คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 18

ตอน 18

ตอนที่ 18 ค่าความชอบ

“อู๋ฉาง...”

อวี๋ชิงทวนคำนั้นอีกครั้งด้วยสีหน้าว่างเปล่า

คำตอบนี้ที่จริงเขาก็ไม่ได้แปลกใจ

เขามีลางสังหรณ์มานานแล้ว ควรจะรู้ตั้งนานแล้วด้วย เพราะบนโลกนี้คนที่สารเลวขนาดนี้แถมยังชอบมาหาเรื่องเขาไม่เลิก นับไปนับมาก็มีอยู่คนเดียว

เขานึกว่าพอได้ยินคำตอบที่คาดไว้แล้ว ตัวเองจะสงบนิ่ง อย่างมากก็แค่ประหลาดใจ หรืออาจถึงขั้นรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาสักนิด

ต่อให้ใครๆ ก็รู้ว่าหนังวาดไม่มีหัวใจ แต่ในเสี้ยววินาทีหนึ่งก็ยังอาจหวั่นไหวได้

เพราะอีกฝ่ายคือผู้ศรัทธาเพียงคนเดียวที่เขามีในตอนนี้

แต่เขากลับโมโห

◆ ◆ ◆

โมโหแบบที่ไม่รู้จะไประบายที่ไหน

ไอ้คนขี้โกหกที่หายไปห้าปี กลับมาก็ยังไม่มีคำพูดจริงสักคำ ชื่อไม่เหมือนเดิม เสียงไม่เหมือนเดิม แม้แต่ลายมือยังเปลี่ยนไป

ถ้าอู๋ฉางตอนนี้มีร่างกายละก็ เขาคงลงมือไปแล้ว

ลุงหยวนยังนั่งแผ่อยู่บนพื้น ยังทำใจไม่ได้และไม่อยากเชื่อที่ชื่อ “อู๋ฉาง” ขึ้นมาในสมุดผู้ศรัทธา

เขาคิดไม่ตกจริงๆ เมืองเกาะไม่เคยมีเรื่องแบบนี้มาก่อน เทพองค์หนึ่งไปบูชาเทพอีกองค์

เขาถือหน้ากระดาษนั้นมือสั่น ถามคุณชายอย่างงุนงง: “ขะ-เขาบูชาคุณชายทำไมครับ พวกคุณ... หลังจากนั้นพวกคุณมีอะไรกันหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไรกันทั้งนั้น” อวี๋ชิงพูดเสียงเย็น

“แล้ว หลังจากนั้น หมายความว่ายังไง” ลุงหยวนเหมือนช่องระบายที่เดินมาส่งตัวถึงที่ อวี๋ชิงจึงซักต่ออีกประโยค

ลุงหยวน: “...”

พ่อบ้านแก่ผู้น่าสงสารรู้สึกได้ทันทีว่าตัวเองพูดผิดจังหวะ

แต่คุณชายถามออกมาแล้ว ถ้าปล่อยค้างไว้ คนซวยก็ยังเป็นเขาอยู่ดี

ลุงหยวนจึงพูดอย่างน้อยใจ: “ก็... ก็ก่อนหน้านี้คุณชายสองคนเคยสนิทกันอยู่พักหนึ่งไม่ใช่เหรอครับ”

อวี๋ชิงเหลือบมองเขา ราวกับว่าถ้าพูดอีกคำเดียวก็จบเห่

ลุงหยวนคิดในใจ ตอนอยู่บ้านผมก็เคยพูดแบบนี้แท้ๆ ตอนนั้นคุณชายไม่ได้มีท่าทีแบบนี้นี่!

แต่จะทำยังไงได้ บรรพบุรุษท่านนี้ต้องลูบขนตามแนวอย่างเดียวมาแต่ไหนแต่ไร

ลุงหยวนตบปากตัวเองทีหนึ่ง: “ถุย เรื่องเก่าแปดหมื่นปีก่อน ผมไม่น่าขุดขึ้นมาเลย!”

เขาพูดไปแอบเหลือบมองไป เห็นสีหน้าอวี๋ชิงไม่ได้แย่ลงกว่าเดิม ก็รู้สึกว่ามาถูกทางแล้ว: “ยังไงหลังจากนั้นพวกคุณก็ห่างกันไปแล้ว จนเขาหายตัวไปก็ต่างคนต่างอยู่! ผมจำได้ว่าปีที่อู๋ฉางหายไป ผมยังเคยพูดกับคุณชายว่า...”

นั่นเป็นปีแรกที่อู๋ฉางหายตัวไปอย่างกะทันหัน ครั้งหนึ่งลุงหยวนเผลอพูดถึงขึ้นมา อาจเพราะทั้งกลัวทั้งอยากเผือก อยากคุยกับอวี๋ชิงเรื่องความแปลกในนั้นสักหน่อย ผลคือโดนอวี๋ชิงตอกกลับมาประโยคเดียวเงียบไปเลย

“ตอนนั้นคุณชายตอบผมว่าอะไรนะ” เรื่องนั้นผ่านมาเกือบ 5 ปีแล้ว ลุงหยวนนึกทบทวนนิดหนึ่ง แล้วตบขาฉาดเมื่อนึกออก “อ้อ ใช่! คุณชายบอกว่า เรื่องของเขาไม่เกี่ยวกับคุณชาย”

ความจริงตึกเช่าราคาถูกน่าจะเสียงดังมาก

ที่นี่มีทางเดินยาวที่สุด โครงสร้างซับซ้อนที่สุด และห้องเยอะที่สุดแออัดที่สุดในเมืองเกาะ

คนทุกชนชั้นทุกอาชีพ ดีชั่วปนกันมั่วไปหมด

แต่ในตอนนี้ ในห้องที่โทรมสุดๆ ห้องนี้ สิ่งที่ตามหลังคำพูดของลุงหยวนกลับเป็นความเงียบ

ผีเสื้อครามตัวนั้นยังบินวนรอบอวี๋ชิงไม่หยุด ขยันช่วยเขาฟังและส่งเสียงของผู้ศรัทธาไม่รู้เหนื่อย

ผู้ศรัทธายังยึดร่างเขาอยู่ แต่เพราะผีเสื้อครามเป็นตัวส่งเสียง เสียงจึงมักดังอยู่ข้างหู ฟังเหมือนยืนชิดอยู่ข้างหลังแค่เอื้อม

อวี๋ชิงจึงได้ยินเสียงลมหายใจของหมีเซี่ยวไป๋ชัดเจน เขารู้สึกได้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร

แต่ลุงหยวนที่ทนบรรยากาศเงียบกริบไม่ได้ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างคับแค้นใจแทน: “แต่ผมว่าตอนนั้นคุณชายก็ยังห่วงเขาอยู่นิดหนึ่งนะครับ”

อวี๋ชิง: “...”

ไสหัวไปได้ไหม

“หมีเซี่ยวไป๋” อวี๋ชิงไม่คิดจะปล่อยให้ลุงหยวนพูดเรื่อยเปื่อยอีก จึงพูดกับคนที่อยู่ในร่างของเขา “ฉันไม่รู้ว่านายตั้งชื่อปลอมมาแกล้งคนทำไม แต่ลูกไม้เก่าๆ ของนายฉันเห็นมาหมดแล้ว ตอนนี้ไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้นแล้ว”

“แล้วก็เรื่องบูชานี่อีก” อวี๋ชิงหันไปมองรูปปั้นเล็กๆ บนโต๊ะ ตั้งใจจะพูดจาเย็นชาต่อ แต่วินาทีที่อ้าปากกลับชะงักไป

เปลวเทียนดวงเล็กเท่าเมล็ดถั่วหน้ารูปปั้นไหววูบตามลม โอนเอนไปมา เหมือนอุ้งเท้าของเจ้าโครงกระดูกน้อยที่เขี่ยเบาๆ เวลามันงอแง

“ที่จริงการบูชานี่ก็ชวนให้...” ลุงหยวนกำลังจะพูดว่าการบูชานี้น่าซึ้งใจอยู่ เพราะนับว่าเป็นน้ำบ่อหน้าในยามแล้ง

แต่ตามความเชื่อฝังหัวของคนเมืองเกาะ อยู่ดีๆ มาทำดีด้วย ถ้าไม่คิดร้ายก็หวังผลประโยชน์ โลกนี้ไหนจะมีเรื่องดีแบบนั้น

อู๋ฉางคนนี้ร้ายกาจเรื่องปั่นหัวคนสมคำร่ำลือจริงๆ! ขนาดเขายังเกือบหลงกล พอได้สติลุงหยวนก็เปลี่ยนคำพูดทันที: “ช่างซื้อใจคนเก่งจริง เหลี่ยมจัดเหลือเกิน!”

ลุงหยวนถึงจะขี้ขลาดและกลัวอู๋ฉางมาก แต่เขาคิดว่าตอนนี้อู๋ฉางคุยกับอวี๋ชิงได้ก็เพราะผีเสื้อครามส่งเสียงให้ ตัวจริงน่าจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า เอื้อมไม่ถึง และไม่ได้ยินที่เขาพูด

งั้นเขาก็ต้องทำหน้าที่บ่าวผู้ภักดีให้สุด

เขาจึงเตือน: “คุณชายอย่าหลงกลมันเด็ดขาดนะครับ!”

“ไม่หรอก” อวี๋ชิงตอบอย่างใจเย็น

ในข่าวลือของเมืองเกาะ อู๋ฉางเก่งเรื่องปั่นหัวใจคนก็จริง แต่บังเอิญว่าเทพผีหนังวาดไม่มีหัวใจ

ยิ่งตอนนี้เขากำลังโมโหอยู่เต็มที่ จะหวั่นไหวง่ายๆ ได้ยังไง

เขากำลังจะพูดจาเหน็บแนมต่อ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง “ติ๊ง”

อวี๋ชิงชะงัก ในใจคิดว่าอะไรกล้ามาขัดจังหวะเขา?

กำลังงงอยู่ คำตอบก็เด้งขึ้นมาแล้ว

หน้าจอโฮโลแกรมที่คุ้นเคยระเบิดขึ้นตรงหน้า ตัวอักษรสีฟ้าเรืองปรากฏขึ้นทีละบรรทัด:

ยินดีด้วย! การบูชาของคุณในช่วงเวลาสำคัญทำให้เทพผีหนังวาดหวั่นไหว บรรลุความสำเร็จลับระดับมหากาพย์ 【เสี้ยวพริบตาแห่งจิต】 แตะที่นี่เพื่อรับรางวัลพิเศษ

อวี๋ชิง: “?”

ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว ผีเสื้อครามตัวนั้นก็เซไปชนหน้าจอโฮโลแกรม บินทะลุปุ่มรับรางวัลพิเศษพอดี

แล้วก็มีเสียง “กรุ๊งกริ๊ง” ใสร่าเริงดังขึ้น รายละเอียดรางวัลพุ่งขึ้นมาตรงหน้า:

【พันธนาการเทพ】 ปลดล็อกแล้ว

คุณสามารถปลดล็อกเส้นทางแห่งโชคชะตาที่เป็นของคุณกับเทพองค์นี้โดยเฉพาะ ผ่านภารกิจดันเจี้ยน ความสำเร็จลับ ภารกิจเสริมพิเศษ และช่องทางอื่นๆ

อวี๋ชิง: “??”

แล้วก็มีเสียง “กรุ๊งกริ๊ง” ใสร่าเริงดังขึ้นอีก รางวัลใหม่เด้งมาอยู่ตรงหน้าหนังวาดผู้กำลังโมโห:

【ค่าความชอบเทพ】 ปลดล็อกแล้ว

เปิดใช้รูปแบบการโต้ตอบนี้แล้ว ทุกการกระทำและทุกคำพูดของคุณที่เกี่ยวกับเทพองค์นี้จะส่งผลต่อค่าความชอบ

ค่าความชอบถึงเกณฑ์ที่กำหนดจะรับรางวัลพิเศษได้นะ รีบไปลองเลย!

ตอนนี้คุณหนังวาดมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมดแล้ว

แต่เสียง “กรุ๊งกริ๊ง” น่ารำคาญนั่นกลับไม่ดูตาม้าตาเรือ ดังขึ้นเป็นรอบที่สาม:

ด้วยการบูชาของคุณ เทพผีหนังวาดรู้สึกถูกใจเป็นอย่างยิ่ง

ค่าความชอบ +2

ถึงเทพองค์อื่นจะให้ค่าความชอบทีละ +10 เป็นว่าเล่น แต่ตรงนี้ให้แค่ +2 แบบหยิ่งๆ ก็ยังพอจะทำให้คุณหนังวาดอายจนโมโห

อวี๋ชิงยกมือปัดหน้าจอโฮโลแกรมทิ้ง รู้สึกว่าอยู่ในห้องโทรมๆ นี้ต่ออีกวินาทีเดียวก็ไม่ไหว

เขาทำหน้าเย็นชาจะสะบัดประตูเดินออกไป แต่กลับพบว่าประตูเหล็กแคบๆ นั้นถูกเขาฟันขาดล้มอยู่บนพื้นไปแล้ว

เขาจึงเม้มปากแน่น หันหลังเดินออกไปทันที

เจ้าโครงกระดูกน้อยเกือบยืนไม่อยู่ ต้องใช้กรงเล็บเกาะบ่าเขาไว้แน่น ผีเสื้อครามกระพือปีกสุดชีวิตบินตามเขาไป

ลุงหยวนยัดสมุดผู้ศรัทธาเก็บ ยืนลังเลอยู่หน้าประตูสองวินาที แล้วคว้ารูปปั้นบนโต๊ะห่อใส่เสื้อ ก่อนจะวิ่งตามไปพลางร้อง “คุณชายรอผมด้วย”

*

หน้าจอโฮโลแกรมที่เด้งขึ้นมากะทันหันกับรางวัลที่ไม่ทันตั้งตัวนั้น ถึงจะทำให้อวี๋ชิงโมโหจนขึ้นหัว แต่กลับมีผลแปลกๆ ต่ออู๋ฉางคนนั้น

อวี๋ชิงเดินจ้ำอ้าวไปข้างหน้า แต่ก็ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วๆ อยู่ข้างหู

คนคนนั้นเหมือนจะถอนหายใจโล่งอก หรืออาจเป็นอย่างอื่น สรุปคือครู่ต่อมา เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในที่สุด

หมีเซี่ยวไป๋พูด: “ที่จริงผมคิดอยู่บ่อยๆ ว่าจะอธิบายเรื่องที่ผมหายไปกะทันหันกับคุณยังไงดี”

อวี๋ชิงไม่หยุดเดิน รีบลงบันได: “ใครสน”

ลุงหยวนพูดถูก ก่อนอีกฝ่ายจะหายไป พวกเขาไม่ได้เจอกันมาพักหนึ่งแล้วจริงๆ ต่างคนต่างอยู่ ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน

ความจริงก็ไม่มีใครมีหน้าที่ต้องอธิบายเรื่อง... ไร้สาระพวกนี้

หมีเซี่ยวไป๋ หรือจะเรียกว่าอู๋ฉางก็ได้ นานๆ ทีจะมีตอนที่ชั่งใจขนาดนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา น้ำเสียงเขามีแต่สบายๆ ไม่ก็ไม่แยแส

แต่ครั้งนี้เขาต่างไปเล็กน้อย: “ผมกำลังพิสูจน์บางอย่างอยู่ แต่ก่อนจะได้ผลที่แน่ชัด ยังบอกคุณส่งเดชไม่ได้”

อวี๋ชิงพูด: “ไม่ต้อง”

หมีเซี่ยวไป๋เหมือนจะเดาคำตอบของเขาได้ พอเดาถูกก็หัวเราะออกมาทีหนึ่ง

เสียงหัวเราะนั้นทำให้เขาดูน่าตีขึ้นมาทันที แต่เขาก็กลับมาจริงจังต่อทันที: “ส่วนเรื่องเวลา ผมไม่คิดว่าจะเป็นห้าปี เพราะในความรู้สึกของผม ผมน่าจะไปแค่ไม่กี่เดือน”

ฝีเท้าของอวี๋ชิงชะงักไปในที่สุด

แล้วก็ได้ยินหมีเซี่ยวไป๋พึมพำเหมือนพูดกับตัวเอง: “หรือว่าเวลาข้างในกับข้างนอกไหลไม่เท่ากัน งั้นก็หาเรื่องใหญ่ให้ผมแล้วสิ”

อวี๋ชิงคิดในใจ นายยังยึดช่องเสียงของผีเสื้อครามมาบ่นคนเดียวอีกเหรอ???

“เรื่องนี้อาจต้องพิสูจน์อีกที” หมีเซี่ยวไป๋เสริม “ถ้าผมรู้ว่าจะนานถึง 5 ปี ผมคง-”

พูดถึงตรงนี้เขาก็หยุดไปชั่วขณะ

คงอะไร...

คงไม่หายไป คงไม่ทำเรื่องบางเรื่อง?

อวี๋ชิงเผลอคิดตามไป แล้วก็ปัดความคิดทิ้ง สีหน้ากลายเป็นแปลกๆ

จากที่รู้จักกันมาหลายปี อู๋ฉางไม่ใช่คนพูดน้อย แต่ส่วนใหญ่ชอบแกล้งคนมากกว่า น้อยครั้งที่จะอธิบายอะไรจริงจัง เขาเคยบอกตั้งแต่ยังหนุ่มว่าเขาเบื่อการต้องอธิบายการกระทำของตัวเองให้ใครฟัง เบื่อความรู้สึกที่ถูกผูกมัด

เพราะเขาแทบไม่ข้องเกี่ยวกับใครในเมืองเกาะเลย และเรื่องส่วนใหญ่เขาก็ทำตามอารมณ์ ไม่มีอะไรให้อธิบาย

แต่วันนี้ดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิม

เสียงของหมีเซี่ยวไป๋ทุ้มต่ำ แต่ในทางเดินของตึกเช่าราคาถูกที่เงียบอย่างหาได้ยากกลับชัดเจนผิดปกติ

เขาคิดอยู่นานแล้วพูด: “ผมคงอยากจะ... ไปเจอคุณอีกสักครั้งก่อนหายไป”

อวี๋ชิงหยุดเท้ากึก ยืนขมวดคิ้วแน่นอยู่กับที่ เขาอยากบอกว่านายพูดแบบนี้มันแปลกมากจริงๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่ได้พูดออกไป

สิ่งที่เขาแสดงออกยังคงเป็นความไม่สะทกสะท้าน ยังโมโหไม่หาย ซ้ำยังออกจะรำคาญ

ถึงขั้นอยากพูดอะไรแรงๆ ให้เสียงกระซิบข้างหูที่ไม่ยอมหยุดสักทีเงียบลงบ้าง ให้ใครบางคนหยุดพูดเสียที

เขากำลังเรียบเรียงถ้อยคำในหัวเงียบๆ ก็ได้ยินเสียง “ติ๊ง” น่ารำคาญดังขึ้นอีก

หน้าจอโฮโลแกรมเด้งขึ้นมานิดหนึ่ง แล้วมีข้อความบรรทัดหนึ่งโผล่ขึ้นตรงหน้าเขา

เทพผีหนังวาดได้ยินคำพูดของคุณแล้ว

ค่าความชอบ +3

อวี๋ชิง: “...”

หมีเซี่ยวไป๋ “อ้า” เบาๆ อย่างแปลกใจ พึมพำอะไรสักอย่าง แล้วยังอธิบายต่ออีก: “ส่วนเรื่องชื่อ เสียง กับลายมือ ลายมือผมตั้งใจเปลี่ยนจริงๆ ผมรู้ว่าตัวเองหายไปพักหนึ่ง จะกลับมาหาคุณอีกก็เลยออกจะ...”

เขาชั่งใจเรื่องคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พูดออกมา: “ใจคอไม่ดี หรือจะเรียกว่าประหม่าก็ได้ ผมกลัวว่าพอคุณเห็นว่าเป็นผม คุณจะหาทุกวิถีทางไล่ผมออกไป ไม่เหลือช่องให้พูดเลย”

พูดอยู่ก็ได้ยินอวี๋ชิงสวนกลับเสียงเย็น: “งั้นนายก็สมควรกลัวแบบนั้นแหละ”

แต่ยังไม่ทันขาดคำ หน้าจอโฮโลแกรมน่ารำคาญก็เด้งขึ้นอีก:

ค่าความชอบ +1

อวี๋ชิงหน้าบึ้ง

เงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างทางเดินทำให้หมีเซี่ยวไป๋มองเห็นใบหน้าไร้อารมณ์ของอวี๋ชิง

ตรงข้ามกับตัวเลขสีฟ้าเรืองที่เด้งขึ้นมาเป็นพักๆ บอกว่าค่าความชอบกำลังเพิ่มขึ้นทีละนิดทีละหน่อย

หมีเซี่ยวไป๋มองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็หลุดหัวเราะ: “แย่ละ ผมว่าผมเป็นไอ้สารเลวจริงๆ ด้วย”

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 18
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 19 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 17กลับหน้าเรื่อง
ตอน 17ตอน 19