คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 5

ตอน 5

ตอนที่ 5 ราตรีสวัสดิ์

ในวินาทีที่อวี๋ชิงผล็อยหลับไป โทรศัพท์มือถือก็สั่นเบาๆ หนึ่งครั้ง

ในแจ้งเตือนระบบมีข้อความเพิ่มมาสองข้อความ ข้อความหนึ่งเขียนว่า

【ภารกิจแนะนำมือใหม่ 1: ไปถึงโรงแรมและเช็กอิน】 สำเร็จแล้ว รางวัลรอรับ

กลางวันฟาดฟันศัตรูนับหมื่น กลางคืนก็ยังต้องมีที่ซุกหัวนอน

ยินดีด้วย! คุณได้ก้าวแรกของมือใหม่แล้ว: เมื่อเข้าดันเจี้ยนใดก็ตาม อย่าลืมใช้ทรัพย์สินส่วนตัวแลกที่พักก่อน ที่พักแต่ละระดับใช้ทรัพย์สินไม่เท่ากัน รู้ว่าคุณอยากพักสวยๆ แต่เพื่อยอดเงินคงเหลือ ต้องทำตามกำลังนะ!

หากไม่มีเหตุพิเศษ ที่พักคือห้องปลอดภัยแห่งเดียวของคุณในดันเจี้ยน

ส่วนข้อความที่ตามมามีเครื่องหมายตกใจสีแดง เนื้อหามีแค่ประโยคเดียว

【Error: ที่พักของผู้เล่นไม่ได้หักทรัพย์สิน ตรวจพบรหัสข้อผิดพลาด 00986716】

แต่ทั้งสองข้อความนี้อวี๋ชิงยังไม่ได้เห็น

เพราะคุณหนังวาดนอนหลับในสภาพค่อนข้างพิเศษ ไม่มีลมหายใจ ไม่มีหัวใจเต้น สองมือประสานไว้หน้าตัว นอนนิ่งสงบ

ถ้าไม่ใช่เพราะนานๆ ทีจะพลิกตัวสักครั้ง ในสายตาคนทั่วไปก็ไม่ต่างจากศพ

ส่วนโครงกระดูกน้อยขึ้นราก็นิสัยเดียวกับเจ้าของ ไม่มีทั้งลมหายใจและหัวใจเต้น นอนแผ่หลาเป็นรูปดาวอยู่ข้างๆ

หน้าต่างโรงแรมปิดได้ไม่สนิทนัก ยิ่งชั้นสูงเท่าไร เสียงลมก็ยิ่งหวีดหวิวคล้ายเสียงผีร้องไห้

ฟังนานเข้าจะเกิดภาพลวง เหมือนเสียงไม่ได้มาจากนอกหน้าต่าง แต่มาจากส่วนลึกของทางเดินที่มืดมิด

หรือแม้แต่แนบอยู่ข้างเตียง...

เสียงผีร้องเซอร์ราวด์รอบทิศโหยหวนอยู่นานจนแทบขาดใจ

แต่หนึ่งคนหนึ่งแมวบนเตียงไม่สะทกสะท้าน นอนสงบราวกับไปสบายแล้ว

*

ในห้องสวีต 807 ชั้น 8 ของโรงแรม

สามเคใช้ผ้าห่มกับหมอนล้อมเป็นเขตอาคม ห่อตัวเองไว้มิดชิดจนโผล่มาแค่หัวสีแดงเพลิง

ตั้งแต่ได้รับแจ้งว่าภารกิจสำเร็จ และเห็นประโยค “ที่พักคือห้องปลอดภัยแห่งเดียวในดันเจี้ยน” เขาก็สร้าง “ป้อมปราการ” นี้ให้ตัวเองเงียบๆ

แต่เขาก็ยังเสียดายอยู่หน่อยๆ

ห้องสวีตของที่นี่แพงกว่าห้องธรรมดาถึง 6 เท่า เสียทรัพย์สินไปตั้ง 3000

เหตุผลที่ทำให้เขาใจอ่อนจองห้องสวีตนั้นง่ายมาก

ห้องสวีตมีบริการพิเศษเพิ่มขึ้นมาจากห้องธรรมดาหนึ่งอย่าง นั่นคือโรงแรมจะมอบการรักษาฟรีหนึ่งครั้ง ไม่ว่าจะบาดเจ็บสาหัสหรืออยู่ในสถานะใกล้ตายก็ใช้ได้ทั้งสิ้น

เดิมทีสามเคคำนวณเอาไว้ดิบดี

นี่มันก็แค่ดันเจี้ยนมือใหม่

ไม่ว่าจะเป็นเกมไหน ดันเจี้ยนมือใหม่ก็มีไว้เพื่อให้ผู้เล่นคุ้นเคยกับขั้นตอนและระบบ ช่วงแรกย่อมเน้นไปที่การสอนเป็นหลัก

หลายเกมถึงขั้นสอนตั้งแต่เดิน วิ่ง กระโดด สอนผู้เล่นเหมือนสอนคนโง่

“เกาะกุหลาบ” ก็คงไม่ต่างกัน ช่วงแรกดันเจี้ยนต้องง่ายปัญญาอ่อน ไม่มีทางอันตรายถึงชีวิต รอผู้เล่นเข้าใจระบบแล้วถึงจะเพิ่มความยากขึ้นนิดหน่อย

และขอแค่ทนผ่านความยากนิดหน่อยนั้นไปได้ ดันเจี้ยนมือใหม่ก็จะจบ

การรักษาฟรีของโรงแรมก็เท่ากับโอกาส “ฟื้นคืนชีพ” หนึ่งครั้ง มีสิ่งนี้เป็นหลักประกัน ยังไงเขาก็ไม่มีทางเดินเข้ามาแล้วถูกหามออกไป

แต่ใครจะไปคาดคิดล่ะ...

เพิ่งเข้าประตูโรงแรมมา “การฟื้นคืนชีพ” ที่แลกมาด้วย 3000 ก็ถูกใช้ไปแบบงงๆ

จนตอนนี้สามเคก็ยังไม่เข้าใจว่าจู่ๆ ตัวเองเกือบตายได้ยังไง

เขาเปิดแจ้งเตือนระบบซ้ำ กดรายงานการโจมตีอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ยังคิดไม่ออก

เพราะแจ้งเตือนระบบเขียนว่า

【คุณได้รับการโจมตีถึงตาย เลือดเหลือ 1.3%】

【ที่มาของการโจมตี: ไม่ทราบ】

เขาไม่มีบาดแผล ไม่รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ

คิดไปคิดมาก็ได้แต่โทษว่าเป็นบั๊ก และเขาก็ดวงซวยพอดี

*

เข็มนาฬิกาบนผนังขยับไปหนึ่งช่อง หน้าจอโฮโลแกรมที่คุ้นตาก็เด้งออกมาอีก

【ภารกิจแนะนำมือใหม่ 2: ใกล้เที่ยงคืนแล้ว อย่าลืมซื้ออาวุธป้องกันตัวสักชิ้น】

เครื่องหมายตกใจของภารกิจกะพริบไม่หยุด แต่คราวนี้ไม่ได้กวนอวี๋ชิงอีกแล้ว

ดูเหมือนคุณหนังวาดจะตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ตราบใดที่ ^ ^ ไม่มา เขาจะไม่ตื่นเด็ดขาด

ในแอปแชท ช่องทีมที่เงียบมานานก็มีข้อความเสียที

เจ้าสัวซุปเผ็ด: อาวุธซื้อที่ไหน

ไร้มารยาทล้วนๆ: ไม่รู้ โรงแรมนี้วังเวงเกิน ยังไม่กล้าสำรวจเลย

เจ้าสัวซุปเผ็ด: คิดถึงสมัยที่เกมยังมีระบบเดินอัตโนมัติ [ถอนหายใจ]

ไร้มารยาทล้วนๆ: คิดว่ามีระบบเดินอัตโนมัติแล้วฉันจะกล้ากดเหรอ

เจ้าสัวซุปเผ็ด: ...

ห้องสวีตทั้งกว้างทั้งโล่ง สามเคไม่รู้สึกปลอดภัยเลยท่ามกลางเสียงผีร้อง เขาเอาผ้าห่มคลุมหัวไว้ครึ่งหนึ่งแล้วรัวพิมพ์ในช่องทีม

สามเค: ข้างโรงแรมมีร้านเล็กๆ อยู่สองสามร้าน น่าจะซื้อแถวนั้น

เจ้าสัวซุปเผ็ด: ไปมาแล้วเหรอ

สามเค: ยังเลย...

เจ้าสัวซุปเผ็ด: งั้นไปด้วยกันไหม

ไร้มารยาทล้วนๆ: ได้ๆ ไปคนเดียวลำบากอยู่

เจ้าสัวซุปเผ็ด: โอเค เจอกันที่เคาน์เตอร์

เจ้าสัวซุปเผ็ด: ว่าแต่ยังมีเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนนี่ @ซูชิบาร์ @^ ^ พวกนายทำภารกิจไหม ไปด้วยกันป่ะ

ช่องทีมเงียบไปหนึ่งนาที สองคนที่ถูกแท็กไม่มีใครตอบ

เจ้าสัวซุปเผ็ด: คงไม่ได้หลับไปแล้วหรอกนะ

ไร้มารยาทล้วนๆ: ...โรงแรมแบบนี้ยังหลับลงอีกเหรอ?????

หลับลงสิ

อย่างน้อยคนในห้อง 1811 ก็หลับสบายดี

แต่ห้องสวีต 807 ไม่ใช่อย่างนั้นเลย...

สามเคกระชับผ้าห่มให้มิดขึ้นอีกนิด แล้วพิมพ์ว่า: ต้องไปตอนนี้เลยเหรอ ฉันอยากไปทีหลังหน่อย

เจ้าสัวซุปเผ็ด: ทำไมล่ะ

สามเค: ฉันรู้สึกตลอดว่ามีอะไรอยู่นอกประตู

เจ้าสัวซุปเผ็ด: ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง ฉันออกจากห้องแล้วเนี่ย กำลังเดินไปลิฟต์ บรรยากาศหลอนอยู่ แต่ไม่มีอะไรจริงๆ

สามเค: มี มีจริงๆ

ตอบประโยคนี้เสร็จ เขาก็กำโทรศัพท์แน่น ตั้งใจฟัง

มันไม่ใช่ภาพหลอน เขาได้ยินเสียงอยู่นอกประตูจริงๆ...

เหมือนมีคนใช้เล็บขูดประตูเบาๆ

ไม่สิ ไม่ใช่แบบนั้นเป๊ะ

เหมือนไม่ได้ขูดบนบานประตู แต่เป็นของที่นุ่มกว่า อย่างพวกผ้า

ฟังแล้วก็ไม่เหมือนอยู่ในทางเดิน แต่ใกล้กว่านั้นอีกหน่อย...

สามเคสูดหายใจลึก พยายามเงี่ยหูฟังให้ชัดขึ้น

แต่เสียงหัวใจเต้น “ตึกตัก” ดังเกินไป กลบเสียงอื่นจนฟังไม่ถนัด

เขาจึงค่อยๆ ดึงผ้าห่มลงนิดหนึ่ง เผยหูออกมาข้างหนึ่ง

คราวนี้ได้ยินชัดแล้ว

เสียงนั้นกำลังขูดผ้าจริงๆ แถมยังใกล้จนผิดปกติ ใกล้จน...

แทบจะอยู่ข้างเตียง!

สามเคกระชากผ้าห่มลงแล้วลืมตาโพลง

ก็เห็นเงาร่างบิดเบี้ยวร่างหนึ่งเกาะอยู่บนเพดานเหมือนแมงมุม ลืมตาดำกลวงจ้องเขาไม่กะพริบ ใบหน้าซีดเผือด ผมเปียกโชกหยดน้ำติ๋งๆ แขนยาวเหยียดลงมาจับผ้าห่มเขาไว้

“...”

“ไปให้พ้นนนนนนนน!”

สามเคดีดตัวพรวดเหมือนปลาดีด แล้วพุ่งออกนอกประตูไปทันที!

*

สองนาทีต่อมา

เจ้าสัวซุปเผ็ดกับไร้มารยาทล้วนๆ ที่นัดเจอกันที่เคาน์เตอร์กำลังจะออกจากโรงแรม ก็รู้สึกถึงลมหมุนสีดำพัดผ่านข้างตัวไป

เจ้าสัวซุปเผ็ด “ตัวอะไรบินผ่านไปวะเนี่ย???”

ไร้มารยาทล้วนๆ “หลี่ขุยเหรอ”

เจ้าสัวซุปเผ็ด “หลี่ขุยผมแดงด้วยเหรอ”

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะคิดหาคำตอบให้กระจ่าง ด้านหลังก็มีเสียงสวบสาบดังขึ้น คล้ายกับมีตัวอะไรบางอย่างกำลังคลานมาด้วยความเร็วสูง

ไร้มารยาทล้วนๆหันขวับกลับไปมอง

เงาผีขาวซีดฝูงหนึ่งคลานลงมาตามเพดานและบันได พอถึงหัวมุม หัวทั้งหัวก็พลิกกลับ ปากฉีกอยู่ด้านบน ตาอยู่ด้านล่าง บิดไปมาควานหาตำแหน่งคนเป็น

ไร้มารยาทล้วนๆ “...”

วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้อง “ว้ากกกกก” อีกสองเสียงก็ประสานกับสามเค กลายเป็นวงทรีโอวิ่งเตลิดออกนอกโรงแรม

ส่วนตอนนี้ หนึ่งคนหนึ่งแมวในห้อง 1811 ยังคงหลับหน้าสงบ

*

ข้างโรงแรมมีร้านค้าสลัวๆ อยู่สามร้าน

พวกเขากรีดร้องพลางหมุนติ้วเข้าร้านแรกราวลมพายุ

เป็นร้านขายของเที่ยวทะเล บนผนังมีแต่สเก็ตบอร์ด ชุดว่ายน้ำ กางเกงขาสั้น

แล้วก็หมุนติ้วออกมา กรีดร้องพุ่งเข้าร้านที่สอง

เป็นร้านขายของชำ บนชั้นวางอัดแน่นไปด้วยอาหารสำเร็จรูป น้ำอัดลม แล้วก็ยาสามัญพื้นฐานอีกนิดหน่อย

สุดท้ายพวกเขาก็ร้องจนเสียงแหบพุ่งเข้าร้านที่สาม

เจ้าของร้านเอามืออุดหูมองพวกเขา แล้วปิดประตูตะโกน “หุบปาก อย่าเสียงดัง เลือกของแล้วจ่ายเงิน!”

ทั้งสามเกาะเคาน์เตอร์ค่อยๆ ไถลตัวลง “อะไรก็ได้ มีอะไรเอาหมด”

“พูดใหญ่จริงนะ คลำดูก่อนว่ามีเงินเท่าไร” เจ้าของร้านตบของสามอย่างลงบนเคาน์เตอร์ “หน้าไม้อัตโนมัติ 1000 ยิงไกลสุด 20 เมตร ลูกดอกคิดแยก ดอกละ 50”

“มีดยืดหดปรับได้ 700 สั้นสุด 10 เซนติเมตร ยาวสุด 40 เซนติเมตร เด้งดีใช้ได้”

“ยันต์ ปลุกเสกโดยมืออาชีพ 800 แต่ใช้ครั้งเดียวทิ้ง”

ไร้มารยาทล้วนๆ ซื้อยันต์ไปห้าใบรวดจนเกือบล้มละลาย

เจ้าสัวซุปเผ็ดรู้สึกว่ายันต์ไม่คุ้ม เลยซื้อหน้าไม้อัตโนมัติหนึ่งชุด

ส่วนสามเค เงินหมดไปกับห้องสวีต สุดท้ายเลยได้มีดยืดหดเล่มถูกสุดมาครอง

พอคิดเงินเสร็จ โทรศัพท์ของทั้งสามก็สั่นครืด ได้รับแจ้งเตือนระบบแทบจะพร้อมกัน

【ภารกิจแนะนำมือใหม่ 2: ใกล้เที่ยงคืนแล้ว อย่าลืมซื้ออาวุธป้องกันตัวสักชิ้น】 สำเร็จแล้ว รางวัลรอรับ

ยินดีด้วย คุณได้เรียนรู้ทักษะที่มือใหม่ต้องรู้ขั้นที่ 2 แล้ว: ซื้ออาวุธป้องกันตัว

ผู้เล่นแต่ละคนซื้ออาวุธได้แค่ครั้งเดียวต่อหนึ่งดันเจี้ยน เลือกแล้วไม่รับคืนหรือเปลี่ยน ร้านอาวุธจะปิดสำหรับคุณ ความประหยัดเป็นคุณธรรม แต่ตอนซื้ออาวุธอย่าขี้เหนียวนักนะ

สามเค “ร้านอาวุธจะปิดสำหรับคุณหมายความว่าไง”

เจ้าของร้านตอบ “ก็หมายความว่าร้านนี้กำลังจะหายไปไง”

ทั้งสามคน “?”

เจ้าสัวซุปเผ็ดจับประเด็นได้ไว “ร้านนี้กำลังจะหายไป? แล้วแกล่ะ”

“ฉันเหรอ” เจ้าของร้านฉีกยิ้ม “ก็อยู่เป็นเพื่อนพวกแกไงล่ะ”

เขายิ้มไปเรื่อยๆ ปากก็ฉีกกว้างขึ้นเรื่อยๆ

แล้วหัวก็เอียงอย่างซุกซน ก่อนจะกลิ้งหลุดลงมาตุ๊บๆ

“อ๊ากกกกกก!” ไปดูคอนเสิร์ตสามเคยังไม่เคยกรีดร้องเยอะเท่าคืนนี้!

เขากดปุ่มมีดยืดหดเต็มแรง ใบมีดยาว 40 เซนติเมตรดีดผึงออกมา แล้วแทงใส่เจ้าของร้านไม่ยั้ง แต่แทงลงบนเนื้อขาวซีดนั้นกลับไม่มีเลือดออกมาสักหยด

เจ้าของร้านยังบิดแขนขาคลานเข้ามาหาพวกเขา!

สามเคกรีดร้อง “ซื้ออาวุธนี่มาทำอะไรได้วะ!”

ไร้มารยาทล้วนๆ ก็กรีดร้อง “พิสูจน์ว่าพวกเราโง่ไงล่ะโว้ยยยยย!”

เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น หน้าจอโฮโลแกรมเด้งออกมาอีกครั้ง

【แนะนำมือใหม่ 3: วิ่ง! เมื่อเจอสัตว์ประหลาดที่ยังเอาชนะไม่ได้ ให้วิ่งกลับห้องทันที! นั่นคือห้องปลอดภัยแห่งเดียวของคุณในดันเจี้ยน!】

ทั้งสามโกยแน่บ วิ่งเตลิดกลับโรงแรม

เจ้าสัวซุปเผ็ดใจกล้ากว่าเพื่อน อย่างน้อยเขาก็ยังคิดตามได้ระหว่างวิ่ง เขาตะโกนลั่น “อย่าเพิ่งปอดแหกสิวะ! อย่าลืมสิว่านี่มันภารกิจแนะนำสำหรับมือใหม่! ภารกิจแนะนำมีไว้เพื่อสอนเรา พวกนายเคยเล่นเกมกันบ้างไหม ปกติฉากแบบนี้ไม่มีทางตายหรอก เป้าหมายแค่สอนเล่น ไม่ได้กะจะเชือดเราทิ้งทันทีสักหน่อย”

สามเค “ฉันก็รู้น่า! ฉันเองก็เซียนเกมเหมือนกัน! แต่บรรยากาศมันโคตรได้ขนาดนี้ แกบอกมาซิว่าจะไม่ให้กลัวได้ยังไงวะเนี่ยยยย!”

เจ้าสัวซุปเผ็ดตะโกน “ทนไม่ไหวแล้ว ฉันเอง! ฉันจะลองให้ดู!”

เขาเบรกเท้ากึก ยืนนิ่งแล้วกางแขนออก รอให้เงาขาวซีดที่คลานตามมาไล่ทัน “ดูไว้! ตามหลักแล้วช่วงนี้ต่อให้โดนสองสามทีก็ไม่ตาย-”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง เงาผีทั้งสามร่างก็โถมเข้าใส่ตัวเขาแล้ว

หนึ่งในนั้นอ้าปากสีแดงคล้ำ กัดหมับเข้าที่ลำคอของเขาแล้วกระชากออกอย่างแรง

สีหน้าของเจ้าสัวซุปเผ็ดแข็งค้างไปในชั่วพริบตานั้น

เลือดสดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกจากลำคอที่ขาดสะบั้น สาดกระจายไปไกลลิบ

วินาทีที่เลือดอุ่นๆ สาดเต็มหน้า สมองของสามเคก็ว่างเปล่า หน้าจอโฮโลแกรมเด้งขึ้นมาในจังหวะนั้นเอง

【น่าเสียดาย ผู้เล่นเจ้าสัวซุปเผ็ดถูกผีร้ายจู่โจม ถูกฉีกหัวขาด ตายคาที่ ทีมเหลือ 4/5】

ไหนว่าภารกิจแนะนำมือใหม่ไม่มีคนตายไง...

สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ ใบหน้าว่างเปล่า พวกเขายังไม่ทันได้ตระหนกตกใจ สัญชาตญาณก็สั่งให้วิ่งเตลิดกลับไปยังห้องพักของตัวเองสุดชีวิตแล้ว

ปัง!

ประตูปิดลง ขังผีร้ายและกลิ่นคาวเลือดไว้ข้างนอก

สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ ขดตัวอยู่ตรงมุมห้องที่ห่างจากประตูที่สุด มีสัตว์ประหลาดบางตัวทะลุผ่านบานประตูพุ่งเข้ามาได้ด้วยซ้ำ แต่กลับแตะต้องพวกเขาไม่ได้ ทำได้เพียงแค่หลอกหลอนขู่ขวัญเท่านั้น

ผ่านไปเนิ่นนาน เสียงคลานสวบสาบถึงค่อยๆ ห่างไกลออกไป

พวกผีร้ายค่อยๆ คลานไปตามเพดานทางเดิน คนที่ตายก่อนหน้าถูกพวกมันแบ่งกันกินจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่เศษ

พวกมันเลียริมฝีปาก ยังไม่หนำใจ

ยังมีที่ไหนให้ไปอีกนะ...

พวกผีร้ายเอียงหัวบิดคอ ไล่ตรวจทีละชั้น จนคลานขึ้นมาถึงชั้น 18 สีหน้าก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

พวกมันได้กลิ่นอีกกลิ่นหนึ่งแล้ว

*

ห้านาทีต่อมา

ในห้อง 1811 คุณหนังวาดไม่ได้พลิกตัวเลยสักครั้ง สองมือประสานไว้หน้าตัว ยังคงหลับอย่างดื้อดึงและเงียบสงบ

แต่บนเพดาน ขอบหน้าต่าง พื้น และข้างเตียงของเขา กลับมีผีร้ายคลานเต็มไปหมด

ขณะที่ผีพวกนั้นยืดคอยาวสูดดมกลิ่นอย่างหิวกระหาย เจ้าแมวขนขาวที่นอนแผ่อยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นก่อน

มันอ้าปากหาวยาว แล้วเอียงหัวสบหน้ากับผีเต็มห้อง “?”

ชั่วพริบตาถัดมา มันดีดตัวขึ้น กระโดดไปบนตัวเจ้านาย แล้วย่ำแรงๆ อยู่หลายที

เจ้านายมันก็ยังนอนสงบเหมือนไปสบายแล้ว

โครงกระดูกน้อย “...”

มันร้องเหมียวๆ แง้วๆ ใส่หูเจ้านายไปพักใหญ่

ใครบางคนก็ยังนิ่งไม่ไหวติง

โครงกระดูกน้อย “...”

ผีร้ายข้างเตียงทนไม่ไหวเป็นตัวแรก มันได้กลิ่นที่ต่างออกไปในห้องนี้ สองห้องก่อนหน้านั้นมันแตะต้องคนบนเตียงไม่ได้ ทำได้แค่ขู่

แต่ห้องนี้ไม่ใช่

ห้องนี้ ดูเหมือนมันจะแตะต้องได้...

คิดได้ดังนั้น ผีร้ายก็ยื่นมือออกไปด้วยหน้าตาตะกละ อยากลองจิ้มคนบนเตียงดูสักที

โครงกระดูกน้อยเห็นท่าไม่ดีก็พุ่งพรวดขึ้น หมายจะงับนิ้วนั้น!

มันตั้งใจจะใช้ท่าประจำ งับแล้วดูดแรงๆ ทีเดียว ของพวกนี้ก็จะเหลือแต่หนัง

แต่เสี้ยววินาทีก่อนจะงับนิ้วซีดขาวนั้นได้ มือข้างหนึ่งก็โผล่มาช้อนตัวมันไว้จากข้างหลัง

“เจ้าตัวเล็ก ของคาวแบบนี้แกก็ลงปากได้เหรอ เดี๋ยวเพื่อนจอมรักสะอาดคนนั้นรู้เข้า มิกลายเป็นว่าจดบัญชีแค้นฉันไว้อีกกระทงเหรอ” เสียงนั้นแฝงความเกียจคร้านอยู่

โครงกระดูกน้อยถูกปิดปากแล้วโยนไปด้านข้าง มันเงยหน้าขึ้นกลางความวุ่นวาย เห็นเพียงเสี้ยวหน้าของเจ้านายท่ามกลางเงาผีที่สับสน หน้าตายังเหมือนตอนก่อนหลับ ผมหน้าผากหลุดลงมานิดหน่อย แต่มุมปากกลับยกยิ้มแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 5
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 6 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 4กลับหน้าเรื่อง
ตอน 4ตอน 6