“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 3 พับกระดาษ
ซวยแล้ว เจอพวกโรคจิตเข้าให้แล้ว
ลุงหยวนคิดในใจ
เขามองโน้ตอย่างหวาดหวั่น “คุณชายครับ โน้ตนี่หมายความว่าคนคนนี้มาแบบไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็น แล้ว...”
“เข้าสิงร่างฉัน?” อวี๋ชิงพูดต่อประโยคที่ลุงหยวนไม่กล้าพูดให้จบ
ลุงหยวนแทบไม่กล้าฟังด้วยซ้ำ รีบโบกมือรัว “เป็นไปไม่ได้ครับ เป็นไปไม่ได้ จะเป็นไปได้ยังไง”
ใครๆ ก็รู้ว่าบนเกาะกุหลาบ ไม่ว่าจะเป็นเทพมนุษย์หรือเทพผี คนเป็นหรือคนตาย ขอแค่ไม่ได้เสียสติ ก็ไม่มีใครมาหาเรื่องอวี๋ชิงโดยไม่มีเหตุผล
ก็พ่อคุณทูนหัวคนนี้เป็นเทพสังหารตัวจริงนี่นา
ลุงหยวนนิ่งไปสองสามวินาที แล้วก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา “จะเป็นไปได้ไหมครับว่า... อืม...”
อวี๋ชิงขมวดคิ้ว “ลุงอืมอะไร”
ลุงหยวนอ้ำอึ้ง “ก็แบบ เอ่อ คุณชายเขียนเองโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่าครับ”
อวี๋ชิง “...”
ใบหน้าเย็นชาราวน้ำแข็งของอวี๋ชิงฉายแววไม่อยากเชื่อขึ้นมาเล็กน้อย “ลุงหาว่าฉันละเมอเหรอ”
ลุงหยวน “ไม่กล้าครับ ไม่กล้า”
อวี๋ชิงหน้านิ่ง “ลุงกล้ามากเลยต่างหาก”
ลุงหยวนซุกมือในแขนเสื้อ ก้มหน้าสำรวมอยู่ครู่หนึ่งแล้วว่า “งั้นคงเป็นคนที่ฉวยช่องโหว่ตอนผมเผลอครับ”
อวี๋ชิงปรายตามองเขา “ว่ามา”
ลุงหยวนนึกย้อนครู่หนึ่งแล้ววิเคราะห์ “ผมว่าเมื่อคืนตอนคุณชายไม่อยู่ คงมีใครหาทางเล็ดลอดผ่านผมเข้าไปในห้องนอน เพื่อลองเชิงหรือดูความเป็นไปของคุณชายครับ”
“แต่เห็นได้ชัดว่าผมเองก็ไม่ใช่ย่อย” ลุงหยวนเว้นไปนิดหนึ่งแล้วพูดต่อ “ฉะนั้นคนที่ทำแบบนี้ได้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ น่าจะเป็น... เพื่อนร่วมงานสักองค์ของคุณชายครับ”
เมืองเกาะมีธรรมเนียมอยู่ข้อหนึ่ง เวลาผู้คนพูดถึงเทพเหล่านั้นโดยไม่ได้มีเรื่องจะขอ จะไม่เอ่ยนามตรงๆ กันไม่ให้คำพูดถูกได้ยินเข้า ลุงหยวนจึงเอ่ยถึงอู๋ฉาง นางลู่ หรือเทพสงครามไม่ได้ ทำได้แค่เรียกรวมๆ ว่า “เพื่อนร่วมงาน”
ถึงปากจะเรียกว่า “เพื่อนร่วมงาน” แต่ความจริงเทพเหล่านี้ไม่ได้กลมเกลียวกันเลย
เพราะพวกเขาสามารถกลืนกินกันเองได้
ถ้าใครกลืนกิน “เพื่อนร่วมงาน” องค์ไหนไป ก็จะได้พลังเทพขององค์นั้นมาครอง
ทั้งความสามารถในการพรางตัวและพลังสังหารของหนังวาด ล้วนเป็นสิ่งที่หลายคนทั้งเกรงกลัวที่สุดและอยากได้ที่สุด
ข้อวิเคราะห์ของลุงหยวนฟังเผินๆ ก็ไม่มีอะไรผิด
แต่อวี๋ชิงกลับเย้ยเสียงเบา “ถ้าพวกนั้นอยากได้จริง ไม่จำเป็นต้องมาลองเชิงหรือยั่วฉันก่อนหรอก แค่รอให้ฉันดับสูญไปเองก็จบ”
เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดอีก “ยังไงก็อีกไม่นานแล้ว”
ลุงหยวนได้ยินก็ชะงัก อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็เถียงไม่ได้
หลายปีมานี้ เมืองเกาะเต็มไปด้วยเภทภัย ภูตผีปีศาจอาละวาดไปทั่ว ทุกหนแห่งมีแต่ความโสมม
ผู้คนกลัวการอยู่ลำพัง อยากรวมกลุ่มกันให้ปลอดภัย แต่ขาดเหตุผลที่จะรวมตัว จึงเริ่มตั้งป้ายศิลาสร้างศาลเจ้า
เทพเหล่านี้จึงเกิดขึ้นมาด้วยเหตุนี้
พวกเขาเกิดจากผู้ศรัทธา ยิ่งผู้ศรัทธามากพลังเทพก็ยิ่งแกร่ง และแน่นอนว่าเมื่อไม่มีใครบูชาก็จะดับสูญไปในที่สุด
อวี๋ชิงคือเทพผีที่ใกล้จะดับสูญแล้วองค์หนึ่ง
เรื่องนี้ทั้งเขาและลุงหยวนรู้ดี
พูดมาถึงตรงนี้ อวี๋ชิงก็รู้สึกรำคาญขึ้นมา
เขาขี้เกียจสืบแล้วว่าใครเป็นคนทิ้งโน้ตไว้ เพราะยังมีธุระสุดท้ายที่ต้องไปทำให้เสร็จ
อวี๋ชิงดีดนิ้ว เจ้าเหมียวโครงกระดูกที่แนบอยู่ข้างโต๊ะกระดกกระดูกหางจิ๋วๆ ขึ้นดัง “ฟึ่บ” แล้วกระโดดขึ้นไปบนไหล่เขา
ลุงหยวนถาม “คุณชายจะไปที่ตึกเช่าราคาถูกนั่นเหรอครับ”
อวี๋ชิง “ไปเอาหนังไปคืน”
“ให้ผมไปด้วยไหมครับ”
“ตามใจลุง”
ลุงหยวนเดินออกไปได้สองสามเมตรแล้ว แต่ไม่เห็นอวี๋ชิงขยับ
เขาหันกลับไปดู ก็พบว่าคุณชายบ้านตนหยุดเท้าก่อนออกไป จ้องโน้ตแผ่นนั้นอยู่ คิ้วขมวดมุ่น
ลุงหยวน “มีอะไรเหรอครับ”
อวี๋ชิงพูดเสียงเย็น “กระดาษแผ่นเบ้อเริ่ม เส้นบรรทัดก็ชัดแจ๋ว เขียนตรงๆ มันจะตายหรือไง ต้องเขียนเอียงด้วย?”
ลุงหยวน “...”
ใครสู้เก่งคนนั้นก็ถูกเสมอแหละ
ลุงหยวนรีบผสมโรงทันที “ใช่ครับใช่ โอหังเกินไปแล้ว เดี๋ยวผมฉีกทิ้งเลย!”
ลุงหยวนรู้นิสัยของอวี๋ชิงดี ของไม่รู้ที่มาแบบนี้เขารังเกียจจนไม่อยากแตะ ถ้าชี้นิ้วสั่งคนอื่นได้ก็ไม่มีวันลงมือเอง
แต่ตอนฆ่าคน ต่อให้สมองกระจายก็ไม่เห็นคุณชายจะยั้งมือเลยนะ
ลุงหยวนแอบบ่นในใจ
เขาเตรียมจะฉีกกระดาษแทนฝ่าบาทเหมือนทุกที แต่อวี๋ชิงไม่รอเลยสักวินาที ลงมือฉีกเองเรียบร้อย แล้วยังยื่นเศษกระดาษที่ฉีกจนละเอียดให้โครงกระดูกน้อย ถามว่า “กินไหม”
เจ้าเหมียวโครงกระดูก “?”
ผีบ้าทารุณแมว!
ลุงหยวนรีบยื่นสองมือไปรับเศษกระดาษมาทิ้งลงถังขยะ
*
ตึกเช่าราคาถูกในเขตเมืองล่างกำลังมีฝนรั่ว
ตอนพวกเขามาถึงห้อง 1716 ทางเดินเก่าโทรมเปียกชื้นไปทั้งแถบ ไฟกะพริบดังซี่ๆ เหมือนสายหลวม แถบกั้นที่ขึ้นราห้อยระพื้น
อวี๋ชิงยกมือผลัก ประตูก็เปิดออกเสียงดัง “เอี๊ยด”
ในห้องเคยมีคนตาย แถมยังปิดอบไว้หลายวัน กลิ่นจึงไม่ค่อยน่าอภิรมย์
อวี๋ชิงใช้มือข้างหนึ่งปิดจมูก อีกทางก็สั่งลุงหยวนด้วยคำที่สั้นที่สุด
“กะละมัง”
“เสื้อผ้า”
“เอาไป”
ลุงหยวนจึงค้นเจอกะละมังเหล็กใบหนึ่งในห้อง หาเสื้อผ้าสะอาดของเจ้าของเดิมมาหนึ่งชุด แล้วรับหนังที่ห่อด้วยผ้าป่านสีขาวมาจากมือใครบางคน วางลงในกะละมังอย่างดี
ภาพนั้นสยองแบบเงียบๆ แต่สำหรับอวี๋ชิงกลับเป็นเรื่องที่ทำจนชิน
เขาหยิบไฟแช็กชุบทองขนาดเท่าแหวนออกมา ดีดให้ติดไฟแล้วโยนลงไปในกะละมังเหล็กที่มีทั้งเสื้อผ้าและหนัง
ไฟลุก “พรึ่บ”
เปลวไฟสีแดงฉานพุ่งขึ้นสูงในพริบตา เงาผีร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นตามควันที่ลอยวน
ถ้าเหอเถาเด็กขี้ขลาดจากร้านบะหมี่เดินผ่านมาตอนนี้ คงจำได้ตั้งแต่แวบแรก เงาผีนั้นผอมจนเห็นกระดูก สวมเสื้อยืดสีซีดคอย้วย ใต้ตาคล้ำเป็นวงใหญ่ คือเพื่อนบ้านที่ถูกฆ่าตายคนนั้นเอง
ในสมุดผู้ศรัทธาของอวี๋ชิงมีข้อมูลของเขาอยู่ ชายคนนี้ชื่อเฉินซวง
เป็นชื่อที่ฟังดูอ่อนโยนอยู่หน่อย
ตอนตายเขาถูกย่ำยีจนสภาพทั้งน่าสงสารทั้งสกปรก พอตอนนี้เผาทั้งหนังทั้งเสื้อผ้าไปในกะละมังเดียวจนกลายเป็นเงาผี กลับดูสะอาดขึ้นเสียอีก
เฉินซวงก้มมองร่างที่เหมือนควันของตัวเองแล้วถามอย่างงงงวย “ทำไมผมถึงกลายเป็นแบบนี้”
ลุงหยวนปลอบ “กลายเป็นผีแล้วครับ ถ้าไม่ส่งวิญญาณก็จะเป็นแบบนี้ไปตลอด”
เฉินซวง “...”
เขาตกใจอย่างเห็นได้ชัด รีบหันไปมองอวี๋ชิง “งะ-งั้น คุณช่วยส่งวิญญาณผมหน่อยได้ไหมครับ”
อวี๋ชิง “...”
อวี๋ชิง “ฉันทำไม่เป็น”
เฉินซวง “อ้าว”
ลุงหยวนรับหน้าที่โฆษกอธิบายแทน “ตอนคุณบูชาเขาก็น่าจะเคยได้ยินนะครับ หนังวาดดูแลแค่การเข่นฆ่า เรื่องอื่นไม่ยุ่ง”
เฉินซวง “รู้ครับ”
แต่ก็ไม่คิดว่าจะไม่ยุ่งเลยจริงๆ นี่นา
ผีมือใหม่ป้ายแดงทำท่าจะร้องไห้ “แล้วผมจะทำยังไงดีครับ”
ลุงหยวน “ว่างๆ ก็ไปหาแม่หมอสักคน”
เฉินซวง “ผมไม่รู้จะไปหาที่ไหนนี่ครับ”
อวี๋ชิง “ค่อยๆ หาไป”
เฉินซวง “...”
เห็นเทพผีผู้สูงศักดิ์องค์นั้นหันหลังจะไป เฉินซวงมองพื้นที่ชุ่มไปด้วยคราบเลือดแล้วรีบถาม “ผะ-ผมขอตามพวกคุณไปก่อนได้ไหมครับ ผมไม่อยากอยู่ที่นี่”
คุณหนังวาดผู้เย็นชาไร้หัวใจคิดในใจว่า แกกินเศษกระดาษได้ไหม ซดศพได้ไหม กระดกกระดูกหางเป็นไหม ถ้าไม่ได้สักอย่าง ฉันจะพาแกไปทำไม
เขาไม่ใช่คนใจเย็นนัก กำลังจะปฏิเสธเสียงแข็ง แต่พอหันไปก็เห็นใบหน้าที่ทำท่าจะร้องไห้ของเฉินซวง ส่วนลุงหยวนคงเพราะอายุมาก ก็พลอยน้ำตาคลออยู่ข้างๆ
แม้แต่โครงกระดูกน้อยบนไหล่ก็สั่นระริก ไม่รู้จะเล่นละครอะไรนักหนา
อวี๋ชิง “...”
เขาขมวดคิ้วมองหน้าขาวโพลนของลูกแมวโครงกระดูก “เมื่อก่อนแกไม่ได้เป็นแบบนี้ ไปเรียนมาจากตัวสกปรกที่ไหน”
โครงกระดูกน้อยเอียงคออย่างไม่เข้าใจ แล้วร้อง “เหมียว” ทีหนึ่ง
อวี๋ชิงมองเฉินซวงแล้วพูดเพิ่มอีกประโยค “ตัวฉันเองยังเหลืออีกไม่กี่วัน แกตามไปจะมีความหมายอะไร ไปหาแม่หมอซะ”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินไปทันที
เฉินซวงชะงัก มองร่างสูงโปร่งงดงามของเทพผีองค์นั้นหายลับไปนอกประตู เหมือนในข่าวลือไม่มีผิด
ข่าวลือว่ากันว่า เทพผีหนังวาดรูปโฉมงดงาม ฆ่าคนไม่กะพริบตา และใต้โครงกระดูกนั้นไม่มีหัวใจ
แต่ลุงหยวนส่ายหน้าแล้วบอกผีมือใหม่ “งั้นคุณก็ดูแลตัวเองนะครับ”
เฉินซวงงงงวย “ทำไมถึงบอกว่าเหลืออีกไม่กี่วัน เหลืออีกไม่กี่วันหมายความว่ายังไงครับ”
ลุงหยวนถอนหายใจแล้วตอบ “คุณคือคนสุดท้ายในเมืองเกาะที่บูชาเขาครับ”
เทพทุกองค์ในเมืองเกาะมีสมุดผู้ศรัทธาคนละเล่ม ผู้ศรัทธาในสมุดเคยขอพรไว้มากมาย ทุกครั้งที่เทพช่วยให้คำขอของคนเป็นสำเร็จ พลังศรัทธาก็จะแกร่งขึ้นอีกนิด ผู้ศรัทธาก็จะเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ยิ่งขยายก็ยิ่งมาก
แต่อวี๋ชิงไม่เหมือนกัน
สมุดผู้ศรัทธาของเขามีชื่ออยู่ไม่กี่คนมาตลอด แทบมีแต่ลดไม่เคยเพิ่ม
เฉินซวงคือคนสุดท้าย และตอนที่เขาขอพรนั้นเขากำลังจะตาย จึงนับไม่ได้ว่าเป็นคนเป็น
ดังนั้นพออวี๋ชิงฆ่าฆาตกรทั้งสองให้จนสมความปรารถนา สมุดผู้ศรัทธาของเขาก็ไม่มีคนใหม่เพิ่ม ชื่อสุดท้ายจึงหายไปด้วย
หากไม่มีผู้ศรัทธา เทพองค์นี้ก็จะดับสูญตามไปด้วย
ศาลเจ้าจะผุพังถล่มลง รูปเคารพจะถูกลมฝนกัดกร่อนจนเสียหาย
กระบวนการดับสูญทั้งหมดใช้เวลาแค่สองวัน
*
ผลจากการดับสูญทำให้อวี๋ชิงง่วงมาก เขากำชับลุงหยวนไปประโยคหนึ่งว่า “ลุงจะอยู่หรือไปก็ตามใจ แต่อย่าเข้าห้องนอน” แล้วก็หลับไป
ในห้วงหลับ เขายังรู้สึกเบื่อหน่ายจนสลัดไม่หลุด
ทุกสิ่งจืดชืดไร้ความหมาย
ว่ากันว่าเทพไม่ฝัน แต่ในห้วงหลับเขายังรับรู้สิ่งต่างๆ ได้
เขารับรู้ได้ถึงการดับสูญ ศาลเจ้าผุพังเอนจวนจะล้มอยู่ท่ามกลางฝนที่ตกไม่หยุดตลอดปีของเมืองเกาะ รอยร้าวใหญ่เลื้อยไต่ขึ้นไปตามรูปเคารพ ไปจนถึงเสียงเศษหินร่วงกราว
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ระหว่างการดับสูญนั้น เขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งพูดขึ้นมา “ไม่คิดจะตื่นแล้วเหรอ”
เสียงนั้นก็... อืม ไม่ถือว่าฟังไม่ได้
เหมือนสายลมที่พัดลอดรอยแยกของรูปเคารพท่ามกลางฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย
ดูเหมือนจะดังมาจากในร่างของเขา แต่ไม่ใช่เสียงของเขาเอง
...?
ในวินาทีที่ตระหนักถึงเรื่องนี้ อวี๋ชิงก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
เขาตื่นนอนทีไรอารมณ์ไม่ดีทุกที หน้าบึ้งเต็มที่ แต่พอลืมตาขึ้นความง่วงก็หายเกลี้ยง
เพราะเขาเห็นว่าข้างหมอนของตัวเองมีกองกระดาษสุมอยู่เต็มไปหมด
ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือกระดาษพับ
ราวกับมีใครเบื่อจนไม่มีอะไรทำ ดึงกระดาษโรยทองออกมาทีละแผ่นๆ พับเป็นรูปต่างๆ ทั้งกระต่าย แมว หมา นก ปลา หรือแม้แต่ต้นสนกับดอกกุหลาบ
กระดาษไม่หนานัก มองเห็นลางๆ ว่าข้างในมีตัวหนังสือ
อวี๋ชิงนึกถึงโน้ตที่ถูกฉีกเมื่อวานซืน ในหัวพลันมีลางร้ายแรงขึ้นมา
เขาลุกขึ้นนั่งหน้านิ่ง แกะของรกๆ พวกนั้นออก แล้วก็พบว่าข้างในมีตัวหนังสือจริงๆ
ทุกแผ่นเป็นลายมือหวัดๆ ที่คุ้นตา เขียนตามใจชอบ ไม่สนเส้นบรรทัดเลย ต้องเขียนเอียงให้ได้!
แต่ที่น่าโมโหยิ่งกว่าคือเนื้อหาข้างใน
^ ^: ผมเห็นโน้ตที่คุณโยนลงถังขยะแล้วนะ ฉีกซะละเอียดเชียว
^ ^: คุณดูไม่พอใจมาก ถ้าเป็นเพราะผม ผมก็ขอโทษด้วย
^ ^: คุณอาจไม่อยากเชื่อ แต่ในฐานะสุภาพบุรุษ ผมก็ยังอยากบอกให้รู้ไว้ ว่าผมเผลอยืมร่างคุณไปใช้นิดหน่อย
^ ^: เผลอจริงๆ นะ
^ ^: แต่ผมยืมได้แค่แป๊บเดียวทุกที แถมยังออกจากห้องนี้ไม่ได้เลย ไม่ว่าผมจะเดินไปมุมไหน พอได้ยืมร่างอีกทีก็ยังอยู่บนเตียงเหมือนเดิม เพื่อนหน้าสวย คุณโดนเตียงผนึกไว้เหรอ
^ ^: ลูกแมวโครงกระดูกของคุณน่ารักดีนะ ยอมเล่นกับผมอยู่พักหนึ่ง แค่ชอบขู่ฟ่อไปหน่อย น่าเสียดายที่มันพูดไม่ได้ ไม่งั้นคงฝากมันทักทายคุณแทนผมไปแล้ว
^ ^: ปกติผมไม่ค่อยเขียนอะไรยาวขนาดนี้ให้ใครหรอก หวังว่าจะช่วยให้คุณหายเคืองได้บ้าง
“...”
อวี๋ชิงยิ่งอ่านก็ยิ่งไม่สบอารมณ์
เขากำลังจะปัดของสกปรกพวกนี้ทิ้งลงจากเตียง หางตากลับเหลือบเห็นว่ากลางฝ่ามือซ้ายของตัวเองก็มีตัวหนังสือด้วย!!!
เขาแบมือดูอย่างไม่อยากเชื่อ เห็นลายมืออวดดีของไอ้เวรนั่นยอมเรียบร้อยลงบ้าง พอนับว่าเขียนเป็นระเบียบ แต่เนื้อหายังน่ารำคาญเหมือนเดิม
^ ^: ผมกลัวว่าโน้ตพวกนั้นจะโดนแบบเดียวกับครั้งก่อน แล้วคุณก็ยังไม่เชื่อว่าผมมีตัวตน เลยต้องขอยืมมือคุณหน่อยอย่างเสียมารยาท เป็นไง สนใจผมหน่อยสิ
ให้ตายสิ ข้างล่างมันยังกล้าเติม ps ตัวจิ๋วมาอีกบรรทัด
ps: แนะนำด้วยความหวังดีให้ลองดูกระจกสักหน่อย
อวี๋ชิง “...”
เขามั่นใจแล้ว ว่าเขาเจอโรคจิตเข้าให้แล้ว
โรคจิตที่เอาร่างกายของเขามาเป็นกระดาษ
เขาเดินหน้าทะมึนเข้าห้องแต่งตัวไปยืนหน้ากระจก แล้วแอบโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง อย่างน้อยไอ้เวรนั่นก็ไม่ได้เขียนบนหน้า
วินาทีต่อมาเขาก็หน้าตึง จ้องตัวเองในกระจก พยายามมองทะลุแผ่นแก้วไปให้เห็นแขกแปลกหน้าที่อยู่เบื้องหลัง
เขาถามเสียงต่ำ “นายเป็นใคร”
สิ้นเสียง ใบหน้าในกระจกก็ไหวระริกราวผิวน้ำ
ชั่วพริบตานั้น เขาเหมือนจะเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ในหมอกหนาทึบ ใบหน้าพร่าเลือนมองไม่ออก เห็นแค่โครงร่างสูงโปร่งเฉียบคม
แต่วินาทีต่อมาก็กลับเป็นตัวเขาเองอีก
อวี๋ชิงกำลังจะมองให้ชัด ตรงหน้ากลับดัง “ติ๊ง” แล้วมีหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งใสโผล่ขึ้นมา
บนนั้นมีข้อมูลส่วนตัวเขียนด้วยตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสง
ชื่อผู้เล่น: ^ ^
ชื่อผู้เล่น: หมี**
เลเวลผู้เล่น: 0
ทรัพย์สินเริ่มต้น: -470000
ใต้ข้อความไม่กี่บรรทัดนี้ ยังมีเครื่องหมายตกใจในกรอบสี่เหลี่ยมกะพริบไม่หยุด
อวี๋ชิงมองเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง จะไม่สนไอ้ของที่เด้งดึ๋งอยู่นั่นก็ยากเกินไป เขาจึงยื่นนิ้วไปจิ้มเครื่องหมายตกใจ
ตัวอักษรสีฟ้าแตกกระจายแล้วประกอบใหม่ในพริบตา กลายเป็นประโยคหนึ่ง
【ยินดีด้วย คุณได้รับภารกิจดันเจี้ยนสำหรับมือใหม่แล้ว】
【หากไม่เข้าดันเจี้ยนภายใน 3 นาที จะถือว่าเล่นแบบไม่ร่วมมือ ระงับบัญชี 24 ชั่วโมง】
กำลังโหลดความเห็น...