“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 20 คนตาย
ตอนที่สามเคถูกดึงเข้าดันเจี้ยน เขาพังไปทั้งตัว
ที่จริงเขาก็ไม่ได้ถูกบังคับให้เข้าดันเจี้ยนหรอก
เพราะเขาเป็นคนสวมอุปกรณ์เชื่อมสมองเข้ากับหัวด้วยมือตัวเอง แล้วก็กรอกไอดีกับรหัสผ่านล็อกอินเข้ามาเอง
เดิมเขานอนขดอยู่ในอพาร์ตเมนต์แคปซูลหน้าจอพัก ไถแชทโลกกับเว็บบอร์ดในเกมอยู่ จู่ๆ ก็มีคำเชิญเด้งขึ้นมา:
ผู้เล่น ^ ^ (คุณเคยร่วมทีมกับเขา) เดินเล่นอยู่ในแผนที่เขตเมืองล่างของเกาะกุหลาบ แล้วเปิดดันเจี้ยนการผจญภัยสุดพิศวงได้อย่างน่าประหลาดใจ
กำลังจับคู่เพื่อนร่วมทีม 2/5 คุณจะเข้าร่วมไหม?
เขาส่ายหัวรัวเหมือนกลองป๋องแป๋ง บ่นงึมงำหน้าปฏิเสธเต็มที่: “ไม่เข้าไม่เข้า ฉันแค่นอนไม่หลับเลยเข้ามาออนค้างไว้ ทำไมยังมีอะไรแบบนี้เด้งมาอีก ฉันไม่ลงดัน ได้กำไรแล้วต้องรู้จักพอ จะโลภไม่ได้ ฉันแค่อยากนอนเฉยๆ”
แล้วมือเขาก็ดันอยู่ไม่สุข กด “ยืนยันเข้าร่วม”
“...ฉันผิดไปแล้ว” สามเคเอามือปิดหน้าสำนึกผิดอยู่ในความมืดตอนกำลังเข้าดันเจี้ยน “ทำไมคนเราใจไม่แข็งได้ขนาดนี้”
พอสำนึกผิดเสร็จ เขาก็ได้ยินเสียงสะท้อนหลอนๆ หลายเสียง
“ใจไม่แข็ง...”
“แข็ง...”
สามเคเงยหน้าขวับ แล้วพบว่าตัวเองยืนอยู่บนถนนที่ไม่มีใครสักคน
คืนนี้มืดสนิท บนถนนไม่มีแม้แต่ไฟข้างทาง
ร้านตึกแถวมีทางเดินหน้าร้านสองฝั่งปิดประตูหน้าต่างสนิท ป้ายไฟนีออนแนวตั้งหลายอันไฟช็อต ติดๆ ดับๆ
บางร้านเจาะหลุมเล็กๆ ไว้ข้างประตู ข้างในตั้งรูปปั้นเทพเล็กๆ ไว้บูชา ส่วนใหญ่เป็นเทพสงคราม นางลู่ อะไรพวกนี้ เอาเคล็ดเรียกทรัพย์เรียกโชค
รูปปั้นเทพเป็นแบบกลไก นับนิ้วสวดมนต์ได้เอง แต่ตอนนี้บทสวดเพี้ยนไป เหมือนเปิดช้าลง 0.3 เท่า ถูกลากยาวเหยียด
สามเคหนังหัวชาวาบ ไม่กล้ามองซ้ำแม้แต่แวบเดียว
เขาถอยร่นไปจนติดมุมกำแพง หยิบมือถือออกมาดูเวลาก่อน ตัวเลขใหญ่เบ้งบนหน้าจอบอกว่าสามทุ่ม
สามทุ่มทำไมมืดขนาดนี้ ดูเหมือนตีสองเลย
สามเคบ่นในใจ
ยังดีที่ข้อความในแชทโลกไหลเร็วมาก มองผ่านๆ ดูคึกคัก ให้ความรู้สึกว่ามีคนเยอะ ช่วยบรรเทาความเงียบเหงาวังเวงได้ทางอ้อม
สามเคเลยกดเข้าช่องแชท ว่าจะส่งอะไรสักอย่างลงแชทโลก แต่พอกดส่งกลับได้รับการแจ้งเตือน:
【ส่งข้อความไม่สำเร็จ ไม่สามารถร่วมพูดคุยในแชทโลกขณะอยู่ในดันเจี้ยน】
และพอเขาปิดการแจ้งเตือน ในที่สุดเขาก็เห็นชัดว่าสิ่งที่ไหลเต็มแชทโลกคืออะไร:
มันไม่ใช่ประโยคที่สมบูรณ์หรือการพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
ตั้งแต่ชื่อผู้เล่นไปจนถึงข้อความที่ไหลเต็มจอ ล้วนเป็นตัวอักษรบิดเบี้ยวกลายพันธุ์และอักขระมั่ว
ไม่มีคำพูดของคนเป็นเลยสักประโยค
“...”
สามเคกอดมือถือแล้วไถลตัวลงตามกำแพงตรงนั้นเลย
มือเย็นเฉียบข้างหนึ่งยื่นมาจากข้างหลัง “เปาะ” ตบลงบนบ่าเขาทีหนึ่ง
สามเคกรีดร้องหันกลับไป เห็นใบหน้าคนยื่นเข้ามาใกล้ในความมืด: “อ๊ากกกกกกก-”
“**นายจะแหกปากขึ้นมาทำไม?! ตกใจหมด!” ใบหน้านั้นถอยไปหนึ่งก้าว ป้ายไฟนีออนที่ไฟช็อตสว่างขึ้นแวบหนึ่ง ส่องให้เห็นหน้าตาเขาชัด
อายุอย่างมากก็ 20 หน้าตาเหมือนนักศึกษาธรรมดา ไม่ย้อมผม ไม่มีหมุด ไม่มีรอยสักหวือหวา ใส่แค่เสื้อยืดสีเทากับกางเกงยีนส์ธรรมดาที่สุด
ดูปุ๊บก็รู้ว่าไม่ได้ปั้นหน้า เป็นหน้าตาเริ่มต้นที่จำลองจากรูปบัตรประชาชน ไม่ได้แต่งอะไรเลย ขนาดขอบตาดำจากการอดนอนก็ยังติดมาด้วย
“นายเป็นคนหรือผี” สามเคยังกอดมือถือ ทั้งกลัวทั้งไม่แน่ใจ
“ยอมเลย ถ้าฉันเป็นผี นายจะยังลุกขึ้นยืนไหวไหม” หนุ่มคนนั้นถูแขนตัวเองอย่างหงุดหงิด “ทำฉันขนลุกไปด้วยเลย”
เขาหยิบมือถือสำหรับผู้เล่นออกมาโบก: “เมื่อกี้ฉันเพิ่งพิมพ์ในช่องทีมว่า หนุ่มหล่อผมแดงข้างถังขยะเป็นเพื่อนร่วมทีมคนไหน เห็นนายเล่นมือถืออยู่ นึกว่าเห็นข้อความแล้ว”
สามเคส่ายหัว: “ฉันแทบจะโดนแชทโลกหลอกจนตาย ไม่ได้ดูช่องทีมเลย”
พูดพลางกดเข้าช่องทีม ก็เห็นเพื่อนร่วมทีมชื่อ “ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน” ส่งรูปมารูปหนึ่ง เป็นรูปถ่ายจากระยะสิบเมตรตอนเขาหมอบซุกอยู่ที่มุมกำแพง
สามเค: “...”
คำว่า “หนุ่มหล่อผมแดง” นั่นเลยฟังเป็นการแซะไปเลย
เขาลุกขึ้นจากมุมกำแพงอย่างเก้อๆ แล้วพูดกับไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: “สรุปนายเป็นเพื่อนร่วมทีมที่เพิ่งจับคู่มาใหม่?”
ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: “มั้ง... เอ๊ะ? จับคู่ใหม่? หมายความว่าไง พวกนายเป็นทีมเก่ากันหมดเหรอ”
สามเคเพิ่งจะดูรูปโปรไฟล์ในช่องทีมดีๆ แล้วชี้: “ซูชิบาร์คนนี้กับหน้ายิ้มคนนี้ เป็นเพื่อนร่วมทีมดันเจี้ยนรอบที่แล้วของฉัน”
ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอนร้องอ๋อ: “อ้อ! ทีมของบอสคนนั้นนี่เอง”
สามเค: “อะไรนะ ที่นี่มีบอสนายด้วย?”
ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอนส่ายหัว ชี้ไปที่ ^ ^: “ฉันเป็นคนรับจ้างเล่นเกมกึ่งๆ ฟรีแลนซ์ ตอนเกมเพิ่งเปิดเซิร์ฟ บอสคนนี้จ้างฉันสร้างไอดีให้”
“อ๋อๆ งั้นนายนี่...” สามเคถามอย่างสงสัย “มาเป็นเพื่อนเล่นรับจ้าง?”
“ไม่ใช่ๆ” ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอนโบกมือ “ตอนฉันออนอยู่ บอสก็เข้าไอดีมากะทันหัน เกมนี้แย่งไอดีกันแล้วบั๊กง่ายไม่ใช่เหรอ ฉันไม่วางใจ เลยล็อกอินไอดีตัวเองเข้ามาดู”
ตอนเขากำลังค้นหาไอดีของ ^ ^ เตรียมส่งคำขอเป็นเพื่อน ระบบอาจจะนับเขาเป็นผู้เล่นที่เกี่ยวข้อง เลยส่งคำเชิญเข้าดันเจี้ยนมาให้
“ยังไงพรุ่งนี้ฉันก็ไม่มีเรียน อยู่ดึกนิดหน่อยได้ เลยกดเข้ามา” ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอนว่า
สามเค: “แน่ใจนะว่าแค่ดึกนิดหน่อย ดันเจี้ยนมือใหม่รอบก่อนของพวกเราเกือบโต้รุ่งเลย”
ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: “?”
“พวกนายไปเที่ยวกันอยู่ในนั้นเหรอ” ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอนงง “ดันเจี้ยนมือใหม่ไม่ใช่ว่าควรจะง่ายและจบเร็วเหรอ”
สามเคทำหน้าผ่านโลก จงใจพูดให้ฟังร้ายแรงเข้าไว้ เพื่อหาข้ออ้างให้ตัวเองที่เพิ่งขายหน้าไป: “เรื่องมันยาว เล่าไม่หมดหรอก สรุปคือเพื่อนร่วมทีมตายไปสองคน แถมยังอดนอนจนแทบพัง ไม่งั้นเมื่อกี้ฉันจะปอดขนาดนั้นเหรอ”
“...”
ซ่านเป้ยคิดในใจว่าใจร้อนไปแล้ว ไม่ควรเข้ามาเลย ทีมนี้ฟังดูทั้งไม่น่าไว้ใจทั้งไม่เป็นมงคล
“งะ-งั้นจะว่ายังไงดี หวังว่ารอบนี้จะราบรื่นหน่อย?” ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอนปลอบ “แต่ไม่ต้องห่วง ไม่ใช่ทุกรอบจะนานขนาดนั้นหรอก แล้วฉันก็ไม่อยากอยู่โต้รุ่งด้วย คณะข้างๆ ที่มหา'ลัยฉันเพิ่งมีคนตายกะทันหันไปคนหนึ่ง”
สามเค: “ตายกะทันหัน???”
“ใช่ เหมือนจะเมื่อวานนี่เอง ก็อดนอนเล่นเกมเหมือนกัน... เอ๊ะ? ตรงนั้นมีเสียงอะไรหรือเปล่า” ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอนพูดพลางหันไปมองหัวมุมถนนไกลๆ
“เพื่อนร่วมทีมคนอื่น?”
พอคิดว่าอาจเป็นเพื่อนร่วมทีมคนอื่น โดยเฉพาะเพื่อนร่วมทีมหน้ายิ้มคนนั้น สามเคก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นมานิดหนึ่ง
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง วิ่งไปที่หัวมุมพร้อมกับไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน
พอเลี้ยวพ้นมุม ทั้งคู่ก็เบรกเท้ากึก
เพื่อนร่วมทีมที่คาดไว้ไม่ได้โผล่มา หลังหัวมุมเป็นถนนตึกแถวอีกสายที่มืดทึมวังเวง
ร้านที่อยู่ใกล้พวกเขาที่สุดเป็นร้านเล็กๆ หน้าแคบ ตกแต่งออกแนวโบราณ ที่เสาประตูทาสีแดงยังแขวนโคมกระดาษเล็กๆ ประณีตไว้พวงหนึ่ง
เพียงแต่เก่ามากแล้ว สีจึงไม่สด บนโคมกระดาษเขียนตัวอักษรด้วยหมึกที่ซีดด่างไว้ตัวหนึ่ง: บะหมี่
“นี่เหมือนจะเป็นร้านบะหมี่” สามเคกำแขนเสื้อไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอนแน่น
“ใช่ๆๆ แค่นี้นายก็ดูออก เก่งมาก” ที่จริงซ่านเป้ยก็ไม่ได้ใจกล้านัก แต่ถ้าเทียบกับสามเคก็นับว่านิ่งสุดๆ แล้ว
ตอนพวกเขาเลี้ยวมา มีลูกค้าไม่กี่คนทยอยเดินออกจากร้านบะหมี่ จากนั้นประตูก็ปิดดังปัง ประตูม้วนอัตโนมัติรูดลงมาดังแกร๊ง ล็อกแน่นหนา
“เห็นไหม บนถนนมีคนเพิ่มมาหลายคนแล้ว เอ่อ... ถึงน่าจะเป็น NPC ของดันเจี้ยน แต่ก็ไม่น่าขนลุกขนาดนั้นแล้วใช่ไหม” ซ่านเป้ยถูกสามเคหยิกเนื้ออยู่ กำลังจะช่วยแขนตัวเองออกมา แต่กลับเห็นหน้าคุ้นๆ หน้าหนึ่งในกลุ่มลูกค้าพวกนั้น จนตกใจตัวแข็ง
“ไม่ใช่ไม่ใช่ไม่ใช่...” ซ่านเป้ยจ้องหน้านั้นแล้วพึมพำ “ฉันตาฝาดหรือเปล่า”
สามเคงงกับปฏิกิริยาของเขา: “อะไร นายเห็นอะไร”
ซ่านเป้ยยกมือขึ้นชี้ไปที่ลูกค้าคนหนึ่งอย่างแข็งทื่อ แต่ก็ไม่กล้าชี้ให้โจ่งแจ้งเกินไป: “NPC คนนั้น... NPC คนนั้นหน้าเหมือนคนคณะข้างๆ ที่ตายกะทันหันเลย!”
“ไอ้* อย่ามาหลอกกันนะ” สามเคมองตามนิ้วเขาไป พอเห็นหน้าตาอีกฝ่ายชัดๆ ก็ตัวแข็งไปเหมือนกัน
ผ่านไปนาน เขาถามอย่างร้อนรนไม่แน่ใจ: “นายหมายความว่า คนที่ตายกะทันหันที่มหา'ลัยนายหน้าแบบนี้?”
ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: “ใช่... ทำไมนายตกใจกว่าฉันอีก”
สามเคเสียงแตก: “เพราะเขาหน้าเหมือนเพื่อนร่วมทีมที่ตายในดันเจี้ยนรอบก่อนของพวกเราเป๊ะเลย”
สามเคไม่ใช่คนจำหน้าคนไม่ได้
ตอนนั้นเพื่อนร่วมทีมคนนั้นตายกะทันหันและสยดสยองเป็นพิเศษ แถมยังตายต่อหน้าเขา เขาจึงลืมหน้าอีกฝ่ายไม่ลงจริงๆ
เขาจึงจำได้ทันทีที่เห็นว่า “เพื่อนร่วมมหา'ลัยที่ตายกะทันหัน” ในปากไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอนไม่ใช่ใครอื่น คือ “เจ้าสัวซุปเผ็ด” ในดันเจี้ยนรอบก่อนนั่นเอง
แต่ “เจ้าสัวซุปเผ็ด” เห็นได้ชัดว่าจำเขาไม่ได้แล้ว หยิบทิชชูออกมาเช็ดปาก เดินเฉียดผ่านไปเหมือน NPC คนอื่นๆ แล้วหายลับไปในความมืดยามค่ำคืนที่ฝนพรำของเกาะกุหลาบ
ถนนยาวกลับมาเงียบสงัดดั่งความตาย เหลือแค่สามเคกับไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอนสองคนยืนหน้าซีดไร้เลือดอยู่ตรงนั้น
*
พออวี๋ชิงเข้าดันเจี้ยนมา สิ่งแรกที่เห็นก็คือเจ้าทึ่มสองตัวนี้
คุณหนังวาดหลับตาลงอีกครั้ง
ผมแดงๆ ของสามเคเขาจำได้ และจำได้ฝังใจด้วย เพราะคนที่เจอกันครั้งแรกแล้วคลานอยู่บนพื้นสองนาทีเต็มบนโลกนี้มีไม่มาก ยากจะไม่ฝังใจ
อีกคนหน้าตาไม่คุ้น ไม่ใช่คนที่พูดทีไรมีแต่เสียงตี๊ดเซ็นเซอร์คราวก่อน แต่ดูแล้วก็ไม่ค่อยฉลาดเหมือนกัน
อวี๋ชิงกวาดตามองแวบหนึ่ง ริมฝีปากแทบไม่ขยับ พูดเบาๆ ไม่กี่คำเหมือนพึมพำกับตัวเอง: “คนล่ะ อยู่ก็ส่งเสียงหน่อย”
คราวนี้ผีเสื้อครามตามเข้าดันเจี้ยนมาด้วย พอพ้นความมืดช่วงแรก มันก็บินวนข้างตัวเขาตลอด บินเหนื่อยก็เกาะพักบนหัวเจ้าโครงกระดูกน้อยสักพัก
ตามหลักแล้ว ถ้ามีผีเสื้อครามอยู่ เขาก็จะได้ยินผู้ศรัทธาตอบกลับได้ตลอด แต่ถามจบแล้ว ข้างหูกลับไม่มีเสียงอะไรเลย
อวี๋ชิงชะงัก หันไปมองข้างบ่า: “หมีเซี่ยวไป๋?”
“หืม?” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาอีกครั้งในที่สุด “ถามผมเหรอ”
อวี๋ชิง: “ไม่งั้นจะใคร”
เสียงหมีเซี่ยวไป๋เว้นไปนิด แล้วพูดยานคาง: “ผมเห็นคุณคว้าไว้แต่พ่อบ้าน นึกว่าจะทิ้งระบบนำทางอย่างผมแล้วซะอีก”
อวี๋ชิง: “?”
“แต่ก็ควรถามจริงๆ แหละ” หมีเซี่ยวไป๋เตือน “คุณว่าไหม พ่อบ้านของคุณอาจจะไม่ได้เข้ามา”
อวี๋ชิงหันขวับ พบว่าข้างตัวว่างเปล่าจริงๆ มีแค่เจ้าโครงกระดูกน้อยกับผีเสื้อครามที่ตามมา ไม่เห็นเงาลุงหยวนเลย
“แย่ละ” หมีเซี่ยวไป๋เหมือนเป็นปากแทน พูดความในใจแทนคุณชายที่กำลังพัง “ระบบดันเจี้ยนเหมือนจะกั้นตาแก่ไว้ข้างนอก”
อวี๋ชิง: “...”
“ทำไงดี คุณเหลือแค่ผมแล้วนะ”
กำลังโหลดความเห็น...