คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 6

ตอน 6

ตอนที่ 6 หน้ากาก

นี่เป็นอีกครั้งที่หมีเซี่ยวไป๋ตื่นขึ้นมาในร่างอวี๋ชิง นึกว่าจะได้เห็นโคมระย้าคริสตัลแพงๆ ในบ้านหนังวาด ไม่คิดว่าจะเจอภาพ “ฝูงหมาป่ารุมล้อม” แบบนี้

“เพิ่งลืมตาก็ต้อนรับเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ” หมีเซี่ยวไป๋พึมพำ แล้วคว้าคอขาวซีดของผีร้ายตรงหน้าไว้แน่น กระชากเข้ามาใกล้

เดิมทีผีร้ายตนนั้นแค่อยากลองจิ้มคนคนนี้ดูว่าแตะต้องได้ไหม ไม่คิดว่าจะโดนอีกฝ่ายพลิกเกมเอาคืน จึงชะงักไปทันที!

“สวัสดี ไม่ทราบว่าสะดวกโชว์ตาดำกับฟันหน่อยได้ไหม ผมจะได้รู้ว่าพวกคุณนับเป็นคนกลายร่างหรือผี” หมีเซี่ยวไป๋พูดกับผีร้าย ฟังดูเหมือนขอความเห็นด้วยซ้ำ น้ำเสียงเป็นมิตรมาก

...ถ้ามือเขาไม่ได้บีบคอมันอยู่น่ะนะ

ผีร้ายได้สติในที่สุด ส่งเสียงคำรามต่ำ “แฮ่” แล้วเหวี่ยงแขนบิดเบี้ยวหมายจะตบเขาสักสองฉาด กรงเล็บแหลมที่ทั้งเย็นเยียบทั้งคาวเลือดตะปบเข้าหาดวงตาหมีเซี่ยวไป๋ ตั้งใจจะควักลูกตาเขาออกมาสดๆ

“งั้นคงไม่ค่อยสะดวกสินะ” หมีเซี่ยวไป๋พูดอย่างเสียดายนิดๆ

เขาหลบกรงเล็บด้วยความเร็วที่ยากจะจินตนาการ พริบตาเดียวก็อ้อมไปอยู่ข้างหลังมัน บิดแขนที่กวัดแกว่งของมันไขว้หลัง ยันเท้าที่เอวมันแล้วเหยียบลงเต็มแรง

กร๊อบ!

ผีร้ายบิดพับลงกับพื้น ถูกหมีเซี่ยวไป๋กระชากผมที่หยดน้ำขึ้นมาอย่างแรง

ใบหน้าขาวซีดถูกบังคับให้เงยขึ้น เผยดวงตาดำสนิทเหมือนโพรง กับฟันแหลมเล็กเหมือนเข็มในปาก

“เยี่ยมเลย”

ไม่ใช่คนเลยสักนิด

“ผมไม่ค่อยถนัดจัดการคนหรอก” เขายิ้มให้ผีร้ายที่ถูกเหยียบอยู่ “แต่กับพวกแกนี่ถนัดกว่าเยอะ ขอแค่-”

เขาลากเสียงยาว หันไปกวาดตามอง พอเห็นปากกาบนโต๊ะก็ยิ้มตาหยี

ลูกแมวบนเตียงเข้าใจทันที

มันพุ่งไปคาบปากกาแล้วกระโดดมาข้างหมีเซี่ยวไป๋

“เด็กดี” หมีเซี่ยวไป๋ตบหัวลูกแมวเบาๆ เขาหยิบปากกา กัดปลอกออก แล้วพูดกับผีร้ายเสียงอู้อี้ “ที่นี่ของไม่พร้อม มีแค่ปากกา อย่าร้องดังนักล่ะ แป๊บเดียวก็เสร็จ”

พูดจบ ปลายปากกาแหลมก็จรดลงบนหน้าผีร้าย ตอนลากเส้นแรก ที่ปลายปากกากลับมีประกายไฟวาบขึ้นจางๆ

ลายมือของเขาหวัดพลิ้วเหมือนโน้ตที่ทิ้งไว้ให้อวี๋ชิง แต่มีพลังกว่ามาก ทุกเส้นสลักลึกลงไปในเนื้อหนังผีร้าย

ผีร้ายเริ่มกรีดร้องโหยหวน!

ชั่วขณะนั้น เสียงลมนอกหน้าต่างเหมือนจะโหยหวนขึ้นเป็นเท่าตัว จนผีทั้งห้องชะงักลังเล

แม้แต่ลูกแมวโครงกระดูกที่เคยขู่ฟ่อใส่เขาหลายรอบ ยังชูหางตั้งตรง ตาโตรอดูผลลัพธ์

รอไปสิบกว่าวินาที...

จนหมีเซี่ยวไป๋เขียนเสร็จหยุดปากกา ผีตนนั้นก็เลิกร้องไปแล้ว ทั้งห้องเงียบกริบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ลูกแมวโครงกระดูก “?”

ผีร้าย “?”

หมีเซี่ยวไป๋ “...?”

การสลายเป็นเถ้าธุลีอย่างที่คาดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น

ผีตนนั้นนอกจากบนหน้ามีรอยขีดเขียนเหมือนยันต์ยึกยือ ผมก็ไม่ร่วงสักเส้น

ผิดคาดไปหมด ทำเอาทั้งแมวทั้งผีในห้องงงเป็นไก่ตาแตก

“เดี๋ยวนะ ขอเช็กหน่อย” หมีเซี่ยวไป๋เอื้อมแขนยาวไปหยิบโทรศัพท์บนเตียง

เขาเปิดรหัสประจำตัวแล้วเลื่อนลง เห็นหน้าสองของแผงข้อมูลตัวละคร

ชื่อผู้เล่น: ^ ^

เลเวล: 1

พลังชีวิต: ผิดปกติ

ความคล่องแคล่ว: ผิดปกติ

พลังต่อสู้: ผิดปกติ

พลังวิญญาณ: ผิดปกติ

ตรวจพบค่าพลังตัวละครผิดปกติทั้งหมด ตัดสินว่าเป็นบั๊ก จำกัดทั้งหมดไว้ที่ระดับ 1 ในดันเจี้ยนนี้ค่าพลังจะเพิ่มขึ้นตามเลเวลตัวละคร

เลเวล 1???

หมีเซี่ยวไป๋ “...”

สัตว์ประหลาดในดันเจี้ยนมักเลเวลสูงกว่าผู้เล่นมาก ผู้เล่นทั่วไปที่ทำภารกิจอัปเลเวลไปเรื่อยๆ กว่าจะพอสู้ได้ก็ช่วงท้ายดันเจี้ยนแล้ว

จะแบกค่าพลังเลเวล 1 ไปฆ่ามันดื้อๆ ก็ตลกเกินไปหน่อย

หมีเซี่ยวไป๋เก็บโทรศัพท์ หันไปมองโครงกระดูกน้อยที่นั่งรออยู่บนพื้น กะพริบตาปริบๆ “ซวยแล้ว”

ลูกแมวโครงกระดูก “...”

“งั้นตอนนี้เหลือทางเดียวแล้ว” หมีเซี่ยวไป๋พูดเสียงเบา “เดี๋ยวเกาะให้แน่นๆ นะ ถ้าทำแกหาย ฉันคงไปตอบคนคนนั้นลำบาก”

สิ้นเสียง เขาก็ช้อนโครงกระดูกน้อยขึ้นมาแล้ววิ่งทันที

ผีทั้งห้องคลั่งขึ้นทันที ปนความโกรธอับอายที่ถูกปั่นหัว พวกมันบิดตัวอย่างน่าสยองแล้วกรูกันเข้ามา

*

ในทางเดินไม่เคยมีเสียงผีหวีดร้องแหลมขนาดนี้มาก่อน ขณะที่ผีคลานรี่ตามมา ผมเปียกชุ่มของพวกมันก็งอกยาวไม่หยุดไปตามผนัง เพดาน และพรม

หมีเซี่ยวไป๋ก็อุ้มลูกแมวโครงกระดูกวิ่งวนไปตามชั้นต่างๆ ของโรงแรมท่ามกลางการไล่ล่าแบบนี้

สูทราคาแพงของเพื่อนหน้าสวยตัดพอดีตัวเกินไป เคลื่อนไหวไม่ค่อยถนัด

เขาจึงถอดเสื้อนอกพาดไว้ที่มือ คลุมหัวลูกแมวโครงกระดูกไว้พอดี

บนผนังทางเดินแขวนหน้ากากขาวไว้สูงๆ ต่ำๆ เต็มไปหมด สลับกับกระจกบานยาวเป็นระยะ ดูเงาผีวูบไหวไปทั่ว

หมีเซี่ยวไป๋เห็นหน้าตัวเองตอนนี้ในกระจกที่วูบผ่านไป

หน้าตาถูกดันเจี้ยนปรับจนธรรมดามาก ไม่เข้ากับรูปร่างสูงโปร่งเพรียวของอวี๋ชิงเลย

เขามองซ้ายมองขวาก็ไม่ชอบใจ จึงปลดหน้ากากขาวอันหนึ่งบนผนังมาสวม

เขายิ้มพลางคว้าราวบันไดเบรกเลี้ยวหักศอก ลงไปอีกชั้น

ถูกไล่ล่าขนาดนี้ เขากลับไม่ดูทุลักทุเลเลย

ระหว่างทางหมีเซี่ยวไป๋ยังมีเวลาควักโทรศัพท์ส่งข้อความเสียงในช่องทีมไม่กี่ประโยค

^ ^: ขอถามหน่อย พวกคุณเจอสัตว์ประหลาดในโรงแรมนี้บ้างไหม

สามเค: ...เจอเต็มๆ เลยล่ะ

^ ^: ผมเพิ่งตื่น ยังไม่ค่อยคุ้นระบบ พวกคุณเจอสัตว์ประหลาดแล้วฆ่ามันยังไง หมายถึงว่าเลเวล 1 มีอาวุธอะไรที่ใช้ถนัดมือบ้าง

สามเค: ...

ไร้มารยาทล้วนๆ: นี่ภาษาคนเหรอ

^ ^: หมายความว่าไง ตรงนี้เสียงดังไปหน่อย ไม่ว่างทำความเข้าใจ

แค่เสียงดังที่ไหน ข้างหลังเขามีแต่เสียงผีกรีดร้อง

ยังดีที่ไมค์โทรศัพท์เครื่องนี้ใช้ได้ ส่งเข้ากลุ่มแล้วแค่มีเสียงอื้ออึงนิดหน่อย ฟังไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น

สามเคไม่เข้าใจว่า “เสียงดัง” เกี่ยวอะไรกับ “ทำความเข้าใจ” แต่ก็ยังตอบไปว่า: นายก็เจอสัตว์ประหลาดเหรอ งั้นอยู่ในห้องห้ามขยับเด็ดขาด! นายไม่ได้ทำเควสต์มือใหม่ต่อ อาจจะไม่รู้ ห้องคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด

ไร้มารยาทล้วนๆ: อย่าไปหวังพึ่งอาวุธ เลเวลพวกเราต่ำเกิน ยังใช้ไม่ได้หรอก นายคิดจะไปซัดกับพวกมันตรงๆ หรือไง???

หมีเซี่ยวไป๋กวาดตาอ่านสองข้อความนั้น คิดครู่หนึ่งแล้วตอบไปว่า: คงไม่หรอก ผมใจไม่ถึง

*

ต้องขอบคุณระบบดันเจี้ยนที่ยังพอมีเหตุผล ไม่จำกัดสติปัญญาตัวละครไว้ที่เลเวล 1 ด้วย

หลังสามเคเตือน หมีเซี่ยวไป๋จึงเปิดแจ้งเตือนระบบ แล้วเห็นข้อความหลายข้อความที่อวี๋ชิงยังไม่ได้เปิดอ่าน

【ภารกิจแนะนำมือใหม่ 1: ไปถึงโรงแรมและเช็กอิน】 สำเร็จแล้ว รางวัลรอรับ

ในนั้นย้ำไว้ประโยคหนึ่งจริงๆ ว่าห้องพักคือห้องปลอดภัยแห่งเดียว

ส่วนอีกข้อความ 【Error: ที่พักของผู้เล่นไม่ได้หักทรัพย์สิน ตรวจพบรหัสข้อผิดพลาด 00986716】 ทำให้เขาเข้าใจว่าทำไมห้องของพวกเขาถึงไม่ปลอดภัย

ข้างล่างยังมีแจ้งเตือนภารกิจที่อวี๋ชิงยังไม่ได้ทำ

【ภารกิจแนะนำมือใหม่ 2: ใกล้เที่ยงคืนแล้ว อย่าลืมซื้ออาวุธป้องกันตัวสักชิ้น】

ตอนเห็นแจ้งเตือนนี้ หมีเซี่ยวไป๋ก้าวทีละสามขั้นลงมาถึงชั้นหนึ่งพอดี

เคาน์เตอร์ต้อนรับตอนนี้ไม่มีคนเฝ้า ว่างเปล่า มีคราบเลือดเต็มพื้น ดูท่าก่อนหน้านี้ก็คงไม่สงบเหมือนกัน

ฝูงผีกลุ่มใหญ่กรีดร้องไล่ไม่ลดละ ทะลักเข้าล็อบบี้มาเป็นขบวน

หมีเซี่ยวไป๋จับประตูโรงแรมไว้ หยุดฝีเท้าไปชั่วครู่

เขาเงยหน้าขึ้น เห็นร้านสลัวๆ สามร้านอยู่ไม่ไกล ฝูงผีคลั่งขนาดนี้ เถ้าแก่ทั้งสามร้านกลับแค่ชะโงกหน้าออกมามองแวบเดียว ดูไม่กลัวผีบุกเข้าร้านเลย

หมีเซี่ยวไป๋ไล่ข้อมูลในหัวอย่างรวดเร็ว แล้วก็ตัดสินใจ มุ่งตรงไปที่ร้านอาวุธ

*

เป็นอย่างที่คิด พอเข้าประตูไป เถ้าแก่ร้านอาวุธก็กดรีโมตปิดประตูตายทันที

ปังๆๆๆ

ฝูงผีที่แยกเขี้ยวยิงฟันถูกกันไว้นอกประตูทันที พวกมันทุบประตูแต่ก็เข้ามาไม่ได้

ดูเหมือนว่าตราบใดที่เถ้าแก่ร้านอาวุธไม่เปิดประตู ที่นี่ก็ปลอดภัย

แล้วทำไมแจ้งเตือนระบบถึงบอกว่าห้องคือห้องปลอดภัยแห่งเดียวล่ะ

เว้นแต่ความปลอดภัยที่นี่จะอยู่ได้แค่ชั่วครู่

อย่างเช่น...

ปลอดภัยแค่ตอนซื้ออาวุธเท่านั้น

คิดมาถึงตรงนี้ หมีเซี่ยวไป๋ก็จ้องเถ้าแก่ร้านอาวุธผ่านดวงตาโค้งยิ้มของหน้ากาก

เถ้าแก่พูดตามหน้าที่ “ทำไมมาช้านัก เลือกอาวุธแล้วจ่ายเงิน”

เสื้อเชิ้ตของหมีเซี่ยวไป๋ปลดกระดุมสองเม็ด แขนเสื้อก็ม้วนขึ้นไปถึงข้อศอกระหว่างหนี ดูปล่อยตัวนิดๆ แต่ไม่ลนลานเลย

เขากวาดตามองรอบร้านอย่างไม่รีบร้อน “เท่าไหร่”

เถ้าแก่ “ชิ้นไหนล่ะ”

หมีเซี่ยวไป๋ “ผมเป็นโรคเลือกไม่ถูก คุณบอกราคาให้ฟังทุกอย่างเลยดีไหม”

เถ้าแก่ “...”

เถ้าแก่ดูไม่ค่อยมีความอดทน รีบอยากเลิกงาน แต่ก็ยังข่มอารมณ์ไล่บอกราคามีด หน้าไม้ และยันต์ทีละอย่าง

หมีเซี่ยวไป๋ “ยันต์แพงขนาดนี้เลย?”

เถ้าแก่ “พูดบ้าอะไร! ยันต์นี้สมัยก่อนผ่านธูปหน้าเทพมาแล้ว ใช้ส่งวิญญาณโดยเฉพาะ ตอนนี้ไม่มีผลิตแล้ว แพงหน่อยแล้วไง?”

หมีเซี่ยวไป๋เป็นพวกกวนโอ๊ย เขายกนิ้วโป้งให้ “มีเหตุผล”

“...”

เถ้าแก่รู้สึกว่าโดนแขวะ ไม่สบอารมณ์ไปทั้งตัว

หมีเซี่ยวไป๋หยิบถุงมือสีดำคู่หนึ่งจากเคาน์เตอร์มาลองสวมหน้าตาเฉย แล้วชี้มีดปอกผลไม้เล่มเล็กถาม “แล้วของจุกจิกพวกนี้ล่ะ ไม่เห็นบอกราคา”

เถ้าแก่ “...”

เขาหยิบมีดเล่มเล็กขึ้นมาเคาะโต๊ะดังปึกๆ อย่างหงุดหงิด “แกนี่มันไม่รู้ดีรู้ชั่ว! ที่ฉันแนะนำให้มีแต่ของคุ้มค่าถนัดมือทั้งนั้น ไม่เอาพวกนั้นจะเอามีดจิ๋วนี่เหรอ ซื้อไปทำอะไร ปอกแอปเปิลรึไง!”

“เผื่ออันเล็กไม่คิดเงินล่ะ”

น้ำเสียงหมีเซี่ยวไป๋ปนยิ้ม แต่ในหูเถ้าแก่ฟังเหมือนพวกหัวหมอ “ฝันไปเถอะ ไม่มีทาง มีดแบบนี้ก็ 300! เอาไหม”

หมีเซี่ยวไป๋ตอบ “ไม่เอา ผมไม่มีเงิน”

เถ้าแก่ “...”

เขานึกว่าตัวเองหูฝาด จึงถามซ้ำ “แกว่าอะไรนะ???”

หมีเซี่ยวไป๋แบมือออก “ผมไม่มีเงิน”

เถ้าแก่โกรธจนแทบกระโดด “ไม่มีเงินแล้วมาที่นี่ทำไม?!”

หมีเซี่ยวไป๋ “ไม่มีอะไร แค่อยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง”

เถ้าแก่ “พิสูจน์อะไร”

หมีเซี่ยวไป๋ยิ้ม เสียงเบาและลากยาว “อย่างเช่น... ถ้าผมยังไม่ซื้ออาวุธให้เสร็จ ที่นี่ก็ยังนับว่าปลอดภัยหรือเปล่า”

เถ้าแก่ “อะ-อะไรนะ”

“หรืออย่างเช่น ถ้าที่นี่กลายเป็นไม่ปลอดภัยขึ้นมา เป็นเพราะสัตว์ประหลาดข้างนอกบุกเข้ามา หรือว่า... มีสัตว์ประหลาดอยู่ข้างในอยู่แล้ว?”

เถ้าแก่ชะงักงัน

“ผมยังมีอีกคำถามจะถามคุณ” หมีเซี่ยวไป๋ว่า “เถ้าแก่ เลเวลคุณน่าจะพอๆ กับสัตว์ประหลาดข้างนอกใช่ไหม ทั้งพลังต่อสู้และพลังวิญญาณ แน่นอนว่าที่สำคัญที่สุดคือพลังวิญญาณ”

คำถามนี้กะทันหันเกินไป เถ้าแก่ตั้งตัวไม่ทันเลย

วินาทีที่เขาได้สติ คนที่สวมหน้ากากหน้ายิ้มสีขาวตรงหน้าก็วูบไปอยู่ข้างหลังเขาแล้ว ยื่นมือไปตบรีโมต

เพียะ!

ประตูร้านอาวุธที่ปิดสนิทเปิดออกทันที ฝูงผีที่วิ่งพล่านอยู่ข้างนอกกระโจนเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง!

“เลเวลขนาดนี้ไม่ไปตีมอนสเตอร์ มายืนเฝ้าเคาน์เตอร์เสียของแย่ ให้ผมยืมใช้หน่อยดีไหม คุณว่าไง”

ได้ยินคำพูดหน้าด้านนี้ เถ้าแก่ก็หน้าซีด วินาทีต่อมาก็เห็นมือซ้ายของลูกค้าคนนั้นเอื้อมข้ามตัวเขาไปคว้าผีตนหนึ่ง บีบคอขาวซีดของมันกระชากมาไว้ตรงหน้า

ส่วนมือขวาที่สวมถุงมือดำกลับล็อกเถ้าแก่ไว้ ใช้มือเถ้าแก่จับมีดสั้น สลักตัวอักษรแถวหนึ่งลงบนหน้าผีจนทั้งหนังทั้งเนื้อเหวอะ

ตัวอักษรนั้นหวัดพลิ้ว แต่เถ้าแก่ยิ่งดูยิ่งคุ้นตา เส้นหักมุมบางเส้นเหมือนยันต์ส่งวิญญาณที่ขายอยู่ในร้านเขาอย่างกับแกะ!

ตอนที่เขารู้ตัว มีดสั้นที่กำลังสลักก็มีประกายไฟแตกกระเซ็น

เสียงลมข้างนอกหวีดหวิวแรงกว่าเดิมกว่าสิบเท่า ประสานกับเสียงผีร้อง โหยหวนถึงขีดสุด

ส่วนผีที่ถูกลูกค้ากำไว้ ในวินาทีที่เส้นสุดท้ายลากจบก็กรีดร้องแหลม แล้วสลายเป็นเถ้าธุลี

*

ห้านาทีต่อมา ในร้านอาวุธมีแต่เถ้าเต็มพื้น

เพราะลูกค้าไม่ได้จ่ายสักแดง การซื้อขายจึงไม่เกิดขึ้น เถ้าแก่ร้านอาวุธยืนหน้ามอมแมมอยู่ข้างเคาน์เตอร์ ไม่ได้กลายร่าง ร้านก็ไม่ได้หายไป

ส่วนหมีเซี่ยวไป๋พาดสูทตัวนอกที่สะอาดไร้ฝุ่นไว้ ถือโทรศัพท์ยืนพิงประตู ไม่รู้ว่ากำลังส่งข้อความหาใคร

ถ้าเข้าไปดูใกล้ๆ จะเห็นว่าเขาเปิดแถบเพื่อนในแอปแชท

แล้วเปิดรูปโปรไฟล์ขาวล้วนที่เป็นตัวเขาเอง พิมพ์ข้อความทิ้งไว้ว่า

ถึงเพื่อนหน้าสวยที่รัก ผมขอโทษด้วย

เพราะผม คุณเลยถูกดึงเข้ามาในดันเจี้ยนรอบนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ อ้อ จริงสิ หวังว่าคุณจะเข้าใจความหมายของคำว่า “ดันเจี้ยน”

ถ้าตอนนี้ยังไม่เข้าใจ ก็ไม่เป็นไร

ขอให้คิดเสียว่าเป็นการผจญภัยสั้นๆ ครั้งหนึ่งก็แล้วกัน

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 6
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 7 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 5กลับหน้าเรื่อง
ตอน 5ตอน 7