หน้าจอมือใหม่เงียบเหมือนบ้านผีสิง เสียงฝนหยดติ๋งไม่หยุด รูปปั้นหินตะคุ่มๆ ก้มมองเขาอยู่ในความเงียบสงัด...
อย่ามาเล่นแบบนี้สิ...
ซ่านเป้ยหดตัวเข้ามุมกำแพง เล็งรูปโปรไฟล์สีขาวนั้นแล้วรัวข้อความไม่ยั้ง
ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: บอสยังอยู่ไหมครับ
ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: บอสจะเลือกใครครับ
ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: บอสครับขอร้องล่ะ ตอบสักคำเถอะ ผมกลัวแล้วนะ
ข้อความทั้งสามหมุนติ้วอยู่หลายวินาที แล้วก็เด้งเครื่องหมายตกใจสีแดงขึ้นมาสามอัน
ยังขึ้นข้อความหลอนๆ เหมือนเดิมว่า 【Error: ไม่มีผู้ติดต่อรายนี้】
ซ่านเป้ย: “...”
ติดต่อไม่ได้หลายรอบเข้า ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งกลัว
ไม่สนแล้วว่าจะเสียมารยาทไหม เขาแตะรูปโปรไฟล์สีขาวนั้นแล้วกด “โทรด้วยเสียง” ไปเลย
เสียงซ่าในโทรศัพท์สมจริงมาก
แต่สัญญาณมีปัญหา ขาดๆ หายๆ มีเสียงแปลกๆ แทรกเป็นพักๆ แถมยังมีเสียงอัตโนมัติพูดซ้ำไปมาว่า “กำลังโอนสาย 1128”
“กำลังโอนสาย 2700”
“กำลังโอนสาย 184”
“กำลังโอนสาย 03”
“กำลังโอนสาย 1019”
โอนสายวนไปวนมาจนซ่านเป้ยแทบจะตายไปแล้วนิดหนึ่ง
ตอนที่เขากำลังจะกดวางสายแล้วบังคับออกจากเกม เสียงโอนสายหลอนๆ นั่นก็เงียบลงทันที
หลังเสียง “ตู๊ด” ดังขึ้นหนึ่งที สายก็ติด
คนปลายสาย “ฮัลโหล” มาคำหนึ่ง เสียงนั้นลอยเข้ามาในห้องพร้อมสายลมนอกช่องแสง “คุณคือ?”
ถ้าเสียงคนแบ่งชนชั้นได้ บอสคนนี้ต้องหล่อมากแน่ๆ แถมยังเป็นความหล่อแบบมั่นใจโดดเด่น
แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร ไม่ได้ทำให้บรรยากาศผีๆ ในห้องลดลงเลยสักนิด
เพราะพฤติกรรมพิลึกๆ ของตัวบอสเองน่ากลัวกว่าผีเสียอีก
ซ่านเป้ยยังขดตัวอยู่ตรงมุม “บอสครับ ผมคือคนรับจ้างที่บอสจ้างไง ในสายน่าจะขึ้นรูปโปรไฟล์เว็บบอร์ดนะครับ”
ปลายสาย “อ๋อ” ออกมาคำหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่เคยสนใจรูปโปรไฟล์ของใคร
แต่นั่นไม่สำคัญ ซ่านเป้ยไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว จึงเข้าประเด็นทันที “บอสครับ ตอนนี้ผมอยู่ขั้นเลือกเทพ เลือกเสร็จก็สร้างไอดีเสร็จแล้ว บอสจะเลือกองค์ไหนครับ”
เขากวาดตามองรูปเคารพที่เรียงเป็นแถว เป็นครั้งแรกที่กล้ามองดูอย่างละเอียด
รูปเคารพมีทั้งหมดสิบสององค์ ตอนนี้มีแค่หกองค์ที่ครบสมบูรณ์ อีกหกองค์ที่เหลือแตกหักเสียหายมากน้อยต่างกัน ป้ายชื่อเทพว่างเปล่า เชิงเทียนก็หัก ถ้าเดินเข้าใกล้จะขึ้นข้อความว่า 【เทพผีไม่อาจบูชาได้】
“บอสครับ หน้าต่างระบบบอกว่าเทพแบ่งเป็นสองแบบ เทพมนุษย์หกองค์ เทพผีหกองค์ ช่วงมือใหม่เลือกได้แค่เทพมนุษย์ มีนางลู่ เทพสงคราม...” ซ่านเป้ยถือเทียนเดินเข้าไป ตั้งใจจะไล่ชื่อให้ฟังทีละองค์
แต่กลับถูกบอสพูดตัดบท “อวี๋ชิง”
ซ่านเป้ยตามไม่ทัน “หา?”
คนปลายสายดูเหมือนจะมีเสียงหัวเราะกวนๆ ติดอยู่ในน้ำเสียงโดยกำเนิด เขาพูดชื่อนั้นซ้ำอีกครั้ง “อวี๋ชิง”
ซ่านเป้ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกเชื่อมโยงออก “อ๋อ บอสหมายถึงหนังวาดเหรอครับ”
“เขานั่นแหละ”
ตอนนั้นซ่านเป้ยเพิ่งดูรูปเคารพที่สมบูรณ์ครบทั้ง 6 องค์ ซึ่งไม่มีหนังวาดอยู่ด้วย “เอ่อ... บอสครับ หนังวาดเป็นเทพผี ตอนนี้ยังบูชาไม่ได้ อาจจะต้องรอเนื้อเรื่องโลกเปิด หรือรอเลเวลสูงกว่านี้หน่อยมั้งครับ”
ปากพูดไปอย่างนั้น แต่มือกลับอยู่ไม่สุข ยกเทียนขึ้นลองจุดเชิงเทียนหักๆ พวกนั้นดู
วินาทีต่อมา เขาก็ได้รู้ซึ้งถึงผลของความมือบอน
ตรงหน้าเขาจู่ๆ ก็มีตัวอักษรสีฟ้าอ่อนเด้งขึ้นมาแถวหนึ่ง
【รหัสข้อผิดพลาด: 00986716】
【กำลังวิเคราะห์...】
【กำลังรีเซ็ต...】
【กำลังล็อกอินตัวละครใหม่อีกครั้ง】
เสียง “ตู๊ดๆ” ดังสองทีแล้วสายก็ตัด ความเงียบสงัดกับความมืดครอบลงมาในพริบตา
ซ่านเป้ย “...”
สองวินาทีต่อมา ห้องวังเวงหลังนั้นก็กลับมาปรากฏตรงหน้าเขาอีกครั้ง
แสงจันทร์สีฟ้าเย็นยังคงส่องลงมาจากช่องแสง น้ำฝนก็ยังไหลรินตามรูปปั้นหินเหมือนเดิม
ต่างกันแค่อย่างเดียว เทพที่บูชาได้กลับเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งองค์
ซ่านเป้ยชูเทียนขึ้นสูง เห็นรูปเคารพขนาดมหึมาสูงราวตึกสองชั้นองค์นั้นเปลี่ยนจากแตกหักกลับมาสมบูรณ์
บนเก้าอี้เท้าแขนพนักพิงสูง เทพองค์นั้นเท้าคาง หลุบตามองโลกเล็กๆ ตรงหน้า
บนไหล่เขามีลูกแมวโครงกระดูกยืนอยู่ตัวหนึ่ง มือขวาที่วางบนเก้าอี้เปลือยอยู่ใต้แสงจันทร์เย็นเยียบ ไม่มีเนื้อหนัง มีเพียงกระดูกขาวซีด
ที่ปลายกระดูกนิ้วอันเรียวยาวนั้น มีผีเสื้อสีครามปีกบางเกาะอยู่ตัวหนึ่ง
หน้าเก้าอี้มีป้ายศิลาแผ่นหนึ่ง สลักไว้สองคำ
หนังวาด
ซ่านเป้ย “...”
นี่บั๊กเหรอ
แล้วเลือกได้ไหมเนี่ย
เขาขยับเข้าไปใกล้เชิงเทียนอีกครั้ง แล้วลองใช้เทียนในมือจุดดู
เชิงเทียนลุกสว่างขึ้นทันที
แผงข้อมูลเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขา ยังคงเป็นตัวหนังสือเรืองแสงสีฟ้า
【ยินดีด้วย คุณได้เลือกเทพที่จะบูชาแล้ว นับแต่นี้คุณได้ก้าวเข้าสู่การเวียนว่ายรอบนี้】
จำนวนรอบการเวียนว่าย: 1
ประเภทการเวียนว่าย: มนุษย์
ทรัพย์สินเริ่มต้น: -470000
เทพที่บูชา: หนังวาด
ประเภทเทพ: เทพผี ดูแลด้านหายนะ
สายสัมพันธ์กับเทพ: ยังไม่ปลดล็อก
ตำนานของเทพ: ยังไม่ปลดล็อก
ค่าความชอบ: เทพองค์นี้ไม่สามารถเพิ่มค่าความชอบได้
พลังแห่งพร: ไม่มี
【คุณยากจนข้นแค้น หนี้สินท่วมตัว ได้พบปาฏิหาริย์ในยามตกต่ำที่สุด และต้องมอบความภักดีอย่างสุดใจให้แก่เทพองค์นั้น เทพที่คุณเลือกแทบไม่มีใครบูชา เขาไม่ถนัดประทานพร ถนัดแต่การเข่นฆ่า แต่ไม่เป็นไร บางทีคุณอาจต้องการสิ่งนั้นก็ได้ เพราะอย่างไรเสีย ทุกสิ่งล้วนมีโชคชะตานำทาง】
ซ่านเป้ย “...”
ความจริงแผงข้อมูลมีหลายหน้า หน้าหลังๆ ยังมีข้อมูลละเอียดกว่านี้อีก
แต่เขาไม่มีกะจิตกะใจจะดูเลย เอาแต่จ้องบรรทัด “ทรัพย์สินเริ่มต้น” ซ้ำไปซ้ำมา
เขาจบเห่แล้ว
ดูเหมือนเขาจะสุ่มได้จุดเริ่มต้นแบบนรกแตกให้บอสเข้าแล้ว
แบบนี้จะไปอธิบายยังไงดีล่ะ
ลบไอดีสร้างใหม่ตอนนี้ยังทันไหม
ซ่านเป้ยหยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้ง กดรูปโปรไฟล์สีขาวนั้นแล้วพิมพ์ไปว่า บอสครับ ผมแนะนำให้ลบไอดีนี้แล้วสร้างใหม่ ไม่งั้นช่วงแรกน่าจะเล่นลำบากมาก วางใจได้ครับ ไม่เสียเวลาบอสมากหรอก ตอนนี้ผมคล่องขั้นตอนแล้ว ขอเวลาผมห้า...
ยังไม่ทันพิมพ์คำว่า “นาที” เสร็จ รูปโปรไฟล์สีขาวนั้นก็กระพริบขึ้นมา
อีกฝ่ายส่งข้อความมาราวกับกะจังหวะไว้ สร้างเสร็จแล้ว? ขอบคุณนะ งั้นผมล็อกอินแล้ว
ซ่านเป้ย “?”
เดี๋ยวก่อน!
เขาลบข้อความที่พิมพ์ไปเกินครึ่งทิ้งในวินาทีเดียว นิ้วรัวพิมพ์ไม่หยุด
ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: บอสรอผมออกจากระบบก่อนครับ!!!
ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: เกมเพิ่งเปิดแบบนี้น่าจะบั๊กเต็มไปหมด ล็อกอินชนไอดีกันเดี๋ยวระบบรวนนะครับ!
เขาส่งเสร็จก็กำลังจะออกจากระบบ แต่บอสคนนั้นเร็วเกินไปจริงๆ
ตรงหน้าซ่านเป้ยมืดลงทันที
กลางจอดำมีตัวอักษรแถวหนึ่งเด้งขึ้นมา 【รหัสข้อผิดพลาด 222999 บัญชีของคุณถูกล็อกอินจากที่อื่น ที่อยู่ IP: ?????】
ซ่านเป้ยเพิ่งถูกเตะหลุดจากระบบ หน้าจอครอบของอุปกรณ์เชื่อมสมองก็เริ่มขึ้นตัวอักษรมั่วไปหมด
เขาไม่วางใจจริงๆ เลยล็อกอินไอดีตัวเอง แล้วรีบเข้าไปดูเว็บบอร์ดในเกม “เกาะกุหลาบ”
เป็นอย่างที่คิด ในเว็บบอร์ดมีกระทู้เป็นร้อย เต็มไปด้วยดอกจันที่ส่งไปทักทายฝ่ายเทคนิค กดเข้าไปกระทู้ไหนก็บ่นเรื่องล็อกอินชนแล้วเจอบั๊ก
กระทู้ที่ลอยอยู่บนสุดเล่าว่า ตัวเองช่วยเพื่อนทำเควสต์มือใหม่ แล้วเผลอล็อกอินชน ผลคือเจอบั๊กเต็มหน้า ถึงขั้นล็อกอินเข้าไอดีคนอื่นไปเลย
ในคอมเมนต์เกือบพันข้อความข้างล่าง มีอย่างน้อยหนึ่งในสี่ที่เจอแบบเดียวกัน
ซวยแล้ว
ซ่านเป้ยคิดในใจ
ไม่รู้ว่าบอสคนนั้นจะเจอแบบนี้ไหม ถ้าเจอขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าจะล็อกอินผิดเข้าไปในไอดีของใคร...
*
หนึ่งวันต่อมา
เขตหวั่งชวนของเมืองเกาะชักสัญญาณเตือนพายุขึ้นแล้ว
ผู้คนบนสะพานเดินรีบเร่ง ห่อตัวในเสื้อกันฝนแล้วหลบเข้าใต้ตึกแถวริมถนน
บนชั้นสูงสุดของอพาร์ตเมนต์หรูที่สูงที่สุดในเมือง อวี๋ชิงยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาราวกับพายุกำลังจะมา แม้แต่โครงกระดูกน้อยที่ปกติซุกซนก็ยังแนบตัวกับขอบโต๊ะ ไม่กล้าขยับ
ลุงหยวนพ่อบ้านชะโงกหน้าเข้ามาสำรวจอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเคาะประตูเดินเข้ามาถามเสียงเครียด “คุณชายอารมณ์ไม่ดีเหรอครับ”
อวี๋ชิงไม่เงยหน้า “ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ลุงอยู่ที่นี่ตลอด ไม่ได้ออกไปไหนเลย?”
ลุงหยวนรีบตอบ “แน่นอนครับแน่นอน คุณชายออกไปทำธุระ ผมจะทิ้งที่นี่ไว้ให้ว่างได้ยังไงครับ”
อวี๋ชิง “ไม่มีใครมาเลยเหรอ”
ลุงหยวนส่ายหน้าดิก “ไม่มีครับไม่มี คุณชายไม่อยู่ ใครมาผมก็ไม่เปิดประตูทั้งนั้น อีกอย่างเมื่อคืนก็ไม่มีใครมาเลยครับ”
อวี๋ชิง “แล้วห้องนอนล่ะ นอกจากฉัน มีใครเข้ามาอีกไหม”
ลุงหยวน “?”
คุณพระช่วย ใครจะกล้า
ลุงหยวนส่ายหน้าจนคอแทบหลุด “ไม่มีครับไม่มี ห้องนอนแบบนี้ ถ้าคุณชายไม่อนุญาต ใครก็ไม่เข้ามาทั้งนั้นครับ”
พอพูดจบ เขาก็เห็นว่าหน้าของอวี๋ชิงยิ่งบึ้งหนักกว่าเดิม
ลุงหยวน “...ปะ-เป็นอะไรไปครับ”
อวี๋ชิง “ถ้าตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ไม่มีใครเข้าห้องนอนเลยนอกจากฉัน แล้วของแบบนี้มาโผล่อยู่บนโต๊ะได้ยังไง”
เขาพูดพลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ
ลุงหยวนก้มลงมอง ก็เห็นว่าบนโต๊ะกว้างมีกระดาษแผ่นหนึ่งถูกปากกาหมึกซึมทับไว้
ปากกาเป็นด้ามที่ใครก็ไม่กล้าแตะ กระดาษก็เป็นแผ่นที่ใครก็ไม่กล้าแตะ
แต่ตอนนี้บนกระดาษแผ่นนั้นกลับมีลายมือที่ไม่ใช่ของอวี๋ชิงเลย ตวัดเขียนไว้อย่างพลิ้วไหวว่า
ยินดีมากที่ได้เจอคุณ ถึงจะเป็นในกระจกก็ตาม
กำลังโหลดความเห็น...