“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 7 อวยพร
“ตกลงจะซื้อหรือไม่ซื้อกันแน่” เจ้าของร้านอาวุธชำเลืองมองหมีเซี่ยวไป๋ แต่ก็ไม่กล้าพูดเสียงแข็งนัก
คนที่ยืนพิงประตูไม่แม้แต่จะเงยหน้า ยิ้มแบบกวนโอ๊ย “ก็บอกไปแล้วไงครับ ผมไม่มีเงิน”
ตราบใดที่การซื้อขายนี้ยังไม่จบ หมอนี่ก็จะโผล่เข้าร้านเขามาได้ทุกเมื่อ
แค่นึกภาพนั้นเจ้าของร้านก็รู้สึกอยู่ไม่สู้ตายแล้ว
เขากัดฟัน “ไม่มีเงินนี่คือมีเท่าไหร่ล่ะ เอางี้ ฉันยอมเจ็บตัวหน่อย มีดสั้นเล่มละ 300 นี่ เอ่อ เล่มที่นายเพิ่งใช้คล่องมือเมื่อกี้น่ะ ขายให้ 30 พอ!”
ไอ้ตัวแสบยังคงจิ้มมือถือต่อไป “ไม่ต้องครับ 30 ผมก็ไม่มี”
เจ้าของร้าน “งั้นฉันให้ฟรีเล่มหนึ่งเลย!”
หมีเซี่ยวไป๋ “ไม่เอา”
เจ้าของร้านร้อนรน “ไม่ใช่สิ! ต่อให้นายวาดยันต์ส่งวิญญาณเป็น ก็ต้องใช้มีดอยู่ดีไม่ใช่เหรอ”
ในที่สุดหมีเซี่ยวไป๋ก็ยอมเงยหน้าขึ้นจากมือถือ “เทียบกับมีดแล้ว ผมอยากได้มือคุณมากกว่านะ ถ้าใจป้ำขนาดนี้ ตัดมาให้ผมเลยดีไหมครับ”
เจ้าของร้าน “...”
นี่มันนรกชัดๆ
ในที่สุดยมบาลเดินดินคนนี้ก็ส่งข้อความเสร็จ หิ้วเสื้อคลุมเดินออกไป ยังไม่วายโบกมือไปทางข้างหลังทีหนึ่ง “ไปแล้วนะบอส ไว้เจอกัน”
เจ้าของร้านเริ่มรื้อหาเชือกในร้านแล้ว รู้สึกว่าผูกคอตายหน้าร้านยังสบายกว่าต้องเจอหมอนี่อีก
หมีเซี่ยวไป๋เพิ่งเดินไปทางโรงแรมได้ไม่กี่ก้าว มือถือก็สั่นครืดขึ้นมา
ชั่ววินาทีหนึ่ง เขาเกือบคิดไปว่าข้อความที่เพิ่งส่งออกไปจะได้รับคำตอบทันที
ทว่านั่นเป็นเพียงการแจ้งเตือนของระบบ
ยินดีด้วย ผู้เล่น สามเค ไร้มารยาทล้วนๆ ^ ^ และซูชิบาร์ ปลดล็อกความสำเร็จลับ [สิ่งที่เป็นไปไม่ได้] ได้รับไอเทมพิเศษเป็นรางวัล
ประกาศนี้เด้งขึ้นแชทโลกไปพร้อมกัน เหล่าผู้เล่นที่กำลังเม้าท์กันอย่างออกรสดีเลย์ไปหลายวินาทีกว่าจะเห็น
- เมื่อกี้ตัวอะไรบินผ่านไปวะ
- เมื่อกี้ตัวอะไรบินผ่านไปวะ
พวกเขาก๊อปข้อความเดียวกันรัวๆ อยู่พักหนึ่ง กว่าจะมีคนเอะใจว่ามีอะไรแปลกๆ
- เดี๋ยวนะ! พวกนายดูรายละเอียดความสำเร็จกันยัง เงื่อนไขคือผู้เล่นเลเวลไม่เกิน 3 ต้องฆ่าบอสทุกตัวในด่านแนะนำ...
- คงไม่ใช่ฝูงผีที่คลานไปคลานมาในดันเจี้ยนมือใหม่หรอกนะ
- หมายถึงไอ้ตัวที่ฉันเลือด 300 แต่มันเลือด 3 หมื่น ยิงธนูใส่ไปดอกนึงเลือดมันไม่ลดสักหยดน่ะนะ
- ไอ้นั่นตีได้ด้วยเหรอ?????
- ไอ้นั่นตีได้ด้วยเหรอ?????
- นี่มันต่างอะไรกับให้ฉันตอน 3 ขวบไปถอนหลู่จื้อเซินทั้งรากวะ???
*
ไม่ต่างกันเลย
แล้วตกลงใครฆ่ากันแน่???
สามเคขดตัวอยู่มุมเตียง ตอนเห็นประกาศนี้เขามึนยิ่งกว่าคนในแชทโลกเสียอีก
เขาอดไม่ได้ต้องถามในช่องทีม: เกิดอะไรขึ้นวะ
ไร้มารยาทล้วนๆ ตามมาติดๆ: ฉันก็อยากถาม เกิดอะไรขึ้น @ซูชิบาร์ @^ ^
หมีเซี่ยวไป๋เพิ่งเข้าโรงแรมก็ได้รับข้อความแท็ก เขากดเข้าช่องทีมดูแวบหนึ่ง แล้วพิมพ์ไปไม่กี่คำ
^ ^: เกิดอะไรขึ้นครับ
สามเค: ?
สามเค: นายก็ไม่รู้เหรอ ก่อนหน้านี้ยังถามหาอาวุธถนัดมืออยู่เลยไม่ใช่เหรอ
ไร้มารยาทล้วนๆ: แต่เขาก็บอกแล้วนี่ว่าเขาขี้ขลาด
หมีเซี่ยวไป๋พิมพ์ตอบ: ใช่ครับ ผมขี้ขลาด
สามเค: ก็จริง งั้นก็ชัดแล้ว @ซูชิบาร์ ฝีมือนายใช่มั้ย
ไร้มารยาทล้วนๆ: @ซูชิบาร์ นายทำใช่มั้ยล่ะ
หมีเซี่ยวไป๋ยังผสมโรงแบบคนดูละคร: @ซูชิบาร์ ฝีมือคุณใช่ไหมครับ
เพื่อนร่วมทีมคนนั้นดูจะเป็นหมาป่าเดียวดาย ตั้งแต่ต้นจนป่านนี้ไม่เคยตอบใครสักคำ
โดนแท็กติดกันขนาดนี้ก็ยังเงียบ
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนเจ้าสัวซุปเผ็ดตาย ระบบประกาศว่าสมาชิกทีมเหลือ 4/5 บวกกับความสำเร็จที่เด้งขึ้นมาดื้อๆ นี่ สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ คงเริ่มสงสัยแล้วว่าเพื่อนร่วมทีมคนนี้ยังหายใจอยู่หรือเปล่า
ทว่าหมีเซี่ยวไป๋ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้
ในเมื่อเพื่อนหน้าสวยคนนั้นโยนงานเก็บกวาดมาให้ เขาก็ควรทำให้ได้มากที่สุด อย่าทิ้งภารกิจปัญญาอ่อนจุกจิกน่ารำคาญพวกนั้นไว้ให้อีกฝ่าย
ยังไงเพื่อนคนนั้นก็ดูไม่ใช่คนอารมณ์ดีสักเท่าไหร่
หมีเซี่ยวไป๋กดเปิดการแจ้งเตือนของระบบ แล้วรับรางวัลพิเศษจากความสำเร็จนั้น
หน้าจอโฮโลแกรมกางออกตรงหน้า แสดงว่ารับรางวัลแล้ว:
ค่าประสบการณ์การต่อสู้ของตัวละคร +3000
เลเวลตัวละคร +2
ทรัพย์สินตัวละคร +50000
ยินดีด้วย! คุณได้รับไอเทมพิเศษ: กระดาษอธิษฐาน x1 และเศษเบาะแสเหตุการณ์ x1
หมีเซี่ยวไป๋กดดูเศษเบาะแสก่อน:
【คีย์การ์ดไหม้เกรียมครึ่งใบ】
ท่ามกลางซากศพภูตผีที่แหลกกระจายเต็มพื้น คุณได้เศษคีย์การ์ดมาใบหนึ่ง บนนั้นยังมีกลิ่นหอมประหลาดติดอยู่ โรงแรมแห่งนี้ใช้ของใช้ในห้องน้ำต่างกันตามระดับห้อง โปรดตั้งใจค้นหาดู
พออ่านคำใบ้จบ เขาก็รู้สึกว่าในกระเป๋ามีของเพิ่มขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
ล้วงออกมาดู ก็เป็นคีย์การ์ดไหม้เกรียมครึ่งใบจริงๆ
หมีเซี่ยวไป๋กดไอเทมพิเศษ 【กระดาษอธิษฐาน】 ต่อ ในกระเป๋าก็มีของเพิ่มมาอีกชิ้น
คราวนี้เป็นแผ่นกระดาษบางๆ คล้ายที่คั่นหนังสือ มีลวดลายวิจิตรกับอักษรคำว่า “ปรารถนา”
เขามองของชิ้นนั้นอย่างครุ่นคิด แล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์ ถามชายตัวบวมฉุที่หายหน้าไปทั้งคืน “โรงแรมนี้มีแท่นบูชาไหมครับ”
พนักงานต้อนรับ “มีอยู่แล้วสิ ในเมืองเกาะถ้าโรงแรมไหนไม่มีแท่นบูชา ก็ปิดกิจการไปได้เลย”
“อยู่ไหนครับ”
“ตามฉันมา”
พนักงานต้อนรับพาหมีเซี่ยวไป๋ไปที่ลานหลังโรงแรม ที่นั่นมีอาคารสูงลิ่วหลังหนึ่งตั้งโดดเดี่ยวอยู่
หมีเซี่ยวไป๋เดินเข้าไปก็เห็นเทวรูปสูงใหญ่เรียงเป็นแถว บนหลังคามีช่องแสงสี่เหลี่ยม แสงจันทร์สีฟ้าเย็นเยียบส่องลอดลงมา น้ำฝนไหลรินช้าๆ ตามรอยต่อของกระจก
หากคนรับจ้างเล่นเกมที่สร้างไอดีให้หมีเซี่ยวไป๋มายืนอยู่ตรงนี้ คงสังเกตได้ว่าที่นี่แทบจะเหมือนหน้าเลือกเทพตอนเริ่มเกมไม่มีผิด
ตอนหมีเซี่ยวไป๋เดินเข้ามา เขาได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ข้างหลัง
สามเคเดินเข้ามาพร้อมไร้มารยาทล้วนๆ ด้วยผมแดงเถือกทั้งหัว
เขาโดนพวกผีหน้าขาวไล่จนขึ้นใจ พอเข้าประตูมาเห็นหน้ากากของหมีเซี่ยวไป๋ก็คว้าไร้มารยาทล้วนๆ จะโกยแน่บ
ผลคือคว้าผิดไปโดนพนักงานต้อนรับ
พนักงานต้อนรับ “...”
ยังดีที่เขาหันกลับไปมองอีกที จำสูทดำสนิทชุดนั้นได้ จึงเดินกลับมาอย่างเก้อๆ บ่นอุบ “เพื่อน อยู่ดีไม่ว่าดีใส่หน้ากากทำไมเนี่ย ตกใจแทบตาย...”
แต่ไม่มีใครตอบเขา
เพื่อนร่วมทีมชื่อ “^ ^” คนนั้นยืนอยู่หน้าเทวรูปพวกนั้น ดูเหมือนกำลังเหม่อ
แต่หน้ากากบังไว้ ไม่มีใครเห็นสีหน้าของเขา
พนักงานต้อนรับ “ยังไงแท่นบูชาก็อยู่ตรงนี้แหละ ตามสบายนะ ฉันไปก่อน”
สามเคหยิบกระดาษอธิษฐานออกมาแผ่นหนึ่ง ถามไร้มารยาทล้วนๆ ที่ยังยอมคุยกับเขา “ฉันไม่ได้อ่านไกด์มา ไอ้นี่ใช้ยังไงนะ”
ไร้มารยาทล้วนๆ “ง่ายจะตาย ตอนเข้าเกมนายเลือกเทพองค์ไหน หน้าเทวรูปแต่ละองค์ก็มีเชิงเทียนอยู่ไม่ใช่เหรอ เอากระดาษอธิษฐานไปเผาหน้าเทพที่นายเลือกก็จบ ว่ากันว่าจะได้รับพรจากเทพ”
สามเคเป็นคนใจดี ถามเองเสร็จแล้วยังกลัวหมีเซี่ยวไป๋ที่กำลังใจลอยจะไม่ได้ยิน
“นายได้ยินมั้ย” เขากำลังจะอธิบายซ้ำให้หมีเซี่ยวไป๋ฟัง ก็เห็นอีกฝ่ายเดินไปหยุดหน้าเทวรูปที่พังไปครึ่งองค์
สามเค “?”
เขายื่นหน้าไปดู ป้ายหน้าเทวรูปเขียนว่า: หนังวาด
สามเค “???”
สามเค “เดี๋ยวนะพี่ชาย ไม่ใช่แล้ว นายเลือกหนังวาดตอนเข้าเกมเหรอ”
หัวเขาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม หันไปถามไร้มารยาทล้วนๆ “หนังวาดเลือกได้ด้วยเหรอ”
ไร้มารยาทล้วนๆ “ของฉันเลือกไม่ได้นะ เขาเติมเงินเหรอ”
หมีเซี่ยวไป๋ยักไหล่ “ก็ตอนผมเลือกมันเลือกได้นี่ครับ สงสัยเจอบั๊กมั้ง”
สามเค “เชี่ย มิน่าล่ะนายถึงแต่งคอสเพลย์เดินไปเดินมา! เลือกหนังวาดแล้วมีอะไรพิเศษไหม โคตรอยากรู้เลย!”
หมีเซี่ยวไป๋ “แล้วพรของพวกคุณคืออะไรครับ”
สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ รอไม่ไหว รีบเผากระดาษอธิษฐานหน้าเทพที่ตัวเองบูชาทันที
สามเคบูชานางลู่ สุ่มได้รับพรจากเทพ ทรัพย์สินส่วนตัว ➕30000
ไร้มารยาทล้วนๆ บูชาเทพสงคราม สุ่มได้รับพรจากเทพ พลังต่อสู้ ➕100 เท่ากับข้ามไปสองเลเวลรวด
สามเค “เฮ้ย! อธิษฐานครั้งเดียว ค่าความชอบของเทพ ➕10 ปลดล็อกสายสัมพันธ์กับเทพแล้วด้วย”
ไร้มารยาทล้วนๆ “ของฉันก็ด้วย ในช่องแชทมีรูปโปรไฟล์ของเทพโผล่มาด้วย แต่ปุ่มพิมพ์เป็นสีเทา ไม่รู้เอาไว้ทำอะไร”
“แล้วหนังวาดล่ะ” ทั้งสองเขยิบเข้ามาถามหมีเซี่ยวไป๋อย่างอยากรู้
ตอนนั้นกระดาษอธิษฐานในมือหมีเซี่ยวไป๋เพิ่งไหม้ถึงปลายพอดี ดวงตาสามคู่รอกันอยู่ครึ่งนาที ในที่สุดหน้าจอโฮโลแกรมก็เด้งขึ้นมา มีข้อความสองบรรทัด:
เทพองค์นี้ไม่มีพลังประทานพร
เทพองค์นี้ไม่สามารถเพิ่มค่าความสนิทได้
หมีเซี่ยวไป๋ “...”
จากนั้น กระดาษอธิษฐานที่เผาไปแล้วก็ถูกถุยกลับออกมาครบทั้งแผ่น ตกลงในมือหมีเซี่ยวไป๋
สามเคที่มุงดูอยู่กระแอมทีหนึ่ง หัวเราะแห้งๆ “สงสัยบั๊กจะเยอะไปหน่อยเนอะ”
ไร้มารยาทล้วนๆ กลั้นไม่อยู่ หลุดขำออกมา
สามเคคิดในใจว่าแกนี่ไร้มารยาทสมชื่อจริงๆ วะ! แล้วรีบลากอีกฝ่ายเผ่นออกจากที่อันตรายไป
หมีเซี่ยวไป๋มองกระดาษอธิษฐานในมือ กะพริบตาปริบๆ แล้วพูดกับโครงกระดูกตัวน้อยผ่านสูทที่คลุมหัวมันอยู่ “ไม่แปลกใจเลยจริงๆ นี่ผมไปบูชาบรรพบุรุษมาองค์นึงใช่ไหม ถ้าเห็นด้วยก็ร้องเหมียวสักที”
แมวโครงกระดูกไม่กล้าร้องเหมียว
แต่ตอนนี้หมีเซี่ยวไป๋ก็ไม่มีเวลารอให้มันร้องแล้ว เพราะจู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในร่างกาย
หน้าอกร้อนผ่าว และหัวเริ่มหมุนเล็กน้อย
สีหน้าเขาเปลี่ยนไป ออกเดินทันที รีบมุ่งไปยังห้องพัก ก้าวยาวๆ เลี้ยวพ้นทางเดินแล้วตบปุ่มลิฟต์
ยามที่โรงแรมนี้ไม่มีผีอาละวาด ลิฟต์ก็ถือว่าปกติดี แค่ช้าไปหน่อย
หมีเซี่ยวไป๋พิงผนังลิฟต์ มองตัวเลขกระโดดขึ้นทีละชั้น รับรู้ได้ว่าร่างกายเปลี่ยนไปชัดขึ้นเรื่อยๆ
ความรู้สึกแบบนี้เคยเกิดมาแล้ว ถ้าไม่ผิด มันหมายความว่าเขากำลังจะเสียสิทธิ์ควบคุมร่างนี้อีกครั้ง
ฉะนั้นก่อนหมดสติ เขาต้องรีบกลับห้อง ดีที่สุดคือได้นอนบนเตียงใหญ่นั่นอย่างสะอาดสะอ้าน เรียบร้อย และดูดี จะได้ไม่มีใครหัวเสีย
แต่ฟ้าไม่เป็นใจ...
แทบจะในเสี้ยววินาทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ตรงหน้าหมีเซี่ยวไป๋ก็มืดวูบ
ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือราวจับขึ้นสนิมในลิฟต์ แถบไฟที่ฝุ่นจับ และกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนให้เห็นสภาพตัวเองชัดแจ๋ว
หมีเซี่ยวไป๋ “...”
ซวยแล้ว
*
คุณหนังวาดผู้รักความสะอาดขั้นรุนแรงและถือเรื่องภาพลักษณ์ที่สุด ลืมตาขึ้นมาก็เจอฉากแบบนี้
กระจกบานใหญ่ในลิฟต์สะท้อนร่างของเขา เขาสวมหน้ากากหน้ายิ้มที่หน้าด้านและยียวนสุดขีด เสื้อเชิ้ตยับย่นที่ปลายแขน และนั่งแปะอยู่กับพื้น...
เขาหลับตาอย่างไม่อยากเชื่อแล้วลืมตาใหม่ ยืนยันอีกที ใช่ นั่งแปะอยู่กับพื้นจริงๆ
พอเขาขยับ สูทราคาแพงก็เลื่อนหลุดจากข้อศอกซ้ายลงไปกองกับพื้น คลุมก้อนอะไรบางอย่างไว้
เขาเลิกสูทขึ้นดู โครงกระดูกตัวจิ๋วขนขาวนอนคว่ำหน้าแน่นิ่งเหมือนตายไปแล้ว
พื้นสกปรกขนาดนี้มันยังคว่ำหน้าลงไป ไม่กล้าสบตาเขาเลยสักนิด
ส่วนมืออีกข้างของเขายังถือมือถือไว้หลวมๆ
หน้าจอค้างอยู่ที่ห้องแชทในรายชื่อเพื่อน ท่ามกลางโทสะที่พลุ่งพล่าน เขาเห็นแค่ประโยคสุดท้าย: ถือซะว่าเป็นการผจญภัยสั้นๆ ก็แล้วกัน
ในช่องพิมพ์ด้านล่างยังมีคำที่พิมพ์ค้างอยู่หนึ่งคำ: ขอ
อวี๋ชิง “...”
อวี๋ชิง “.....”
กำลังโหลดความเห็น...