“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 16 อู๋ฉาง
หมีเซี่ยวไป๋ไม่ได้ตกอยู่ในความเงียบที่ผีแค้นทิ้งไว้
ตึกนี้โยกแรงเกินไป ไฟก็ลุกโหมเกินไป เสียงถล่มแทบกลบทุกอย่าง เขาฟังสิ่งที่อวี๋ชิงพูดไม่ถนัด เลยถามกลับ “อะไรนะ”
อวี๋ชิงมองกระจกเงียบๆ แวบหนึ่ง แล้วเดินลงชั้นล่างไปโดยไม่หันกลับมา
วินาทีที่เขาก้าวพ้นตัวตึก โรงแรมบลูเบย์ก็ถล่มลงมาครืน ฝุ่นตลบเต็มฟ้า ก่อนจะถูกฝนปรอยที่ตกไม่หยุดทั้งปีของเมืองเกาะกดให้ร่วงกลับลงพื้น
อดีตอันรุ่งเรือง กับเรื่องผีในเมืองที่เล่าต่อกันไม่ขาดสายหลังจากนั้น นับแต่นี้ล้วนถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง ไม่เหลือร่องรอยอีก
สามเคที่พุ่งลงมาจากชั้นสิบแปดหมดแรงไปแล้ว นอนคว่ำอยู่มุมหนึ่งของชายหาด หอบไปอ้วกไป
ซูชิบาร์ยืนเท้าสะเอวอยู่ห่างๆ อย่างรังเกียจ พลางปรับลมหายใจ เขามองอวี๋ชิงจากไกลๆ แล้วชี้ข้อมือ “เฮ้ย แผลนายเลือดไหลไม่หยุดเลยนะ ไม่พันแผลหน่อยจริงเหรอ ดูน่ากลัวชะมัด”
อวี๋ชิงเหลือบมองแวบหนึ่ง เห็นหลังมือตัวเองแดงฉานไปทั้งแถบ ก็สะบัดเลือดทิ้ง “ไม่สำคัญ”
“ไม่สำคัญเนี่ยนะ พูดบ้าอะไรวะ เลือดไหลขนาดนี้ ยังไม่ทันได้ออกไปนาย** ก็เลือดหมดตัวตายก่อนแล้ว!” ซูชิบาร์ว่า
ในที่สุดสามเคก็ถอนหัวขึ้นมาจากหลุมทราย มองซูชิบาร์อย่างทึ่ง
เขาเพิ่งจะพูดว่า “นายพ่นคำสวยหรูอีกสองสามประโยค นายก็ได้ตายเหมือนกัน” แต่คำมาถึงปากก็กลายเป็น “อ้วก...” อีกรอบ
“นาย** หันไปอ้วกลงหลุมโน่น อย่าหันมาทางฉัน!” ซูชิบาร์ตวาด
สามเคมุดหน้าลงหลุม ยกนิ้วโป้งให้เขาที แล้วเปลี่ยนเป็นนิ้วกลาง สุดท้ายก็ฝืนพูดเตือน “เร็ว! รีบดูว่าออกยังไง ที่ห่วยๆ แบบนี้ฉันอยู่ต่อไม่ไหวแล้วสักวินาที”
ซูชิบาร์ที่นอนมาทั้งดันเจี้ยนเปิดมือถือ แล้วก็ต้องอึ้งกับจุดแดง 99+ ในหน้าแชท
เขานึกว่าเป็นข้อความในช่องทีมทั้งหมด แต่ที่ไหนได้ เป็นแจ้งเตือนระบบเพียบ
กดเข้าไปก็เจอความสำเร็จยาวเป็นหางว่าว ดูท่าจะมันส์ไม่เบา แต่เขาดันสลบอยู่บนโซฟาพังๆ นั่น พลาดไปทั้งหมด...
ซูชิบาร์อึดอัดไปทั้งตัว! ถามพลางบ่นด่าไปด้วย “ให้ดูอันไหนวะ! ไกด์ภารกิจของฉัน*** ยังค้างอยู่ตรงซื้ออาวุธ ข้างล่างเป็นความสำเร็จกับแจ้งเตือนภารกิจซ่อนสำเร็จเต็มไปหมด... เชี่ย* พวกนาย*** เปิดเส้นเรื่องซ่อนได้ด้วยเรอะ!”
สามเค “...”
มีคนกำลังร้องเพลงท่ามกลางดวงดาวระยิบระยับเต็มประโยค
“เลิกส่งโทรเลขทีเถอะ กดดูรายละเอียดข้อความสุดท้ายหน่อยได้ไหม ขอร้อง” สามเคนอนพาดขอบหลุมพูด
ในที่สุดซูชิบาร์ก็เจอข้อความเรื่อง “ทางออก” ในกองข้อความยุ่งเหยิง อ่านออกมา “ณ จุดที่หมอกหนาที่สุดบนชายฝั่งอันเวิ้งว้าง มีท่าเรือร้างอยู่แห่งหนึ่ง”
หมอกหนาที่สุด
เขามองหารอบหนึ่ง เห็นปลายชายหาดจมหายไปในหมอกหนาทึบเต็มฟ้า ก็ดึงสามเคขึ้นมาจากหลุม
เดิมเขาจะลากอวี๋ชิงไปด้วย แต่พอมองข้างซากตึก เพื่อนร่วมทีมคนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว
“แปลกแฮะ คนไปไหน” ซูชิบาร์กับสามเคเดินหารอบซากตึกหนึ่งรอบ ไม่เจออะไร เลยต้องเดินเข้าไปในหมอกกันก่อน
พอคลำทางไปถึงริมท่าเรือ กลับพบว่าอวี๋ชิงมาถึงก่อนพวกเขาแล้ว
“ท่าเรือห่วยๆ นี่หายากชิบ** นายมาเร็วขนาดนี้ได้ไง” ซูชิบาร์ว่า
อวี๋ชิง “ฉันรู้จักที่นี่”
ซูชิบาร์ “?”
เขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เลยไม่รู้ว่าอวี๋ชิงเป็นใครกันแน่ แต่สามเคกลับไม่ค้านสักคำ ถึงขั้นถามอย่างว่าง่ายผิดปกติ “งั้นนายรู้ไหมว่าเรียกคนแจวเรือยังไง”
อวี๋ชิงเหลือบมองกระเป๋าที่ตุงแน่นของสามเค แล้วพูดอย่างรำคาญ “ทิ้งขยะไป เก็บไว้แค่กระดิ่งหอยสังข์กับเหรียญทอง”
“กระดิ่งหอยสังข์กับเหรียญทองเหรอ” สามเคตกใจกลัวมาตลอดทางจนเบลอ จำไม่ได้แล้วว่าตัวเองมีไอเทมอะไรบ้าง
อวี๋ชิงหน้าตาย “ของที่เคยกัดไปคำหนึ่งยังจำไม่ได้อีก”
“อ๋อๆๆ!” สามเคหน้าแดงหูแดง พยักหน้าหงึกหงักแล้วล้วงกระเป๋า
เขามีนิสัยเหมือนผู้เล่นเก่าหลายคน คือไม่รู้ว่าอะไรมีประโยชน์ ก็เลยยัดทุกอย่างที่หยิบได้ใส่กระเป๋าไว้ก่อน
ซูชิบาร์ทำหน้าระแวงขยับไปใกล้สามเค กระซิบถาม “ภารกิจยังไม่ได้ทำ หมอนี่รู้หมดแล้ว หรือจะเป็นไอ้พวกโปร*”
สามเค “...”
“เรื่องมันยาว อธิบายยาก สรุปว่าฟังเขาไม่ผิดแน่ รีบเอากระดิ่งหอยสังข์กับเหรียญทองออกมาก่อน”
พูดพลางสามเคก็คุ้ยกระดิ่งหอยสังข์อันเล็กออกมาจากกองกระดาษโน้ตของโรงแรม ปากกา คีย์การ์ด กับมีดพับพังๆ ที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรเลย แล้วจู่ๆ ก็ปิ๊งขึ้นมา เขย่ามันอย่างรู้แจ้ง
ครั้งก่อนที่เขาเขย่ากระดิ่งนี้ ระบบแจ้งว่า: ยังไม่ถึงเวลา โปรดลองใหม่คราวหน้า!
คราวนี้เขย่าอีกที ข้อความที่เด้งขึ้นมาก็ต่างไปจริงๆ:
ผีเร่ร่อนที่หลงทางได้ยินเสียงกระดิ่งที่ไม่ได้ยินมานาน นั่นคือของขวัญจากลูกสาวสุดที่รักสองคน กระดิ่งถูกฝุ่นจับมานาน เสียงจึงแหบแห้ง และหมอกทะเลก็หนาเกินไป เขาได้ยินไม่ชัด
“ได้ยินไม่ชัดเหรอ” สามเคตบไหล่ซูชิบาร์ฉาด “เร็วๆๆ เอากระดิ่งของนายออกมาเขย่าด้วยกัน”
เขาอยากตบไหล่อวี๋ชิงด้วยเหมือนกัน แต่ไม่กล้า
ดีที่อวี๋ชิงถือกระดิ่งเล็กนั้นอยู่ในมือพอดี เลยเขย่าไปทีหนึ่ง
เสียงกระดิ่งสามใบดังขึ้นพร้อมกัน เสียงดังขึ้นอีกนิด ครู่ต่อมา เงาดำร่างหนึ่งก็แหวกหมอกมา เหมือนวิญญาณเดียวดายที่ล่องลอยอยู่บนทะเลมานาน
เงาผีนั้นสวมงอบดำปีกกว้างบังหน้าไปเกินครึ่ง คางก็พันผ้ากันลมสีดำไว้ มองไม่ออกเลยว่าหน้าตาเป็นยังไง มีเพียงถุงผ้าสีแดงเลือดที่ห้อยเอวเป็นสีสันเดียวบนตัว
เขาดูเหมือนเพิ่งปีนขึ้นมาจากทะเล ทั้งงอบและโซ่ที่พาดอยู่ทั่วตัวล้วนมีน้ำหยดติ๋งๆ ไม่หยุด
ในมือถือถ่อยาวสีดำทองปักเฉียงลงน้ำทะเล ปลายอีกข้างแขวนกระดิ่งหอยสังข์มอมแมมไว้หนึ่งอัน
ซูชิบาร์ชะงัก ร้องขึ้นมา “คนแจวเรือแม่น้ำยมโลก! หนึ่งในเทพผีจากคลิปแนะนำเกม คนแจวเรือแม่น้ำยมโลกนั่นน่ะเหรอ”
คลิปแนะนำก่อนเปิดเซิร์ฟมีแค่เงาไกลๆ บนทะเลเวิ้งว้าง ไม่มีแม้แต่ชื่อ มาดูตอนนี้ถึงได้เห็นว่าของที่พาดอยู่บนตัวเขามีจุดร่วมกับเจ้าบ้านผู้ชายที่ตายไปในดันเจี้ยนมือใหม่
สามเคเหลือบมองกระดิ่งหอยสังข์แล้วตกใจ “หลัวเหยาเหรอ คนแจวเรือแม่น้ำยมโลกคือหลัวเหยาคนนั้นเหรอ”
เขาหันไปมองอวี๋ชิงเหมือนจะขอคำยืนยัน
ที่จริงอวี๋ชิงเองก็แปลกใจอยู่บ้าง
เขาอยู่เมืองเกาะ ย่อมรู้ว่าสุดชายฝั่งมีคนแจวเรือแม่น้ำยมโลก เป็นหนึ่งในเทพผีของเมืองเกาะ คอยส่งคนข้ามทะเลแถบนี้อย่างปลอดภัย แต่ละครั้งเก็บ “เหรียญทอง” หนึ่งเหรียญ ทุกปีช่วงนี้คนแจวเรือจะหายไปนาน
เขารู้ด้วยว่าเทพผีทุกตนล้วนมีอดีตก่อนจะกลายเป็นเทพผี
แต่พวกเขาไม่เคยเรียกชื่อกัน วันนี้อวี๋ชิงจึงเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าคนแจวเรือชื่อหลัวเหยา เคยมีชีวิตแบบนั้น และเคยทะนุถนอมมันราวสมบัติล้ำค่า
“อ้อ! งั้นฉันรู้แล้วว่าเหรียญทองไว้ทำอะไร!” สามเคพูดพลางควักเหรียญทองยื่นให้คนแจวเรือ “ให้เหรียญทองคุณ แล้วคุณพาพวกเราออกไปใช่ไหม”
ในที่สุดคนแจวเรือก็เอ่ยปาก ฟังเสียงก็คือหลัวเหยา แต่แหบห้าวกร้านโลกกว่า “ทุกปีช่วงไม่กี่วันนี้ ผมไม่ส่งใครข้ามฟาก”
อวี๋ชิงคิดในใจว่าไม่ใช่แค่ไม่กี่วันหรอก
ตามเรื่องเล่าในเมืองเกาะ คนแจวเรือหายหน้าไปทีละหลายเดือนบ่อยๆ แต่พอมาคิดตอนนี้ก็เข้าใจได้
เขาเข้าใจได้ แต่สามเคกับซูชิบาร์เข้าใจไม่ได้
สองคนที่รีบจะออกจากดันเจี้ยนรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม “พวกเราไม่มีเรือลำอื่นให้นั่งแล้วนะ!”
“ถ้าฉันว่ายออกไปล่ะ” ซูชิบาร์เริ่มพูดเพ้อแล้ว
สามเคอดถามไม่ได้ “ทำไมช่วงนี้ถึงส่งคนข้ามฟากไม่ได้ล่ะ”
หลัวเหยาตอบช้าๆ “เมีย ลูก และคนแก่ในบ้านผมตายไปหลายปีแล้ว ไม่มีใครส่งวิญญาณให้ ทุกปีถึงวันตาย พวกเธอจะหวาดกลัวเป็นพิเศษ ผมต้องอยู่เป็นเพื่อนพวกเธอ”
ขาดคำ หน้าจอโฮโลแกรมก็เด้งขึ้นมาอีก:
คนแจวเรือแม่น้ำยมโลกเฝ้าชายฝั่งนี้มาหลายปี ส่งคนเป็นไป ส่งคนตายกลับ แต่กลับส่งคนที่ตัวเองคิดถึงไม่ได้ โปรดช่วยเขาส่งวิญญาณคนเหล่านั้นที่ยังปล่อยวางไม่ได้
สามเครีบว่า “แค่ต้องทำภารกิจเพิ่มอีกอันใช่ไหม งั้นง่าย ไม่มีปัญหา”
ยังไงในสายตาเขา พวกเขาก็มีเพื่อนร่วมทีมที่ “ทำได้ทุกอย่าง” อยู่คนหนึ่ง
พูดจบ หลัวเหยาก็เงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง เผยคิ้วและดวงตาใต้งอบปีกกว้างออกมาในที่สุด แล้วจ้องพวกเขาเขม็ง
สามเคก็หันไปมองอวี๋ชิงตาละห้อย
แล้วก็ได้ยินอวี๋ชิงพูดเสียงเรียบ “ส่งวิญญาณ ฉันทำไม่เป็น”
สามเค “...”
เขาไม่อยากเชื่อ คิดในใจว่านายเป็นเทพไม่ใช่เหรอ เทพแท้ๆ ส่งวิญญาณไม่เป็นเนี่ยนะ
แต่แล้วก็นึกได้ว่าหลัวเหยาเองก็เป็นเทพผี เห็นชัดว่าก็ส่งวิญญาณไม่เป็นเหมือนกัน
สามเคถามอย่างงงๆ “หรือว่ามีเทพที่รับหน้าที่ส่งวิญญาณโดยเฉพาะ คนอื่นทำไม่ได้เลยเหรอ”
ถามจบ เขาก็เห็นสีหน้าอวี๋ชิงเปลี่ยนไป
ไม่ได้ชัดนักหรอก แค่เม้มปากแน่น หลุบตาลงแล้วขมวดคิ้วเพียงนิดเดียว
สีหน้านั้นผ่านไปในพริบตา จนสามเคเกือบคิดว่าตัวเองตาฝาด
แต่หลัวเหยาพูดขึ้นแล้ว “มีเทพที่ถนัดส่งวิญญาณเป็นพิเศษจริงๆ”
สามเค “ใคร”
หลัวเหยา “อู๋ฉาง”
สามเค “...อู๋ฉางแบบยมทูตขาวดำน่ะเหรอ นั่นมันสองคนไม่ใช่เหรอ”
หลัวเหยาทำหน้างง ฟังไม่เข้าใจ
“ไม่ใช่” จู่ๆ เสียงเย็นชาของอวี๋ชิงก็ดังขึ้น “อู๋ฉางที่แปลว่าไม่เที่ยง แบบชีวิตดั่งฟองน้ำและเงามายา เพียงชั่วพริบตาก็ไม่เที่ยงแท้”
สามเค “?”
หลัวเหยาว่า “ในเรื่องเล่าของเมืองเกาะ เขาเป็นเทพผีที่ทั้งเทพทั้งผีก็หยั่งไม่ถึง มาไร้เงาไปไร้ร่องรอย เก่งเรื่องหลอกล่อใจคน”
อวี๋ชิง “ไอ้คนหลอกลวง”
สามเค “...”
เขาคิดในใจว่ามีเรื่องราวแน่ๆ แต่ก็ไม่กล้าฟัง
อีกอย่าง เรื่องด่วนตอนนี้คือต้องออกจากดันเจี้ยนก่อน ในกระเป๋าเขายังมีเงินที่หามาได้อย่างยากลำบากอยู่นะ!
เขาจึงถาม “งั้นพวกเราต้องไปตามหาเทพผีองค์นี้เหรอ”
หลัวเหยาส่ายหน้า “เขาหายไปหลายปีแล้ว”
อวี๋ชิง “เขาตายแล้ว”
สามเค “...”
“งั้นก็จบเห่สิ! พล่ามมาตั้งเยอะ” ซูชิบาร์พูดอย่างสิ้นหวัง
เขาว่ากันว่าจนตรอกแล้วปัญญามา สามเคนึกถึงที่ซูชิบาร์พูดขึ้นมาได้ “เมื่อกี้นายบอกว่าภารกิจติดอยู่ตรงไหนนะ ซื้ออาวุธเหรอ”
ซูชิบาร์พยักหน้า “ใช่!”
“เร็วๆๆ!” สามเครู้สึกว่าตั้งแต่เข้าดันเจี้ยนมา นี่คือครั้งที่ตัวเองฉลาดที่สุด “นายมองไปทางนั้น เห็นร้านเล็กๆ สามร้านตั้งเรียงกันไหม”
เขาชี้ไปทางร้านอาวุธใต้ตึกโรงแรม ถามซูชิบาร์
ซูชิบาร์พยักหน้า “เห็นสิ”
สามเคลากซูชิบาร์ออกวิ่งสุดฝีเท้าตรงไปร้านอาวุธ “พวกเราทำภารกิจนี้ไปแล้วเลยมองไม่เห็นร้านนี้ นายมองเห็นนี่ดีที่สุดเลย ข้างในมียันต์! ยันต์ส่งวิญญาณ! รีบซื้อ! พวกเราจะออกไปได้หรือเปล่าฝากไว้ที่นายแล้ว”
ซูชิบาร์ที่สลบมาทั้งรอบในที่สุดก็ได้มีส่วนร่วมบ้าง ยืดอกเดินเข้าร้านแล้วถามสามเค “ต้องส่งวิญญาณทั้งหมดกี่คนนะ”
“ครอบครัวหลัวเหยามีห้าคน”
ซูชิบาร์โบกมือใหญ่ เอายันต์ห้าแผ่น
วินาทีนั้น สามเคเหมือนเห็นภาพตอนไร้มารยาทล้วนๆ มาซื้อยันต์ที่นี่ซ้อนขึ้นมา ตอนนั้นมันก็ซื้อห้าแผ่นโดยไม่พูดสักคำเหมือนกัน
เขาชะงักไป
ไม่รู้ว่าตอนไร้มารยาทล้วนๆ ซื้อยันต์ส่งวิญญาณห้าแผ่นนั้นคิดอะไรอยู่ แค่บังเอิญล้วนๆ หรือเคยรู้สึกผิดขึ้นมาบ้างสักนิด
แต่นั่นก็ไม่สำคัญแล้ว...
สามเคสะบัดหัว ลากซูชิบาร์กลับไปที่ชายหาด ชูยันต์ห้าแผ่นขึ้น “อันนี้ใช้ส่งวิญญาณได้ไหม”
ลมทะเลพัดผ่านยันต์ทั้งห้าแผ่น พากลิ่นเปลวเทียนหน้าแท่นบูชาเทพมาด้วย
อวี๋ชิงขมวดคิ้วหันมามองทันที ใบหน้าหล่อเหลาในความมืดและหมอกทะเลขาวซีดเย็นชา
สามเคหดคอ แอบดึงซูชิบาร์ที่กำลังสะบัดยันต์ห้าแผ่นอย่างภูมิใจให้ถอยมานิดหนึ่ง
หลัวเหยาเองก็ได้กลิ่นนั้น ดวงตาสว่างขึ้นนิด “ยันต์นี้น่าจะเคยผ่านควันธูปหน้ารูปปั้นเทพมาแล้ว แต่ผ่านมานานมาก ไม่รู้ว่ายังใช้ได้หรือเปล่า”
ซูชิบาร์ว่าอย่างไม่อ้อมค้อม “ลองดิ! พูดไปก็เท่านั้น ลองแล้วก็รู้!”
พูดจบเขาก็ชะงัก แล้วถามอย่างหงอลงนิดหนึ่ง “เอ่อ... ใช้ยังไงนะ”
หลัวเหยา “...”
เขาจะไปรู้ได้ยังไง เขาไม่เคยเห็นอู๋ฉางส่งวิญญาณเสียหน่อย
แววตาเขาหม่นลงอีกครั้ง กำลังจะถอนหายใจ ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “แปะยันต์ลงบนหน้าพวกเธอ”
หลัวเหยา “?”
สามเคสะดุ้งโหยง หันไปมองอวี๋ชิงที่เป็นคนพูด “แบบนี้ถูกเหรอ”
ตอนนั้นเทพผีที่ทั้งกร่างทั้งเอาแต่ใจตนนั้นเวลาส่งวิญญาณก็ชอบทำแบบนี้จริงๆ ถ้าเจอพวกที่ไม่ค่อยน่ารัก ถึงขั้นเอาพู่กันหรือมีดวาดลงบนหน้าคนตรงๆ เลย
อวี๋ชิงเห็นมาหลายครั้งแล้ว
แต่บางครั้ง... เทพผีตนนั้นก็นานๆ ทีจะทำตัวเป็นคนดี วางยันต์ลงในฝ่ามือผีเร่ร่อน
อวี๋ชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ปัดภาพความทรงจำน่ารำคาญที่ผุดขึ้นมาเป็นเสี่ยงๆ ทิ้งไป แล้วพูดเสียงเย็น “วางในมือก็ได้”
*
หมอกทะเลเวิ้งว้าง หลัวเหยาขยับถ่อยาวสีดำทองเบาๆ กระดิ่งหอยสังข์ที่ปลายถ่อดังกรุ๊งกริ๊ง
พอพวกอวี๋ชิงหันกลับไปอีกที ในหมอกที่ไม่เคยจางหายตลอดปีนี้ก็มีร่างเพิ่มขึ้นมาสี่ร่าง
พวกเขาเคยเจอคนเหล่านี้ในดันเจี้ยน... ภรรยาของหลัวเหยา ลูกสาวฝาแฝด และยายของเด็กๆ
ซูชิบาร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินเข้าไป ก้มลงวางยันต์ส่งวิญญาณในฝ่ามือพวกเธอทีละคน
อวี๋ชิงเห็นอารมณ์สุดขั้วมามากเกินไป ส่วนใหญ่เป็นความแค้นกับความสิ้นหวัง เชี่ยวกรากราวไฟที่เผาผลาญได้ทุกสิ่ง
แต่เขาไม่ค่อยได้เห็นภาพแบบนี้...
นี่เป็นการจากลาที่เงียบสงบและอ่อนโยน
ไม่รู้ต้องรอมากี่ปี เฝ้ามากี่ปี ร้องไห้มากี่ปี ถึงค่อยๆ กลายเป็นภาพแบบนี้ได้...
เด็กหญิงสองคนมองซูชิบาร์แปะยันต์ลงบนฝ่ามือเล็กๆ ของพวกเธออย่างไม่ค่อยเข้าใจ แล้วจู่ๆ ก็หันไปมองคนแจวเรือบนเรือ ถามเบาๆ “พ่อล่ะคะ พ่อไม่มาเหรอ”
คนแจวเรือมองพวกเธออยู่นาน แล้วตอบ “พ่ออยากจำเรื่องพวกนี้ไว้... พ่อยังต้องเขียนจดหมายส่งดอกไม้ให้พวกหนูทุกปีนะ”
สำหรับวิญญาณเหล่านี้ การส่งวิญญาณคือการหลุดพ้น
และการหลุดพ้นหมายถึงปล่อยวาง ลืมเลือน และไม่หวนกลับมาอีก
บนโลกนี้มักมีคนบางคนที่ไม่อยากหลุดพ้น
ยันต์ในฝ่ามือพวกเธอกลายเป็นควันลอยอ้อยอิ่ง ควันนั้นกระจายไปในลมแล้วก็รวมตัวกันอีก
อาจเพราะเคยผ่านควันธูปหน้าเชิงเทียนบูชาเทพมา ชั่วขณะที่รวมตัวกันจึงมีเค้าของเทพอยู่บ้าง
อวี๋ชิงมองไปตรงนั้นโดยไม่รู้ตัว ครู่ต่อมาก็ขมวดคิ้วเบือนสายตาหนี
ควันสลายไปในวินาทีนั้นเอง พร้อมกับร่างเหล่านั้น และคำพูดสุดท้ายของเด็กหญิง “พ่อจะเอาดอกอะไรมาคะ”
คนแจวเรือตอบเบาๆ “แม่ชอบเดซี่ป่า ยายชอบนาร์ซิสซัส พวกหนูชอบมะลิ พ่อจำได้หมด ไม่ผิดหรอก”
แต่พอเขาพูดจบ บนฝั่งก็ไม่มีเงาของสมบัติล้ำค่าเหลืออยู่อีกแล้ว...
ซูชิบาร์ถือยันต์แผ่นสุดท้ายยืนอยู่ตรงหน้าคนแจวเรือ “เอ่อ คุณเป็นเทพผี ยันต์ส่งวิญญาณใช้กับคุณได้ไหม”
คนแจวเรือนิ่งไปนานกว่าจะได้สติ แล้วตอบ “มันจะทำให้โซ่ทั้งตัวหายไป”
“งั้นก็ดีนี่ ตัวเบาขึ้นหน่อย!”
ซูชิบาร์กำลังจะวางยันต์ลงในมือคนแจวเรือ แต่คนแจวเรือกลับไพล่มือข้างหนึ่งไปข้างหลัง “ไม่ต้องหรอก โซ่พวกนี้ผมขอเก็บไว้”
พูดจบเขาก็หมุนถ่อยาวสีดำทอง เรือไม้กลับลำ เข้าเทียบท่า
เขาดึงงอบสีดำลงปิดตา แล้วบอกคนบนฝั่ง “เหรียญทองหนึ่งเหรียญขึ้นเรือได้หนึ่งคน ทะเลยมโลกไร้ขอบเขต ผมจะพาพวกคุณข้ามออกไป”
สามเคกับซูชิบาร์ควักเหรียญทองขึ้นเรือ แล้วหันมามองอวี๋ชิง
อวี๋ชิงกำลังจะอ้าปาก คนแจวเรือก็ชี้มาที่เขา “บนตัวคุณดูเหมือนจะมีแขกต่างถิ่นติดอยู่คนหนึ่ง คุณก็ขึ้นเรือมาด้วย ถึงปลายทางเมื่อไหร่ เขาก็จะไปเอง”
อวี๋ชิงชะงัก ผ่านไปนานถึงก้าวขึ้นเรือ
ที่สุดขอบฟ้า สามเคกับซูชิบาร์ตะโกนลั่น “***ออกมาได้ซะทีโว้ยยย...”
ในชั่วขณะนั้นเอง ตรงหน้าอวี๋ชิงก็มืดวูบ
*
พอลืมตาอีกครั้ง เขาก็ยืนอยู่ในห้องนอนที่คุ้นเคยที่สุด บนชั้นบนสุดของอะพาร์ตเมนต์ที่สูงที่สุดในเมืองเกาะ
เรื่องทั้งหมดที่ผ่านมาเลือนลางเหมือนฝัน ราวกับเขาแค่หยุดยืนนิ่งในห้องนอนแล้วเหม่อไปครู่หนึ่งเท่านั้น
อวี๋ชิงก้มมองมือตัวเอง ในฝ่ามือมีเหรียญทองสำหรับขึ้นเรืออยู่หนึ่งเหรียญ
คงเพราะร่างจริงของเขาออกไปจากที่นี่ไม่ได้ เลยไม่ได้ใช้เหรียญนี้
เขาพลิกเหรียญดูอยู่ครู่หนึ่ง ดีดขึ้น “ติ๊ง” แล้วรับไว้ ก่อนยื่นให้เจ้าโครงกระดูกน้อยบนไหล่ “ทำความสะอาด แล้วคาบไปเก็บ”
ถือเป็นของที่ระลึกแล้วกัน
เจ้าโครงกระดูกน้อยสลัดขนขาวทั้งตัวตอนอยู่ในดันเจี้ยนทิ้งไป กลับเป็นร่างเดิมแล้ว มันคาบเหรียญวิ่งกุกกักออกไป
บนพื้นห้องนอนยังมีกระดาษโน้ตกระจัดกระจายอยู่หลายแผ่น อวี๋ชิงหยิบขึ้นมาแผ่นหนึ่ง บนนั้นเขียนว่า: เจ้าแมวโครงกระดูกของคุณน่ารักดีนะ ยอมมาเล่นกับผมตั้งพักหนึ่ง แค่ชอบขู่ฟ่อไปหน่อย
เห็นประโยคนี้ปุ๊บ เสียงของหมีเซี่ยวไป๋ก็ดังขึ้นในหูเขาเองโดยอัตโนมัติ
เขานึกถึงไฟที่ลามมาตามทางเดินโรงแรม และร่างที่วิ่งผ่านกระจกบานนั้นอีกครั้ง
ถึงชื่อจะต่าง เสียงจะต่าง หรือแม้แต่เงาในกระจกจะเป็นหน้าของเขาเอง จนดูไม่ออกว่าคนคนนั้นหน้าตาจริงๆ เป็นยังไง
แต่เขาก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายเหมือนคนคนนั้นที่เขารู้จักมาก
เหมือนอู๋ฉาง
เทพผีอู๋ฉาง ในเรื่องเล่าของเมืองเกาะเป็นตัวตนลึกลับที่แปรเปลี่ยนคาดเดาไม่ได้และไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหนเสมอ
ว่ากันว่าปกติเขามักทำท่าขี้เกียจ ตัวสูงหน้าตาหล่อเหลา นับได้ว่าสง่างามมีเสน่ห์ ว่ากันว่าหูข้างหนึ่งของเขาได้ยินเสียงคน อีกข้างได้ยินเสียงผี เขาจึงมักใส่ที่ครอบหูข้างเดียวอุดหูซ้ายไว้ กันเสียงผีหนวกหู
ยังว่ากันอีกว่า ถ้าผมดำของเขากลายเป็นขาวทั้งหัวเมื่อไหร่ ทุกคนต้องรีบหนีให้ห่างทันที เพราะนั่นคือร่างผีร้ายของเขา
แต่อวี๋ชิงเคยเจออู๋ฉางมาก่อนที่เรื่องเล่าพวกนี้จะแพร่หลายเสียอีก
ตอนที่เขาอายุสิบห้า
ในห้องนอนนี้ ริมหน้าต่างกระจกบานสูงจรดพื้นที่มองลงไปเห็นเมืองเกาะได้ทั้งเมืองนี้ เขาเคยเจอเทพผีหนุ่มน้อยที่อายุไล่เลี่ยกับเขา
ตอนนั้นเป็นปีแรกที่เขาย้ายมาอยู่ที่นี่ตัวคนเดียว เป็นคืนฤดูร้อนที่ความร้อนอบอ้าวยังมาไม่ถึง
นอกหน้าต่างยังคงเป็นฝนปรอยที่ตกไม่หยุดทั้งปี รถไฟแล่นผ่านเมืองแล้วหายเข้าไปในหมอกหนาทึบไกลลิบ
เขาละสายตาจากแสงนีออนของรถไฟ หันมาก็เห็นว่าบนขอบแคบๆ นอกหน้าต่างมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง
ตึกสูงเกือบร้อยชั้น ขอบหน้าต่างด้านนอกกว้างไม่ถึงคืบ ร่างนั้นชันเข่าข้างหนึ่ง นั่งพิงลมคืนฤดูร้อนอย่างนั้น มองแสงไฟเมืองและรถราขวักไขว่ข้างล่างอย่างเกียจคร้าน
เขามองอยู่พักหนึ่ง หางตาเหลือบเห็นอวี๋ชิง จึงหันหน้ามาในที่สุด ลมกลางคืนของเมืองพัดผ่านตึกสูง ผมสั้นสีดำของเขายุ่งเล็กน้อย เผยผมสีขาวที่ยุ่งไม่แพ้กันออกมาบางส่วน
แสงนีออนสีชมพูของเมืองสะท้อนในดวงตาเขา เป็นประกายพร่าเลือน เขาถอดที่ครอบหูสีเดียวกับผมออกจากหูซ้าย ยิ้มให้อวี๋ชิงแล้วพูด “ขอยืมขอบหน้าต่างคุณหน่อยนะ ผมต้องจับผีเร่ร่อนดื้อๆ ตัวหนึ่ง”
ว่ากันว่าตอนถอดที่ครอบหูออก หูข้างนั้นของอู๋ฉางจะได้ยินเสียงผีนับหมื่น
เห็นเขาหรี่ตานิดหนึ่ง “อ้า” เบาๆ แล้วพูด “เจอแล้ว” จากนั้นก็ใส่ที่ครอบหูกลับ โบกมือให้อวี๋ชิงเป็นการทักทาย
“ขอบใจนะ” พูดจบ เขาไม่แม้แต่จะหันตัว ยิ้มแล้วเอนหลังทิ้งตัวกระโดดลงจากตึกสูงไปอย่างนั้น
กำลังโหลดความเห็น...