“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 18 ค่าความชอบ
“อู๋ฉาง...”
อวี๋ชิงทวนคำนั้นอีกครั้งด้วยสีหน้าว่างเปล่า
คำตอบนี้ที่จริงเขาก็ไม่ได้แปลกใจ
เขามีลางสังหรณ์มานานแล้ว ควรจะรู้ตั้งนานแล้วด้วย เพราะบนโลกนี้คนที่สารเลวขนาดนี้แถมยังชอบมาหาเรื่องเขาไม่เลิก นับไปนับมาก็มีอยู่คนเดียว
เขานึกว่าพอได้ยินคำตอบที่คาดไว้แล้ว ตัวเองจะสงบนิ่ง อย่างมากก็แค่ประหลาดใจ หรืออาจถึงขั้นรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาสักนิด
ต่อให้ใครๆ ก็รู้ว่าหนังวาดไม่มีหัวใจ แต่ในเสี้ยววินาทีหนึ่งก็ยังอาจหวั่นไหวได้
เพราะอีกฝ่ายคือผู้ศรัทธาเพียงคนเดียวที่เขามีในตอนนี้
แต่เขากลับโมโห
โมโหแบบที่ไม่รู้จะไประบายที่ไหน
ไอ้คนขี้โกหกที่หายไปห้าปี กลับมาก็ยังไม่มีคำพูดจริงสักคำ ชื่อไม่เหมือนเดิม เสียงไม่เหมือนเดิม แม้แต่ลายมือยังเปลี่ยนไป
ถ้าอู๋ฉางตอนนี้มีร่างกายละก็ เขาคงลงมือไปแล้ว
ลุงหยวนยังนั่งแผ่อยู่บนพื้น ยังทำใจไม่ได้และไม่อยากเชื่อที่ชื่อ “อู๋ฉาง” ขึ้นมาในสมุดผู้ศรัทธา
เขาคิดไม่ตกจริงๆ เมืองเกาะไม่เคยมีเรื่องแบบนี้มาก่อน เทพองค์หนึ่งไปบูชาเทพอีกองค์
เขาถือหน้ากระดาษนั้นมือสั่น ถามคุณชายอย่างงุนงง: “ขะ-เขาบูชาคุณชายทำไมครับ พวกคุณ... หลังจากนั้นพวกคุณมีอะไรกันหรือเปล่า”
“ไม่มีอะไรกันทั้งนั้น” อวี๋ชิงพูดเสียงเย็น
“แล้ว หลังจากนั้น หมายความว่ายังไง” ลุงหยวนเหมือนช่องระบายที่เดินมาส่งตัวถึงที่ อวี๋ชิงจึงซักต่ออีกประโยค
ลุงหยวน: “...”
พ่อบ้านแก่ผู้น่าสงสารรู้สึกได้ทันทีว่าตัวเองพูดผิดจังหวะ
แต่คุณชายถามออกมาแล้ว ถ้าปล่อยค้างไว้ คนซวยก็ยังเป็นเขาอยู่ดี
ลุงหยวนจึงพูดอย่างน้อยใจ: “ก็... ก็ก่อนหน้านี้คุณชายสองคนเคยสนิทกันอยู่พักหนึ่งไม่ใช่เหรอครับ”
อวี๋ชิงเหลือบมองเขา ราวกับว่าถ้าพูดอีกคำเดียวก็จบเห่
ลุงหยวนคิดในใจ ตอนอยู่บ้านผมก็เคยพูดแบบนี้แท้ๆ ตอนนั้นคุณชายไม่ได้มีท่าทีแบบนี้นี่!
แต่จะทำยังไงได้ บรรพบุรุษท่านนี้ต้องลูบขนตามแนวอย่างเดียวมาแต่ไหนแต่ไร
ลุงหยวนตบปากตัวเองทีหนึ่ง: “ถุย เรื่องเก่าแปดหมื่นปีก่อน ผมไม่น่าขุดขึ้นมาเลย!”
เขาพูดไปแอบเหลือบมองไป เห็นสีหน้าอวี๋ชิงไม่ได้แย่ลงกว่าเดิม ก็รู้สึกว่ามาถูกทางแล้ว: “ยังไงหลังจากนั้นพวกคุณก็ห่างกันไปแล้ว จนเขาหายตัวไปก็ต่างคนต่างอยู่! ผมจำได้ว่าปีที่อู๋ฉางหายไป ผมยังเคยพูดกับคุณชายว่า...”
นั่นเป็นปีแรกที่อู๋ฉางหายตัวไปอย่างกะทันหัน ครั้งหนึ่งลุงหยวนเผลอพูดถึงขึ้นมา อาจเพราะทั้งกลัวทั้งอยากเผือก อยากคุยกับอวี๋ชิงเรื่องความแปลกในนั้นสักหน่อย ผลคือโดนอวี๋ชิงตอกกลับมาประโยคเดียวเงียบไปเลย
“ตอนนั้นคุณชายตอบผมว่าอะไรนะ” เรื่องนั้นผ่านมาเกือบ 5 ปีแล้ว ลุงหยวนนึกทบทวนนิดหนึ่ง แล้วตบขาฉาดเมื่อนึกออก “อ้อ ใช่! คุณชายบอกว่า เรื่องของเขาไม่เกี่ยวกับคุณชาย”
ความจริงตึกเช่าราคาถูกน่าจะเสียงดังมาก
ที่นี่มีทางเดินยาวที่สุด โครงสร้างซับซ้อนที่สุด และห้องเยอะที่สุดแออัดที่สุดในเมืองเกาะ
คนทุกชนชั้นทุกอาชีพ ดีชั่วปนกันมั่วไปหมด
แต่ในตอนนี้ ในห้องที่โทรมสุดๆ ห้องนี้ สิ่งที่ตามหลังคำพูดของลุงหยวนกลับเป็นความเงียบ
ผีเสื้อครามตัวนั้นยังบินวนรอบอวี๋ชิงไม่หยุด ขยันช่วยเขาฟังและส่งเสียงของผู้ศรัทธาไม่รู้เหนื่อย
ผู้ศรัทธายังยึดร่างเขาอยู่ แต่เพราะผีเสื้อครามเป็นตัวส่งเสียง เสียงจึงมักดังอยู่ข้างหู ฟังเหมือนยืนชิดอยู่ข้างหลังแค่เอื้อม
อวี๋ชิงจึงได้ยินเสียงลมหายใจของหมีเซี่ยวไป๋ชัดเจน เขารู้สึกได้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร
แต่ลุงหยวนที่ทนบรรยากาศเงียบกริบไม่ได้ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างคับแค้นใจแทน: “แต่ผมว่าตอนนั้นคุณชายก็ยังห่วงเขาอยู่นิดหนึ่งนะครับ”
อวี๋ชิง: “...”
ไสหัวไปได้ไหม
“หมีเซี่ยวไป๋” อวี๋ชิงไม่คิดจะปล่อยให้ลุงหยวนพูดเรื่อยเปื่อยอีก จึงพูดกับคนที่อยู่ในร่างของเขา “ฉันไม่รู้ว่านายตั้งชื่อปลอมมาแกล้งคนทำไม แต่ลูกไม้เก่าๆ ของนายฉันเห็นมาหมดแล้ว ตอนนี้ไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้นแล้ว”
“แล้วก็เรื่องบูชานี่อีก” อวี๋ชิงหันไปมองรูปปั้นเล็กๆ บนโต๊ะ ตั้งใจจะพูดจาเย็นชาต่อ แต่วินาทีที่อ้าปากกลับชะงักไป
เปลวเทียนดวงเล็กเท่าเมล็ดถั่วหน้ารูปปั้นไหววูบตามลม โอนเอนไปมา เหมือนอุ้งเท้าของเจ้าโครงกระดูกน้อยที่เขี่ยเบาๆ เวลามันงอแง
“ที่จริงการบูชานี่ก็ชวนให้...” ลุงหยวนกำลังจะพูดว่าการบูชานี้น่าซึ้งใจอยู่ เพราะนับว่าเป็นน้ำบ่อหน้าในยามแล้ง
แต่ตามความเชื่อฝังหัวของคนเมืองเกาะ อยู่ดีๆ มาทำดีด้วย ถ้าไม่คิดร้ายก็หวังผลประโยชน์ โลกนี้ไหนจะมีเรื่องดีแบบนั้น
อู๋ฉางคนนี้ร้ายกาจเรื่องปั่นหัวคนสมคำร่ำลือจริงๆ! ขนาดเขายังเกือบหลงกล พอได้สติลุงหยวนก็เปลี่ยนคำพูดทันที: “ช่างซื้อใจคนเก่งจริง เหลี่ยมจัดเหลือเกิน!”
ลุงหยวนถึงจะขี้ขลาดและกลัวอู๋ฉางมาก แต่เขาคิดว่าตอนนี้อู๋ฉางคุยกับอวี๋ชิงได้ก็เพราะผีเสื้อครามส่งเสียงให้ ตัวจริงน่าจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า เอื้อมไม่ถึง และไม่ได้ยินที่เขาพูด
งั้นเขาก็ต้องทำหน้าที่บ่าวผู้ภักดีให้สุด
เขาจึงเตือน: “คุณชายอย่าหลงกลมันเด็ดขาดนะครับ!”
“ไม่หรอก” อวี๋ชิงตอบอย่างใจเย็น
ในข่าวลือของเมืองเกาะ อู๋ฉางเก่งเรื่องปั่นหัวใจคนก็จริง แต่บังเอิญว่าเทพผีหนังวาดไม่มีหัวใจ
ยิ่งตอนนี้เขากำลังโมโหอยู่เต็มที่ จะหวั่นไหวง่ายๆ ได้ยังไง
เขากำลังจะพูดจาเหน็บแนมต่อ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง “ติ๊ง”
อวี๋ชิงชะงัก ในใจคิดว่าอะไรกล้ามาขัดจังหวะเขา?
กำลังงงอยู่ คำตอบก็เด้งขึ้นมาแล้ว
หน้าจอโฮโลแกรมที่คุ้นเคยระเบิดขึ้นตรงหน้า ตัวอักษรสีฟ้าเรืองปรากฏขึ้นทีละบรรทัด:
ยินดีด้วย! การบูชาของคุณในช่วงเวลาสำคัญทำให้เทพผีหนังวาดหวั่นไหว บรรลุความสำเร็จลับระดับมหากาพย์ 【เสี้ยวพริบตาแห่งจิต】 แตะที่นี่เพื่อรับรางวัลพิเศษ
อวี๋ชิง: “?”
ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว ผีเสื้อครามตัวนั้นก็เซไปชนหน้าจอโฮโลแกรม บินทะลุปุ่มรับรางวัลพิเศษพอดี
แล้วก็มีเสียง “กรุ๊งกริ๊ง” ใสร่าเริงดังขึ้น รายละเอียดรางวัลพุ่งขึ้นมาตรงหน้า:
【พันธนาการเทพ】 ปลดล็อกแล้ว
คุณสามารถปลดล็อกเส้นทางแห่งโชคชะตาที่เป็นของคุณกับเทพองค์นี้โดยเฉพาะ ผ่านภารกิจดันเจี้ยน ความสำเร็จลับ ภารกิจเสริมพิเศษ และช่องทางอื่นๆ
อวี๋ชิง: “??”
แล้วก็มีเสียง “กรุ๊งกริ๊ง” ใสร่าเริงดังขึ้นอีก รางวัลใหม่เด้งมาอยู่ตรงหน้าหนังวาดผู้กำลังโมโห:
【ค่าความชอบเทพ】 ปลดล็อกแล้ว
เปิดใช้รูปแบบการโต้ตอบนี้แล้ว ทุกการกระทำและทุกคำพูดของคุณที่เกี่ยวกับเทพองค์นี้จะส่งผลต่อค่าความชอบ
ค่าความชอบถึงเกณฑ์ที่กำหนดจะรับรางวัลพิเศษได้นะ รีบไปลองเลย!
ตอนนี้คุณหนังวาดมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมดแล้ว
แต่เสียง “กรุ๊งกริ๊ง” น่ารำคาญนั่นกลับไม่ดูตาม้าตาเรือ ดังขึ้นเป็นรอบที่สาม:
ด้วยการบูชาของคุณ เทพผีหนังวาดรู้สึกถูกใจเป็นอย่างยิ่ง
ค่าความชอบ +2
ถึงเทพองค์อื่นจะให้ค่าความชอบทีละ +10 เป็นว่าเล่น แต่ตรงนี้ให้แค่ +2 แบบหยิ่งๆ ก็ยังพอจะทำให้คุณหนังวาดอายจนโมโห
อวี๋ชิงยกมือปัดหน้าจอโฮโลแกรมทิ้ง รู้สึกว่าอยู่ในห้องโทรมๆ นี้ต่ออีกวินาทีเดียวก็ไม่ไหว
เขาทำหน้าเย็นชาจะสะบัดประตูเดินออกไป แต่กลับพบว่าประตูเหล็กแคบๆ นั้นถูกเขาฟันขาดล้มอยู่บนพื้นไปแล้ว
เขาจึงเม้มปากแน่น หันหลังเดินออกไปทันที
เจ้าโครงกระดูกน้อยเกือบยืนไม่อยู่ ต้องใช้กรงเล็บเกาะบ่าเขาไว้แน่น ผีเสื้อครามกระพือปีกสุดชีวิตบินตามเขาไป
ลุงหยวนยัดสมุดผู้ศรัทธาเก็บ ยืนลังเลอยู่หน้าประตูสองวินาที แล้วคว้ารูปปั้นบนโต๊ะห่อใส่เสื้อ ก่อนจะวิ่งตามไปพลางร้อง “คุณชายรอผมด้วย”
*
หน้าจอโฮโลแกรมที่เด้งขึ้นมากะทันหันกับรางวัลที่ไม่ทันตั้งตัวนั้น ถึงจะทำให้อวี๋ชิงโมโหจนขึ้นหัว แต่กลับมีผลแปลกๆ ต่ออู๋ฉางคนนั้น
อวี๋ชิงเดินจ้ำอ้าวไปข้างหน้า แต่ก็ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วๆ อยู่ข้างหู
คนคนนั้นเหมือนจะถอนหายใจโล่งอก หรืออาจเป็นอย่างอื่น สรุปคือครู่ต่อมา เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในที่สุด
หมีเซี่ยวไป๋พูด: “ที่จริงผมคิดอยู่บ่อยๆ ว่าจะอธิบายเรื่องที่ผมหายไปกะทันหันกับคุณยังไงดี”
อวี๋ชิงไม่หยุดเดิน รีบลงบันได: “ใครสน”
ลุงหยวนพูดถูก ก่อนอีกฝ่ายจะหายไป พวกเขาไม่ได้เจอกันมาพักหนึ่งแล้วจริงๆ ต่างคนต่างอยู่ ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน
ความจริงก็ไม่มีใครมีหน้าที่ต้องอธิบายเรื่อง... ไร้สาระพวกนี้
หมีเซี่ยวไป๋ หรือจะเรียกว่าอู๋ฉางก็ได้ นานๆ ทีจะมีตอนที่ชั่งใจขนาดนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา น้ำเสียงเขามีแต่สบายๆ ไม่ก็ไม่แยแส
แต่ครั้งนี้เขาต่างไปเล็กน้อย: “ผมกำลังพิสูจน์บางอย่างอยู่ แต่ก่อนจะได้ผลที่แน่ชัด ยังบอกคุณส่งเดชไม่ได้”
อวี๋ชิงพูด: “ไม่ต้อง”
หมีเซี่ยวไป๋เหมือนจะเดาคำตอบของเขาได้ พอเดาถูกก็หัวเราะออกมาทีหนึ่ง
เสียงหัวเราะนั้นทำให้เขาดูน่าตีขึ้นมาทันที แต่เขาก็กลับมาจริงจังต่อทันที: “ส่วนเรื่องเวลา ผมไม่คิดว่าจะเป็นห้าปี เพราะในความรู้สึกของผม ผมน่าจะไปแค่ไม่กี่เดือน”
ฝีเท้าของอวี๋ชิงชะงักไปในที่สุด
แล้วก็ได้ยินหมีเซี่ยวไป๋พึมพำเหมือนพูดกับตัวเอง: “หรือว่าเวลาข้างในกับข้างนอกไหลไม่เท่ากัน งั้นก็หาเรื่องใหญ่ให้ผมแล้วสิ”
อวี๋ชิงคิดในใจ นายยังยึดช่องเสียงของผีเสื้อครามมาบ่นคนเดียวอีกเหรอ???
“เรื่องนี้อาจต้องพิสูจน์อีกที” หมีเซี่ยวไป๋เสริม “ถ้าผมรู้ว่าจะนานถึง 5 ปี ผมคง-”
พูดถึงตรงนี้เขาก็หยุดไปชั่วขณะ
คงอะไร...
คงไม่หายไป คงไม่ทำเรื่องบางเรื่อง?
อวี๋ชิงเผลอคิดตามไป แล้วก็ปัดความคิดทิ้ง สีหน้ากลายเป็นแปลกๆ
จากที่รู้จักกันมาหลายปี อู๋ฉางไม่ใช่คนพูดน้อย แต่ส่วนใหญ่ชอบแกล้งคนมากกว่า น้อยครั้งที่จะอธิบายอะไรจริงจัง เขาเคยบอกตั้งแต่ยังหนุ่มว่าเขาเบื่อการต้องอธิบายการกระทำของตัวเองให้ใครฟัง เบื่อความรู้สึกที่ถูกผูกมัด
เพราะเขาแทบไม่ข้องเกี่ยวกับใครในเมืองเกาะเลย และเรื่องส่วนใหญ่เขาก็ทำตามอารมณ์ ไม่มีอะไรให้อธิบาย
แต่วันนี้ดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิม
เสียงของหมีเซี่ยวไป๋ทุ้มต่ำ แต่ในทางเดินของตึกเช่าราคาถูกที่เงียบอย่างหาได้ยากกลับชัดเจนผิดปกติ
เขาคิดอยู่นานแล้วพูด: “ผมคงอยากจะ... ไปเจอคุณอีกสักครั้งก่อนหายไป”
อวี๋ชิงหยุดเท้ากึก ยืนขมวดคิ้วแน่นอยู่กับที่ เขาอยากบอกว่านายพูดแบบนี้มันแปลกมากจริงๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่ได้พูดออกไป
สิ่งที่เขาแสดงออกยังคงเป็นความไม่สะทกสะท้าน ยังโมโหไม่หาย ซ้ำยังออกจะรำคาญ
ถึงขั้นอยากพูดอะไรแรงๆ ให้เสียงกระซิบข้างหูที่ไม่ยอมหยุดสักทีเงียบลงบ้าง ให้ใครบางคนหยุดพูดเสียที
เขากำลังเรียบเรียงถ้อยคำในหัวเงียบๆ ก็ได้ยินเสียง “ติ๊ง” น่ารำคาญดังขึ้นอีก
หน้าจอโฮโลแกรมเด้งขึ้นมานิดหนึ่ง แล้วมีข้อความบรรทัดหนึ่งโผล่ขึ้นตรงหน้าเขา
เทพผีหนังวาดได้ยินคำพูดของคุณแล้ว
ค่าความชอบ +3
อวี๋ชิง: “...”
หมีเซี่ยวไป๋ “อ้า” เบาๆ อย่างแปลกใจ พึมพำอะไรสักอย่าง แล้วยังอธิบายต่ออีก: “ส่วนเรื่องชื่อ เสียง กับลายมือ ลายมือผมตั้งใจเปลี่ยนจริงๆ ผมรู้ว่าตัวเองหายไปพักหนึ่ง จะกลับมาหาคุณอีกก็เลยออกจะ...”
เขาชั่งใจเรื่องคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พูดออกมา: “ใจคอไม่ดี หรือจะเรียกว่าประหม่าก็ได้ ผมกลัวว่าพอคุณเห็นว่าเป็นผม คุณจะหาทุกวิถีทางไล่ผมออกไป ไม่เหลือช่องให้พูดเลย”
พูดอยู่ก็ได้ยินอวี๋ชิงสวนกลับเสียงเย็น: “งั้นนายก็สมควรกลัวแบบนั้นแหละ”
แต่ยังไม่ทันขาดคำ หน้าจอโฮโลแกรมน่ารำคาญก็เด้งขึ้นอีก:
ค่าความชอบ +1
อวี๋ชิงหน้าบึ้ง
เงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างทางเดินทำให้หมีเซี่ยวไป๋มองเห็นใบหน้าไร้อารมณ์ของอวี๋ชิง
ตรงข้ามกับตัวเลขสีฟ้าเรืองที่เด้งขึ้นมาเป็นพักๆ บอกว่าค่าความชอบกำลังเพิ่มขึ้นทีละนิดทีละหน่อย
หมีเซี่ยวไป๋มองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็หลุดหัวเราะ: “แย่ละ ผมว่าผมเป็นไอ้สารเลวจริงๆ ด้วย”
กำลังโหลดความเห็น...