คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 15

ตอน 15

ตอนที่ 15 เงียบงัน

อวี๋ชิงหันขวับ เห็นไร้มารยาทล้วนๆ ที่ล้มอยู่บนพื้นค่อยๆ ลุกขึ้นมา ฉีกปากยิ้มแล้วพูด “ไม่มีประโยชน์หรอก แค่นี้ฉันไม่ตาย พวกแกฆ่าฉันไม่ได้”

เขาดูเหมือนกำลังยิ้ม แต่รอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา

อวี๋ชิงขมวดคิ้ว

เทียบกับคนเป็น เขาไม่ถนัดจัดการผีจริงๆ แต่คำว่า “ไม่ถนัด” ของเขาหมายถึงพวกที่มีแต่ร่างวิญญาณ จับต้องไม่ได้เป็นหลัก

ไร้มารยาทล้วนๆ ไม่เหมือนกัน

รูปร่างหน้าตามันน่าสยองบิดเบี้ยว ไม่นับเป็นคนมานานแล้ว ถึงจะถูกเรียกว่า “ผีร้าย” แต่ก็มีร่างเนื้อจับต้องได้ จะนับเป็นผีล้วนๆ ก็ไม่ได้

ของที่ไม่ใช่ทั้งสองฝั่งแบบนี้มักแบกหนี้แค้นและความอาฆาตไว้ ตราบใดที่ความแค้นยังไม่สลาย ก็ไม่มีวันตาย

สมดังคาด ไร้มารยาทล้วนๆ บิดคอ กระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ ทุกส่วนที่บิดหักกลับเข้าที่เดิม

มันลูบคอที่ถูกหักแล้วพูด “เจ็บจัง แต่ฉันไม่รู้สึกเจ็บมานานมากแล้ว ได้ลองบ้างเป็นครั้งคราวก็ดีเหมือนกัน”

สามเคหดอยู่ในซอกมุมผนัง คิดในใจว่าพูดแบบนี้โรคจิตชัดๆ ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ยิ่งขนลุก จนสติแตกถามออกไป “แกเป็นตัวอะไรกันแน่ ทำไมเลียนแบบผู้เล่นได้เหมือนขนาดนี้”

เป็นตัวอะไรกันแน่น่ะเหรอ ไร้มารยาทล้วนๆ เองก็ตอบไม่ได้

ตอนนั้นมันก้าวพลาด ทำให้ครอบครัวหลัวเหยาตายหมด แล้วตัวเองก็ไม่ได้จบดีไปกว่ากัน ติดอยู่ในโรงแรมนี้ในสภาพไม่ใช่คนไม่ใช่ผี ติดอยู่นานมาก

นานจนแทบหลอมเป็นเนื้อเดียวกับโรงแรม นานจนพนักงานในโรงแรมแทบทุกคนกลัวมัน เกรงมัน และทำตามใจมันทุกอย่าง

ราวกับมันได้ขึ้นแทนหลัวเหยาที่ตายไป กลายเป็นเจ้าของคนใหม่ที่มองไม่เห็นของโรงแรมแห่งนี้

แบบนี้นับว่ายันต์ก๊อปออกฤทธิ์ในอีกรูปแบบหรือเปล่า

ที่น่าขันคือตอนนี้มันไม่ต้องการแล้ว

ในหัวในใจมันตอนนี้มีแต่อยากออกไปจากที่นี่

ช่วงนี้โรงแรมที่ถูกทิ้งร้างจนฝุ่นจับมีแขกหน้าใหม่มานับไม่ถ้วน มาๆ ไปๆ เข้าออกได้อิสระ

มันเฝ้าดู เลียนแบบ แล้วลองเป็นหนึ่งในนั้น

ทุกรอบของดันเจี้ยนมือใหม่ มันจะปลอมตัวเป็นผู้เล่นคนหนึ่ง ดูผู้เล่นคนอื่นทำภารกิจ กรีดร้องวิ่งหนีไปด้วยกันกับพวกเขา ทำบ่อยเข้าถึงขั้นติดใจ จนลืมไปว่าตัวเองเป็นใคร

มันรู้ขั้นตอนของดันเจี้ยนนี้ดีกว่าใคร บางครั้งยังช่วยเล็กๆ น้อยๆ ให้ผู้เล่นทำภารกิจเสร็จไวๆ จะได้เปิดทางออก

ร้านอุปกรณ์ชายหาดจะเปิดบริการเช่าสปีดโบ๊ต มันเช่าเองไม่ได้ เลยต้องจับผู้เล่นในทีมมัดไว้หนึ่งคนทุกครั้ง แล้วสวมรอยเข้าไปแทน

สิ่งที่มันตั้งตารอที่สุดคือได้นั่งสปีดโบ๊ตลำนั้น

วินาทีที่เครื่องยนต์ติดและสปีดโบ๊ตแล่นออกจากฝั่ง มันรู้สึกราวกับได้หนีพ้นนรกแล้ว

ผู้เล่นที่ออกไปได้สำเร็จ ตอนออกจากดันเจี้ยนจะได้รับแจ้งเตือนจากระบบเสมอ:

ยินดีด้วย คุณหนีออกจากดันเจี้ยนสำเร็จ ทรัพย์สินและไอเทมพิเศษที่ได้รับถูกเก็บเข้าคลังส่วนตัวแล้ว สามารถแลกเปลี่ยนตามอัตราได้อย่างอิสระ

พร้อมกันนั้นยังจะได้รับอีกข้อความหนึ่ง:

ภารกิจเสริมซ่อน 【หนีพ้นนรก】 【คนแจวเรือแม่น้ำยมโลก】 ยังไม่สำเร็จ

ผู้เล่นนับไม่ถ้วนพากันถามว่าสองภารกิจนี้คืออะไร เปิดยังไง แต่เกมเพิ่งเปิดเซิร์ฟมาไม่กี่วัน ยังไม่มีทีมไหนทำสำเร็จเลย

ส่วนไร้มารยาทล้วนๆ ที่ทำให้ภารกิจเสริมซ่อนของพวกเขาล้มเหลว จะหลับใหลไปในวินาทีที่สปีดโบ๊ตพุ่งข้ามเส้นขอบฟ้า ก่อนจะได้อิสระเพียงนิดเดียว

พอตื่นขึ้นมาอีกที ก็กลับมายืนอยู่หน้าประตูโรงแรมอีกครั้ง

วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอย่างนี้

*

“ฉันเกลียดระบบนี้” ไร้มารยาทล้วนๆ มองอวี๋ชิงแล้วพูด “แต่ถ้ามันทำให้แกฆ่าฉันไม่ตาย ก็ถือว่าไม่เลว”

อวี๋ชิงมองมันอย่างเย็นชา ไม่ได้เถียงประโยคนั้น แต่ถามกลับขึ้นมา “รู้สึกถึงความตายได้ไหม”

ไร้มารยาทล้วนๆ ชะงัก

อวี๋ชิง “แกบอกว่าเจ็บมาก ก็ไม่ต่างจากตายไปรอบหนึ่งหรอกมั้ง”

ไร้มารยาทล้วนๆ ไม่เข้าใจที่เขาหมายถึง ได้แต่หน้าขรึมรอฟังต่อ

อวี๋ชิงมองมัน เอียงคอนิดหนึ่งแล้วพูดหน้าตาเฉย “ฉันทำให้แกตายได้ไม่รู้กี่รอบ”

ไร้มารยาทล้วนๆ ตัวแข็งทื่อ!

วินาทีต่อมา มือคู่นั้นที่เคยให้มันได้ลิ้มรสความตายก็บีบจุดตายของมันไว้อีกครั้ง

*

ไร้มารยาทล้วนๆ ไม่เคยรู้สึกถึงความตายลึกซึ้งขนาดนี้มาก่อน ทรมานกว่าและยืดยาวกว่าการตายจริงๆ เสียอีก

ความเหี้ยมของคนตรงหน้ายังเหมือนผีร้ายยิ่งกว่ามันเสียอีก

มีคนไม่มากหรอกที่มองชีวิตดับลงในมือตัวเองได้โดยไม่สะทกสะท้าน ครั้งแล้วครั้งเล่า

ขนาดมันยังมีเวลาที่สำนึกเสียใจ แต่คนตรงหน้ากลับเหมือนไม่มีความรู้สึก ไม่มีหัวใจ

ตอนใกล้ตายอีกรอบ ไร้มารยาทล้วนๆ จ้องอวี๋ชิงด้วยดวงตาแดงก่ำ “มือแกนิ่งมาก ต้องเคยฆ่าคนมาเยอะแน่ๆ เทียบกับฉัน แกไม่คิดว่าตัวเองน่ากลัวกว่าเหรอ ฉันถูกความแค้นขังไว้ที่นี่ แล้วแกมีสิทธิ์อะไรได้ไปมาอิสระ”

มือที่กำลังฆ่ามันของอวี๋ชิงชะงักไปนิดหนึ่ง

แค่เสี้ยววินาทีนั้น กรงเล็บที่ดิ้นรนของไร้มารยาทล้วนๆ ก็จิกเข้าข้อมือเขา ทิ้งแผลลึกเลือดโชกไว้สามรอย

ไร้มารยาทล้วนๆ เห็นความหวังแล้ว!

เพราะก่อนหน้านี้มันเคยลองแล้ว แต่แทบทำให้อวี๋ชิงเป็นแผลไม่ได้เลย แปลว่าพลังต่อสู้และพลังวิญญาณของทั้งคู่กำลังถูกใช้ไป และอวี๋ชิงหมดเร็วกว่ามันมาก!

“แกยังจะฆ่าฉันซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้อีกเหรอ” ไร้มารยาทล้วนๆ หัวเราะ “บอกแล้วว่าแกฆ่าฉันไม่ได้ โรงแรมนี้แทบจะเป็นถิ่นของฉัน แต่กลับจำกัดแกอยู่บ้างนะ”

อวี๋ชิงยืดตัวขึ้น สะบัดเลือดที่ไหลไม่หยุดจากข้อมือทิ้ง

มีประโยคหนึ่งที่ไร้มารยาทล้วนๆ พูดไม่ผิด ชีวิตคนในมือเขามากกว่าใคร ผีแค้นที่เกลียดเขามีนับไม่ถ้วน เขาฆ่ามามากเกินไปแต่ส่งวิญญาณไม่ได้ ทำให้สภาพเขาอ่อนแอลงจริง

แต่มันต่างจากการหมดพลังอย่างรวดเร็วแบบตอนนี้

กำลังรู้สึกแปลกๆ อยู่ สามเคก็ตะโกนขึ้นมา “มันเลเวลสูง!”

อวี๋ชิง “?”

สามเคว่า “มันใช้กระดาษอธิษฐานไปสองครั้ง เลเวลจริงสูงกว่าพวกเราเยอะ นายเลเวลเท่าไหร่นะ”

ถามเสร็จเขาก็คิดในใจว่า ฉันนี่มันเก๋าจริงๆ! กล้าถามเลเวลพี่หน้ายิ้มด้วย

อวี๋ชิงไม่เข้าใจว่าถามทำไม แต่ยังจำตัวเลขที่เห็นในมือถือได้ “เลเวล 4”

สามเค “...”

“ทำไมนายต่ำกว่าฉันตั้งเยอะ” สามเคหน้าตื่น “อย่าบอกนะว่านอกจากเข้าพักโรงแรม นายไม่ได้ทำภารกิจแนะนำมือใหม่เลย งั้นหลอดเลือดหลอดมานานายก็สั้นจุ๊ดจู๋ หมดเร็วก็ปกติสุดๆ แล้ว!”

อวี๋ชิงมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมาอีกอัน

สามเคอยากตะโกนสุดเสียงว่าอย่ายื้อแล้ว ยื้อต่อระวังโดนสวนกลับตายนะ!

แต่เขาไม่กล้าพูด กลัวจะกลายเป็นไปเตือนไร้มารยาทล้วนๆ อ้อมๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ทางเดียวที่จะจบเร็วคือฆ่าบอส แต่เขาไม่รู้ว่าต้องฆ่ายังไง

ไร้มารยาทล้วนๆ เห็นได้ชัดว่ามั่นใจในจุดนี้ มันถ่มเลือดแล้วยิ้มให้อวี๋ชิง “ดูแล้วแกยื้อชนะฉันไม่ได้หรอก แล้วฉันก็บอกแล้วว่า พวกแกฆ่าฉันไม่ได้”

อวี๋ชิงมองตามัน แล้วพูดขึ้นมา “ฉันฆ่าคนมาเยอะ ได้ยินคำท้าทายก่อนตายมาเยอะ”

ไร้มารยาทล้วนๆ นึกว่าเขาหาเรื่อง หน้าเลยเครียดลง

แต่ที่จริงอวี๋ชิงไม่ได้หาเรื่อง เขาพูดความจริง เขาได้ยินคำท้าทายมามากเกินไป จนคุ้นและไวต่อความหวาดระแวง การฝืนทำเป็นแข็ง การปิดบัง และความแค้นที่ซ่อนอยู่ในคำพูดพวกนั้น

ไร้มารยาทล้วนๆ พูดว่า “พวกแกฆ่าฉันไม่ได้” ถึงสองครั้ง เป็น “พวกแก” ไม่ใช่ “ไม่มีใครฆ่าฉันได้”

“พวกเราฆ่าไม่ได้ แปลว่ามีคนที่ฆ่าได้” อวี๋ชิงพูดอย่างมั่นใจ

หน้าไร้มารยาทล้วนๆ เสียไปทันที อวี๋ชิงมองเห็นความตึงเครียดแวบหนึ่งในนั้น

ในภารกิจก่อนหน้านี้ เขากับไร้มารยาทล้วนๆ ไม่ได้ข้องเกี่ยวกันมาก แต่อีกฝ่ายดูจะทำหน้าแบบนี้ใส่เขาตลอด... ตึงเครียด ต่อต้าน และหวาดกลัวอยู่ลึกๆ

ซึ่งไม่เหมือนการแสดงกรีดร้องวิ่งหนี

ก่อนหน้านี้อวี๋ชิงคิดว่าเพราะไอผีบนตัวเขาหนักเกินไป ท่าทางดุเกินไป เลยทำให้คนพวกนี้กลัว

ตอนนี้ดูแล้ว สามเคคงใช่ แต่ไร้มารยาทล้วนๆ ไม่ใช่

ไร้มารยาทล้วนๆ เองไม่ใช่คนไม่ใช่ผี ไม่น่าจะกลัวเรื่องพวกนี้ งั้นสิ่งที่มันกลัวตอนนั้นต้องเป็นอย่างอื่น

อวี๋ชิงนึกย้อนอย่างละเอียดถึงข้อแตกต่างเดียวระหว่างตัวเขาตอนนั้นกับตอนนี้...

มีแค่หนัง

ตอนนั้นเขาสวมหนังของหลัวเหยาอยู่

*

วินาทีนั้น เทพผีหนังวาดถอนใจ

นี่คือสิ่งที่เขาคุ้นเคยที่สุด หนี้แค้น ความอาฆาต เลือดล้างด้วยเลือด ฟันต่อฟัน

ผู้ศรัทธาของเขาส่วนใหญ่เป็นคนที่ตายอย่างไม่เป็นธรรม และสิ่งที่พวกเขาบูชาเขา คือความแค้นที่ลึกที่สุดตอนตาย

เขาคงเป็นเทพที่ย้อนแย้งที่สุดในเมืองเกาะ

ได้เป็นเทพเพราะความสงสารเพียงชั่ววูบ แต่สิ่งที่ทำแทนคนอื่นกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นสุดขั้ว

นานเข้า เขาก็กลายเป็นคนไร้หัวใจในคำเล่าลือ

แต่ช่างเถอะ ยังไงเขาก็ใกล้จะดับสูญแล้ว

ก่อนดับสูญ เขาไม่ถือหรอกถ้าจะช่วยเพิ่มอีกสักคน ฆ่าเพิ่มอีกสักตน

*

เดิมไร้มารยาทล้วนๆ ตั้งใจรอให้อวี๋ชิงหมดแรงก่อนค่อยสวนกลับ ยังไงสิ่งที่มันไม่กลัวที่สุดคือการยื้อ และสิ่งที่มันมีมากที่สุดคือเวลา

แต่วินาทีที่มันยกมือ อวี๋ชิงก็ถูกหมอกฝุ่นสีครามทองห่อหุ้ม แขนขวาเริ่มกลายเป็นกระดูกขาว หมอกเลื้อยผ่านไปถึงไหน รูปลักษณ์เดิมก็ลอกหายไปถึงนั่น แล้วสวมหนังผืนใหม่แทน

หน้าตานั้นมันคุ้นเกินไป...

หลัวเหยา

หน้าไร้มารยาทล้วนๆ เปลี่ยนสีทันที ดวงตาแดงก่ำจ้องหน้าหลัวเหยา แต่คำพูดกลับพูดกับอวี๋ชิง “...เขาวนเวียนอยู่ในโรงแรมนี้ตั้งนานก็ยังฆ่าฉันไม่ได้ เขาฆ่าฉันไม่ได้ แกก็เหมือนกัน เปลี่ยนเป็นหน้าเขา แกก็ยังเป็นแก”

“งั้นแกคิดผิด” อวี๋ชิงว่า “ฉันคือหนังวาด”

วินาทีที่เทพผีหนังวาดสวมหนัง เขาก็คือคนคนนั้น เขารับรู้ได้ทุกอย่างตอนเจ้าของหนังตาย ความไม่เข้าใจ ความสิ้นหวัง ความเจ็บปวด และ... ความแค้น

เขาจึงบีบคอไร้มารยาทล้วนๆ แล้วกระชากเข้ามาใกล้แค่คืบ พูดเรียบๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำ “ที่หลัวเหยาวนเวียนอยู่ในโรงแรมนี้นานแต่ไม่ฆ่าแก เพราะคนที่เขาอยากมาเจอไม่ใช่แก เขาไม่อยากเสียเวลากับแกแม้แต่วินาทีเดียว”

เวลามีค่า เขาต้องเก็บไว้ให้สมบัติล้ำค่าของเขา

“แต่ฉันเสียได้” อวี๋ชิงว่า

ไร้มารยาทล้วนๆ มองหลัวเหยาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ชั่วขณะนั้นภาพตรงหน้าซ้อนทับกับคืนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน

ตอนนั้นมันยังอยู่กับย่าที่ตึกเช่าราคาถูกในเขตเมืองล่าง ทั้งตึกมีคนทุกประเภทปนเปกัน มันโดนรุมซ้อมเป็นประจำเพราะขี้เหร่และตัวเล็ก มีแค่ครั้งเดียวที่เพื่อนบ้านคนหนึ่งเดินผ่านมาช่วยไว้

คนคนนั้นคือหลัวเหยาที่อายุมากกว่ามันราวสิบปี หลัวเหยาที่อยู่ตึกเช่าราคาถูกเหมือนกัน

ยี่สิบปีหลังจากนั้น พวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลย

มันบูชาเทพสงครามอย่างศรัทธา หวังให้ตัวเองหน้าตาดีขึ้น ตัวสูงใหญ่ขึ้น เทพสงครามเมตตาผู้ศรัทธา บันดาลให้สมหวัง

ต่อมามันหวังให้ตัวเองต่อยเก่งขึ้น ทนทานขึ้น ก็สมหวังเหมือนกัน

แล้วก็มีความปรารถนาอีกมากมายตามมา...

คนเราคงเป็นแบบนี้ โลภไม่รู้จักพอ อยากได้มากขึ้นเรื่อยๆ แต่มันคิดมาตลอดว่าสิ่งที่ตัวเองต้องการสมเหตุสมผลดี อดีตมันลำบากขนาดนั้น ตั้งใจใช้ชีวิตขนาดนี้ ทำไมจะมีชีวิตที่สวยงามกว่านี้ไม่ได้

ปีที่อายุยี่สิบ มันเห็นเพื่อนบ้านเก่าจากตึกเช่าราคาถูกบนหนังสือพิมพ์กุหลาบรายวันบ่อยครั้ง อ่านเรื่องราวชีวิตรุ่งโรจน์ของหลัวเหยาครั้งแล้วครั้งเล่า

มันอิจฉาสุดๆ จนท้ายที่สุดแทบจะกลายเป็นความแค้น

แค้นว่าทำไมตัวเองไม่เจอคนหนุนหลังและโอกาสแบบนั้น แค้นว่าเกิดมาจนเหมือนกันแท้ๆ ทำไมใช้ชีวิตไปใช้ชีวิตมาถึงต่างกันราวฟ้ากับเหว

คนเราไม่รู้สึกแบบนี้กับสิ่งที่ไกลเกินเอื้อม แต่พวกเขาเริ่มต้นจากจุดคล้ายกัน ในสายตาไร้มารยาทล้วนๆ นั่นก็คือความเกี่ยวพัน

มันจึงขอพรข้อหนึ่งกับเทพสงคราม

◆ ◆ ◆

นั่นกลายเป็นคำขอสุดท้ายในชีวิตมัน

มันติดอยู่ในโรงแรมนี้นานเกินไป นานจนเคยสับสน เคยไม่ยอม เคยเคว้งคว้าง และเคยโกรธแค้น

แต่ตอนนี้ วินาทีที่ได้เผชิญหน้ากับหลัวเหยา อารมณ์นับพันไหลผ่าน ไร้มารยาทล้วนๆ กลับพูดออกมาได้แค่ประโยคเดียว “...ขอบคุณที่ตอนนั้นเดินผ่านมาช่วยฉันไว้”

อวี๋ชิงขมวดคิ้ว ลองสัมผัสเจตนาของเจ้าของหนังดู ผ่านไปพักใหญ่ถึงพูดขึ้น “หลัวเหยาบอกว่า เขาไม่รู้จักแก”

ถ้าย้อนกลับไปได้ ไปที่ทางเดินยาวมืดสลัวของตึกเช่าราคาถูกนั้น เจอเหตุการณ์แบบเดิมอีก เขาก็ยังจะช่วยอยู่ดี

แต่เขาไม่ต้องการคำขอบคุณแบบนี้

เขาดูถูกคำขอบคุณแบบนี้

ภายใต้นิ้วที่บีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ หน้าของไร้มารยาทล้วนๆ แดงก่ำ แล้วค่อยๆ กลายเป็นม่วงคล้ำ

มันดิ้นอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับพบว่าเมื่อหนังวาดสวมหนังหลัวเหยา เขาฆ่ามันได้จริงๆ!

ทุกที่ที่นิ้วสัมผัสเปื่อยยุ่ยเหมือนโดนไฟเผา เสียงแผดร้องแหลมเล็ดลอดออกมาจากลำคอที่ถูกบีบ

โรงแรมนี้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับมันแล้วจริงๆ

ระหว่างที่มันกรีดร้อง ทั้งตึกก็สั่นโยกอย่างรุนแรง อิฐและเศษปูนร่วงกราวกลิ้งเต็มพื้น ฝุ่นควันฟุ้งตลบ

ในวาระสุดท้าย มันได้ยินเสียงอวี๋ชิงพูดเรียบๆ ทีละคำ “และคำที่แกควรพูดกับเขาที่สุด คือขอโทษ”

ชั่วพริบตา ไร้มารยาทล้วนๆ ก็แตกเป็นผงธุลีดัง “ปึง” ท่ามกลางไฟที่แผดเผา เปลวไฟลุกขึ้นจากกองเถ้านั้น

เสียงโหยหวนแหลมบาดหูดังทั่วโรงแรม เสียงผีร่ำไห้นับไม่ถ้วนพาดผ่านทางเดินยาว

ภาพตอนนั้นวุ่นวายและบ้าคลั่งชนิดที่ชาตินี้หาดูได้ยาก...

สามเคแหกปาก “เร็วๆๆ! ไฟไหม้แล้วพี่หน้ายิ้ม! วิ่ง!” วิ่งคนเดียวแต่ได้ฟีลฝูงชนแตกฮือ

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของเขา หน้าจอโฮโลแกรมก็เด้งข้อความรัวๆ:

ยินดีด้วย คุณทำภารกิจเสริม 【หนีพ้นนรก】 สำเร็จ ผลภารกิจส่งผลต่อตอนจบของดันเจี้ยนแล้ว

ยินดีด้วย คุณเปิดทางออกซ่อนของดันเจี้ยนแล้ว: ณ จุดที่หมอกหนาที่สุดบนชายฝั่งอันเวิ้งว้าง มีท่าเรือร้างที่ถูกทิ้งมานาน เป็นที่ที่คนแจวเรือเคยนำเรือมาเทียบ เล่ากันว่าคนแจวเรือหายตัวไปนานเพราะยังมีเรื่องทางโลกค้างคา แต่โปรดเชื่อว่าคุณเรียกเขาได้ โปรดเรียกเขากลับมา ให้เขาพาคุณกลับบ้าน

แล้วยังมีซูชิบาร์ที่นอนมาทั้งดันเจี้ยน โดนไฟเผาจนตื่น ด่ากราดพลางพุ่งออกมาจากห้อง 1811 วิ่งสุดชีวิตไปตะโกนใส่สามเคไป “*** ไฟไหม้ห้ามใช้ลิฟต์ ไม่รู้หรือไงวะ!!”

“แล้วไอ้** ที่ทุบฉันสลบอยู่ไหนวะ!”

“แล้วไอ้** นี่มันใครอีก!”

เขาหันกลับมามองอวี๋ชิงหลายรอบ แต่ไฟลุกสูงเกินไป ควันหนาเกินไป เลยมองไม่ชัดว่าอีกฝ่ายหน้าตาเป็นยังไง

รู้สึกแค่ว่าในควันหนาทึบมีหมอกเส้นบางสีครามทองปนอยู่ ในม่านควันมีร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทยืนอยู่

“ทำไมรู้สึกเหมือนเมื่อกี้หน้าไม่ได้เป็นแบบนี้...” เขาส่ายหัว คิดว่าตัวเองตาลาย ตะโกนบอกไปคำหนึ่ง “วิ่ง!” แล้วก็โกยไปข้างหน้าไม่หันกลับมาอีก

*

อวี๋ชิงยืนอยู่ในทางเดินยาว อาจเพราะดันเจี้ยนใกล้จบ ข้อจำกัดต่างๆ จึงกำลังถูกปลดออก เขาค่อยๆ กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิม

เหมือนคืนนับไม่ถ้วนที่เขาช่วยผู้ศรัทธาทำตามความปรารถนา วินาทีที่หนังลอกออกและความแค้นสุดขั้วสลายไป โลกจะตกอยู่ในความเงียบประหลาด

ตรงข้ามกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นจริงลิบลับ

เคยมีคนปลอบเขาว่า “นั่นเพราะเสียงผีมันดังกว่าเสียงคนเป็นร้อยเท่า คุณช่วยพวกมันแล้ว พวกมันก็จะกรีดร้อง แล้วก็เงียบลงกะทันหัน”

คนคนนั้นเรียกความเงียบแบบนี้ว่า “ของขวัญชิ้นเล็กจากผีแค้น”

คราวนี้ของขวัญชิ้นเล็กอยู่นานเป็นพิเศษ นานจนอวี๋ชิงรู้สึกเหมือนตัวเองหูหนวก

เขาสะบัดหัว เดินไปทางบันได พลางล้วงขยะที่เหลือจากดันเจี้ยนออกมาจากกระเป๋า... ยันต์เทพสงครามสองแผ่นที่ใช้ก๊อป

กำลังจะโยนเข้ากองไฟ ก็ทำหล่นไปแผ่นหนึ่ง

ยันต์เทพสงครามที่หล่นถูกฝุ่นควันไล่ตามพัด ไปแปะติดกระจกบนทางเดิน

เขาเหลือบมองแวบหนึ่ง ไม่ได้คิดจะสนใจ

แต่จู่ๆ กลับเห็นว่าเงาในกระจกไม่ขยับตามเขาแล้ว

อวี๋ชิงชะงักเท้ากึก เห็นคนในกระจกตะลึงไปแวบหนึ่ง แล้วก็ยิ้มให้เขา

อวี๋ชิงรู้ตัวว่าเป็นหมีเซี่ยวไป๋

หมีเซี่ยวไป๋ยกมือขึ้นนิดหนึ่ง คล้ายจะพูดอะไร แต่พอหันไปก็เห็นไฟลุกโหมเข้ามาแล้ว เขาเลิกคิ้วท่ามกลางคลื่นไฟร้อนระอุ แล้วหันมาพูดกับอวี๋ชิงเบาๆ “วิ่งเร็ว”

นี่คือเสียงแรกที่อวี๋ชิงได้ยิน

ใต้เท้าคือพื้นที่สั่นโยกกับฝุ่นควันฟุ้งกระจาย ข้างหลังคือเพลิงแดงฉานที่แผ่กรงเล็บไล่ตาม ในความเงียบราวกับความตาย อวี๋ชิงก้าวยาวๆ ไปทางบันได และในกระจกบานแล้วบานเล่าข้างตัว มีใครบางคนยิ้มพลางวิ่งไปกับเขาตลอดทางเดิน

ถึงหัวมุม เขาหยุดกึก ขมวดคิ้วหันไปมองหมีเซี่ยวไป๋ “ถึงเสียงจะไม่เหมือน แต่นายเหมือนคนที่ฉันรู้จักคนหนึ่งจริงๆ”

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 15
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 16 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 14กลับหน้าเรื่อง
ตอน 14ตอน 16