คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 19

ตอน 19

ตอนที่ 19 เข้าดันเจี้ยน

คุณหนังวาดไม่มีทางปล่อยให้ของแบบนี้มาทำลายภาพลักษณ์ของเขาเด็ดขาด

พอหน้าจอโฮโลแกรมเด้งตัวเลขออกมาเป็นรอบที่สาม และหมีเซี่ยวไป๋ยังเรียกตัวเองว่า “ไอ้สารเลว” อวี๋ชิงก็บีบหูตัวเองอย่างสุดจะทน แล้วเรียกลุงหยวน

ขาลุงหยวนไม่ยาวเท่าเขา กว่าจะตามทันก็หวุดหวิด เกาะกำแพงหอบจนแทบไม่มีลมหายใจ: “คะ... คุณชายมี... มีอะไรจะสั่งครับ”

อวี๋ชิงพูด: “มีไอ้คนหน้าด้านป่วนอยู่ในร่างฉัน ไล่มันออกไป”

ลุงหยวนพยักหน้าหงึกหงักตามความเคยชิน: “ได้ครับได้ครับ เดี๋ยวผม- เดี๋ยวนะ อะไรป่วนนะครับ”

เขาคิดทบทวนนิดหนึ่ง ก็พบว่าประโยคนี้น่าสงสัยมากกว่าหนึ่งจุด: “คุณชายครับคุณชาย ผมอาจจะฟังไม่เข้าใจ ไอ้นั่นมันป่วนอยู่ที่ไหนนะครับ”

สีหน้าพ่อบ้านแก่งุนงงเกินไป น้ำเสียงก็จริงจังเกินไป ไอ้ตัวป่วนเลยฟังแล้วหลุดหัวเราะ

“...”

อวี๋ชิงหลับตาลง

เขายกมือขึ้นหนีบปีกผีเสื้อครามที่กำลังกระพืออยู่ได้อย่างแม่นยำ เหมือนอยากจะหนีบปากไอ้คนหน้าด้านไปด้วย แล้วพูดกับลุงหยวน: “อู๋ฉางเกาะอยู่ในตัวฉันไม่ยอมไป เอาเขาออกไปที”

เขาพูดอย่างใจเย็น แต่ลุงหยวนแทบบ้า “ตุ้บ” ทรุดลงนั่งกับพื้นอีกรอบ

บรรพบุรุษของเขาสั่งให้เขาไปจัดการอู๋ฉาง

ลุงหยวนบอกตัวเองในใจ นี่ต่างอะไรกับสั่งให้เขาไปผูกคอตาย ผูกคอยังตายเร็วกว่าเลย

แล้วถอยมาหมื่นก้าว ต่อให้เขา-

“ไม่สิ เดี๋ยวก่อน ทำไมอู๋ฉางถึงไปอยู่ในตัวคุณได้???” ลุงหยวนจับประเด็นได้ในที่สุด เพราะตกใจเกินไป ถึงขั้นลืม “คุณชาย” กับ “ครับ” ที่ปกติไม่เคยขาดสักประโยค

“คำถามดี” อวี๋ชิงยังไม่มีเวลาไปถือสาเรื่องมารยาท เขาหันไปทางอากาศว่างข้างบ่าแล้วพูด “อธิบายมา”

หมีเซี่ยวไป๋ลากเสียง “อืม” ยาว เป็นสัญญาณว่าตอนนี้ตัวเองพูดไม่ได้

อวี๋ชิงปล่อยปีกผีเสื้อครามหน้าตาย เหมือนปล่อยปากเขา: “พูด”

“ผีเสื้อน้อยของคุณใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอ ใจร้ายไปแล้ว...” อู๋ฉางคนนี้แม้แต่บ่นยังติดน้ำเสียงล้อเล่น ฟังแล้วแทบหาตอนจริงจังไม่ได้ แต่ประโยคต่อมาเขาก็พูดเรื่องจริงจังขึ้นมา

“ฟังแล้วอาจจะเหลือเชื่อหน่อย แต่ว่า-” เขาคิดนิดหนึ่ง เหมือนกำลังหาคำอธิบายที่เหมาะ “เมืองเกาะถูกคนทำให้กลายเป็นเกม”

เกม?

อวี๋ชิงขมวดคิ้วแน่น เหมือนกำลังตั้งใจทำความเข้าใจคำตอบนี้

หมีเซี่ยวไป๋ยังมองเขาผ่านกระจกหน้าต่าง หรือจะพูดว่าสังเกตเขาก็ได้

หนังวาดเป็นคนที่สีหน้าไม่ค่อยเปลี่ยนมาแต่ไหนแต่ไร

ในหลายปีที่ผ่านมา บางทีอู๋ฉางก็หลงใหลเกมอย่างหนึ่ง คือสังเกตความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ตรงหางตาและปลายคิ้วของเขา แล้วทายว่าเขาจะพูดอะไรต่อ บางทียังขยับปากพูดตามแบบไม่มีเสียงด้วย

ทายถูกก็ไม่มีรางวัล ทายผิดก็แค่ยักไหล่แล้วผ่านไป ทั้งที่น่าเบื่อมากแท้ๆ แต่ไอ้สารเลวกลับเล่นได้ไม่รู้เบื่อ

หมีเซี่ยวไป๋เห็นเขากำลังคิด ก็พูดอีกประโยคราวกับจงใจ: “ไม่รู้ว่าคุณจะเข้าใจไหมว่าทำเป็นเกมหมายความว่า-”

“...” อวี๋ชิงรำคาญเต็มทน พูดขัดเขา “หุบปาก ฉันไม่ได้ปัญญาอ่อน”

หมีเซี่ยวไป๋หัวเราะ

วินาทีต่อมา หน้าจอโฮโลแกรมที่ไม่ดูตาม้าตาเรือก็เด้งขึ้นมาอีก:

ค่าความชอบ -2

หมีเซี่ยวไป๋: “...”

เสียงหัวเราะของไอ้คนหน้าด้านที่หยุดกึกทำให้คุณหนังวาดสบายใจขึ้นนิดหนึ่ง ถึงจะแค่นิดเดียว แต่อย่างน้อยเขาก็ยอมเปิดปาก: “ในเมืองเกาะก็มีคนเล่นเกม ฉันไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นเกม”

เขาจึงเข้าใจสิ่งที่หมีเซี่ยวไป๋หมายถึงแน่นอน แค่ต้องการเวลาย่อยสักหน่อย เพื่อร้อยเรียงข้อสงสัยก่อนหน้านี้เข้าด้วยกัน

ความจริงตั้งแต่ “ดันเจี้ยน” ครั้งก่อนเขาก็พอเดาได้บ้างแล้ว ทั้งหน้าจอโฮโลแกรมที่เด้งขึ้นมากะทันหัน คนต่างถิ่นที่บุกเข้ามาไม่มีปี่มีขลุ่ย ช่องแชทในมือถือ ไปจนถึง “ภารกิจ” กับ “คู่มือผู้เล่นใหม่” ที่พวกนั้นพูดติดปาก

ต่อให้เป็นคนโง่ก็ต้องเดาได้บ้าง

ที่จริงเขาถามเพื่อนร่วมทีมพวกนั้นเพื่อยืนยันก็ได้ แต่เขาเกลียดการแสดงความสับสนไม่เข้าใจใดๆ ต่อหน้าคนที่ไม่เกี่ยวข้อง

แต่ก็ไม่สำคัญแล้ว ตอนนี้คำพูดของหมีเซี่ยวไป๋ยืนยันเรื่องพวกนี้แล้ว

แต่ทำไมเมืองเกาะถึงถูกทำเป็นเกม?

เมืองใหญ่ขนาดนี้ ผู้คนพลุกพล่านไปมาไม่ขาดสาย จะกลายเป็นเกมไปในพริบตาได้ยังไง ใครทำแบบนี้ได้ ทำได้ยังไง แล้วจุดประสงค์คืออะไร

อวี๋ชิงยังมีข้อสงสัยอีกเยอะ แต่หมีเซี่ยวไป๋พูด: “เรื่องที่ละเอียดกว่านี้ อาจต้องใช้เวลาพิสูจน์อีกหน่อย”

อวี๋ชิงก้มมองมือตัวเอง สีหน้าแปลกๆ: “...งั้นตอนนี้ฉันเป็นคนในเกม?”

“ชั่วคราว” หมีเซี่ยวไป๋ช่วยเติมคำขยายให้ประโยคนี้ “ส่วนผมตอนจะกลับเมืองเกาะดันมีปัญหานิดหน่อย คุณจะเข้าใจว่าเป็นบั๊กเกมก็ได้ เลยเผลอเข้ามาอยู่ในร่างคุณ”

เสียงเขาทุ้มต่ำและขี้เกียจอยู่เสมอ มีแค่ตอนพูดคำว่า “เผลอ” ที่ลงน้ำหนักเป็นพิเศษ

พูดจบ เขาก็เดาได้ว่าอวี๋ชิงคงไม่เชื่อ จึงเสริม: “เผลอจริงๆ นะ”

อวี๋ชิงแค่นเสียงเย็นชา

พฤติกรรมแบบนี้ถ้าอยู่ในเมืองเกาะ เรียกได้ว่ารุกราน ยึดครอง ปรสิต สิงร่าง หรือแม้แต่อัญเชิญเทพเข้าร่าง สรุปคือไม่มีแบบไหนที่ทำได้ด้วยการ “เผลอ”

“โกหกหน้าตาย” เขาว่าไปประโยคหนึ่ง แล้วก็ฉลาดคิดขึ้นได้ทันที “ในเมื่อที่นี่เป็นเกมชั่วคราว ในเมื่อตอนเข้ามาเป็นการเผลอ งั้นนายต้องมีวิธีออกไปแน่”

อวี๋ชิงไล่เขา: “นายออกไปเดี๋ยวนี้เลย!” ไอ้สารเลว “อืม” ไปทีหนึ่ง

อวี๋ชิง: “...”

หวังให้คนออกไปเองนี่เป็นไปไม่ได้จริงๆ ต้องให้ลุงหยวนจัดการ

เขาคิดแบบนั้น หันไปเรียกลุงหยวน แต่กลับเห็นพ่อบ้านผู้น่าสงสารที่ยืนฟังอยู่นาน ได้ยินบทสนทนาแค่ครึ่งเดียวฝั่งอวี๋ชิงทุกครั้ง ตอนนี้มึนจนตาค้างไปแล้ว

ปัญญาอ่อนอะไร? เกมอะไร?

ลุงหยวนกำลังจะถาม ก็ได้ยินอวี๋ชิงพูด: “ไปช่วยฉันหาของมาอย่างหนึ่ง”

สัญชาตญาณพ่อบ้านชนะความอยากรู้: “ได้ครับได้ครับคุณชาย ขอแค่ไม่ใช่ให้จัดการอู๋ฉาง จะให้หาอะไรก็ได้”

อวี๋ชิงนึกถึงฉากในดันเจี้ยนคนแจวเรือแม่น้ำยมโลก แล้วอธิบายไปคิดไป: “ไปหาแม่หมอน้อยที่เขียนยันต์เป็นมาสักคน ให้เธอเขียน-”

เขาคิดอีกที รู้สึกว่าที่หมีเซี่ยวไป๋ทำก็ไม่ต่างกับผีเข้าสิง จึงกำชับ: “ยันต์ขับไล่ผีที่แม่หมอทั่วไปเขียนเป็นก็พอ”

พูดจบ เขาก็ได้ยินใครบางคน “จึ๊” เบาๆ ข้างหู เหมือนจะไม่ค่อยพอใจ

พอได้ยินว่าอีกฝ่ายไม่พอใจ คุณหนังวาดก็อารมณ์ดีขึ้นเยอะ

เขากำลังจะไล่ลุงหยวนให้รีบไป ก็ได้ยินหมีเซี่ยวไป๋พูด: “ฝีมือแม่หมอน้อยไม่เท่ากันนะ ถ้ายันต์ขับไล่ผีไม่ได้ผลขึ้นมา คุณไม่หงุดหงิดอีกรอบเหรอ”

อวี๋ชิงคิดในใจ เรื่องของนายเหรอ???

หมีเซี่ยวไป๋พูดอีก: “คุณลองพิจารณาไปหายายเมิ่งไหม”

“ไปหายายเมิ่งทำไม” อวี๋ชิงถามอย่างระแวง

ตอนยังเด็กกว่านี้ เขาหลงกลมาหลายต่อหลายครั้ง เลยระวังคำพูดของอู๋ฉางอยู่เสมอ โดยเฉพาะน้ำเสียงหว่านล้อมนิดๆ แบบนี้

ถึงอีกฝ่ายจะเป็นแบบนี้โดยกำเนิด ไม่ว่าพูดอะไรก็น้ำเสียงนี้ก็ตาม

“ยายเมิ่งเคยเป็นฝาแฝด แต่เป็นแฝดแบบพิเศษมาก ว่ากันว่าตอนเพิ่งเกิด วิญญาณของสองพี่น้องอยู่ในร่างเดียวกัน ภายหลังถึงแยกออกจากกัน ถึงตอนนี้จะเหลือแค่คนเดียว แต่เรื่องแบบนี้ก็น่าจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง” หมีเซี่ยวไป๋เล่าเรื่องของยายเมิ่ง น้ำเสียงเหมือนปกติ ออกจะสบายๆ ไม่ใส่ใจ

ถ้าอวี๋ชิงไม่รู้ว่าหนึ่งในฝาแฝดนั้นตายด้วยน้ำมืออู๋ฉาง ฟังน้ำเสียงนี้แล้ว เขาคงสงสัยไปแล้วว่ายายเมิ่งเป็นเพื่อนของอู๋ฉาง

“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น ผมแนะนำจริงจังนะ” หมีเซี่ยวไป๋ยังพูดต่อ “ผมลำบากอยู่เหมือนกันกว่าจะกลับมาได้ กลัวจริงๆ ว่ายันต์ขับไล่ผีที่ไม่ได้เรื่องสักแผ่นจะส่งผมกลับไปทางเดิมอีก”

เขาใช้น้ำเสียงแบบคุยง่ายสุดๆ พูดข้างหูอวี๋ชิง: “มาตกลงกันหน่อย แยกผมออกมาแทนที่จะส่งผมไปเลย ดีไหม ลองคิดดู?”

เห็นได้ชัดว่าคุณหนังวาดไม่ได้คุยง่ายขนาดนั้น

เขารอให้ลุงหยวนยืนตัวตรงได้ แล้วเร่งให้อีกฝ่ายลงไปข้างล่าง ตัวเองเดินตามหลังช้ากว่าสองก้าว ทำหูทวนลมกับเสียงที่ผีเสื้อครามส่งมาข้างหู

เดินอย่างเย็นชาแบบนั้นลงมาถึงใต้ตึกเช่าราคาถูก ในที่สุดก็ยอมลดตัวลงมาเปิดปาก: “ยายเมิ่งอยู่ที่ไหน”

ในเมืองเกาะ เทพผีหนังวาดขึ้นชื่อเรื่องไปไหนมาไหนคนเดียว เขาสนแค่คำขอของผู้ศรัทธา ฟังแค่เสียงในใจของผู้ศรัทธา

หลายปีมานี้ นอกจากลุงหยวนที่รู้ลางๆ ว่าเขาเคยสนิทกับอู๋ฉางอยู่พักหนึ่ง เขาก็แทบไม่เคยข้องเกี่ยวกับเทพมนุษย์หรือเทพผีองค์อื่นเลย

เขาไม่โลภอยากได้พลังของเทพองค์อื่น ไม่สนว่าพวกนั้นอยู่ที่ไหน หน้าตาเป็นยังไง หรือกำลังทำอะไร

เทพที่ข่าวลือว่าซ่อนตัวอยู่ในตลาดชาวบ้านอย่างยายเมิ่ง ข้อมูลที่เขารู้ก็ยิ่งน้อยเข้าไปอีก

แต่อู๋ฉางไม่เหมือนกัน

อู๋ฉางหูข้างหนึ่งฟังเสียงคน หูอีกข้างฟังเสียงผี และเทพผีก็คือผี

ต่อให้เขาไม่อยากฟัง ก็ยังรู้เรื่องมากกว่าคนอื่นอยู่ดี

หมีเซี่ยวไป๋รู้แน่ว่ายายเมิ่งอยู่ที่ไหน เขาบอกที่อยู่อวี๋ชิงตรงๆ ก็ได้ แต่ก็ไม่ยอม

เขาทำตัวเหมือนระบบนำทางล่องหน คอยบอกทางข้างหูอวี๋ชิง: “เลี้ยวซ้าย”

“อืม เห็นสะพานนั่นไหม ข้ามสะพานไปฝั่งโน้น”

“ตรงนั้นมีทางลอดใต้ดิน กลิ่นอาจไม่ค่อยน่าพิสมัย แนะนำให้อุดจมูกไว้ก่อนเลย”

อวี๋ชิง: “...”

ตอนเดินผ่านทางลอดที่กลิ่นบูดเหม็นคลุ้ง เขาโมโหสุดขีด: “ฉันขับรถไปทางข้างบนก็ได้แท้ๆ ทำไมต้องมาฟังนายชี้ทางมั่ว”

ตัวต้นเหตุน่ารำคาญกลับปลอบ: “สู้ๆ พ้นบันไดนี้ไปก็ใกล้แล้ว”

อวี๋ชิง: “...”

เป็นครั้งแรกที่เขาหงุดหงิดตัวเองว่าทำไมด่าคำหยาบไม่เป็น

แต่พอเดินพ้นทางลอดใต้ดินเข้าตรอกเล็กๆ ในเขตเมืองล่าง สีหน้าเขาก็ค่อยๆ แปลกไป

เพราะทางนี้เขาไม่ได้ไม่คุ้น ถึงขั้นเพิ่งเดินผ่านมาเมื่อไม่นานนี้เอง

เดินตามตรอกนี้ไปจนสุด จะมีร้านบะหมี่หน้าร้านเล็กๆ อยู่ร้านหนึ่ง

เจ้าของร้านบะหมี่เป็นยายแก่ตาครึ่งบอดหูครึ่งหนวก ชอบนั่งฟังงิ้วอยู่หลังเคาน์เตอร์ หลับทีก็ครึ่งค่อนวัน ปกติคนที่ช่วยดูแลร้านคือเด็กหนุ่มที่ยายรับมาเลี้ยง

ชื่อเหอเถา

เมื่อไม่กี่วันก่อน อวี๋ชิงเพิ่งช่วยผู้ศรัทธาทำความปรารถนาให้เป็นจริงในร้านบะหมี่นี้ ด้วยการหักคอฆาตกรสองคนด้วยมือเปล่า

“นายแน่ใจว่าไปทางนี้?” อวี๋ชิงถาม

เสียงทุ้มต่ำของหมีเซี่ยวไป๋ดังขึ้น: “ใช่ เดินไปจนสุด เธออยู่ในร้านบะหมี่ร้านนั้น”

วินาทีที่อวี๋ชิงหยุดเท้าหน้าร้านบะหมี่เล็กๆ หน้าจอโฮโลแกรมก็ “ติ๊ง” เด้งขึ้นมา:

【ยินดีด้วย! คุณเดินมาถึงที่นี่ด้วยเส้นทางที่ถูกต้อง ดูเหมือนจะได้พบความลับเล็กๆ ในร้านบะหมี่ร้านนี้ และได้รับภารกิจดันเจี้ยนการผจญภัยสุดพิศวงจากเรื่องนี้】

【หากไม่เข้าดันเจี้ยนภายใน 3 นาที จะถือว่าเล่นเกมอย่างไม่ตั้งใจ และระงับบัญชี 24 ชั่วโมง】

【กำลังจับคู่เพื่อนร่วมทีม 5/5】

【จับคู่เพื่อนก่อนเป็นลำดับแรก】

【เสียใจด้วย คุณไม่มีเพื่อนสักคน】

【จับคู่เพื่อนร่วมทีมรอบที่แล้วก่อนเป็นลำดับแรก】

【กำลังปรับชุดรูปลักษณ์ของผู้เล่น】

【กำลังเติมตำแหน่งเพื่อนร่วมทีมที่ว่าง】

【กำลังเทเลพอร์ต Loading...】

อวี๋ชิง: “...”

ไอ้ระบบไร้เหตุผลนี่ไม่เคยรอครบ 3 นาทีสักครั้ง และพอมีประสบการณ์จากครั้งก่อน วินาทีที่เห็นคำว่า loading เขาก็คว้าตัวลุงหยวนไว้แน่น

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 19
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 20 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 18กลับหน้าเรื่อง
ตอน 18ตอน 20