“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 10 สมบัติล้ำค่า
ไอ้ตัวไร้ประโยชน์สองตัวนั้นคลานไปก็ยังไม่ลืมร้อง “ภารกิจ ภารกิจ” ไปด้วย
อวี๋ชิงรำคาญจนทนไม่ไหว ถาม “ต้องทำยังไง”
สามเคตะโกนท่ามกลางเสียงกรีดร้องไม่ขาดสาย “กดมัน! กดมัน! กดภารกิจนั่น! ทำไม่เสร็จไอ้พวกนี้ไม่ยอมสลายแน่ ว้ากกกกก”
ไร้มารยาทล้วนๆ โดนแขนที่เต็มไปด้วยจ้ำศพกระชากขากางเกง ถีบขารัวเป็นกระต่ายพลางร้องไห้ “ไม่ใช่สิ! ไหนบอกว่านายขี้ขลาดไง! ทำไมมีแต่เราสองคนที่ร้อง!”
“ไอ้ตัวไร้มารยาทที่ไหนปล่อยข่าวมั่ว” อวี๋ชิงพูดเสียงเย็น
ไร้มารยาทล้วนๆ “?”
อวี๋ชิงควักคีย์การ์ดรูดเปิดประตูในพริบตา หลบเศษแขนขาบ้าคลั่งพวกนั้น แล้วเตะเพื่อนร่วมทีมที่คลานเกะกะเข้าห้องไปทีละคน “เข้าไป!”
ประตูปิดดังปัง
เศษแขนขาพุ่งกระแทกประตู ทั้งข่วนทั้งทุบ ส่งเสียงร้องไห้แหลมเสียดหู
สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ ยังคลานต่อไปตามแรงเฉื่อยอีกพัก กว่าจะรู้ตัวว่าปลอดภัยชั่วคราวแล้ว ทั้งคู่ทรุดลงหอบอยู่กับพื้น แต่พอได้ยินเสียงร้องไห้พวกนั้นก็ยังสะดุ้งโหยงตัวสั่นงันงก
อวี๋ชิงกดชื่อภารกิจ 【สมบัติล้ำค่าของเขา】 ตามที่พวกเขาบอก
แล้วก็เป็นไปตามคาด คำอธิบายภารกิจปรากฏขึ้น:
หลัวเหยาเป็นหนึ่งในนักธุรกิจรุ่นแรกที่บุกเบิกการท่องเที่ยวชายฝั่งของเมืองเกาะกุหลาบ และยังอายุน้อยที่สุดด้วย อายุเพิ่งสามสิบก็มีทรัพย์สินหลายร้อยล้าน เขาสร้างโรงแรมรีสอร์ตแห่งแรกล้อมท่าเรือนอกชายฝั่ง นั่นคือบลูเบย์ แม้ทุกวันนี้โรงแรมบลูเบย์ในสายตาคนเมืองเกาะจะเก่าโทรมจนดูไม่ได้และขึ้นชื่อเรื่องผีดุ แต่ตอนเพิ่งสร้างก็เคยคึกคักจนคนแห่กันมาทั้งเมือง รุ่งเรืองไม่มีใครเทียบ หลัวเหยาเองก็หน้าตาดี การงานรุ่ง ครอบครัวอบอุ่น เคยเป็นขาประจำของข่าวเล็กๆ หน้าธุรกิจใน “หนังสือพิมพ์กุหลาบรายวัน”
แต่ครั้งสุดท้ายที่เขาได้ขึ้น “หนังสือพิมพ์กุหลาบรายวัน” กลับเป็นข่าวพาดหัวหน้าหนึ่ง ครอบครัวห้าชีวิตจบชีวิตในโรงแรมของเขาเอง แล้วศพถูกโยนลงทะเลผืนที่พวกเขาเคยมองอยู่บ่อยๆ
ต่อมา แขกที่พักในโรงแรมเล่าว่ามักได้ยินเสียงผีเร่ร่อนร่ำไห้ ถอนใจว่ามีคนหมายปองสมบัติล้ำค่าของเขา
โปรดตามหาสมบัติล้ำค่าของหลัวเหยา
【กดที่นี่เพื่อส่งไอเทมภารกิจ】
อวี๋ชิงกด 【ส่งไอเทมภารกิจ】 ก็เห็นกรอบประตูที่มีแถบไฟนีออนโผล่ขึ้นกลางอากาศ ดูเหมือนแค่ส่ง 【สมบัติล้ำค่า】 ที่หาเจอเข้าไปก็พอ
ตัวเลขนับถอยหลังที่มุมสายตายังเดินต่อ
07:13
07:09
สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ ก็กำลังอ่านคำอธิบายภารกิจ ตัวเลขนับถอยหลังทำเอาใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“สมบัติ สมบัติอยู่ไหนกันแน่?!”
ไร้มารยาทล้วนๆ ร้องขึ้น “จริงสิ! เมื่อกี้ครอบครัวนั้นตั้งใจจะกลับห้องตัวเองใช่ไหม พวกเขายืนหน้าประตูห้องไหนนะ”
สามเคชะงัก “เหมือนจะเป็นห้องที่เราอยู่ตอนนี้แหละ!”
“งั้นเราหาในห้องนี้เลย!”
อวี๋ชิงหน้าบึ้ง “นี่ห้องฉัน”
ไร้มารยาทล้วนๆ “หา?”
“อีกอย่าง ใครเขาเอาสมบัติล้ำค่าไว้ในห้องโรงแรม” อวี๋ชิงพูดเสียงเย็น
“คุณหมายความว่า...” แววตาสามเคค่อยๆ หวาดผวา “มันยังอยู่กับตัวพวกนั้นเหรอ เราต้องเปิดประตูไปขอจากพวกนั้นเนี่ยนะ?!”
เห็นได้ชัดว่าเขาเดาถูก
เพราะทันทีที่พูดจบ อวี๋ชิงก็กระชากประตูเปิด
เศษแขนขาพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งในพริบตา
อวี๋ชิงลากของว่างไร้ประโยชน์สองชิ้นนั้นออกไปที่ทางเดิน แล้วปิดประตูห้องลงต่อหน้าแววตาสิ้นหวังของพวกเขา
สามเคโดนมือขาดข้างหนึ่งเกาะหนึบทันที ฝ่ามือเขียวซีดเต็มไปด้วยจ้ำศพตะปบเข้าหาหน้าเขา บีบไว้แน่นราวกับจะถลกหนังหน้าออกทั้งเป็น
อวี๋ชิงบอกสามเค “พอดีเลย กอดมือที่นายกำลังสู้อยู่นั่นไว้ แล้วลากเข้าไปในกรอบประตูหน้าตาน่าเกลียดนั่น”
สามเค “...”
พอดีตรงไหนวะ?!
สามเคกด 【ส่งไอเทมภารกิจ】 อย่างทุลักทุเล กรอบประตูแถบไฟนีออนก็โผล่ขึ้นกลางอากาศอีกครั้ง
พอแสงไฟส่องกระทบ เขาถึงเห็นว่ามือที่พยายามจะฉีกเขาทั้งเป็นนั้นใส่แหวนและนาฬิกาข้อมืออยู่
ตัวเลขนับถอยหลังยังเดินต่อ:
05:53
05:50
สามเคไม่มีเวลากลัวแล้ว ปล้ำกับมือข้างนั้นกลิ้งเข้าไปในกรอบประตู
แถบไฟนีออนดับวูบ หน้าจอโฮโลแกรมเด้งข้อความขึ้นมา:
ไอเทมนี้เก่าเกินกว่าจะระบุได้ โปรดส่งไอเทมที่สมบูรณ์ภายในเวลาที่กำหนด!
สามเค “...”
งั้นแก*** ก็โผล่มาให้มันครบๆ หน่อยสิวะ!!!
“ยังมีหน้ามาบอกว่าไอเทมเก่าไม่ครบอีก!” สามเคโกรธจนลืมกลัวไปชั่วขณะ นิสัยหัวรั้นกำเริบ เขาพยายามรูดแหวนกับนาฬิกาออกจากมือขาดนั่น
แต่กลับได้ยินอวี๋ชิงพูด “นาฬิกากับแหวนน่ะครบ ที่ไม่ครบคือมือ”
อาจเพราะน้ำเสียงเขาเย็นเกินไป ในบรรยากาศแบบนี้มันจึงมีไอผีหนักยิ่งกว่าเศษแขนขาเสียอีก สามเคขนลุกซู่ รู้สึกว่าประโยคนี้อย่าคิดตามให้ลึกจะดีกว่า
“นายหมายถึงสมบัติล้ำค่าคือตัวคนเหรอ” ไร้มารยาทล้วนๆ พูดอย่างงงงวย “ร่างกาย? ชีวิต? หัวใจ? แต่เขาแหลกไปหมดแล้วนะ! จะไปหาตัวครบๆ มาจากไหน”
ทันทีที่เขาพูดจบ ก็เหมือนจะได้ยินเสียงถอนหายใจ ในทางเดินยาวเหยียดนี้ยิ่งฟังวังเวง
ไร้มารยาทล้วนๆ เงียบกริบทันที
จากนั้นเขาก็เห็นคนที่เอาแต่รังเกียจความสกปรกรกรุงรัง ชี้นิ้วใช้เขากับสามเคทำนั่นทำนี่ จู่ๆ ก็เปลี่ยนไปทั้งตัว
คนคนนั้นคว้ามือขาดที่ดิ้นพล่านไว้แน่น หลับตาลง ริมฝีปากขยับเบาๆ ไม่กี่ที
เลือดที่ไหลนองทั่วทางเดินไหลย้อนกลับในพริบตา!
เสียงผีร่ำไห้ดังขึ้นทันที โหยหวนฉีกใจ แหลมสูงจนแทบทะลุแก้วหู
ควันฝุ่นสีครามทองเป็นสายๆ เหมือนลวดลายบนปีกผีเสื้อ ลามออกจากปลายนิ้วของเขา ห่อหุ้มมือขาดแล้วแผ่ต่อไปไม่หยุด ที่ใดที่ควันฝุ่นผ่าน หนังและเนื้อของมือขาดหลุดลอกหมด เหลือแต่กระดูกขาว
ส่วนควันฝุ่นยังคงถักทอเลื้อยพันต่อไป เหมือนภาพวาดที่ค่อยๆ คลี่ออก ร่างเค้าโครงของชายคนนั้นก่อนกลายเป็นศพแหลกเหลว
สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ สูดลมหายใจเฮือก มองกระดูกขาวบนพื้นที่มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วถอยกรูด
จนถอยไม่ได้อีก พวกเขาถึงรู้ตัวว่าสิ่งที่ควันฝุ่นถักทอขึ้นมาคือหนังมนุษย์สดใหม่ทั้งผืน
พวกเขาได้แต่มองตาค้าง อวี๋ชิงถูกหมอกเหมือนฝุ่นละอองห่อหุ้มทั้งตัว ถอดรูปลักษณ์เดิมออก แล้วสวมหนังผืนนั้นในชั่วพริบตา
เขามีหน้าตาเหมือนพ่อของครอบครัวห้าคนนั้นไม่ผิดเพี้ยน สวมสูทผูกไท หน้าตาภูมิฐาน แต่ทั่วร่างแผ่ไอผีเยือกเย็น
ตอนฝุ่นละอองจางไป แมวขาวร้องยาวทีหนึ่ง แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนไหล่เขา
สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ ที่เห็นทุกอย่างตาเหลือก เกือบเป็นลมไปตรงนั้น
อวี๋ชิงทำเป็นไม่เห็นปฏิกิริยาพวกเขา กดข้อความ 【ส่งไอเทมภารกิจ】 เอง
กรอบประตูนีออนปรากฏขึ้นอีกครั้ง เขาก้าวเดินเข้าไป
ติ๊ง...
หน้าจอโฮโลแกรมเด้งขึ้นมา:
ยินดีด้วย! การค้นหาของคุณเริ่มได้ผลแล้ว พบไอเทม 【สมบัติล้ำค่าของเขา】 แล้ว 1/5 โปรดหาให้ครบแล้วส่งพร้อมกัน
เวลาเหลือไม่มากแล้วนะ รีบหน่อยล่ะ
ตัวเลขนับถอยหลังยังเดินต่อ:
03:06
03:02
เสียงแจ้งเตือนส่งไอเทมสำเร็จนี้ปลุกเพื่อนร่วมทีมสองคนที่ตาเหลือกให้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
“สำเร็จจริงด้วย!” ไร้มารยาทล้วนๆ ร้องลั่น พอเห็นอวี๋ชิงหันมาก็ตกใจหุบปากทันที
ต่อให้ตอนนี้สมองค้างจนประมวลผลอะไรไม่ทัน เขาก็ยากจะลืมภาพที่เพิ่งเห็นกับตาเมื่อครู่
กองกระดูกขาวกับหนังที่ถูกลอกออกสดๆ...
แต่กลัวแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ เพราะอวี๋ชิงเล็งมาที่เขาแล้ว
จนกระทั่งสบตากันวินาทีนี้ เขาถึงเพิ่งสังเกตว่าในส่วนลึกของดวงตาคนคนนี้มีสีเขียวเรืองจางๆ เหมือนไฟผีที่วูบวาบในความมืดสนิท
“มะ-มีอะไรเหรอ” ไร้มารยาทล้วนๆ ถามเสียงสั่น
อวี๋ชิงเอียงคอนิดหนึ่ง แต่หน้ายังไร้อารมณ์ “ไม่ได้อ่านข้อความเหรอ ยังขาดอีกสี่”
ในเมื่อส่งคนไปหนึ่งคนได้ 1/5 อีกสี่ที่เหลือคืออะไรก็เดาง่ายเกินไปแล้ว
ไร้มารยาทล้วนๆ “แล้วไงต่อ???”
เขารู้สึกถึงลางร้าย แต่ยังไม่ทันได้วิ่ง ข้อมือก็ถูกอวี๋ชิงคว้าไว้
ไร้มารยาทล้วนๆ “...”
ห้าวินาทีต่อมา เขาก็ได้ดูหนังผีเรื่องเมื่อกี้ซ้ำอีกรอบ แบบเสียงรอบทิศทางเต็มอิ่ม
ที่ต่างไปคือ คราวนี้เขาถูกเพื่อนร่วมทีมที่ผีสางยังเดาใจไม่ถูกคนนี้กดไว้หน้ากองกระดูกตลอดเวลา ได้แต่มองตาปริบๆ ขณะหนังสดใหม่อีกผืนถูกสวมลงบนหัวตัวเอง
เสียงเย็นเยียบของเพื่อนร่วมทีมคนนั้นดังขึ้น “เร็วเข้า ใส่เสื้อผ้าไม่เป็นหรือไง?!”
ไร้มารยาทล้วนๆ ใส่ไปร้องไห้ไป คนอะไรน่ากลัวชะมัด พูดอะไรก็น่ากลัว
พอใส่เสร็จ เขาไปยืนหน้ากระจกในทางเดิน ก็เห็นว่าตัวเองกลายเป็นยายไปแล้ว
ไร้มารยาทล้วนๆ ตัดสินใจเละก็เละให้สุด ชี้ไปทางสามเคแล้วขายเพื่อนทันที “นั่นไง กำลังคลานหนีสุดชีวิต!”
สามเคพยายามหนีตั้งแต่ตอนไร้มารยาทล้วนๆ ถูกจับแล้ว
ไม่รอด
ครึ่งนาทีต่อมา เขาก็กลายเป็นหนึ่งในแฝดสาวน้อย
เขาปิดปาก ร้องไห้จนพูดไม่เป็นภาษา
ที่พอให้เขาใจชื้นขึ้นมาหน่อยคือ ระหว่างที่ร้องไห้จนไม่กล้าส่งเสียง ประตูลิฟต์ก็ดังติ๊งต่อง
พนักงานในชุดยูนิฟอร์มโรงแรมคนหนึ่งเดินออกจากลิฟต์ ในอ้อมแขนมีเสื้อผ้าสะอาดสองสามชิ้น ไม่ได้ใส่ถุงกันฝุ่นจึงเห็นชัด น่าจะเป็นสูทหนึ่งชุดกับเชิ้ตหนึ่งตัว
พนักงานกำลังจะเลี้ยวมาทางนี้ พอเงยหน้าก็เห็นกระดูกเกลื่อนพื้นกับเลือดเต็มผนัง
เขากรีดร้อง ตกใจจนโยนเสื้อผ้าทิ้งจะวิ่งหนี สุดท้ายก็ถูกอวี๋ชิงจับไว้ แล้วโดนจับสวมหนังไปอีกคน
ถึงตรงนี้ ในที่สุดสามเคก็เข้าใจแล้ว
ต่อให้เป็นหมาเดินผ่านมาสักตัว ก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือปีศาจ
แต่ถึงอย่างนั้น ครอบครัวห้าคนก็ยังขาดอยู่ดี มีพ่อ แม่ ยาย เด็กหญิงครบแล้ว แต่ยังขาดแฝดอีกคน
ส่วนเวลานับถอยหลังก็เหลือไม่ถึงหนึ่งนาทีแล้ว:
00:49
00:47
ต่อให้ตอนนี้กระโดดลงจากชั้นสิบแปดไปจับคนที่เคาน์เตอร์มา ก็คงไม่ทัน
กรอบเวลานับถอยหลังกลายเป็นสีแดงแล้ว จากนั้นทั้งทางเดินก็เหมือนกำลังนับถอยหลังไปด้วย เลือดเดือดพล่าน แรงสั่นเป็นจังหวะถี่ยิ่งกว่าหัวใจเต้น
“ทำไงดี” สามเคคอแห้งผาก
อวี๋ชิงยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่กี่วินาที เหมือนกำลังคิด
วินาทีต่อมา เขาก็รูดเปิดประตูห้องอย่างเด็ดขาด แล้วกระชากสามเคเข้าห้อง
จากนั้นท่ามกลางสายตางงงวยของเพื่อนร่วมทีม เขาก็ตบปุ่มลำโพงโทรศัพท์ แล้วกด 1811
ตู๊ด...
ตู๊ด...
เสียงรอสายฟังแล้วร้อนรนใจ
ส่วนเวลานับถอยหลังยังเดินต่อ:
00:21
00:18
ในที่สุดสายก็ติด
เสียงหมีเซี่ยวไป๋ดังมาจากปลายสาย “จู่ๆ ในห้องก็มีคนโผล่มาหลายคน คุณดึงเข้ามาเหรอ”
อวี๋ชิงชำเลืองมองสภาพสามเคตอนนี้ แล้วถาม “มีเด็กผู้หญิงมัดผมแกละสองข้างไหม”
หมีเซี่ยวไป๋ “มีครับ”
การนับถอยหลังมาถึงช่วงสุดท้ายแล้ว:
00:11
00:09
อวี๋ชิงพูดเสียงต่ำ “กดไอ้ส่งไอเทมภารกิจน่ารำคาญนั่น จับเด็กคนนั้น แล้วส่งเข้าประตูไป”
หมีเซี่ยวไป๋หัวเราะ ตอบรับเหมือนพูดเล่น “รับทราบครับ จัดให้เดี๋ยวนี้”
ในวินาทีที่การนับถอยหลังเหลือ 2 วินาที ร่างทั้งห้าก็ก้าวผ่านกรอบประตูนีออนที่ไฟกะพริบวูบวาบ
หน้าจอโฮโลแกรมเด้งขึ้นพร้อมเสียงติ๊ง:
ยินดีด้วย! ส่งไอเทมทั้งหมดสำเร็จ ภารกิจจำกัดเวลา 【สมบัติล้ำค่าของเขา】 สำเร็จแล้ว ปลดล็อกความสำเร็จลับ การกระทำของคุณส่งผลต่อฉากจบของดันเจี้ยน
กดที่นี่เพื่อรับรางวัลพิเศษ
กำลังโหลดความเห็น...