คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 14

ตอน 14

ตอนที่ 14 เผยร่าง

สวนหลังโรงแรม น้ำฝนยังไหลรินลงมาตามช่องแสงบนหลังคาไม่ขาดสาย รูปปั้นเทพสิบสององค์ตั้งตระหง่านอยู่ในความมืดสีน้ำเงินเย็นเยียบ มีเพียงหกองค์ที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์

สามเคถือกระดาษอธิษฐานจุดไฟหน้ารูปปั้นนางลู่ พลางหันไปบอกไร้มารยาทล้วนๆ “ฉันชักเสียดายนิดๆ แล้วว่ะ”

ไร้มารยาทล้วนๆ ถาม “เสียดายอะไร”

สามเคสำนึกผิด “ฉันมันโลภเกินไป! เงินบังตา มองการณ์ใกล้ ตอนเลือกเทพที่จะบูชาก็คิดแต่ว่าแต่ละรอบจะโกยเงินได้เยอะๆ”

ไร้มารยาทล้วนๆ ชะงักไปนิด แล้วว่า “โธ่! ปกติน่า ใครบ้างไม่อยากได้เงินเยอะ”

สามเคว่า “ใช่มะ เห็นเงินตาโต เห็นของสวยตาลุก มันธรรมดาของคน แต่ฉันดันคิดแต่จะรวยจริงๆ ไม่ได้คิดเลยว่าจะมีปัญญารอดชีวิตหอบเงินออกไปได้หรือเปล่า”

ไร้มารยาทล้วนๆ ว่า “ก็ไม่ได้ธรรมดาขนาดนั้น อย่างน้อยฉันก็ไม่หื่น”

สามเค “...”

“ฉันกำลังชมนายอ้อมๆ ว่ามองการณ์ไกล รู้ก่อนคนอื่นนะเว้ย ทำไมยังมาตอกกลับฉันอีก” สามเคพูดอย่างหงุดหงิด

ไร้มารยาทล้วนๆ ตามไม่ทันไปครึ่งจังหวะ “ชมฉันเหรอ”

สามเค “ใช่สิ! ชมว่านายไม่โดนเงินบังตาไง ว่าแต่ทีแรกทำไมนายถึงเลือกเทพสงครามล่ะ ต้านแรงล่อใจของเงินได้ยังไง สอนฉันมั่ง”

ไร้มารยาทล้วนๆ ค้อมคำนับหน้ารูปปั้นเทพสงครามอย่างนอบน้อม แล้วถือกระดาษอธิษฐานจ่อเชิงเทียน ค่อยๆ เผาอย่างตั้งใจ

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงตอบสามเค “ตอนเด็กฉันตัวเตี้ยหน้าตาก็ขี้เหร่ ทั้งผอมทั้งเล็กโดนรังแกตลอด ถ้าเป็นนาย นายจะไม่อยากตัวสูงใหญ่แข็งแรงขึ้นบ้างเหรอ”

สามเคคิดในใจว่าก็ใช่ แต่เกมนี้ปั้นหน้าได้นี่หว่า ปั้นตัวเองให้สูงใหญ่ล่ำบึ้กไปเลยก็จบ จะต้องไปขอเทพทำไม

แต่เขาไม่ได้พูดออกไป ซ้ำยังปลอบอย่างรู้ใจ “ไม่เศร้านะไม่เศร้า วัยเด็กที่ลำบากมอบสมองที่มีเหตุผลให้นายไง”

ไร้มารยาทล้วนๆ “...”

กระดาษอธิษฐานของสามเคไหม้หมด หน้าจอโฮโลแกรมก็เด้งขึ้นมาพร้อมเสียง “ติ๊ง”

คุณอธิษฐานต่อเทพอย่างศรัทธา เทพตอบรับคำขอของคุณแล้ว

ทรัพย์สินส่วนตัว +50000

เครื่องหมายคำถามค่อยๆ ผุดขึ้นเหนือหัวสามเค

“คราวก่อนได้สามหมื่นไม่ใช่เหรอ คราวนี้ได้ตั้งห้าหมื่น!” สามเคตะลึง “ที่แท้ผลอธิษฐานมันสุ่มนี่เอง”

เขาพนมมือ ก้มกราบนางลู่รัวๆ “ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมพูดเพ้อเจ้อ ผมไม่เสียดายเลย ผมจะติดตามท่านไปจนตาย”

ไร้มารยาทล้วนๆ “...”

สามเคกราบนางลู่เสร็จก็หันมากราบไร้มารยาทล้วนๆ ต่อ “นายอธิษฐานได้บัฟพลังต่อสู้เพิ่มเท่าไหร่”

ไร้มารยาทล้วนๆ “พลังต่อสู้ +150 เท่ากับสามเลเวล”

“งั้นตอนนี้นายรวมกี่เลเวลแล้ว” สามเคพูดพลางจะชะโงกไปดูมือถือของไร้มารยาทล้วนๆ

แต่ไร้มารยาทล้วนๆ ปัดหน้าจอปิดแล้วเก็บมือถือใส่กระเป๋าไปเรียบร้อย “เราสองคนเริ่มมาพอๆ กัน บวกลบเลขไม่เกินสิบไม่เป็นหรือไง”

“เป็นๆ ยังไงตอนนี้นายก็อัปเกรดจากหนังสติ๊กเป็นปืนใหญ่ เก่งกว่าฉันเยอะแล้ว” สามเคยังพนมมือไหว้เขาไม่หยุด “เห็นแก่ที่เคยลุยมาด้วยกัน ขอร้องล่ะ พาฉันออกไปแบบครบสามสิบสองที”

ไร้มารยาทล้วนๆ อ้าปากแล้วหุบ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงพูดอย่างระอา “ยอมใจนายจริงๆ”

พวกเขาเสียเวลาอยู่ที่แท่นบูชาสักพัก แล้วก็ไปร้านค้าหน้าโรงแรมอีกรอบ

สิทธิ์ซื้ออาวุธครั้งเดียวถูกใช้ไปแล้ว ในสายตาพวกเขาร้านอาวุธจึงไม่มีอยู่อีกต่อไป ร้านอุปกรณ์ชายหาดปิดประตูหน้าต่างล็อกแน่น แขวนป้ายใหญ่ว่าปิดให้บริการชั่วคราว

มีแต่เจ้าของร้านขายของชำที่ยังอดทนเปิดร้านฝ่าลมฝน

สามเคเงินหนาใจก็ใหญ่ โบกมือสั่ง “ยาบัฟสเตตัสทุกแบบ เอามาอย่างละกำ”

เจ้าของร้านกลับตอบส่งๆ “อยู่บนชั้น หยิบเอง”

แบบนี้ก็เลยเสียเวลาไปอีกพัก

ตอนจ่ายเงิน สามเคทำหน้ารู้สึกผิดนิดๆ “เราโอ้เอ้นานไปหรือเปล่า ชักช้าอีกหน่อย เพื่อนร่วมทีมหน้ายิ้มคนนั้นคงลุยบอสคนเดียวจบพอดี”

“ไม่หรอก ป่านนี้อาจยังหาตัวไม่เจอด้วยซ้ำ”

“นายรู้ได้ไง” สามเคหันไปมองไร้มารยาทล้วนๆ อย่างงงๆ

ไร้มารยาทล้วนๆ “นั่นบอสเลยนะ ถ้าเจอตัวจริงระบบต้องแจ้งเตือนสิ”

“อ้อ จริงด้วย มีเหตุผล”

ขาดคำ ทั้งชายหาดก็ดังตูมทึบขึ้นมา พื้นสั่นสะเทือนไปสองที

สามเคสะดุ้งโหยง คว้าไร้มารยาทล้วนๆ ไว้ทรงตัว “อะไรวะ ฉันหน้ามืดหรือแผ่นดินไหว ฉันเหมือนเห็นตึกโรงแรมโยกไปทีนึงด้วย!”

ถามจบอยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบ เขาหันไปมอง เห็นไร้มารยาทล้วนๆ หน้าซีดไร้เลือดฝาด จ้องตึกโรงแรมนิ่ง

“นายเป็นอะไร หน้าแย่มากเลย!” สามเคถาม

ไม่ใช่แค่แย่ แต่ซีดเผือดราวกระดาษ

ไร้มารยาทล้วนๆ ไม่ตอบ ออกวิ่งไปทางโรงแรมทันที สามเครีบวิ่งตาม

สองคนพุ่งเข้าโถงลิฟต์ ไร้มารยาทล้วนๆ ตบปุ่มชั้น 18 ฉาด

สามเคงง “นายกดชั้น 18 ทำไม”

ไร้มารยาทล้วนๆ ถึงได้สติกลับมาบ้าง “อ้อ... เป็นห่วงเพื่อนร่วมทีมคนนั้นนิดหน่อย”

สามเครีบกดชั้น 2 “นายเบลอไปแล้วเหรอ เขาไปตามหาซูชิบาร์ไม่ใช่เหรอ มีอะไรก็ต้องอยู่ห้อง 202 สิ”

ไร้มารยาทล้วนๆ ขยับปาก แต่ไม่ได้เถียง

ทว่าพอถึงหน้าห้อง 202 พวกเขากลับพบว่าทางเดินทั้งแถบเงียบกริบเหมือนตาย กลิ่นฝุ่นอับของที่ที่ไม่มีคนอยู่มานานลอยคลุ้งในทางเดินแคบยาว มองไปทั้งสองฝั่งก็ไม่เห็นสุดทาง

สามเค “...ฉันเริ่มกลัวแล้ว”

เขาหันไปจะเบียดไร้มารยาทล้วนๆ ให้หายกลัว แต่กลับพบว่าไฟทางเดินโดนฝุ่นเกาะจนสลัว ใต้แสงแบบนี้หน้าของไร้มารยาทล้วนๆ ขาวซีดแทบไม่ต่างจากศพ...

น่ากลัวกว่าผีอีก

“เพื่อน” สามเคจะสติแตกอยู่แล้ว “ถ้าไม่ไหวจริงๆ ตบหน้าตัวเองหน่อยเถอะ ตบให้มีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง นายเป็นแบบนี้ฉันกลัว”

ไร้มารยาทล้วนๆ ตบหน้าตัวเองสองทีจริงๆ แต่เพราะใจลอย ท่าทางเลยแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์

แม่งยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม...

สามเคคิดในใจ

เขารีบเบือนสายตา ควักมือถือออกมาแท็ก @^ ^ ในช่องทีม พิมพ์รัวๆ ว่า: พวกเราใช้กระดาษอธิษฐานกับซื้อยาเสร็จแล้ว ตอนนี้ยืนอยู่หน้า 202 แต่ไม่เห็นนายเลย เมื่อกี้ตึกสั่นทีนึงด้วย มีปัญหาอะไรหรือเปล่า

ถามแล้วก็ชักกังวลขึ้นมา เพราะพี่หน้ายิ้มคนนั้น นอกจากครั้งที่ถามว่าพวกเขามีอาวุธถนัดมือไหม ก็ไม่เคยพูดอะไรในช่องทีมเลยสักแอะ

“หรือเราไล่หาทีละชั้นก่อนดี” สามเคเพิ่งลากไร้มารยาทล้วนๆ เข้าลิฟต์ มือถือก็สั่น

คราวนี้พี่หน้ายิ้มไม่เพียงตอบ แต่ยังตอบเร็วมาก เพียงแต่น้ำเสียงนิ่งสนิท

^ ^: คนไม่อยู่ที่ 202

สามเค: ซูชิบาร์เหรอ เขาหลบไปห้องอื่นหรือเปล่า ตอนนี้นายอยู่ชั้นไหน เดี๋ยวพวกเราไปหา!

^ ^: 18

“ชั้น 18 จริงด้วย!” สามเคเห็นข้อความก็ตบปุ่มชั้น 18 ทันที กำลังจะชมไร้มารยาทล้วนๆ ว่ารู้ล่วงหน้า ก็เห็นพี่หน้ายิ้มส่งข้อความมาอีก

^ ^: [รูปภาพ]

ในลิฟต์รูปโหลดช้าไปหน่อย สามเคกดเปิดแล้วรออยู่หลายวินาทีถึงเห็นภาพ

เป็นซูชิบาร์ที่เขาเคยเจอหน้าครั้งหนึ่ง ตอนนี้หมดสติขดตัวอยู่บนโซฟาเดี่ยว ถูกมัดติดกับโซฟาแน่นหนา

“!!!”

เพราะเรื่องก่อนหน้านี้ สามเคเลยคิดไปเองโดยอัตโนมัติว่าอวี๋ชิงเป็นคนมัดซูชิบาร์

เขาพิมพ์เครื่องหมายตกใจสามตัวในช่องทีม กำลังจะเยินยอพี่หน้ายิ้มว่า “ฟ้าผ่าเปรี้ยงเดียวจบ ล้มบอสไวขนาดนี้เลย” แต่พอพิมพ์ตัวแรกลงไป มือก็ชะงักกึก

ไม่ใช่...

ถ้าบอสโดนจัดการไปแล้วจริง พวกเขาต้องได้แจ้งเตือนความสำเร็จภารกิจกับสรุปรางวัลกองโตแน่ๆ

แต่ตอนนี้หน้าแจ้งเตือนของระบบเงียบสนิท ไม่มีอะไรเด้งขึ้นมาเลย

แปลว่าซูชิบาร์ไม่ได้ถูกพี่หน้ายิ้มมัด แต่ตอนหาเจอก็อยู่ในสภาพนี้แล้ว

แต่ถ้าตัดเพื่อนร่วมทีมคนนี้ออก คนที่มัดซูชิบาร์ได้จะเป็นใครไปได้อีก...

ลิฟต์โรงแรมโยกเยก ส่งเสียงสลิงเหล็กลากดึงเอี๊ยดอ๊าดตลอดทางขึ้น

ท่ามกลางเสียงเอี๊ยดอ๊าด สามเคนึกย้อนไปถึงเรื่องทั้งหมดก่อนหน้านี้ หน้ายิ่งซีดลงเรื่อยๆ

โครม! ลิฟต์ขึ้นถึงชั้นบนสุด

ส่วนสามเครู้สึกเหมือนร่วงลงหลุมน้ำแข็ง

เสี้ยววินาทีก่อนประตูลิฟต์เปิด เขาฝืนเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกบานกว้าง เห็นไร้มารยาทล้วนๆ ที่ยืนอยู่ข้างหลังผมงอกยาวพรวด แขนบิดหักยืดยาวออก แล้วฉีกปากกว้างด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

สามเคคิดจะวิ่งหนี แต่สายไปแล้ว

ไร้มารยาทล้วนๆ กลายเป็นผีร้ายแยกเขี้ยวกางเล็บไม่ต่างจากตัวก่อนหน้านี้

สามเครู้สึกถึงแขนเย็นเฉียบที่รัดคอตัวเอง ผิวขาวซีดเต็มไปด้วยจ้ำศพเป็นปื้นใหญ่

เล็บแหลมจ่ออยู่ที่เส้นเลือดใหญ่ข้างคอ ผมเปียกชื้นพันรัดตัวเขา ราวกับมีชีวิต ชอนไชเข้ารูหูและปาก

เขาได้ยินเสียงไร้มารยาทล้วนๆ ดังข้างหูคล้ายเสียงถอนใจ “จริงๆ ฉันอยากออกไปกับพวกนายนะ น่าเสียดาย...”

อีกฝ่ายเสียดาย แต่สามเคจะกลัวตายอยู่แล้ว!

เขาร้องลั่น ดิ้นเตะถีบสุดแรงเกิด ภาพเจ้าสัวซุปเผ็ดถูกผีร้ายฉีกหัวกัดกินผุดขึ้นมา ความกลัวถาโถมใส่เขาในพริบตา

“อ๊ากกกกกก...” คนเราเวลากลัวสุดขีดพูดอะไรไม่ออกหรอก สามเคได้แต่กรีดร้องแล้วตะเกียกตะกายออกไปข้างนอก

ประตูลิฟต์ปิดกระแทกลงมาพอดี หนีบจนนิ้วของไร้มารยาทล้วนๆ คลายออกนิดหนึ่ง สามเควิ่งพรวดออกไปราวคนบ้า

ทางเดินนี้ไม่เคยยาวขนาดนี้มาก่อน...

สามเควิ่งสุดชีวิต จนในที่สุดก็เห็นแผ่นหลังคนในชุดสูทอยู่สุดทางเดิน

พี่หน้ายิ้ม!

เขาวิ่งไปถึงหน้าพี่หน้ายิ้ม เอามือยันผนังไว้ ความตกใจสุดขีดทำให้ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด

เขาคว้าแขนพี่หน้ายิ้มไว้จะพูด แต่พออ้าปากกลับออกมาเป็น “อ้วก...”

สามเคฝืนอ้าปากอยู่หลายรอบ ถึงขย้อนก้อนผมกระจุกใหญ่ออกมา เหลือบไปเห็นผมบนพื้นก็ “อ้วก...” ลั่นสะเทือนฟ้าอีกรอบ

◆ ◆ ◆

เขารู้สึกว่าตัวเองคงอ้วกจนตายคาที่ตรงนี้แน่!

สามเครวบแรงเฮือกสุดท้ายเขย่าแขนพี่หน้ายิ้ม “ช่วยด้วย ช่วยด้วย”

ในที่สุดพี่หน้ายิ้มก็หันกลับมา มองเขาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

เป็นหน้าของไร้มารยาทล้วนๆ

สามเค “.....”

เขาตาเหลือก ไถลลงไปตามผนัง กำลังจะตายคาที่ ทันใดนั้นก็มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากความมืด ขาวและทรงพลัง ขยุ้มคอเสื้อด้านหลังกระชากเขาถอยหลังไปช่วงหนึ่ง แล้วตบหน้าเขาฉาดเดียวเด็ดขาด

เพียะ!

สามเคสะดุ้งเฮือก กุมหน้าแล้วได้สติกลับมา

ถึงได้รู้ว่าที่ผีบังตาเมื่อกี้เป็นภาพหลอนทั้งหมด เขาไม่ได้วิ่งไปถึงสุดทางเดินเลย แค่วนอยู่หน้าประตูลิฟต์ตลอด แถมเกือบจะกอดมือเต็มไปด้วยจ้ำศพของไร้มารยาทล้วนๆ เข้าไปด้วย

“ถอยไปไกลๆ” เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น สามเคหันขวับ แต่เห็นเพียงรองเท้าหนังมันวาวที่ก้าวผ่านไปแวบเดียว

เขาแค่กะพริบตาครั้งเดียว ข้างหลังร่างบิดเบี้ยวน่าสยองของไร้มารยาทล้วนๆ ก็มีคนคนหนึ่งปรากฏขึ้น

คนคนนั้นรวบผมครึ่งหัวทรงวูล์ฟคัต ดวงตาเหมือนไฟผี

เขาบีบท้ายทอยไร้มารยาทล้วนๆ ไว้ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ นิ้วขาวซีดอ้อมมาข้างหน้า ช้อนคางไร้มารยาทล้วนๆ ไว้

ชั่วขณะนั้นถูกยืดออกไปไม่มีที่สิ้นสุด...

ร่างไร้มารยาทล้วนๆ แข็งทื่อ ค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมอง

ส่วนเขาหลุบตามองผีร้ายตรงหน้าที่ไม่เหลือเค้าคนแล้ว ถอนใจเบาหวิว แล้วบิดอย่างเหี้ยมเกรียม

กร๊อบ...

คอผีร้ายหักพับทันที ห้อยตกลงมาอย่างไร้ชีวิต

ตลอดเวลานั้น นอกจากเสียงถอนใจ เขาไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ

◆ ◆ ◆

สามเคเบิกตาโพลง ตะลึงงันอยู่นาน สุดท้ายก็ทรุดไถลลงไปตามผนัง

เขาเห็นพี่หน้ายิ้มปล่อยคอผีร้าย ไร้มารยาทล้วนๆ ที่เคยกลิ้งคลุกฝุ่นมาด้วยกันกับเขา ล้มพับอยู่บนพื้นที่เปรอะคราบสกปรกอย่างนั้น

ดวงตาที่มองลอดช่องผมเปียกชื้นยังจ้องมาทางนี้ ไม่ยอมปิดลงเลย

สามเครู้สึกหลายอย่างปนกัน เหลือบมองพี่หน้ายิ้มที่เดินมาทางนี้ แล้วพูดอย่างลังเล “คือ... ตอนนี้ฉันแตะตัวเขาได้หรือยัง ช่วยปิดตาให้เขาได้ไหม”

พี่หน้ายิ้มชะงักไปนิด แล้วตอบ “ตามใจ”

สามเคทำใจอยู่ครู่หนึ่ง กำลังจะลุกขึ้น ก็เห็นไร้มารยาทล้วนๆ ที่ล้มอยู่ข้างหลังอวี๋ชิงกะพริบตาเบาๆ ริมฝีปากที่เม้มสนิทฉีกกว้างออกอีกครั้ง

“ไม่ใช่!!!” สามเคร้องลั่น “มันยังไม่ตาย!!”

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 14
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 15 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 13กลับหน้าเรื่อง
ตอน 13ตอน 15