“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 9 ขอโทษ
“นายเหรอ” อวี๋ชิงพูด
เสียงนี้ทำให้เขารู้สึกทั้งไม่คาดคิดและเหมือนรู้อยู่แล้ว ซับซ้อนและแปลกประหลาด
ปลายสายชะงักไป “ผมกำลังจะแนะนำตัวพอดี ดูท่าไม่ต้องแล้ว คุณรู้ด้วยเหรอว่าผมเป็นใคร”
“เคยได้ยินเสียงนายครั้งหนึ่ง” อวี๋ชิงตอบ แต่จะอธิบายว่าทำไมฟังครั้งเดียวก็จำได้ก็ยาก เขาจึงพูดว่า “ฉันจำเสียงที่น่ารำคาญได้แม่นเสมอ”
อีกฝ่ายร้อง “อ้อ” เบาๆ “งั้นเหรอครับ แบบนั้นก็ถือเป็นเกียรตินะ”
คนกะล่อนคนหนึ่ง
อวี๋ชิงสรุปในใจ เหมือนชื่อในเกมน่ารำคาญนั่นไม่มีผิด
เขาจึงทำหน้าตึงถาม “มีธุระอะไร”
ปลายสายหัวเราะอีก “ถ้าผมเข้าใจไม่ผิด คุณเป็นคนโทรมานะครับ”
อวี๋ชิง “...”
แค่ได้ยินหมอนี่พูดเขาก็หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก หงุดหงิดจนลืม
“งั้นคุณโทรมาแค่จะบอกว่าผมน่ารำคาญเหรอครับ”
แน่นอนว่าไม่ใช่ จริงๆ เขาอยากรู้ว่าห้อง 1811 ตอนนี้แปลกประหลาดยังไงกันแน่
แต่อวี๋ชิงตอบว่า “ใช่”
“ก็ได้ครับ” น้ำเสียงคนผู้นั้นเสียดายแบบครึ่งจริงครึ่งเล่น เขาเว้นไปนิดแล้วพูดต่อ “แต่ผมมีเรื่องจะบอกคุณ คราวก่อนในช่องแชทพิมพ์ทันแค่ครึ่งเดียว”
อวี๋ชิงรู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ “เรื่องอะไร”
“รอแป๊บนะ ผมเตรียมไว้แล้ว” ฟังจากเสียง เหมือนอีกฝ่ายจะสะบัดกระดาษออกแผ่นหนึ่ง กระแอมเบาๆ แล้วเริ่มอ่าน “จดหมายขอโทษ”
อวี๋ชิง “?”
บ้าหรือเปล่า
“ถึงที่รัก...” ปลายสายเว้นไปนิด แล้วพึมพำเบาๆ “ตอนเขียนแค่อยากให้ดูจริงใจ พออ่านออกเสียงแล้วดูเหมือนจีบไปหน่อยแฮะ”
จริงใจ?
อวี๋ชิงรู้สึกแค่ว่าทุกประโยคของหมอนี่มี “^ ^” แปะท้ายมาให้ด้วยทุกทีเลย
เขาวางสายดังปัง หันไปมองแมวโครงกระดูกข้างๆ แล้วขมวดคิ้ว “ทำไมโลกนี้มีคนแบบนี้ได้”
วางไปแล้วเขาถึงเพิ่งนึกได้ว่า โทรครึ่งนาทีจบโดยที่เขายังไม่รู้อะไรเรื่องห้อง 1811 เลย ได้ฟังแต่จดหมายขอโทษปัญญาอ่อน
แถมยังมีแค่คำขึ้นต้นสุดยียวน
คิดได้แค่นั้น โทรศัพท์ในห้องก็ดังขึ้น
อวี๋ชิง “...”
สีหน้าเขาไม่ค่อยดี สั่งเจ้าโครงกระดูกตัวน้อย “ตัดสายทิ้ง”
เจ้าโครงกระดูกว่านอนสอนง่ายเสมอ ยกอุ้งเท้าค้างไว้เหนือปุ่มวางสายทันที กำลังจะกดลงไป มือของเจ้านายก็ยื่นแทรกเข้ามา แล้วกดรับสายเสียอย่างนั้น
เจ้าโครงกระดูก “?”
อวี๋ชิงพูดใส่ปลายสายด้วยหน้าไร้อารมณ์ “ถ้ายังอ่านอะไรโง่ๆ แบบนั้นอีกก็ไสหัวไป”
หลายปีมานี้ ใครได้ยินเขาพูดน้ำเสียงนี้ก็ต้องหวั่นๆ กันทั้งนั้น แต่คนปลายสายกลับหัวเราะ “งั้นไม่อ่านแล้วครับ ผมเก็บไว้ก่อน คราวหน้าถ้าจำเป็นค่อยเอามาใช้”
อวี๋ชิง “...”
ยังจะมีคราวหน้าอีก?
เสียงนั้นเก็บเสียงหัวเราะลงทันที แล้วพูดจริงจัง “เมื่อกี้มัวแต่อ่านจดหมายขอโทษเลยลืมถาม ที่คุณโทรมาตอนแรก เจออะไรหรือเปล่าครับ”
อวี๋ชิง “เจอว่าไม่ควรโทรเบอร์นี้”
พูดจบเขาก็วางสายดังปังอีกรอบ
หนึ่งวินาทีก่อนสายตัด เขาเหมือนจะได้ยินอีกฝ่ายอึ้งค้าง สวนกลับไม่ทัน
อวี๋ชิงนึกภาพนั้นแล้ว ในที่สุดก็สบายใจขึ้นมาหน่อย
ไม่กี่วินาทีต่อมา โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก
อุ้งเท้าเจ้าโครงกระดูกยังค้างอยู่เหนือปุ่มวางสาย มันกะพริบตามองเจ้านายอย่างงงๆ รอคำสั่งที่พึ่งพาได้สักคำ
คราวนี้อวี๋ชิงไม่แกล้งมัน เขาเลื่อนอุ้งเท้ามันออกแล้วรับสาย
คนปลายสายหลุดขำ “หายโกรธหรือยังครับ”
อวี๋ชิงแค่นเสียงทีหนึ่ง แต่ไม่ได้วางสายอีก
คราวนี้ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายถามซ้ำ เขาก็พูดขึ้นเอง “ที่โทรมาเพราะมือถือเครื่องนั้นดังไม่หยุด น่ารำคาญ ฉันดูข้อความในช่องทีมแล้ว ชั้นนี้มีห้อง 1811 สองห้อง ห้องที่ฉันพักคือหนึ่งในนั้น และแน่นอนว่าคีย์การ์ดกับเลขห้องของห้องฉันถูกแก้มาอย่างเห็นได้ชัด”
เรื่องนี้เขาดูออกตั้งแต่ตอนเช็กอินแล้ว แค่ตอนนั้นมันไม่เกี่ยวกับเขาเลยไม่ได้ใส่ใจ
“ถ้าไม่ผิด ห้องฉันเดิมทีน่าจะเป็น 1814 ส่วน 1811 ตัวจริงอีกห้อง จัดไว้เหมือนห้องฉันทุกอย่าง...”
อวี๋ชิงเลือกคำครู่หนึ่ง แล้วบรรยายว่า “เหมือนถูกก๊อปไปแบบกลับซ้ายขวาเหมือนภาพในกระจก ฉันเลยอยากรู้ว่าคนจะถูกก๊อปไปด้วยไหม”
ตอนนี้ดูท่าจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ
ปลายสายร้อง “อ้อ” เบาๆ “มิน่าล่ะ...”
“มิน่าอะไร”
“มิน่าตอนผมลืมตาขึ้นมา มองอะไรในห้องก็รู้สึกขัดๆ ที่แท้เป็นเพราะมันกลับด้านเหมือนกระจกนี่เอง”
เพิ่งลืมตา?
อวี๋ชิงถาม “นายเพิ่งตื่นขึ้นมาในห้องนั้นเหรอ”
“ใช่ครับ ได้ยินเสียงโทรศัพท์ตอนผมเพิ่งตื่นพอดี ลืมตามาก็เห็นตัวเองนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะ เกือบคิดว่าคราวนี้คุณนั่งหลับไปเลย จะได้เตะผมออกมาเก็บกวาดต่อ”
อวี๋ชิงฟังแล้วครุ่นคิด “งั้นนาย-”
เขาอยากพูดว่า “ตอนที่นายอยู่ในร่างฉัน” แต่รู้สึกว่ามันฟังแปลกเกินไป จึงเปลี่ยนคำพูด “งั้นทุกครั้งที่ฉันตื่นอยู่ นายมองไม่เห็นสิ่งที่ฉันเห็น ไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันได้ยิน ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ใช่ไหม”
“ประมาณนั้นครับ”
อวี๋ชิงหน้าบึ้ง “ประมาณนั้นคืออะไร”
คนผู้นั้นหัวเราะคลุมเครือ แล้วอธิบาย “ตอนที่ผมไม่ได้คุมร่าง ร่างกายคุณก็เหมือน...”
เขาเลือกคำอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเปรียบว่า “บ้านหลังเล็กๆ”
อวี๋ชิง “?”
เขาชะงัก เกือบคิดว่าหูฝาด “เหมือนอะไรนะ”
“บ้านหลังเล็กๆ ครับ” เสียงนั้นมีรอยยิ้มอีกแล้ว “ประตูหน้าต่างปิดหมด ผมอยู่ข้างใน บางทีก็หลับ บางทีก็ตื่นขึ้นมาสักพัก ตอนตื่นจะได้ยินเสียงข้างนอกแว่วๆ”
“ผมเดาเรื่องได้บ้างจากเศษข้อมูลที่ได้ยิน น้อยมาก น้อยมากๆ แต่ก็พอให้ตื่นมาแล้วไม่ดูเหมือนห่านทึ่ม แค่นั้นแหละครับ”
“งั้น เพื่อไม่ให้เหมือนห่านทึ่ม” อวี๋ชิงยืนกรานแปะฉายาห่านทึ่มไว้บนหัวอีกฝ่าย เป็นการเอาคืนเรื่องบ้านหลังเล็ก “นายก็ควรเดาต่ออีกหน่อยว่าทำไมห้องนายถึงก๊อปห้องฉัน”
เขายังไม่สนใจสิ่งที่เรียกว่าดันเจี้ยนหรือภารกิจอะไรนั่น แต่เขาเกลียดมากที่ร่องรอยของตัวเองถูกยกไปให้คนอื่นดูครบทุกกระเบียดนิ้ว
“รอแป๊บ ผมขอดูก่อน” คนปลายสายเหมือนจะเปิดลำโพงแล้วเดินสำรวจทั่วห้อง ครู่หนึ่งเสียงก็กลับมาใกล้ “คุณลองเดินออกจากห้องดูสิ”
อวี๋ชิงเปิดลำโพงเหมือนกัน แล้วเดินออกจากห้องท่ามกลางสายตางงงวยของเจ้าโครงกระดูก
ก้าวออกไปได้ก้าวเดียว เสียงในสายก็กระตุกไปนิด แล้วตัดไปดื้อๆ
เหลือแค่เสียงตู๊ด... ตู๊ด...
ดูท่าแค่อวี๋ชิงก้าวพ้นประตู คนในห้องนั้นก็จะหายไปด้วย
หนึ่งนาทีต่อมา สายที่ขาดไปก็ต่อติดอีกครั้ง คนปลายสายพูดอย่างจนใจ “ดูแล้วผมโดนจำกัดเยอะไปหน่อย ถ้าออกจากห้องยังไม่ได้ ก็ทำอะไรได้น้อยมาก คุณมาดูเองดีกว่าไหมครับ”
อวี๋ชิงถาม “พูดคำว่า ได้โปรด หรือยัง”
อีกฝ่ายเปลี่ยนคำพูดทันที ด้วยน้ำเสียงยานคาง “ได้โปรดมาดูด้วยตัวเองหน่อยได้ไหมครับ”
อวี๋ชิงพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้
เขายืดตัวขึ้น กำลังจะวางสาย ก็ได้ยินอีกฝ่ายพูดว่า “ดูท่าผมคงต้องกลับไปขดอยู่ในบ้านสักพักอีกแล้ว”
มือที่กำลังจะกดปุ่มของอวี๋ชิงชะงัก จู่ๆ ก็ถามขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย “นายชื่ออะไร”
“หืม” คนปลายสายดูจะแปลกใจกับคำถามนี้เหมือนกัน
“ชื่อนาย” อวี๋ชิงรู้สึกว่าตัวเองถามเกินไป “ช่างเถอะ ไม่มีอะไร”
เขาแค่รู้สึกว่าไอ้หน้ายิ้มนั่นมันน่ารำคาญเกินไป
เสียงนั้นชะงักไปนิด แล้วตอบก่อนที่อวี๋ชิงจะวางสาย “หมีเซี่ยวไป๋”
*
สุดท้ายคุณหนังวาดก็ใส่เสื้อคลุมอาบน้ำออกจากห้องจนได้ ด้วยเห็นแก่ว่าทางเดินมืดตื้อนี้มีเขาอยู่คนเดียว
เขาหยิบคีย์การ์ดที่ดรอปมาจากเบาะแส ลองแตะประตูห้องตัวเองก่อน ใช้ได้ แล้วเดินไปแตะประตู 1811 อีกห้อง ก็ยังใช้ได้อีก
แต่ก่อนอวี๋ชิงจัดการเรื่องเป็นเรื่องตายในเมืองเกาะมานับไม่ถ้วน กลเม็ดพิลึกพวกนี้เห็นจนชิน สถานการณ์แบบนี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่ามีคนเอาอะไรมาวางไว้ในทั้งสองห้อง
ส่วนมากจะอยู่ใต้ธรณีประตู
อวี๋ชิงใช้รองเท้าแตะเขี่ยมุมพรมหน้าประตูขึ้น ข้างใต้มีแต่ฝุ่นที่สะสมมาหลายปี นอกนั้นไม่มีอะไร
งั้นก็ต้องอยู่บนประตู
เขาปิดประตูแล้วพินิจดูรอบหนึ่ง กำลังจะงัดป้ายทองเหลืองเลข 1811 ขึ้นมา
จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตึงๆๆ ดังมาจากโถงลิฟต์ กระโดดโลดเต้นอย่างรีบร้อน เหมือนฝีเท้าเด็ก
ตามด้วยเสียงเด็กผู้หญิงสองคน ดังรับกัน “ทำไมคุณมายุ่งกับป้ายห้องของพวกเราคะ”
“พ่อคะ มีคนแปลกๆ จะมายุ่งกับป้ายห้องเรา”
อวี๋ชิง “...”
เขาก้มมองเสื้อคลุมอาบน้ำของตัวเองก่อน พึมพำสาปห้องซักรีดบ้านั่น แล้วจึงหันไปมอง
เห็นชายในชุดสูทผูกไทเรียบร้อยเดินมาทางนี้ มือข้างหนึ่งวางบนหัวเด็กหญิงคนหนึ่ง ทั้งปลอบทั้งปราม “อย่าวิ่งเร็วนักสิ แม่กับยายยังอยู่ที่ล็อบบี้ เดี๋ยวก็ขึ้นมา เรารอพวกเขาก่อนนะ”
ชายคนนี้หน้าตาเรียกได้ว่าหล่อเกลี้ยงเกลา ดูเป็นคนฐานะดีหรือไม่ก็การงานรุ่ง ทั้งแหวนบนนิ้วและนาฬิกาที่โผล่ออกมาตรงข้อมือ ล้วนราคาไม่ธรรมดา
เด็กหญิงสองคนใส่ชุดกระโปรงสีขาวเหมือนกันเปี๊ยบ อายุราวห้าหกขวบ น่าจะเป็นแฝด
ทั้งคู่จ้อกันเจื้อยแจ้วพุ่งมาหาอวี๋ชิง แต่ถูกพ่อรั้งไว้ก่อน
“วิ่งผิดแล้ว ออกลิฟต์ทีไรจำซ้ายขวาไม่ได้ทุกที” ชายคนนั้นยิ้มขอโทษอวี๋ชิง “ขอโทษนะครับ ลูกๆ จำห้องผิด”
อวี๋ชิงไม่ตอบ สายตาเลื่อนผ่านพวกเขาไปอย่างราบเรียบ ชักมือกลับจากป้ายห้อง แล้วเดินกลับไปทางห้องตัวเอง
ธรรมเนียมของเมืองเกาะมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง เจอผีเร่ร่อนทัก ไม่ว่ามันจะพูดอะไรก็อย่าผลีผลามตอบ ดีที่สุดคือทำเป็นมองไม่เห็น
แต่ถึงอวี๋ชิงจะเมินผ่านไปได้ หน้าจอโฮโลแกรมน่ารำคาญกลับไม่ยอมเมินด้วย
ในวินาทีที่ชายคนนั้นพาเด็กหญิงสองคนเดินผ่านข้างตัวเขา หน้าจอโฮโลแกรมก็เด้งขึ้นมา:
ดวงคุณซวยจริงๆ โผล่มาผิดที่ผิดเวลาพอดิบพอดี เลยชนกับครอบครัวห้าคนนั้นเข้าเต็มๆ!
แต่ก็ทำให้เปิดภารกิจจำกัดเวลา 【สมบัติล้ำค่าของเขา】 จะไม่เรียกว่าเคราะห์ร้ายกลายเป็นดีได้ยังไง
ในดันเจี้ยนมือใหม่ ภารกิจจำกัดเวลาแชร์กันทั้งทีม นับถอยหลัง 10 นาที
09:58
09:56
09:51
การแจ้งเตือนนี้ขึ้นในช่องทีมพร้อมกัน สองนาทีต่อมา สามเคในเสื้อฮู้ดสีดำกับผมแดงเถือกเต็มหัวก็พุ่งขึ้นมาอย่างกับลมพัด ด้วยความขี้ขลาดเลยลากไร้มารยาทล้วนๆ มาเป็นเพื่อนด้วย
คุณหนังวาดที่จำใจใส่เสื้อคลุมอาบน้ำยืนโชว์ตัวอยู่กลางทางเดินก็หงุดหงิดพออยู่แล้ว เดิมทีเขาไม่คิดจะสนใจความเป็นความตายของ “เพื่อนร่วมทีม” ขี้โวยวายสองคนนั้นเลย
แต่ตอนลิฟต์ดังติ๊งแล้วประตูเปิด คนที่ออกมาพร้อมสามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ ยังมีหญิงสาวคนหนึ่งกับหญิงชราอีกคน
ชัดเลยว่าคือ “แม่กับยาย” ที่ชายคนนั้นพูดถึง
แฝดสาวเกาะผนังชะเง้อดู พอเห็นคนในลิฟต์ก็ร้องทันที “แม่ ยาย! เมื่อกี้พวกหนูเผลอเดินผิดห้องอีกแล้ว”
ทั้งสองกระโดดโลดเต้นวิ่งเข้าไป จูงคนในลิฟต์ออกมาคนละคน ลูกตาดำสนิทกลอกไปมา แล้วก็เหลือบเห็นสามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ ที่นั่งลิฟต์มาด้วยกัน
“อ๊ะ มีพี่ชายอีกสองคนด้วย” เด็กทั้งสองหัวเราะคิกคักถาม “พวกพี่พักชั้นนี้เหมือนกันเหรอคะ??”
อวี๋ชิงขมวดคิ้ว แล้วพิมพ์ข้อความในช่องทีมเป็นครั้งแรก: อย่าตอบ ทำเหมือนพวกนั้นไม่มีตัวตน
แต่เขาลืมไปเรื่องหนึ่ง
สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ ไม่คิดเลยว่าจะเจอผีตั้งแต่ในลิฟต์ ตอนนี้กำลังเบียดกันอยู่มุมลิฟต์เหมือนนกกระทา กลัวจนแทบตาเหลือก ไม่มีกะจิตกะใจดูมือถือแม้แต่นิด
สามเคจึงตอบเด็กหญิงไปเสียงสั่น “หา ผะ-ผมขอเป็นแม่บ้านได้ไหมครับ”
พูดจบปุ๊บก็โดนไร้มารยาทล้วนๆ ตบเข้าให้ เขาถึงเพิ่งเห็นข้อความของอวี๋ชิงในช่องทีม
ทั้งคู่ลนลานกลิ้งคลานมาหาอวี๋ชิง กระซิบถาม “ซวยแล้ว ผมดันไปตอบพวกนั้น ทำไมตอบไม่ได้ล่ะครับ”
“ทำไมน่ะเหรอ” อวี๋ชิงชี้ไปข้างหลังพวกเขา “หันไปดูก็รู้”
สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ ค่อยๆ หันกลับไปอย่างเงียบๆ
ก็เห็นครอบครัวห้าคนที่มาอยู่กันพร้อมหน้าจู่ๆ ก็หน้าตายไร้อารมณ์ ดวงตากลวงดำจ้องพวกเขาไม่กะพริบ
วินาทีต่อมา เลือดแดงคล้ำทะลักลงมาทั่วทางเดินราวน้ำตก หัวของทั้งห้าเอียงพับ
หัวทั้งห้าพร้อมแขนขาหลุดร่วงพังกระจุยลงมา
“อ๊ากกกกกกกกก!”
สามเคแหกปากลั่น แล้วพาไร้มารยาทล้วนๆ ทรุดลงไปกองกับพื้น
แขนขาขาดกลิ้งเกลื่อนพื้น สองคนนั้นก็คลานหนีกันเกลื่อนพื้น
อวี๋ชิงหลับตาไปครู่หนึ่ง “...”
ไร้ประโยชน์ x2
กำลังโหลดความเห็น...