“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 8 คัดลอก
เขาจะฆ่าไอ้สารเลวหน้าระรื่นนั่นให้ได้
ถ้าตัวจริงของ “^ ^” ยืนอยู่ตรงนี้ อวี๋ชิงจะซ้อมมันให้ปางตาย มัดให้แน่นแล้วแขวนไว้ในลิฟต์ กดปุ่มทุกชั้น ให้สภาพน่าอนาถนั่นขึ้นๆ ลงๆ โชว์คนทั้งตึกให้หนำใจ
น่าเสียดาย อีกฝ่ายยังยึดร่างเขาอยู่
อวี๋ชิงบวกโทษไอ้เวรนั่นไว้อีกกระทง แล้วเดินออกจากลิฟต์ด้วยหน้าเขียวคล้ำ
โรงแรมนี้ถือว่าเป็นมิตรกับคนย้ำคิดย้ำทำอยู่บ้าง ตึกหลักสมมาตรเป๊ะ โถงลิฟต์อยู่ตรงกลาง หันหน้าเข้าหาห้อง 1812 กับ 1813 อวี๋ชิงออกจากลิฟต์แล้วเลี้ยวซ้าย เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงห้องตัวเอง
เขาเพิ่งรูดคีย์การ์ดเปิดประตู ก็ต้องรับแรงกระแทกระลอกใหม่
ในห้องยังมีกลิ่นดอกไม้ฉุนเกินเหตุ บนโต๊ะยังมีโน้ตที่เขาทิ้งไว้ให้ “^ ^” แต่เตียงใหญ่ไม่เรียบตึงอีกแล้ว มีคนรีบลุกไปโดยไม่ได้ดึงผ้าให้เรียบ ทิ้งรอยยับไว้ เพดานกับผนังมีคราบน้ำประหลาดซึมเป็นดวง บนพรมมีผมกระจุกใหญ่ร่วงเกลื่อน
เละเทะได้ใจจริงๆ!
ต่อให้เยือกเย็นอย่างคุณหนังวาด ตอนนี้ก็เริ่มจะพังและเบื่อโลกขึ้นมาบ้างแล้ว
อวี๋ชิงไม่อยากเข้าใกล้คราบพวกนั้น ยิ่งไม่อยากแตะ เขาเตือนเจ้าโครงกระดูกตัวน้อย “ถ้าเหยียบของสกปรกแม้แต่นิดเดียว ฉันจะกวาดแกทิ้งไปด้วยกัน”
โครงกระดูกตัวน้อยที่เพิ่งเข้าประตูมาตกใจจนเดินแขนขาข้างเดียวกัน
พูดจบ เขาก็เดินเลี่ยงของสกปรกไปที่โต๊ะ จับอุ้งเท้าขนขาวของเจ้าโครงกระดูกกดปุ่มลำโพงกับปุ่มเรียกแผนกต้อนรับ
โครงกระดูกตัวน้อย “?”
สายติดปุ๊บ อวี๋ชิงก็พูดเสียงเย็น “เรียกคนมาทำความสะอาดห้องให้ที”
เสียงแหบของชายตัวบวมฉุดังมาจากปลายสาย เหมือนไม่อยากเชื่อหู “ว่าไงนะ จะเอาอะไร”
อวี๋ชิง “ทำความสะอาดห้อง”
พนักงานต้อนรับ “...”
อวี๋ชิงขมวดคิ้ว “ที่นี่ไม่มีแม่บ้านทำความสะอาดห้องเหรอ”
พนักงานต้อนรับพึมพำ “มีน่ะมี แค่ไม่คิดว่าจะมีคนเรียก เดี๋ยวแม่บ้านขึ้นไป มีอะไรอีกไหม ไม่มีจะวางแล้วนะ”
อวี๋ชิง “มี”
“อะไร”
“ซักแห้ง”
“หา”
อวี๋ชิงเริ่มหมดความอดทน “อันนี้ก็ไม่มีเหรอ”
พนักงานต้อนรับตอบอย่างไม่เต็มใจ “...ก็มี แต่ไม่เคยมีใครใช้”
อวี๋ชิง “ตอนนี้มีแล้ว”
พนักงานต้อนรับ “...ก็ได้”
“อ้อ” พนักงานต้อนรับนึกอะไรขึ้นได้ จึงเสริมอีกประโยค “ซักแห้งเป็นงานของห้องซักรีด เดี๋ยวจะมีคนโทรไปยืนยันข้อมูล มีอะไรอีกไหม”
อวี๋ชิงมองห้องที่เละเทะแล้วนิ่งคิดครู่หนึ่ง
ในที่สุดพนักงานต้อนรับก็ทนไม่ไหว “...อย่าบอกนะว่าจะสั่งรูมเซอร์วิสด้วย”
อวี๋ชิงตอบอย่างใจเย็น “ไม่ คงไม่อร่อย”
พนักงานต้อนรับโดนสวนจนเงียบไปนาน แล้วกระแทกวางสายดังปัง
ครู่ต่อมา ห้องซักรีดก็โทรมายืนยันข้อมูล “ห้อง 1811 ใช่ไหมคะ”
“ใช่”
*
อวี๋ชิงวางสาย แล้วเดินเข้าห้องน้ำด้วยความทนไม่ไหว ยังดีที่ห้องน้ำไม่ได้โดนย่ำยีจนเละเหมือนห้องนอน ในห้องแต่งตัวยังมีเตารีดกับโต๊ะรีดผ้าด้วยซ้ำ
แต่คุณหนังวาดใช้ไม่ค่อยเป็น ก็ปกติเรื่องพวกนี้ลุงหยวนเป็นคนทำ
จริงๆ เขาจะใช้พลังวิญญาณพื้นฐานนิดเดียวให้เสื้อผ้าสะอาดและแห้งในพริบตาก็ได้ แต่เขาพิถีพิถันเกินไป สูทตัวนอกถ้าไม่ได้ผ่านการฆ่าเชื้อและรีดสักรอบ เขาจะรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งตัว
เขาอาบน้ำอย่างละเอียด ดึงเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดจากตู้มาสวม แล้วโยนแมวโครงกระดูกเข้าห้องน้ำ
พอเดินออกมา กริ่งประตูก็ดังขึ้นพอดี
คนที่มาทำความสะอาดห้องเป็นหนุ่มผิวคล้ำ เขาดูชินกับร่องรอยประหลาดในห้องแล้ว จัดการคราบสกปรกสารพัดอย่างคล่องมือ ยังไม่ลืมเตือนอวี๋ชิง “ตอนทำพรมฝุ่นจะเยอะนะครับ หลบไปก่อนก็ดีครับ”
อวี๋ชิงรู้อยู่แล้วว่าต้องหลบ ก่อนหนุ่มคนนั้นจะอ้าปากด้วยซ้ำ เขาก็ออกไปยืนอยู่ที่ทางเดินหน้าห้องแล้ว
จู่ๆ ที่ทางเดินก็มีเสียงดังขึ้น
หญิงสาวมัดผมหางม้าง่ายๆ คนหนึ่งถือถุงซักรีดเดินออกมาจากโถงลิฟต์ เลี้ยวขวา แล้วไปหยุดหน้าประตูห้องหนึ่ง
เธอกดกริ่งแล้วพูดว่า “สวัสดีค่ะ บริการซักรีดค่ะ”
อวี๋ชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
หญิงสาวยืนรอหน้าประตูบานนั้นอยู่ไม่กี่วินาที ก็กดกริ่งอีกครั้ง พูดเสียงดังขึ้น “สวัสดีค่ะ มีคนอยู่ไหมคะ บริการซักรีดค่ะ”
อวี๋ชิง “ถ้าไม่ผิด คนที่เรียกซักรีดน่าจะเป็นฉัน”
“คะ” หญิงสาวหันมา แล้วก้มดูข้อมูลในมืออีกที “เมื่อกี้ฉันโทรยืนยันแล้ว ห้องที่เรียกซักรีดคือ 1811 ค่ะ”
อวี๋ชิงเคาะป้ายเลขห้องตัวเอง “ก็เขียนอยู่นี่ 1811”
หญิงสาวชะงัก แล้วรีบเดินมาเหมือนเพิ่งนึกออก “อ๊ะ! ขอโทษค่ะ เมื่อกี้ดูผิด อย่าถือสานะคะ มีเสื้อผ้าต้องซักแห้งกี่ชิ้นคะ กรอกใบซักแห้งแล้วใส่ถุงนี้ได้เลยค่ะ”
“สูทหนึ่งชุด เชิ้ตหนึ่งตัว” อวี๋ชิงกลับเข้าห้องไปหยิบเสื้อผ้า กำลังจะใส่ถุง ก็คลำเจออะไรบางอย่างในกระเป๋ากางเกง
“...”
ไอ้สารเลวนั่นยัดขยะอะไรใส่กระเป๋าเขาอีกล่ะ
เขาหยิบกระดาษบางๆ ออกมาก่อน บนนั้นมีอักษร “ปรารถนา” ลวดลายวิจิตร
ของนี้อวี๋ชิงรู้จัก บ้านในเมืองเกาะหลายหลังมีติดไว้ เผาหนึ่งแผ่นหน้าแท่นบูชาก็ขอพรจากเทพที่ตัวเองบูชาได้
ของที่บางราวปีกผีเสื้อชิ้นนี้เบาหวิว แต่ราคาแพงลิ่ว คนธรรมดาใช้แต่ละครั้งต้องจ่ายราคาไม่น้อย ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนใช้เยอะ
แต่เทียบกับเทพองค์อื่น อวี๋ชิงได้รับกระดาษอธิษฐานไม่มากนัก ข้อแรกเพราะผู้ศรัทธาของเขาแต่ก่อนก็ไม่ได้มีเยอะ ข้อสอง...
ยามที่ผู้ศรัทธาของเขาขอพร ส่วนใหญ่ก็ไม่ทันได้ใช้กระดาษอธิษฐานแล้ว
เขาจึงมีผีเสื้อหางติ่งปีกครามตัวหนึ่ง บินวนอยู่ในม่านฝนหมอกที่ไม่เคยหยุดของเมืองเกาะทุกวัน คอยฟังคำปรารถนาที่ผู้ศรัทธาพูดออกมาไม่ทันแทนเขา
น่าเสียดาย ผีเสื้อครามตัวนั้นไม่ได้ตามเขามาที่นี่ ไม่งั้นคงช่วยงานได้บ้าง
ของหนักยกไม่ได้ แต่งานดมกลิ่นหาของคงพอไหว ขอแค่ให้เขาลงมือเองน้อยลงก็พอ
คุณหนังวาดคิดอย่างเสียดายอยู่ในใจ
อวี๋ชิงเก็บใบอธิษฐาน แล้วล้วงของเปรอะเปื้อนอีกชิ้นออกมาจากกระเป๋า
เขาคีบมันไว้แค่มุมนิดเดียว เพ่งดูจึงเห็นว่าเป็นคีย์การ์ดที่โดนไฟไหม้ แหว่งไปครึ่งใบ มองไม่เห็นเลขห้อง แต่บนการ์ดมีกลิ่นแปลกๆ
กลิ่นนี้คนอื่นอาจดมไม่ออก แต่อวี๋ชิงคุ้นเคยเกินไป มันคือกลิ่นดอกไม้ประหลาดที่ฉุนเกินเหตุในห้องเขานั่นเอง
เขาโดนรมมาทั้งคืน จำได้ขึ้นใจ
อาจเพราะเขาถือคีย์การ์ดไว้สักพัก จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมก็เด้งขึ้นตรงหน้า:
【คีย์การ์ดไหม้เกรียมครึ่งใบ】
ท่ามกลางซากศพภูตผีที่แหลกกระจายเต็มพื้น คุณได้เศษคีย์การ์ดมาใบหนึ่ง บนนั้นยังมีกลิ่นหอมประหลาดติดอยู่ โรงแรมแห่งนี้ใช้ของใช้ในห้องน้ำต่างกันตามระดับห้อง โปรดตั้งใจค้นหาดู
อวี๋ชิง “?”
ให้หาอะไร ห้องที่ตรงกับคีย์การ์ดเหรอ???
อวี๋ชิง “...”
ก็ห้อง 1811 ไม่ใช่เหรอ
เขาคีบการ์ดพังครึ่งใบนั้น ทำหน้ารังเกียจความโง่ แล้วจิ้มมันใส่ประตูห้องตัวเองทีหนึ่ง
หน้าจอโฮโลแกรมเด้งขึ้นมาอีกอัน:
ดูเหมือนคุณจะพบที่มาของคีย์การ์ดไหม้เกรียมครึ่งใบแล้ว! ได้รับไอเทมเศษเบาะแส x1 โปรดกดรับและเก็บรักษาให้ดี ในดันเจี้ยนมือใหม่ ความคืบหน้าเบาะแสแชร์กันทั้งทีม ความคืบหน้าเบาะแสของทีม 1/5
ข้อความนี้ขึ้นในช่องทีมพร้อมกัน
สามเคเด้งตัวลุกพรวดเหมือนคนป่วยใกล้ตายตกใจตื่น: ???????
ไร้มารยาทล้วนๆ: เราเพิ่งได้คีย์การ์ดไหม้ครึ่งใบไม่ใช่เหรอ????
แต่ปฏิกิริยาพวกนี้อวี๋ชิงไม่ได้เห็น
ตรงหน้าเขามีแค่หน้าจอโฮโลแกรมรกตากับข้อความที่เด้งไม่หยุด เขากดรับ คีย์การ์ดไหม้ในมือก็เปลี่ยนไปทันที กลายเป็นคีย์การ์ดเต็มใบ
บนนั้นมีภาพเงาโรงแรมแบบเดียวกัน อีกด้านเขียนเลขเดียวกัน: 1811
ต่างกันแค่อย่างเดียว ลวดลายบนการ์ดใบนี้กลับซ้ายขวากับคีย์การ์ดของอวี๋ชิงเหมือนภาพในกระจก
การ์ดใบนี้พอแตะก็มีคำอธิบายเหมือนกัน:
【คีย์การ์ดใบหนึ่งในอดีต】
ก่อนครอบครัวห้าคนนั้นจะกลายเป็นศพเย็นชืด พวกเขาก็เคยอบอุ่นและมีช่วงเวลาที่มีความสุขอยู่บ้าง ตายไปแล้วก็ยังอาลัยอาวรณ์ จึงแวะกลับมาดูที่เก่าเป็นครั้งคราว ระวังอย่าไปเจอพวกเขาเข้าล่ะ
“คุณผู้ชายคะ คุณผู้ชาย!” หญิงสาวจากห้องซักรีดเรียกสองครั้ง
อวี๋ชิงได้สติ ปิดหน้าจอโฮโลแกรม
หญิงคนนั้นชำเลืองมองคีย์การ์ดในมือเขา ดูไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน “แค่นี้ใช่ไหมคะ งั้นฉันเอาไปนะคะ”
อวี๋ชิงกลับเข้าห้อง หนุ่มแม่บ้านก็ทำความสะอาดเสร็จแล้ว ห้องดูสะอาดไร้ฝุ่น
คุณหนังวาดพอใจมาก
หนุ่มแม่บ้านเพิ่งออกไป เขาก็ช้อนแมวโครงกระดูกออกจากห้องน้ำ บังคับเป่าให้แห้งทันใจ บ่นว่า “ตอนแกยังไม่ขึ้นรา ไม่เห็นยุ่งยากขนาดนี้”
เจ้าแมวทำหน้าน้อยใจ
มือถือที่โยนไว้บนเตียงสั่นครืดๆ ดูเหมือนข้อความจะเข้ามาเพียบ แต่ในสายตาของคุณหนังวาดตอนนี้ ทั้งหมดนั่นคือเรื่องยุ่งที่ “^ ^” ต้องเก็บกวาดเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
เขาไม่มีทางขยับเพื่อมันเพิ่มแม้แต่ก้าวเดียว
ยิ่งกว่านั้น เมื่อกี้เขาก็ช่วยไอ้สารเลวนั่นไปเรื่องหนึ่งแล้ว อย่างน้อยก็ทำให้คีย์การ์ดครึ่งใบกลายเป็นเต็มใบ
แตะการ์ดก็ต้องออกแรงนะ การ์ดนั่นเปรอะไปหมด แค่เขายอมหยิบขึ้นมา “^ ^” ก็ควรกราบขอบพระคุณแล้ว
อวี๋ชิงคิดแบบนั้น
แต่หนึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็ยังต้องหยิบมือถือน่ารำคาญเครื่องนั้นขึ้นมา เพราะมันสั่นไม่หยุด
ใครมันจะจ้อขนาดนี้
อวี๋ชิงเปิดแอปแชท เห็นช่องทีมที่เคยเงียบกริบตอนนี้มีข้อความ 99+
อวี๋ชิง “?”
พอกดเข้าไป รูปประหลาดนับไม่ถ้วนก็ทะลักเข้ามา สั่นจนมือเขาชา
อะไรเนี่ย
อวี๋ชิงเปิดดูไม่กี่รูป กวาดตาคร่าวๆ ก็เห็นว่าเป็นรูปภายในห้องพักห้องหนึ่ง
ผังห้องไม่ต่างจากห้องที่เขาพักเท่าไหร่ ถ้าพูดให้ถูกคือเหมือนกันเป๊ะ แค่ข้าวของวางกลับด้านกับห้องนี้ เหมือนภาพในกระจก
เขาเลื่อนขึ้นไปดู จึงเห็นแชทของเพื่อนร่วมทีม
สามเค: พวกเราสองคนเกรงใจที่จะนอนเกาะความสำเร็จเฉยๆ เลยเอาคีย์การ์ดที่ได้มาขึ้นไปรูดดูข้างบน @ซูชิบาร์ @^ ^
ไร้มารยาทล้วนๆ: ใช่ ตอนรูดเข้าไปไม่เห็นมีอะไรพิเศษ แต่กันพลาดเบาะแส เลยถ่ายรูปในห้องมาเยอะเลย
สามเค: ถ่ายแทบทุกมุมแล้ว ไม่รู้ช่วยอะไรได้ไหม เราสองคนคิดไม่ออก พวกนายลองดูหน่อย ถ้าไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวพวกเราไป 1811 อีกรอบ ใกล้นิดเดียว ออกลิฟต์เลี้ยวขวาก็ถึง @ซูชิบาร์ @^ ^
น่าเบื่อ
อวี๋ชิงกะจะปิดมือถือทิ้งไปเลย แต่พอตาไปสะดุดที่เลขห้อง 1811 นิ้วก็ชะงัก
ชั่วขณะหนึ่ง เขาเกือบคิดว่าสองคนนี้บุกเข้ามาในห้องเขา
แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะอวี๋ชิงอยู่ในห้องนอนตลอด
งั้นก็เหลือคำอธิบายเดียว...
ชั้นนี้มีห้อง 1811 สองห้อง ห้องหนึ่งเขาพักอยู่ อีกห้องอยู่ทางขวามือเมื่อออกจากลิฟต์
ผู้หญิงจากห้องซักรีดถึงได้ไปผิดห้อง และห้องที่เพื่อนร่วมทีมไปก็คือห้องนั้น
เลขห้องซ้ำกัน?
ตำแหน่งสมมาตร?
การจัดวางกลับด้านเหมือนกระจก?
อวี๋ชิงเปิดรูปดูอีกครั้ง คราวนี้ละเอียดขึ้น ยิ่งดูคิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น
เพราะเขาเห็นของประหลาดมากอย่างหนึ่งในรูปใบหนึ่ง
รูปนั้นถ่ายโต๊ะในห้อง 1811 อีกห้อง แต่บนโต๊ะกลับมีกระดาษโน้ตที่คุ้นตาวางอยู่
นั่นคือจดหมายขู่ที่อวี๋ชิงทิ้งไว้ให้ ^ ^ สั่งให้อีกฝ่ายไสหัวออกมาเก็บกวาดเรื่องที่ก่อไว้
กระดาษแผ่นนั้นวางอยู่กลางโต๊ะอย่างเรียบร้อย แต่ตัวอักษรบนนั้นก็กลับด้านเหมือนในกระจกเช่นกัน
เขาเปิดดูรูปเพิ่มอีกหลายใบ แล้วก็เห็นผ้าขนหนูที่แขวนข้างอ่างล้างหน้าในห้องน้ำ
สิบนาทีก่อนเขาเพิ่งใช้ผ้าผืนนั้นเช็ดขนให้เจ้าโครงกระดูกตัวน้อย
แต่เขาแขวนไว้ทางซ้าย ในรูปกลับอยู่ทางขวา
ไม่ใช่แค่จัดห้องเหมือนกัน แต่ก๊อปที่นี่ไปทั้งหมด รวมถึงร่องรอยที่เขาทิ้งไว้ด้วย
ของไม่มีชีวิตยังเป็นแบบนี้ แล้วของมีชีวิตล่ะ
จะมีแมวโครงกระดูกไหม จะมีตัวเขาเองไหม
ถ้ามีตัวเขาเอง ตัวเขาในกระจกนั่นจะเป็นอะไร...
จริงๆ อวี๋ชิงมีคีย์การ์ดที่เปิดห้อง 1811 ห้องนั้นได้อยู่ในมือ ห้องนั้นยังอยู่ชั้นเดียวกับเขาด้วย แค่เดินออกจากห้องผ่าน 1812 กับ 1813 ที่คั่นตรงกลาง ก็ไปดูให้รู้แล้วรู้รอดได้
แต่ตอนนี้เขาไม่ขยับ
เพราะเขายังไม่ได้สูทที่ส่งซักแห้งคืน ใส่แค่เสื้อคลุมอาบน้ำมันดูไม่เหมาะสม เขาไม่มีทางออกห้องนี้ไปเกินหนึ่งเมตรเด็ดขาด
เขาคิดครู่หนึ่ง แล้วเดินไปที่โทรศัพท์
โรงแรมนี้ก็เหมือนที่อื่น มีโทรศัพท์ภายในที่ต่อถึงกันทุกห้อง แค่กดเลขห้องของอีกฝ่ายก็ได้แล้ว
อวี๋ชิงรวบผมที่แห้งสนิทมัดครึ่งหัว แล้วกด 1811 บนโทรศัพท์
ตู๊ด...
ตู๊ด...
ตู๊ด...
เสียงสัญญาณดังอยู่นานแสนนาน นานจนเขาคิดว่าไม่มีทางมีใครรับ ปลายสายก็ดังติ๊ด แล้วมีเสียงคนลอยมา
มันควรจะเป็นเสียงแปลกหน้า แต่อวี๋ชิงกลับรู้สึกว่าเคยได้ยินที่ไหน
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็นึกออก
วันที่เขาใกล้จะดับสูญ ในวินาทีก่อนเข้าดันเจี้ยน เขาเคยได้ยินเสียงนี้ตอนปลายความฝัน
เหมือนสายลมที่พัดลอดรอยแยกของเทวรูป
ถ้าไม่ผิด ดูเหมือนจะเป็นเสียงของคนที่ยึดร่างเขาไป
เสียงนั้นพูดมาจากปลายสาย “ผมแปลกใจนะ ไม่คิดว่าจะคุยกับคุณแบบนี้ได้ด้วย”
กำลังโหลดความเห็น...