“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 4 รางวัล
ตัวอักษรสีฟ้าบอกไว้ชัดว่าภายในสามนาที แต่กลับไม่ให้รอเลยสักวินาที
แทบจะในพริบตา อวี๋ชิงก็รู้สึกโลกหมุนคว้าง หน้าจอโฮโลแกรมบานนั้นโผล่มาตรงหน้าอย่างไม่ถามความสมัครใจอีกครั้ง
【ตรวจพบว่าชุดรูปลักษณ์ของผู้เล่นไม่ตรงกับระดับดันเจี้ยน】
【กำลังแก้ไขโดยอัตโนมัติ...】
【แก้ไขเสร็จสิ้น】
【กำลังจับคู่เพื่อนร่วมทีม】
【จับคู่ครบ 5/5 กำลังส่งเข้าดันเจี้ยน Loading...】
รอบตัวมืดลงทันที
พอได้สติ อวี๋ชิงก็มายืนอยู่หน้าตึกเก่าหลังหนึ่งแล้ว บนดาดฟ้าแขวนป้ายใหญ่ว่า โรงแรมบลูเบย์
จริงๆ เขาก็พอจำโรงแรมนี้ได้ มันอยู่ในเขตเมืองล่าง
ตอนไปคืนหนังที่ตึกเช่าราคาถูกคราวก่อน เขาเพิ่งเดินผ่านด้านหลังโรงแรมนี้พอดี
ตอนนั้นลุงหยวนยังชี้ไปที่โรงแรมแล้วพูดว่า “ที่นี่มีคดีฆาตกรรมสามวันดีสี่วันไข้ บางคดีหนังสือพิมพ์กุหลาบรายวันเขียนซะเห็นภาพ ดูแบบนี้ก็จริงแฮะ ไอผีทะลักออกมานอกตึกเลยครับ”
แต่โรงแรมตอนนี้ไม่เหมือนที่เห็นวันนั้น
มันตั้งอยู่ริมทะเลยามดึกราวกับเงาผี ข้างๆ มีแค่ร้านเล็กๆ ไม่กี่ร้านที่มืดสลัวยิ่งกว่า นอกนั้นมืดสนิทไปทุกทิศ ปกคลุมด้วยฝนและหมอกจนมองไม่เห็นสุดขอบ
นี่น่ะเหรอดันเจี้ยนมือใหม่
โรงแรม?
อวี๋ชิงกำลังสงสัย จู่ๆ ก็รู้สึกว่ากระเป๋าหนักขึ้น
เขาล้วงดู พบว่ามีโทรศัพท์เพิ่มมาเครื่องหนึ่ง ตัวเครื่องสีดำด้านเข้ม แต่ขอบเป็นสีชมพูนีออนหนึ่งวง
อวี๋ชิง “...”
เขาทำหน้ารังเกียจ แต่ก็ยังปัดหน้าจอเปิดดู
บนหน้าจอตอนนี้มีแค่รหัสประจำตัวกับแอปแชทหนึ่งแอป
ในรหัสประจำตัวเป็นข้อมูลพื้นฐาน ส่วนแอปแชทแบ่งเป็นสี่หมวด คือแชทโลก ช่องทีม เพื่อน และแจ้งเตือนระบบ
อวี๋ชิงแตะเปิดแชทโลก
ข้างในคนมั่วไปหมด ข้อความเละเทะเลื่อนรัวเร็ว แค่วินาทีเดียวก็รกตาเขาแล้ว
เขาปิดมันทันที แล้วแตะเปิดช่องทีมขึ้นมาแทน
ในนั้นมีรูปโปรไฟล์ห้ารูปเรียงอยู่เงียบๆ ไม่มีข้อความหนวกหูเด้งไปมา
สุดท้ายเขาจึงเปิดแถบเพื่อน และพบว่ามีอยู่แค่คนเดียว
คนนั้นใช้รูปโปรไฟล์ว่างเปล่าสีขาว ข้างๆ คือชื่อที่ทั้งน่ารำคาญทั้งยียวน: ^ ^
“ตามหลอกหลอนไม่เลิก...”
อวี๋ชิงเห็นชื่อนี้ก็โมโหขึ้นมา
เขาจึงกดค้างที่หัวขาวๆ นั่น หมายจะลบเพื่อน
ข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาทันที: คุณไม่สามารถลบตัวเองได้
ห่วยแตก
อวี๋ชิงกดปิดหน้าจอ แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาถูไถข้อเท้า
เขาก้มมอง เป็นลูกแมวขาวขนฟูตัวหนึ่ง เขากำลังจะเชิญให้แมวตัวนี้ออกไปจากขา ก็ได้ยินมันร้อง “เหมียว”
เสียงคุ้นหูมาก เหมือนเจ้าโครงกระดูกน้อยที่เขาเลี้ยงไว้ไม่มีผิด
อวี๋ชิง “...”
เขาเหลือบมองเจ้าตัวเล็กนั้นจากที่สูง “แกขึ้นราเหรอ”
เจ้าเหมียวโครงกระดูกที่มีขนขาวงอกเต็มตัว “?”
อวี๋ชิงนึกถึงหน้าจอโฮโลแกรมตอนถูกส่งมา ที่พูดเรื่องเหลวไหลทำนอง “ชุดรูปลักษณ์ไม่ตรงกับดันเจี้ยน กำลังแก้ไข” คงเป็นกลไกบางอย่างที่สวมเปลือกให้โครงกระดูกน้อยแกล้งทำเป็นแมวธรรมดา
กำลังคิดอยู่ หน้าจอโฮโลแกรมน่ารำคาญนั่นก็โผล่มาอีก
คราวนี้บนหน้าจอยังมีเครื่องหมายตกใจกะพริบไม่หยุด
【ภารกิจแนะนำมือใหม่ 1: ไปที่เคาน์เตอร์โรงแรมข้างหน้าเพื่อเช็กอิน】
ในเมื่อของน่ารำคาญนี่ปิดไม่ได้ แถมยังกะพริบไม่หยุด
อวี๋ชิงจึงหน้าบึ้งเดินไปที่โรงแรมโทรมๆ นั่น
*
ตรงเคาน์เตอร์มีคนกำลังเช็กอินอยู่แล้ว
ดูหน้าแล้วเหมือนนักศึกษา ย้อมผมสั้นสีแดงเพลิง สวมฮู้ดสีดำที่ติดหมุดโลหะเต็มตัว
อวี๋ชิงกลัวว่าเจ้าเงาะลูกนี้จะทิ่มโดนตัว จึงเว้นระยะห่างไว้
ใครจะรู้ว่าเจ้าเงาะตีสนิทเก่ง มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเปิดปากทักเอง “ชุดคุณนี่คอสเป็นหนังวาดในวิดีโอแนะนำตัวละครเหรอ”
หนังวาดตัวจริง “?”
“ชุดเหมือนมากนะ แต่ปั้นหน้าไม่เหมือน” เจ้าเงาะพูดต่อ
พูดบ้าอะไร
อวี๋ชิงหันไปมองกระจกพื้นหลังเคาน์เตอร์ เห็นเงาตัวเองรางๆ เสื้อผ้ายังเป็นสูทดำ ส่วนสูงก็ไม่ได้หด แต่หน้าตาถูกปรับจนไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด
เจ้าเงาะพูดไปสองประโยคไม่มีใครตอบ ก็ยังไม่ยอมแพ้ ถามประโยคที่สาม “คุณชื่ออะไรเหรอ”
เนื่องจากคุณหนังวาดไม่ชอบหน้าใหม่นี้ ไม่อยากบอกชื่อตัวเอง จึงตั้งใจป้ายความผิดให้ไอ้เวรน่ารังเกียจบางคน
เขานึกถึง ^ ^ ที่แสนยียวน เลยตอบส่งๆ ไปว่า “สองเอซ”
เจ้าเงาะ “โอ้โห บังเอิญจัง!”
อวี๋ชิงถามเสียงเย็น “บังเอิญตรงไหน”
เจ้าเงาะ “ผมชื่อสามเค!”
อวี๋ชิง “...”
สามเคหัวเราะฮ่าๆ “ไม่งั้นจะจับคู่มาเป็นทีมเดียวกันได้ไง! อ้อ อีกสามคนมาถึงก่อนผมอีก เช็กอินเสร็จขึ้นห้องไปแล้ว ผมก็เพิ่งเสร็จ ตาคุณแล้ว”
พนักงานต้อนรับเป็นชายวัยกลางคนหน้าบวมนิดๆ เขาเหลือบมองอวี๋ชิงแวบหนึ่ง แล้วหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งตบลงบนเคาน์เตอร์ หัวหนังสือพิมพ์พิมพ์ตัวหนาว่า “หนังสือพิมพ์กุหลาบรายวัน”
อวี๋ชิงคุ้นกับหนังสือพิมพ์นี้ดี ในเมืองเกาะแทบทุกคนมีติดมือ ลุงหยวนชอบกอดไว้ไม่ยอมปล่อย ติดนิยายไม่ทราบชื่อคนแต่งที่ลงเป็นตอนๆ กับข่าวซุบซิบในนั้นงอมแงม
แต่หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์กุหลาบรายวันฉบับนี้ไม่ใช่ข่าวซุบซิบ หากเป็นข่าวหนึ่ง
【บลูเบย์สยอง! พบชิ้นส่วนศพลอยน้ำ ครอบครัวห้าคนถูกฆ่ายกครัว!】
พนักงานต้อนรับเคาะนิ้วบนหนังสือพิมพ์ เสียงแหบพูดช้าๆ “คนร้ายยังจับไม่ได้ คืนนี้ไม่ว่าจะพักห้องไหน อย่าลืมปิดประตูหน้าต่างให้ดี ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา อย่ามาโทษว่าโรงแรมไม่เตือนล่ะ”
พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่เครื่องข้างๆ “สแกนรหัสประจำตัวหน่อย ที่นี่จัดห้องตามทรัพย์สิน”
มือที่กำลังสแกนของอวี๋ชิงชะงัก “จัดตามอะไรนะ”
พนักงานต้อนรับ “ตามทรัพย์สิน”
สามเคช่วยเตือนอย่างกระตือรือร้น “ก็ทรัพย์สินในข้อมูลผู้เล่นไง”
อวี๋ชิงเปิดรหัสประจำตัวขึ้นมาหน้านิ่ง ตรวจตัวเลขกับเครื่องหมายบนนั้นซ้ำอีกรอบ
พนักงานต้อนรับก็ยืนรอหน้านิ่งเช่นกัน
คุณชายผู้ร่ำรวยเห็นได้ชัดว่าไม่เคยลำบากแบบนี้มาก่อน
ตอนที่ลุงหยวนอยู่ด้วย เรื่องพวกนี้เขาแทบไม่ต้องลงมือทำเองเลย
อวี๋ชิงหน้าบึ้งถาม “ห้องธรรมดาเท่าไร”
พนักงานต้อนรับ “500”
อวี๋ชิง “ห้องแย่ที่สุดล่ะ”
พนักงานต้อนรับ “180”
อวี๋ชิง “ติดลบสี่แสนเจ็ดหมื่นพักที่ไหนได้”
พนักงานต้อนรับนิ่งไปนานห้าวินาที แคะหูแล้วถาม “เท่าไหร่นะ???”
อวี๋ชิงตั้งหน้าเย็นชา ไม่อยากพูดของสกปรกนั่นซ้ำอีกรอบ
พนักงานต้อนรับผายมือไปทางประตู “ข้างถนน”
อวี๋ชิง “...”
สามเคที่อยู่ข้างๆ ตกตะลึงสุดขีด อดไม่ได้ที่จะพูด “ติดลบสี่แสนเจ็ด? หมายถึงทรัพย์สินคุณติดลบสี่แสนเจ็ดเหรอ”
อวี๋ชิงฆ่า ^ ^ ในหัวไปหลายรอบแล้ว จึงถามกลับ “ใช่ มีปัญหาเหรอ”
น้ำเสียงเขาหงุดหงิดเกินไป สามเคเลยหงอ รีบโบกมือรัว “ไม่มีๆๆ แค่รู้สึกว่าน่าสงสารไปหน่อย แล้วทรัพย์สินคุณติดลบขนาดนี้ ยังกล้าซื้อสกิน ซื้อสัตว์เลี้ยงติดตัวอีกเหรอ”
อวี๋ชิง “สัตว์เลี้ยงติดตัวอะไร”
สามเคชี้ไปที่ข้างเท้าเขา “เจ้าแมวขาวไง”
อวี๋ชิงมองตามนิ้วไป ก็เห็นโครงกระดูกน้อยที่มีขนขาวงอก
“แต่ว่านะ ตัวนี้กลมดิ๊กเลย ราคาเท่าไหร่ น่าจะระดับต่ำใช่ไหม ดูก็รู้ว่าไม่มีบัฟอะไร แต่ไม่เป็นไร ช่วงมือใหม่ก็ซื้อได้แค่นี้แหละ อย่างน้อยก็น่ารัก”
น่ารักจริงๆ ด้วย!
สามเคมองซ้ายมองขวาแล้วอดไม่ไหว ย่อตัวลงทำเสียง “จุ๊ๆๆ” เรียกเจ้าแมวขาว
เจ้าแมวขาวย่นจมูกดมนิ้วเขา แล้วตอบแทนตามมารยาทด้วยการงับเขาไปหนึ่งที
วินาทีต่อมาสามเคก็ล้มตึงลงกับพื้น ปากส่งเสียงอัตโนมัติ “ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย” พลางคลานไปหาเคาน์เตอร์
พนักงานต้อนรับตกใจจนแทบจะลงไปคลานด้วย
“ทำอะไรของคุณเนี่ย!” พนักงานต้อนรับไม่เคยเจอใครที่เพิ่งเข้าประตูมาก็เป็นแบบนี้ เขารัวกดกริ่งฉุกเฉินดังแปะๆ “ทำไมจู่ๆ ก็ล้มไปเลยล่ะ!”
สามเคพึมพำเสียงอ้อแอ้อย่างมึนงง “ไม่รู้สิ หลอดเลือดจู่ๆ ก็หมดเกลี้ยง”
“หลอดเลือดอะไร พูดอะไรไม่รู้เรื่อง รีบพาไปคลินิกข้างๆ เถอะ” พนักงานต้อนรับเรียกรปภ.กะดึกหน้าซีดขาวที่ตาเป็นรูเล็กๆ มาช่วยกันลากสามเคเข้าไปลึกในทางเดินอย่างลนลาน
ก่อนไปก็ยังโยนคีย์การ์ดที่ขอบพลาสติกม้วนงอใบหนึ่งให้อวี๋ชิง พลางบอกว่า “ชั้น 18 ห้อง 1811 ไม่มีคนอยู่ ยังไงก็ว่างอยู่แล้ว ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็นอนทนไปสักคืน ดีกว่าไปนอนข้างนอกจริงๆ นั่นแหละ กลางคืนอย่าลืมปิดประตูหน้าต่างด้วย”
เหมือนเขากลัวว่าอวี๋ชิงจะไม่ทำตาม จึงย้ำอีกประโยค “ฆ่าหั่นศพนะ!”
พูดจบเขาก็หายลับไปในความมืดสุดทางเดินพร้อมกับรปภ.
อวี๋ชิงรับคีย์การ์ดมาพลิกดู ด้านหนึ่งพิมพ์รูปโรงแรมเอาไว้ เพราะสีที่ซีดจาง หน้าต่างของโรงแรมจึงดูราวกับหลุมดำนับไม่ถ้วน อีกด้านเขียนหมายเลขห้อง 1811
แต่แปลกตรงที่ช่องว่างระหว่าง 1 สองตัวท้ายกว้างกว่าปกตินิดหนึ่ง
คนทั่วไปถ้าไม่สังเกตดีๆ คงมองไม่ออก แต่อวี๋ชิงกลับสะดุดตากับช่องว่างนั้นทันที
ไฟในโรงแรมสลัว อวี๋ชิงยกการ์ดส่องกับแสง เห็นรางๆ ว่าช่องว่างนั้นเดิมเคยมีเส้นพิมพ์อยู่ เพียงแต่ถูกใครบางคนลบแก้จนแทบไม่เหลือร่องรอย
หากดูจากร่องรอยที่หลงเหลืออยู่ คีย์การ์ดใบนี้แต่เดิมควรจะเป็น 1814...
แต่ตอนนี้เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ
อย่าว่าแต่ 1814 เลย ต่อให้เขียนว่า “ตายทันที” ก็ขู่อวี๋ชิงไม่ได้ เรื่องด่วนที่สุดของเขาตอนนี้คือลากใครบางคนออกมาจากร่างของเขาให้ได้
เขาถือการ์ดตรงดิ่งขึ้นไปที่ชั้น 18 แล้วแตะคีย์การ์ดเปิดประตูห้อง 1811
พอเข้าห้อง กลิ่นดอกไม้แปลกๆ ก็ลอยมาเตะจมูก
อวี๋ชิงไม่ค่อยชินกับกลิ่นหอมฉุนแบบนี้
เขาเอานิ้วกันจมูกไว้แล้วเดินไปที่เตียง ที่น่าแปลกคือข้างนอกโรงแรมโทรมสุดๆ แต่เตียงกลับสะอาดเกินคาด พอให้เขาฝืนนอนทั้งชุดได้
ถ้าลุงหยวนอยู่ก็ดีสิ อย่างน้อยก็มีคนช่วยฆ่าเชื้อให้ทั่วทุกซอกทุกมุม
คุณหนังวาดคิดอย่างนั้น
ขณะที่เขาดึงมุมผ้าคลุมเตียงให้ตึงหายยับ โทรศัพท์ที่เงียบมานานก็สั่นครืดขึ้นมา
อะไรมาส่งเสียงหนวกหูอีก
อวี๋ชิงหยิบขึ้นมาดู แจ้งเตือนระบบในแอปแชทมีจุดแดงเล็กๆ เพิ่มขึ้นมา
เขาแตะเปิดจุดสีแดงนั้น ก็เห็นข้อความข้างในเขียนไว้ว่า
สัตว์เลี้ยงติดตัวของคุณโจมตีเพื่อนร่วมทีมหนึ่งคนจนเข้าสู่สถานะใกล้ตาย ปลดล็อกความสำเร็จ【เฟิร์สบลัด】
ค่าประสบการณ์การต่อสู้ +500 เลเวลตัวละคร +1
รางวัลการต่อสู้รอรับ
อวี๋ชิง “?”
เขาก้มมองโครงกระดูกน้อย มันกำลังเชิดหน้ารอคำชม หางตั้งตรงแหน็ว
เขาแตะปุ่ม “รับรางวัล”
หน้าจอเด้งข้อความขึ้นมาเย็นๆ: ทรัพย์สิน +1000
ทรัพย์สินรวมของผู้เล่น: -469000
อวี๋ชิง “...”
ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็สั่นอีก แจ้งเตือนระบบมีข้อความเพิ่มมาอีกหนึ่ง
เขานึกว่ายังมีรางวัลอีก พอเปิดดูกลับเห็นว่าแจ้งเตือนเขียนว่า
เนื่องจากสัตว์เลี้ยงติดตัวของคุณโจมตีเพื่อนร่วมทีมจนเข้าสู่สถานะใกล้ตาย ความสำเร็จ【สมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน】ของดันเจี้ยนล้มเหลว ความสำเร็จ【เคียงบ่าเคียงไหล่】ล้มเหลว ความสำเร็จ【ทำตัวเป็นคนหน่อย】ล้มเหลว
รางวัลรอรับ
อวี๋ชิงรู้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดี แต่ทนเห็นจุดแดงกะพริบไม่ได้ เลยกดรับไปอยู่ดี
หน้าจอเด้งข้อความขึ้นมาเย็นๆ อีกครั้ง: ทรัพย์สิน -30000
ทรัพย์สินรวมของผู้เล่น: -499000
อวี๋ชิงหัวเราะเย็น พอก้มมองอีกที โครงกระดูกน้อยก็ซุกตัวในขนขาว ร้อง “เมี้ยวๆ เหมียวๆ” แกล้งทำเป็นยุ่งอยู่กับการไล่จับหาง ไม่รู้ไปเรียนมาจากใคร
ไม่รู้ทำไม เขาถึงนึกถึงไอ้ ^ ^ ตัวดีขึ้นมาอีก
ก็เจ้านั่นบังคับให้เจ้าเหมียวโครงกระดูกไปคลุกคลีด้วยเกือบทั้งวัน...
คิดมาถึงตรงนี้ อวี๋ชิงก็ไม่รออีกต่อไป
เขาค้นเจอปากกากับกระดาษโน้ตในลิ้นชักโต๊ะ ฉีกออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วเขียนข้อความทิ้งไว้แรงจนทะลุหลังกระดาษ
ดันเจี้ยนมือใหม่บ้าบออะไรนี่ ไสหัวออกมาเก็บกวาดเรื่องที่นายก่อไว้ซะ
กำลังโหลดความเห็น...