คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 17

ตอน 17

ตอนที่ 17 ผู้ศรัทธา

เที่ยงคืนตรงคือช่วงที่เกม “เกาะกุหลาบ” คึกคักที่สุดเสมอ

หน้าล็อกอินของเกมนี้ทำมาได้อินมาก เวลาผู้เล่นออฟไลน์ค้างไว้ พวกเขาจะได้อยู่ในอพาร์ตเมนต์แคปซูลเล็กๆ ที่เป็นของตัวเอง

ที่ตั้งอพาร์ตเมนต์ตรงกับแผนที่เมืองเกาะในเกม ค่าเริ่มต้นคือตึกเช่าราคาถูกในเขตเมืองล่าง ถึงขั้นมีค่าเช่าด้วย เดือนละ 500 เหรียญเกม

แน่นอนว่าผู้เล่นกระเป๋าหนักจะจ่ายค่าเช่าแพงขึ้นเพื่อย้ายไปอยู่ที่ที่ดีกว่าก็ได้

ผู้เล่นมักจะออกจากดันเจี้ยนแล้วรีบไปแต่งห้องกันวุ่น บางคนยอมนอนบนเตียงแคบๆ ในห้อง ฟังเสียงฝนนอกหน้าต่างที่ไม่เคยหยุดตก แล้วไถแชทโลกกับเว็บบอร์ดในเกมด้วยมือถือนีออนเจ็ดสี มากกว่าจะยอมล็อกเอาต์

คืนนี้ยิ่งเป็นแบบนั้น

ต้นเหตุคือผู้เล่นทุกคนที่ขลุกอยู่ในห้องต่างได้ยินเสียงเคาะประตูหนักๆ ตอนเที่ยงคืน ห่อกระดาษไขห่อหนึ่งถูกยัดเข้ามาทางช่องใส่จดหมาย แล้วกลิ้งตกลงบนพื้น

พอแกะห่อออกก็จะพบว่าข้างในคือ “หนังสือพิมพ์กุหลาบรายวัน” ฉบับหนึ่ง

หน้าสุดท้ายคอลัมน์ “ข่าวสารเกม” ตีพิมพ์ประกาศอัปเดตแบบไม่ปิดเซิร์ฟจาก IMM. ผู้ดูแลเกม

ประกาศระบุว่า เนื่องจากทีมของผู้เล่นสามเค ^ ^ และซูชิบาร์ทำภารกิจเสริมลับ 【หนีพ้นนรก】【คนแจวเรือแม่น้ำยมโลก】 สำเร็จ ท่าเรือริมหาดที่ถูกปิดตายมานานจึงเปิดขึ้น และส่งผลต่อเส้นเวลาของโลกแล้ว

นับจากนี้ ท่าเรือริมหาดจะเปิดใช้อย่างเป็นทางการในฐานะทางออกเดียวของทุกดันเจี้ยน ทุกครั้งที่เข้าดันเจี้ยน ผู้เล่นจะได้รับเหรียญทองขึ้นเรืออัตโนมัติหนึ่งเหรียญ หากทำหายหรือเสียหายในดันเจี้ยนไม่ว่าด้วยเหตุใดก็ขอรับใหม่ไม่ได้

แชทโลกแตกตื่นกันทั้งบาง

- เกมอะไรจะเวอร์ขนาดนี้ ผู้เล่นทำภารกิจลับแล้วกระทบทุกคนเลยเหรอ

- เพิ่งเคยรู้สึกว่าตัวเองมีอิทธิพลขนาดนี้

- เพิ่งเคยรู้สึกว่าตัวเองมีอิทธิพลขนาดนี้

◆ ◆ ◆

- ไม่มีใครรู้สึกว่าชื่อพวกนี้คุ้นๆ เหรอ

- พวกนี้แหละ! ทีมที่ปลดความสำเร็จ 【สิ่งที่เป็นไปไม่ได้】 ไง!

- ความสำเร็จนั้นคนทำได้ด้วยเหรอ

- ความสำเร็จนั้นคนทำได้ด้วยเหรอ

- ไม่มีทาง ต้องใช้โปรแน่ๆ*! เพื่อพิสูจน์ ฉันขอเสียสละตัวเองไปแอดเพื่อนดูก่อนเลย

- งั้นฉันขอนำทัพบุกไปแอดเพื่อนดูด้วย

- งั้นฉันขอเอาหน้าตาเข้าแลก ไปแอดเพื่อนดูด้วยคน

◆ ◆ ◆

ชั่วขณะนั้นแทบทุกคนอยากรู้จักทีมนี้ ต่างคนต่างเหตุผลแต่ก็พากันจะแอดเพื่อนพวกเขา

ซูชิบาร์เป็นคนแรกที่ระเบิด เขาส่งดาวกระจายให้แชทโลกทั้งแถบ: ***ใครส่งรูปขนหน้าแข้งมาให้พ่ออีก**ลองดูสิ? *****ค้างจนจะแลกทรัพย์สิน**ยังแลกไม่ได้! ส่งมาอีกเจอ**แน่!

และเขาก็เป็นคนเดียวที่ระเบิด เพราะสามเคผู้บ้าเงินพอออกจากดันเจี้ยนก็กอดเงินที่หาได้แล้วล็อกเอาต์ไปเร็วปานสายฟ้า

ส่วน ^ ^ น่ะเหรอ...

ไม่นานก็มีคนในแชทโลกสงสัยขึ้นมา:

- มีใครแอด ^ ^ คนนั้นบ้างไหม

- แอดไม่ติด ส่งคำขอไปก็เด้งเครื่องหมายตกใจสีแดงกลับมา ฉันกดไปสิบกว่ารอบ ได้ป๊อปอัปช็อกโลกมาเป็นตับ

- ปิดรับคำขอเป็นเพื่อนหรือเปล่า

- ภาวนาให้แค่ปิดรับเถอะ ฉันส่งคำขอไประบบขึ้นว่าไม่มีผู้เล่นคนนี้ กลางดึกแบบนี้หลอนไหมล่ะ

ท่ามกลางคนนับไม่ถ้วน มีแค่ไม่กี่คนที่ส่งคำขอไปจริง แล้วเรื่องนี้ก็ถูกหัวข้อใหม่ดันจมหายไปอย่างรวดเร็ว

*

แต่เรื่องพวกนี้หมีเซี่ยวไป๋ไม่รู้เลย ถ้าจะพูดให้ถูกคือเขาไม่ได้สนใจเลยสักนิด

ต้องขอบคุณหน้าจอพักของเกมที่ใจป้ำมอบอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่... แคบ โทรม พัง มืด อับชื้น... สรุปคือพออยู่ได้ให้เขาห้องหนึ่ง

เขาเลยมีที่ซุกหัวนอนไปพลางๆ

แม้จะต่างจากที่พักเดิมของเขาในเมืองเกาะราวฟ้ากับเหว...

แต่ห้องเล็กนี้อย่างน้อยก็มีเตียงที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดหนึ่งหลัง โต๊ะขาเป๋หนึ่งตัว (เก้าอี้ไม่ให้สักตัว) และห้องน้ำที่ก๊อกปิดไม่สนิทแต่ก็อาบน้ำได้อีกหนึ่งห้อง

ใครจะกล้าบอกว่านี่ไม่ใช่พรประทานล่ะ

หมีเซี่ยวไป๋คิดอย่างประชดประชัน

ตอนนี้เขากำลังพิงอยู่ข้างหน้าต่าง เพดานห้องเช่าราคาถูกค่อนข้างเตี้ย ส่วนเขาตัวสูง ยืนตรงนั้นทีไรต้องก้มหัวลงนิดหนึ่ง

ฝนนอกหน้าต่างตกไม่ขาดสาย หมีเซี่ยวไป๋กดมือถือเล่นท่ามกลางแสงนีออนที่สาดเข้ามา

คนทั้งแชทโลกพยายามแอดเพื่อนเขา แต่เขากลับกำลังพยายามแอดคนคนเดียว

เทพที่ผู้เล่นคนอื่นบูชา “กิน” กระดาษอธิษฐานแล้วทั้งให้พรทั้งเพิ่มค่าความชอบ รูปโปรไฟล์ยังขึ้นในรายชื่อเพื่อนด้วย

แต่องค์ที่เขาบูชากลับเลือกกินเป็นพิเศษ ไม่กินไม่ว่า ยังคายกระดาษอธิษฐานถุยใส่เขาอีก

จนเขาต้องลงมือลองเอง

หมีเซี่ยวไป๋เปิดรายชื่อเพื่อน แล้วพิมพ์ “อวี๋ชิง” ในช่องเพิ่มเพื่อน

เกมนี้ไม่ให้ผู้เล่นตั้งชื่อซ้ำกับเทพ และค้นหาได้เฉพาะชื่อที่ตรงเป๊ะเท่านั้น

ช่องค้นหาของเขาจึงว่างเปล่า

เขาหรี่ตาลงนิดหนึ่ง ลบชื่อนั้นทิ้ง แล้วพิมพ์ใหม่ว่า “หนังวาด”

คราวนี้ช่องค้นหาก็มีรูปโปรไฟล์เด้งขึ้นมาในที่สุด

รูปโปรไฟล์เป็นหน้าด้านข้างของแมวโครงกระดูก ที่ปลายจมูก... ถ้าตรงนั้นนับเป็นปลายจมูกได้น่ะนะ มีผีเสื้อครามเกาะอยู่ตัวหนึ่ง

แม้รูปโปรไฟล์นี้จะไม่เข้ากับคุณหนังวาดผู้เย็นชาไร้หัวใจตามข่าวลือเอาเสียเลย แต่ก็ใช่เขาจริงๆ

หมีเซี่ยวไป๋มองรูปโปรไฟล์ที่ไม่ได้แปลกตาเลยนั้น กัดปลายลิ้นแล้วกด “เพิ่มเพื่อน”

ระบบเด้งป๊อปอัปพร้อมเครื่องหมายตกใจสีแดงขึ้นมา: คุณยังไม่ได้ปลดล็อกพันธนาการกับเทพองค์นี้ ไม่สามารถเพิ่มเพื่อนได้เมื่อค่าความชอบน้อยกว่า 10

หมีเซี่ยวไป๋: “...”

ระบบยังเด้งป๊อปอัปมายั่วอีกอัน: นอกจากเพิ่มค่าความชอบผ่านภารกิจหรืออีเวนต์ลับในเกมแล้ว คุณยังซื้อของขวัญชิ้นเล็กๆ ที่เหมาะกับเทพองค์นี้มาให้เพื่อเพิ่มค่าความชอบได้ด้วย

หมีเซี่ยวไป๋กดเข้าไปดู:

เทพองค์นี้เอาใจยากมาก ของขวัญที่ชอบยังไม่ปลดล็อก คุณสามารถส่งของขวัญให้พ่อบ้านและแมวของเขาเพื่อสุ่มเพิ่มค่าความชอบได้ (ตั้งแต่ -5 ถึง 5)

เยลลี่ดูดรสผลไม้ที่แมวเหมียวอาจจะชอบ

ราคา 1500

ซูเปอร์คาร์สีรุ้งที่พ่อบ้านลุงหยวนอาจจะชอบ ราคา 12000000

เยลลี่ดูดก็แล้วไปเถอะ ซูเปอร์คาร์สีรุ้งยังกล้าจำกัดจำนวนซื้อ วันละ 3/3

หมีเซี่ยวไป๋ขำทั้งที่โมโห

พันธนาการก็ปลดล็อกไม่ได้ เพื่อนก็แอดไม่ติด หมีเซี่ยวไป๋ยืดตัวขึ้นนิดหนึ่งอย่างหงุดหงิด สายตาตกไปที่มุมห้อง

บนโต๊ะขาเป๋ตัวนั้นมีรูปปั้นเทพเล็กๆ ตั้งอยู่ หน้าตาเหมือนรูปปั้นหนังวาดในหน้าเลือกรูปปั้นเทพไม่มีผิด

เพียงแต่องค์นี้ใหญ่แค่ฝ่ามือ

หน้ารูปปั้นมีเชิงเทียนวางอยู่ แต่ไม่มีเปลวไฟนิรันดร์ จึงยังใช้บูชาไม่ได้ และรูปปั้นองค์นั้นก็เริ่มมีรอยร้าวแล้ว

หมีเซี่ยวไป๋ขมวดคิ้วเบาๆ จ้องรูปปั้นหนังวาดองค์นั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็เดินไปที่ประตูห้อง ออกแรงกระชากลูกบิดดู มันไม่ขยับเลยสักนิด

ชัดเลยว่าหน้านี้มีไว้ให้ผู้เล่นออฟไลน์ค้างเท่านั้น เปิดประตูออกไปจริงๆ ไม่ได้

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบมือถือเข้าเว็บบอร์ดในเกม ส่งข้อความหาคนรับจ้างเล่นเกมชื่อ “ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน” อีกครั้ง

*

ซ่านเป้ยไม่คิดเลยว่าจะได้รับข้อความจากบอสคนนั้นอีก

เขานึกว่าบอสหน้ายิ้มคงรู้ตัวแล้วว่าการจ่ายสามพันเพื่อสร้างไอดีเป็นพฤติกรรมโง่บรม* เลยมาหาเขาเพื่อเคลมบริการหลังการขาย

ผลคือบอสขอแค่เรื่องแปลกๆ เรื่องเดียว

^ ^: ยังจำไอดีกับรหัสผ่านเกมของผมได้ไหม

ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: ?

ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: บอสอย่าบอกนะว่ายังไม่ได้เปลี่ยนรหัสเลย???

^ ^: ใช่

ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: ไม่กลัวโดนขโมยไอดีจริงๆ เหรอครับ???

^ ^: อ้อ ไม่เป็นไรหรอก โดนขโมยเมื่อไหร่ก็มาหาคุณ

ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: ...

ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: สรุปบอสจะเอาอะไรครับ

^ ^: คุณล็อกอินไอดีผมอีกทีสิ

ซ่านเป้ยเครื่องหมายคำถามเต็มหัว อดไม่ได้ต้องพิมพ์ถาม: ทำไมครับ

ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: มีเควสต์ยุ่งๆ อยากให้ผมช่วยปั่นให้เหรอครับ

^ ^: เปล่า

^ ^: แค่ล็อกอินก็พอ ผมจะออกเดี๋ยวนี้

ซ่านเป้ยเสียดายมาก บอสมือเติบขนาดนี้ถ้าจ้างเพิ่มอีกสักหลายงาน ค่าเทอมกับค่ากินอยู่ปีหน้าของเขาก็พอแล้ว

เสียดายก็ส่วนเสียดาย สุดท้ายเขาก็รับปาก

พอเห็นรูปโปรไฟล์ของบอสกลายเป็นสีเทา เขาก็ล็อกอินเข้าไอดีนี้

บอสคนนี้ลึกลับมาตลอด ซ่านเป้ยเดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร เข้าไอดีแล้วก็ไม่กล้าขยับมั่ว ได้แต่นั่งตัวตรงอยู่ในห้องแคบๆ โทรมๆ มองซ้ายมองขวา

ทั้งห้องมีหน้าต่างกระจกบานใหญ่อยู่บานเดียว มองผ่านม่านฝนสลัวๆ ออกไปจะเห็นตึกที่สูงที่สุดของเมืองเกาะอยู่ลางๆ

ว่ากันว่าที่นั่นมีอพาร์ตเมนต์ที่หรูที่สุด ด้วยทรัพย์สินที่ผู้เล่นมีตอนนี้ คงไม่มีใครอยู่ไหว

ซ่านเป้ยกำลังมองไปไกลอย่างอิจฉา มือถือก็สั่นขึ้นมา บอสคนนั้นส่งข้อความมาอีกแล้ว

^ ^: คุณอยู่ตรงนั้นอย่าเพิ่งออก ผมเข้าไอดีแล้ว

ไม่ใช่หอยเชลล์แน่นอน: ?

อะไรของเขาวะ????

*

ในเกม

กลางดึกเมืองเกาะลมแรงขึ้น เม็ดฝนตีกระจกหน้าต่างดังเปาะแปะ

อวี๋ชิงละสายตาจากหน้าต่าง แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหยิบนาฬิกาพกมรกตออกมาเปิดดูแวบหนึ่ง

นาฬิกาพกเรือนนี้มีขีดบอกเวลา 12 ช่องเหมือนนาฬิกาทั่วไป แทนสิบสองชั่วยามตามการนับเวลาแบบโบราณ แต่มีเข็มอยู่เข็มเดียว

เข็มนั้นเหมือนกระดูกเรียวยาวชิ้นหนึ่ง “กริ๊ก” มันกระดิกเบาๆ จากเลข 2 ไปเลข 1

นาฬิกาพกเรือนนี้จะเริ่มเดินในวันสุดท้ายก่อนเขาดับสูญเท่านั้น และเดินถอยหลังทวนเข็ม

ตอนนี้มันมาถึงเลข 1 แปลว่าเขาเหลือชั่วยามสุดท้ายแล้ว

คิดเป็นเวลาก็คือ 2 ชั่วโมง

เจ้าโครงกระดูกน้อยเหมือนจะรู้ทุกอย่าง มันคลอเคลียขาเขา ถึงจะไม่มีลูกตามีแค่เบ้าตากลวงๆ แต่ก็ดูเหมือนจะร้องไห้

อวี๋ชิงหิ้วมันโยนขึ้นเตียง แล้วพึมพำอย่างแปลกใจ: “ยังเหลือตั้งสองชั่วโมงเหรอ”

ความจริงก่อนถูกดึงเข้าดันเจี้ยน เวลาของเขาก็ใกล้หมดอยู่แล้ว เขายังพักที่โรงแรมบลูเบย์อีกอย่างน้อยหนึ่งคืนเต็มๆ ตามปกติแล้วพอกลับมาเขาน่าจะสลายไปทันที

แต่กลับยังเหลืออีกสองชั่วโมง

แสดงว่าเวลาในดันเจี้ยนกับที่นี่ไม่ตรงกัน

แต่ต่อให้สองชั่วโมงก็ผ่านไปในพริบตา คราวนี้คงไม่มีเรื่องไม่คาดฝันอะไรมาขัดอีกแล้ว

โลกนี้จะมีเรื่องไม่คาดฝันเยอะขนาดนั้นได้ยังไง

คุณหนังวาดเป็นคนพิถีพิถัน แม้แต่จะดับสูญก็ต้องเรียบร้อย เงียบสงบ และดูดี

เขาดีดนิ้วเรียกผีเสื้อครามที่บินว่อนอยู่ทั่วเมืองเกาะกลับมา กำลังจะนอนลงบนเตียงทั้งชุด ก็ได้ยินเสียงกุกกักอยู่นอกประตู

อวี๋ชิงงงมาก จึงเปิดประตูห้องนอนออกไป ลุงหยวนพ่อบ้านยืนไม่ทันตั้งหลัก หัวทิ่มเข้ามา ต้องคว้าแขนเสื้อคุณชายของตัวเองไว้ถึงจะยืนได้

อวี๋ชิงจ้องแขนเสื้อที่ถูกดึงจนยับ: “?”

ลุงหยวน: “...”

“ลับๆ ล่อๆ ทำอะไรอยู่” อวี๋ชิงถาม

ลุงหยวนปล่อยแขนเสื้อ ทำตาลอยหน้าตาย: “ไม่มีอะไรครับไม่มีอะไร... ก็แค่ว่า...”

เหลือเวลาอยู่แค่สองชั่วโมง ตาแก่ยังจะมายืนแกล้งพูดตะกุกตะกักอีก อวี๋ชิงกำลังจะหน้าบึ้ง ก็ได้ยินตาแก่สารภาพแบบช่างมันแล้ว: “ผมแอบฟังครับ”

อวี๋ชิง: “ลุงบ้าไปแล้วเหรอ”

เขาไม่คิดว่าลุงหยวนจะพูดตรงขนาดนี้ ในใจนึกว่า นี่คือผลของการที่เทพผีใกล้ดับสูญงั้นเหรอ น้ำใจคนเปลี่ยนไป พ่อบ้านคิดกบฏ?

เขากำลังจะยัดข้อหากบฏให้อีกฝ่าย ลุงหยวนก็รีบอธิบาย: “ผมไม่ได้ตั้งใจแอบฟังนะครับคุณชาย”

อวี๋ชิง: “ไง ฉันบังคับให้ลุงฟังเหรอ”

ลุงหยวนโบกมือพัลวัน: “ไม่ใช่ครับไม่ใช่ หลังจากคุณชายบอกไม่ให้ผมเข้าใกล้ห้องนอน จะอยู่จะไปก็ตามใจ ผมตั้งใจจะไปเฝ้าประตูใหญ่ให้ไกลๆ หน่อย แต่ดันได้ยินเสียงแปลกๆ จากห้องนอนคุณชาย”

อวี๋ชิงขมวดคิ้ว: “เช่น?”

ลุงหยวน: “ซี้ด...”

ตาแก่ทำหน้าเหมือนปวดฟัน แล้วก็อ้ำอึ้งขึ้นมาอีก

อวี๋ชิงเร่งเสียงเย็น: “พูดมา ไม่ต้องซี้ด”

ลุงหยวนเกาคาง พูดอ้อมแอ้ม: “ก็เดี๋ยวมีเสียงพูดเบาๆ เดี๋ยวก็เหมือนด่าคน ระหว่างนั้นยังมีเสียงหัวเราะอีกหลายที แล้วก็มีเสียงสั่นครืนๆ ด้วย สรุปคือ น่ากลัวสุดขีด ยากจะหยั่งถึงครับ”

อวี๋ชิง: “...”

เขาจ้องลุงหยวนตาไม่กะพริบ ผ่านไปนานกว่าจะย่อยสิ่งที่ลุงหยวนพูดได้หมด แล้วถามเสียงเยือก: “เสียงฉันทั้งหมดเลยเหรอ”

ลุงหยวนส่ายหัวรัวเหมือนกลองป๋องแป๋ง: “ไม่ใช่ครับไม่ใช่! ถ้าใช่ก็น่ากลัวแย่!”

“เมื่อกี้ลุงเพิ่งพูดว่าน่ากลัวสุดขีด”

“ผมแค่บรรยายความรู้สึกตอนนั้นเฉยๆ” ลุงหยวนพูดพลางควักมือถือออกมา “ไม่ได้เป็นเสียงคุณชายทั้งหมดจริงๆ! ผมอัดไว้ด้วยนะ ไม่เชื่อคุณชายลองฟังไหมครับ”

เสียงของอวี๋ชิงเบาลงอีก: “ลุงอัดไว้ด้วย?”

ลุงหยวน: “...”

ลุงหยวนตอบเสียงหนักแน่น: “ลบทิ้งเดี๋ยวนี้ก็ได้ครับ”

เขาหยิบมือถือจะลบ แต่ถูกอวี๋ชิงขัด: “เปิดให้ฉันฟังหน่อย”

ลุงหยวน: “...”

พ่อบ้านแก่ลงไปสิบปีในพริบตา แต่ทนสายตาเย็นเยียบจนแทบจะกินคนของคุณชายไม่ไหว สุดท้ายก็ทำตามทั้งที่กระสับกระส่าย กดเล่นเสียง

โชคดีที่เสียงอัดไม่ชัด อัดได้แค่เสียงสั่นสะเทือนราวกับอะไรถล่มลงมาสองสามที กับเสียงกระดิ่งเบาหวิว

ส่วนเสียงคนพูดยิ่งเลือนกว่านั้น แผ่วจนแทบไม่ได้ยิน เหมือนอยู่ในความฝัน

ลุงหยวนเก็บความไม่อยู่ ยังไม่ทันที่อวี๋ชิงจะซักต่อก็สารภาพเพิ่ม: “ผมไม่วางใจจริงๆ เลยแง้มประตูห้องนอนเป็นช่อง... ช่องนิดเดียวแอบดูทีหนึ่ง”

อวี๋ชิงมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วคำนวณเงียบๆ ในใจ... ถ้าลุงหยวนบอกว่าเห็นเขาพูดคนเดียวเล่นละครเดี่ยวอยู่ในห้องละก็ เขาจะเก็บสิ่งมีชีวิตทุกตัวที่อยู่ตรงนี้ให้หมด

โชคดีที่ลุงหยวนบอกว่า: “ในห้องไม่รู้ทำไมมีหมอกขมุกขมัว มองอะไรไม่เห็นเลยครับ”

ลุงหยวนกำหมัดอย่างเสียดาย: “เฮ้อ โทษที่ผมใจไม่ถึง แล้วก็กลัวคุณชายเอาผิดจริงๆ ไม่งั้นตอนนั้นต้องเข้ามาดูให้รู้เรื่องแน่”

อวี๋ชิงคิดในใจว่าไม่ต้องหรอก

ถ้าเห็นอะไรเข้าจริงก็ต้องตาย

ลุงหยวนไม่รู้เลยว่าตัวเองรอดตายมาหลายรอบแล้ว ยังถอนหายใจอยู่คนเดียว

ส่วนอวี๋ชิงกลับไล่นึกเรื่องในดันเจี้ยนก่อนหน้าตามคำพูดของเขาอีกรอบ เสียงทุกเสียงตรงกันหมด โดยเฉพาะเสียงหัวเราะพวกนั้น...

เอาเท้าคิดก็รู้ว่าใครเป็นคนหัวเราะ

เพราะทั้งดันเจี้ยน คนที่มีอารมณ์หัวเราะได้คงมีอยู่คนเดียว

เขาขี้ระแวง จึงจ้องลุงหยวนถามซ้ำอีกที: “ไม่เห็นอะไรจริงๆ?”

ลุงหยวนส่ายหัวรัว: “ไม่เห็นครับไม่เห็น”

“ดี” ใบหน้าหล่อเหลาของอวี๋ชิงเย็นเป็นน้ำแข็ง เขาพึมพำ “ไม่งั้นฉันจะฆ่าไอ้สารเลวนั่นซะ”

ลุงหยวน: “หืม?”

เดิมเขาเอามือสอดแขนเสื้อเตรียมจะเผ่นอยู่แล้ว พอได้ยินประโยคนี้ก็ยืดหูขึ้นมาทันที: “ไอ้สารเลว? ไอ้สารเลวไหนครับ”

งานอดิเรกที่ชายวัยกลางคนค่อนแก่คนนี้ชอบที่สุดก็คือขุดคุ้ยข่าวซุบซิบสารพัดใน “หนังสือพิมพ์กุหลาบรายวัน” เกือบจะถลกแขนเสื้อใช้นามแฝง “ไม่ประสงค์ออกนาม” ลงมือปล่อยข่าวเองแล้วด้วยซ้ำ

ตอนนี้ได้ยินแบบไม่มีหัวไม่มีท้าย ก็คันยุบยิบไปทั้งใจ: “คุณชายพูดถึงใครครับ”

ยังดีที่หัวไว เขานึกถึงโน้ตที่ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะได้ทันที: “ไอ้สารเลวที่เขียนตัวหนังสือเอียงๆ คนนั้นเหรอครับ”

อวี๋ชิง “อืม” ต่ำๆ ในลำคอ

เขาไม่ใช่คนชอบคุย ลุงหยวนก็ขี้บ่น เรื่องเยอะ ตื่นตูมง่าย ยิ่งไม่มีอะไรให้คุยกันมาก

แต่อาจเพราะใกล้จะดับสูญ จู่ๆ เขาก็พูดกับลุงหยวนเพิ่มอีกประโยค: “เขา... เหมือนใครคนหนึ่งมาก”

ลุงหยวนเองก็แปลกใจที่คุณชายต่อบทด้วย เขาชะงักไปนิดแล้วถาม: “หมายถึงไอ้สารเลวน่ะเหรอครับ เหมือนใคร”

อวี๋ชิงขมวดคิ้วครู่หนึ่ง แล้วตอบ: “อู๋ฉาง”

แค่สองคำง่ายๆ แต่ทำเอาลุงหยวนแทบหงายหลัง เสียงแตก: “ใครนะ???”

อวี๋ชิงตอบ: “อู๋ฉาง”

“เขาหายตัวไปหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอครับ?!” ลุงหยวนทั้งตกใจทั้งไม่แน่ใจ

ในเมืองเกาะ ถ้าเทพองค์ไหนหายเงียบไปหลายปี ร่างไม่อยู่ ร่องรอยไม่เหลือ แม้แต่รูปปั้นก็พังไปแล้ว ก็มีผลลัพธ์อยู่อย่างเดียว คือเขาตายแล้ว ดับสูญแล้ว ไม่มีอยู่บนโลกของเมืองเกาะนี้อีกต่อไป

ไม่มีใครใช้คำกำกวมอย่าง “หายตัว” มาอธิบายเรื่องแบบนี้

ตลอดหลายปีมานี้ มีแค่อู๋ฉางที่เป็นข้อยกเว้น

อาจเพราะในข่าวลือของเมืองเกาะ เขาทั้งโหด ทั้งร้าย ทั้งไปมาไร้ร่องรอยเกินไป ทุกคนโดยเฉพาะผีกลัวเขามาก จึงรู้สึกไปเองว่าเขาไม่มีวันตาย มีแต่จะหายตัวไป

และการหายตัวไปแปลว่า สักวันเขาอาจกลับมาอีก

ชัดเลยว่าลุงหยวนเป็นพวกที่กลัวเขาเป็นพิเศษ...

เพราะในแง่หนึ่งลุงหยวนก็นับเป็นผี และอู๋ฉางถนัดจัดการผีที่สุด

ถ้าโชคดีหน่อยก็ถูกส่งวิญญาณไป ถ้าซวยก็ถูกกลืนกินทั้งตน ไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า เป็นกระบวนการที่น่ากลัวกว่าความตายเป็นหมื่นเท่า

ลุงหยวนแค่ได้ยินชื่อ “อู๋ฉาง” ขาก็อ่อนแล้ว ยังพยายามลากคุณชายหน้าเย็นของตัวเองให้ขาอ่อนไปด้วย: “เขากลับมาไม่ได้นะครับ ต่อให้กลับมาจริง คุณชายก็ต้องอยู่ห่างเขาแปดร้อยวาเลย!”

อวี๋ชิงช้อนตาขึ้นแวบหนึ่ง

ลุงหยวนเริ่มขู่ให้ขนลุก: “อย่าลืมสิครับ ยายเมิ่งที่เคยเป็นพี่น้องฝาแฝดจนเหลือคนเดียว ก็เพราะถูกเขากลืนกินไปนั่นแหละ”

ตำนานว่าเทพกลืนกินกันเองได้เล่าต่อกันมาในเมืองเกาะนานแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ คนที่ทำแบบนั้นจริงๆ มีแค่อู๋ฉางคนเดียว

ได้ยินถึงตรงนี้ อวี๋ชิงก็แตะข้างคอตัวเองโดยไม่รู้ตัว ตรงนั้นมีแผลเป็นยาวราวข้อนิ้ว ไม่ลึก แต่อยู่มาหลายปีแล้ว

ลุงหยวนเห็นท่าทางนั้นก็ได้ทีขึ้นมาทันที: “อ้อ ใช่! ตอนนั้นคุณชายดีกับเขาอยู่พักหนึ่ง ยังเกือบเกิดเรื่องเลยไม่ใช่เหรอครับ”

พูดจบเขาก็เห็นสีหน้าคุณชายแปลกไปนิดหนึ่ง

ลุงหยวน: “หืม???”

อาจเพราะน้ำเสียงเว่อร์ของเขายังไม่ทันลดลง อวี๋ชิงถูกเสียง “หืม” ดึงสติกลับมา เหลือบมองเขาแล้วพูด: “หืมอะไร ด่าต่อสิ”

ลุงหยวน: “...”

พอถูกขัดก็ติดขัด ไม่มีคำด่าใหม่จะพูดอีก อั้นอยู่นาน สุดท้ายก็สรุปปิดท้าย: “สรุปคือ เขาเป็นไอ้สารเลว อย่ากลับมาเด็ดขาด”

อวี๋ชิงพยักหน้า หยิบนาฬิกาพกขึ้นมาเปิดฝาอีกครั้ง เห็นเข็มโดดเดี่ยวนั้นขยับเข้าใกล้เลข 0 อีกนิด

ถ้าเทพผีนับว่ามีชีวิต สองชั่วโมงสุดท้ายในชีวิตของเขาก็หมดไปเกือบครึ่งกับการฟังลุงหยวนด่าไอ้สารเลวคนนั้น

ก็ไม่ถึงกับน่าเบื่อนัก

อวี๋ชิงปิดฝานาฬิกาดัง “แป๊ะ” กำลังจะเชิญลุงหยวนออกจากห้องนอน ก็ได้ยินเสียงตบเบาหวิวที่กระจกหน้าต่าง

อวี๋ชิงหันขวับ เห็นผีเสื้อครามที่เขาเรียกกลับมา

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผีเสื้อครามตัวนี้ช่วยเขาฟังและส่งเสียงของผู้ศรัทธามานับไม่ถ้วน บินวนไม่หยุดอยู่ในโลกกว้าง

ตอนนี้ไม่มีผู้ศรัทธาแล้ว ในที่สุดมันก็ได้กลับมาพัก

แต่ตอนที่เขาสั่งลุงหยวนให้เปิดหน้าต่างให้ผีเสื้อครามบินเข้ามานั่นเอง

ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา: “เข้ามาได้สักที หวังว่าจะทันนะ”

อวี๋ชิง: “?”

เสียงนี้ใกล้เกินไป... ใกล้จนเหมือนมีคนยืนอยู่ข้างหลังเขา ก้มลงพูดข้างหูเขาเบาๆ

เขาหันกลับไปทันที แต่ข้างหลังไม่มีใครเลย

แต่น้ำเสียงนั้นไม่แปลกหูเลย ในดันเจี้ยนเขาได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน

อวี๋ชิงขมวดคิ้ว จ้องที่ว่างตรงหน้าแค่เอื้อม แล้วถาม: “หมีเซี่ยวไป๋?”

เสียงนั้นชะงักไปเหมือนกัน: “คุณได้ยินผมพูดเหรอ”

อวี๋ชิงพยักหน้าอย่างลังเล

เสียงของหมีเซี่ยวไป๋มีรอยยิ้ม: “อ้า ดีเลย ผมเกือบจะยอมเป็นไอ้สารเลวสักครั้งแล้ว”

อวี๋ชิง: “?”

อวี๋ชิงนึกถึงกระดาษพับเต็มเตียงกับรอยขีดเขียนกวนประสาทบนฝ่ามือ จึงถามอย่างระวังตัว: “นายจะทำอะไร”

หมีเซี่ยวไป๋: “ไม่ต้องเกร็ง”

เขาเว้นไปนิดหนึ่ง แล้วพูด: “ถึงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ผมกะว่าจะขอยึดสิทธิ์ควบคุมของคุณสักหน่อย”

อวี๋ชิงเพิ่งเคยได้ยินคำพูดแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต ประหลาดใจมากกว่าโกรธ เขาเบิกตากว้างขึ้นนิดหนึ่งแล้วถาม: “นายบ้า หรือนายคิดว่าฉันบ้า นายอยากยึดก็ให้นายยึดงั้นสิ?”

“ตอนแรกว่าจะรอให้คุณหลับแล้วค่อยแอบยึด” หมีเซี่ยวไป๋ว่า “ไม่นึกว่าคุณจะได้ยินผมพูด งั้นก็แอบไม่ได้แล้วสิ”

เสียงเขาทุ้มต่ำ แถมยังใกล้มาก ฟังแล้วอวี๋ชิงหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ: “นายยืนห่างๆ แล้วค่อยพูดได้ไหม”

“อ่า...” น้ำเสียงหน้าด้านของหมีเซี่ยวไป๋มีแววจนใจขึ้นมาในที่สุด: “ตอนนี้คงยากหน่อย”

ส่วนลุงหยวนที่อยู่ข้างๆ อ้าปากค้างมองอยู่นาน แล้วถอยหลังเงียบๆ ไปก้าวใหญ่

ผีเสื้อครามยังบินวน เจ้าโครงกระดูกน้อยยืนงงอยู่ที่ขอบเตียง อยากขู่ฟ่อใส่อวี๋ชิงแต่ก็ไม่ค่อยกล้า ปากอ้าๆ หุบๆ เหมือนปลาจะพ่นฟอง

ลุงหยวนยืนห่างออกไปหลายก้าว ทั้งงงทั้งกลัว ถามอย่างระมัดระวัง: “คุณชาย... คุณชายไม่เป็นไรใช่ไหมครับ คุณชายคุยกับใครอยู่”

อวี๋ชิงยอมแพ้

“ลุงได้ยินแค่เสียงฉันเหรอ” เขาถามลุงหยวนหน้าตาย

ลุงหยวนพยักหน้าตัวสั่น: “แล้วควรจะมีใครอีกล่ะครับ”

อวี๋ชิงนึกภาพตามมุมมองของลุงหยวน แล้วหลับตาลง

มีอยู่ไม่กี่วินาทีที่คุณหนังวาดรู้สึกว่าตัวเองดับสูญไปตรงนี้เลยก็ได้

เขาฟังเสียงลมหายใจของใครบางคนที่ใกล้แค่เอื้อม ครู่ต่อมาก็ทนไม่ไหวลืมตาขึ้น ถามเสียงต่ำ: “นายจะยึดสิทธิ์ควบคุมไปทำอะไร”

หมีเซี่ยวไป๋ตอบ: “อยากไปตึกเช่าราคาถูกในเขตเมืองล่างสักหน่อย”

อวี๋ชิง: “แล้ว?”

หมีเซี่ยวไป๋พูด: “ผมก็อยากอธิบายให้ชัดนะ แต่เวลาค่อนข้างกระชั้น ไปก่อนดีไหม”

อวี๋ชิงขมวดคิ้วนิดหนึ่ง กำลังจะอ้าปาก

ก็ได้ยินเสียงนั้นหัวเราะแล้วเสริมอีกประโยค: “อ้า ลืมพูดคำว่าขอเชิญ ผมอยาก... ขอเชิญคุณไปตึกเช่าราคาถูกสักรอบ?”

อวี๋ชิงยืนอยู่กับที่ครู่หนึ่ง แล้วก้าวเดินออกไป

เสียงหมีเซี่ยวไป๋ดังขึ้นอีก: “เอาธูปเทียนที่ใช้บูชาไปด้วยจะดีที่สุด”

อวี๋ชิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า พูดกับลุงหยวน: “เอาธูปเทียนที่ใช้บูชาไปด้วย”

ลุงหยวนตกใจหน้าถอดสี: “พวกเราเป็นฝ่ายรับของบูชานะครับ จะไปมีธูปเทียนไว้บูชาคนอื่นได้ยังไง”

อวี๋ชิง: “ไปซื้อ”

ลุงหยวน: “...”

ก็ได้

*

ที่ตึกเช่าราคาถูก แม้แต่เสียงฝนก็เหมือนจะดังกว่า มันตีลงบนป้ายไฟนีออนหรือหลังคาเพิงเหล็กดังป๊อกๆ หนวกหูไปทั้งแถบ

ครั้งก่อนตอนมาคืนร่าง อวี๋ชิงเคยมองทางเดินที่นี่จากไกลๆ แต่ละชั้นมีประตูเก่าขึ้นสนิมนับไม่ถ้วน เหมือนไม่มีที่สิ้นสุด

ผีเสื้อครามยังบินตามติดข้างตัว เจ้าเหมียวโครงกระดูกเกาะบนบ่าเขามองซ้ายมองขวาอย่างอยากรู้ ลุงหยวนกอดธูปเทียนที่เพิ่งซื้อมา นับป้ายเลขห้องทีละบาน: “ห้องไหนนะครับ”

หมีเซี่ยวไป๋ตอบ: “1019”

อวี๋ชิงกอดอก บีบติ่งหูพลางขมวดคิ้วแน่น แล้วพูดทวนให้ลุงหยวนฟัง

“เจอแล้วครับ” ลุงหยวนว่าแล้วจะผลักประตู แต่ประตูปิดแน่นมาก แทบไม่มีร่องเลย

ลุงหยวนออกแรงสุดตัวก็ผลักไม่ไป กำลังจะล้วงกระเป๋าหาเครื่องมือ ก็ถูกคุณชายยกมือห้ามไว้

อวี๋ชิงเปิดฝานาฬิกาพกดูแวบหนึ่ง เห็นเข็มกระดูกใกล้ถึงศูนย์ เวลาเหลืออีกไม่มาก จึงหมดความอดทนจะรอ

เขารวบนิ้วเป็นสันมีด ปลายนิ้วซีดขาวกรีดไปตามขอบประตูหนึ่งที แล้วยกเท้าถีบหน้าเย็นชา

ประตูเหล็กล้มครืน ฝุ่นฟุ้งไปทั่ว อวี๋ชิงยกมือปิดจมูกกันฝุ่น

ลุงหยวนก้าวเข้าไปก่อน “โห” ทีหนึ่ง แล้วบ่นพึมพำ: “นี่ที่อยู่ของคนแบบไหนเนี่ย ของน้อยเกินไปแล้ว ไม่ต่างกับติดคุกเลย มีเตียงหลังเดียว โต๊ะตัวเดียวก็ขาเป๋ แล้วก็...”

พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็ชะงัก

เพราะเขาเห็นรูปปั้นเทพองค์หนึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะขาเป๋ ใหญ่แค่ฝ่ามือ แต่มองเห็นคิ้วตาหน้าตาของเทพองค์นั้นได้ชัดเจน

เท้าคางนั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูง บนบ่ามีเจ้าโครงกระดูกน้อยเกาะอยู่ ปลายนิ้วมือขวาที่ขาวเหมือนกระดูกมีผีเสื้อครามเกาะอยู่ตัวหนึ่ง

ไม่ใช่ใครอื่น คืออวี๋ชิงนั่นเอง

ลุงหยวนหันกลับมาอย่างตกตะลึง ชี้รูปปั้นแล้วพูดกับอวี๋ชิง: “คุณชาย ที่นี่มีรูปปั้นของคุณชายอยู่อีกองค์ด้วย?”

ก่อนเขาจะพูด อวี๋ชิงก็เห็นรูปปั้นองค์นั้นแล้ว

ท่ามกลางความเงียบ เขาได้ยินหมีเซี่ยวไป๋พูด: “คราวนี้ใช้พ่อบ้านไม่ได้แล้ว ต้องขอเชิญคุณไปจุดธูปเทียนเอง”

อวี๋ชิงไม่ตอบ เพียงเดินเข้าไป รับธูปเทียนสำหรับบูชาจากมือลุงหยวน แล้วหยุดยืนหน้ารูปปั้นของตัวเอง

นาฬิกาพกในกระเป๋ายังเดินถอยหลังทวนเข็ม เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

แต่เพราะมันหมายถึงการดับสูญที่ใกล้เข้ามา ทุกครั้งที่มันกระดิก อวี๋ชิงจึงรู้สึกได้ชัดเจน

นานมาแล้วที่เขาไม่มีทั้งเสียงหัวใจเต้นและชีพจร แต่ตอนนี้จังหวะของเข็มกระดูกกลับเหมือนชีพจรของคนเป็น

ในไม่กี่วินาทีสุดท้ายของเสียงติ๊กต่อก เขาจุดตะเกียงบูชาหน้ารูปปั้นให้สว่างขึ้น

วินาทีที่ไฟติด เปลวเทียนสีเหลืองสลัวทอดวงแสงนุ่มๆ ลงหน้าโต๊ะ เสียงติ๊กต่อกที่เหมือนเสียงหัวใจเต้นก็หยุดกึก

นี่อาจเป็นหนึ่งวินาทีที่ยาวนานที่สุดในชีวิตนี้

หนึ่งวินาทีต่อมา เข็มกระดูกยาวก็หมุนย้อนกลับเต็มรอบดังกริ๊ง แล้วไม่ขยับอีก

อวี๋ชิงไม่รู้ว่าเวลาของตัวเองยืดออกไปอีกนานแค่ไหน แต่อย่างน้อยวันนี้ เขาจะยังอยู่รอดได้อย่างสงบ

ลุงหยวนมองเขาหยิบนาฬิกาพกออกมา มองเข็มกลับไปที่จุดเริ่มต้น ไม่รีบนับถอยหลังอีก ก็เบิกตากว้างอุทาน: “หยุดแล้ว! ได้ผลจริงๆ ด้วย!?”

“ผมนึกว่า...” ลุงหยวนพึมพำ “ผมนึกว่าเฉินซวงตัวเล็กผอมบางคนนั้นจะเป็นผู้ศรัทธาคนสุดท้ายของคุณชายในเมืองเกาะแล้ว”

“ไม่ใช่เหรอเนี่ย” ลุงหยวนล้วงกระเป๋าทั่วตัวอย่างไม่อยากเชื่อ จนในที่สุดก็หยิบสมุดผู้ศรัทธาเล่มนั้นออกมา

ถ้ามีคนบูชาอวี๋ชิง ในสมุดจะขึ้นชื่อและที่อยู่ในเมืองเกาะของผู้ศรัทธาคนนั้นเอง

ลุงหยวนพลิกไปถามไป: “สรุปห้องนี้เป็นของใครครับ ยังมีใครบูชาคุณชายอีกเหรอ ลับขนาดนี้เลย? ทำไมผมไม่เคยรู้ หรือเพราะก่อนหน้านี้ไฟไม่ติด ชื่อเลยไม่ขึ้นในสมุดผู้ศรัทธา?”

เขาถามพรั่งพรูมาเป็นชุด พอมาถึงปากอวี๋ชิงก็เหลือแค่ประโยคเดียว: “หมีเซี่ยวไป๋ นี่ห้องใคร”

เสียงทุ้มต่ำของหมีเซี่ยวไป๋ดังข้างหู: “ของผม”

พูดจบเขาก็หัวเราะเยาะตัวเองแล้วเสริม: “ถือเป็นที่ซุกหัวนอนชั่วคราว แต่ดูเหมือนจะโทรมไปหน่อย”

เขาพูดยังไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงของหนักตกพื้นดังโครมอยู่ข้างๆ

อวี๋ชิงหันไปมอง พบว่าลุงหยวนนั่งหน้าซีดไร้เลือดอยู่บนพื้น สมุดผู้ศรัทธาที่กอดไว้เปิดค้างอยู่ที่หน้าสุดท้าย

“ลุงเป็นอะไร” อวี๋ชิงถาม

ลุงหยวนชี้นิ้วสั่นระริกไปที่ชื่อล่าสุดที่ขึ้นในสมุด: “ผะ-ผะ-ผะ-ผู้ศรัทธาคนนี้ ชื่อในเมืองเกาะขึ้นมาแล้วครับ”

มุมมองไม่ดีนัก อวี๋ชิงจึงมองไม่ค่อยชัด แต่ไม่รู้ทำไม เขาเหมือนจะเดาได้ว่าลุงหยวนจะพูดอะไรออกมา

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยังถาม: “เขาชื่ออะไร”

ลุงหยวนจิ้มสมุด พูดเสียงสั่น: “อู๋ฉาง เขาชื่ออู๋ฉางครับ”

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 17
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 18 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 16กลับหน้าเรื่อง
ตอน 16ตอน 18