คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 13

ตอน 13

ตอนที่ 13 ร่วมมือ

ชื่อ “ซูชิบาร์” อวี๋ชิงไม่ได้ไม่คุ้นเสียทีเดียว อย่างน้อยก็เห็นผ่านตามาหลายครั้งในช่องทีมจอแจนั่น

แต่ทุกครั้งที่ชื่อนี้โผล่มา ก็เพราะโดนสามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ แท็กรัวๆ เจ้าตัวไม่เคยออกมาพูดสักคำ

“มันยังไม่ตายอีกเหรอ” อวี๋ชิงถาม

จริงๆ เขาถามอย่างจริงจัง แต่อาจเพราะน้ำเสียงเย็นชา เลยฟังเหมือนแขวะสุดๆ

ไร้มารยาทล้วนๆ จุกไปนิดหนึ่ง แล้วเปิดช่องทีมในมือถือ ชี้รูปโปรไฟล์ของซูชิบาร์อธิบาย “ยัง ถ้าตายรูปโปรไฟล์จะกลายเป็นขาวดำ ของเขายังเป็นสีอยู่”

รูปโปรไฟล์ของซูชิบาร์เป็นมือที่กำแอปเปิลไว้ลูกหนึ่ง แอปเปิลครึ่งหนึ่งเน่า อีกครึ่งแดงฉานราวเลือด

อวี๋ชิงกวาดตามองแวบหนึ่ง แล้วถามต่อ “พวกนายเคยเจอมันไหม”

“เคยครั้งหนึ่งครับ” สามเคตอบ “ตอนเช็กอิน ตอนผมไปถึงเคาน์เตอร์ ซูชิบาร์กับไร้มารยาทล้วนๆ อยู่ที่นั่นแล้ว”

ไร้มารยาทล้วนๆ พยักหน้า “เขาต่อคิวหลังฉัน ตอนนั้นฉันใกล้เสร็จแล้ว”

สามเคพูดกับอวี๋ชิงด้วยน้ำเสียงเหมือนมาฟ้อง “ผมเจอครั้งเดียวนั่นแหละ แล้วก็โดนหน้าตาหมอนั่นหลอก! ผมเกรียน คิ้วขาด สันจมูกแปะพลาสเตอร์ขวางไว้แผ่นหนึ่ง หน้าตาแบบดูเหมือนต่อยเก่งแถมเบียวด้วย”

ไร้มารยาทล้วนๆ ช่วยเสริม “จริง เหมือนเพิ่งต่อยกับใครมา ปาดเลือดแล้วก็เดินเข้ามาเลย”

“ผมเล่นเกมเจอเพื่อนร่วมทีมสายเดี่ยวบ่อย” สามเคบ่น “หน้าตาแบบซูชิบาร์นี่ ขาดแค่สักคำว่า ‘หมาป่าเดียวดาย’ ไว้บนหน้า พอหลังจากนั้นเขาไม่พูดสักคำ ผมเลยไม่ได้รู้สึกว่าแปลกตรงไหน”

แต่คิดตอนนี้ กลับแปลกไปหมดทุกจุด

โรงแรมนี้ถึงจะใหญ่ แต่ก็ไม่ได้มีที่ซับซ้อนอะไร

นอกจากตึกหลักที่มีแต่ห้องพัก ก็มีแค่ร้านเล็กๆ สามร้านข้างล่างกับแท่นบูชาที่ลานหลัง ไม่ว่าจะทำภารกิจหรือรับรางวัลก็ต้องผ่านที่พวกนี้

ถ้าซูชิบาร์เป็นผู้เล่นปกติ จะเป็นไปได้เหรอที่ไม่เจอคนอื่นเลยสักครั้ง

โอกาสน้อยเกินไป

เมื่อเทียบกันแล้ว เขาดูเหมือนตั้งใจหลบคนอื่นมากกว่า

ในดันเจี้ยนแบบนี้ คนแบบไหนถึงจะหลบผู้เล่นทุกคนได้เนียนกริบ แถมยังรอดมาตลอดแบบไม่มีแผลสักรอย

คนธรรมดาทำได้ยาก แต่ถ้าเขาเป็นบอสของดันเจี้ยนเอง ทุกอย่างก็อธิบายได้หมด!

สามเคยิ่งคิดยิ่งเห็นด้วย รีบเช็กห้องที่ซูชิบาร์ลงทะเบียนไว้ในระบบโรงแรมทันที “เขาพักห้อง 202”

“202 เหรอ ได้” อวี๋ชิงแบมือไปหาสามเคอย่างไม่ลังเล

สามเคจับพระประสงค์ไม่ทัน “หา”

อวี๋ชิง “คีย์การ์ดห้อง 202”

สามเคเหวอไปเลย “จะไปตอนนี้เลยเนี่ยนะ?!”

อวี๋ชิง “ไม่งั้นล่ะ”

สายตาเขาเย็นเกินไป น้ำเสียงก็เหมือนเป็นเรื่องที่ควรเป็นเหลือเกิน ถามจนสามเครีบกุลีกุจอก้มหน้าก้มตาทำการ์ดตรงนั้นเลย

ไร้มารยาทล้วนๆ “...อันนี้นายก็ทำเป็นด้วยเหรอ”

สามเคพูดเบาสุดๆ “รู้งี้ทำไม่เป็นซะก็ดี”

ประสบการณ์เล่นเกมหลายปีทิ้งนิสัยเสียไว้ให้เขาอย่างหนึ่ง ก่อนตีบอสต้องอัปอาวุธ ซัดยาทุกขวดที่ซัดได้ ดันสเตตัสให้เต็ม แล้วค่อยไปแหย่มอนสเตอร์

แบบถือมีดลุยเลยนี่ เขาเล่นไม่เป็นนะ!

ที่สำคัญคือไม่กล้า...

ใครๆ ก็บอกว่าเกมนี้จำลองความรู้สึกได้ 100% วินาทีที่ตายสมจริงสุดๆ เขาไม่อยากลองเลยสักนิด

ยิ่งกว่านั้น เกมนี้เปิดเซิร์ฟมา 3 วันแล้ว แต่ไม่มีผู้เล่นที่เคยตายในดันเจี้ยนออกมาแชร์ความรู้สึกเลยสักคน คงทรมานจริงๆ จนทำใจไม่ได้ไปอีกนาน

แค่คิดว่ามีโอกาสตาย สามเคก็เครียดจริงจัง

เขายื่นคีย์การ์ดให้อวี๋ชิง แล้วกล้าพูดออกไปประโยคหนึ่ง “คุณจะไปหาซูชิบาร์ที่ 202 ตอนนี้เลยเหรอครับ ผมขอ...”

เขาเลียริมฝีปาก ชำเลืองมองไร้มารยาทล้วนๆ แล้วตัดสินใจลากเพื่อนมาอีกคน “เราขอไปใช้กระดาษอธิษฐานที่แท่นบูชาก่อนได้ไหมครับ ผมอยากซื้อยาเพิ่มอีกหน่อย”

อวี๋ชิง “นายป่วยเหรอ”

สามเค “...”

พี่หน้ายิ้ม ความเป็นบอทแบบ NPC ของคุณชักจะซ่อนไม่มิดแล้วนะ

สามเคไม่กล้าอธิบายมาก ได้แต่ “อืม” ไปทีหนึ่ง

อวี๋ชิงไม่ถามต่อ และไม่ได้บังคับให้มาด้วย ที่จริงเขาไม่ได้สนสองคนนี้เลย รับคีย์การ์ดแล้วก็เดินไปโถงลิฟต์ พริบตาเดียวก็หายลับหัวมุมทางเดิน

ในลิฟต์มีกระจกเต็มผนัง มองเห็นตัวเองได้ชัด อวี๋ชิงยืนอยู่ในนั้น จู่ๆ ก็เหลือบเห็นว่าหนังที่ใช้พรางตัวบนมือขวาหลุดหายไปเงียบๆ แล้ว เขารู้สึกแปลกๆ

สภาพแบบนี้หาได้ยากมาก

มีแค่ช่วงไม่กี่ปีแรกที่เขาเพิ่งเป็นหนังวาด กับตอนที่อ่อนแอเท่านั้น ที่หนังจะหลุดลอกไปเองโดยไม่รู้ตัวแบบนี้

เขานึกอยู่นานถึงจำได้ว่า ตอนเพิ่งถูกดึงเข้ามาที่นี่ หน้าจอโฮโลแกรมมีข้อความหนึ่งว่า: ตรวจพบชุดรูปลักษณ์ไม่ตรงกัน กำลังแก้ไข

แก้ไปถึงพลังด้วยงั้นเหรอ

ถึงจะไม่ค่อยกระทบการสวมหนังคนเท่าไหร่ แต่อวี๋ชิงก็ยังไม่พอใจอยู่ดี

เขาสังเกตมือขวาไปตลอดทางจนถึงหน้าห้อง 202 ด้วยมารยาท เขายกมือเคาะประตูสามครั้งก่อน

ในห้องเงียบกริบ ไม่มีเสียงคนเลย

อวี๋ชิงเคาะอีกสามครั้งเป็นมารยาทครั้งสุดท้าย แล้วรูดคีย์การ์ดเปิดประตู

ประตูกระแทกผนังดังปัง อวี๋ชิงเดินเข้าห้อง แล้วไม่นานก็ขมวดคิ้ว

ผ้าห่มบนเตียงยังคลุมตึงแบบที่โรงแรมจัดไว้ สี่มุมพับเก็บแน่น ไม่มีรอยยับสักนิด โซฟากับเก้าอี้ก็ไม่มีร่องรอยถูกขยับ

ในห้องมีกลิ่นฝุ่นอับชื้น อวี๋ชิงไวกับกลิ่นแบบนี้มาก ดมทีเดียวก็รู้ว่าที่นี่ไม่มีคนพักมานานแล้ว

ซูชิบาร์ไม่ได้อยู่ที่นี่

เลขห้องที่ลงทะเบียนเป็นของปลอม? จริงๆ พักอยู่ที่อื่น?

ความคิดหลายอย่างแวบผ่านหัวอวี๋ชิง เขาไม่อยู่ต่อ ก้าวออกจากห้องทันที

เขาปรากฏตัวในทางเดินราวภูตผี วินาทีก่อนยังอยู่ปลายนี้ พริบตาเดียวก็ไปถึงสุดทาง เขาเดินผ่านทางเดินยาวด้วยสีหน้าสงบ สัมผัสกลิ่นอายของห้องพักทีละห้อง

เดินแบบนี้ทุกชั้น

ผ่านไปแค่ไม่กี่นาที ร่างสูงโปร่งของอวี๋ชิงก็มาปรากฏที่ชั้น 18

เขาเดินทั่วทั้งโรงแรมแล้ว แต่ไม่เจอร่องรอยของซูชิบาร์ ส่วนหนังที่สวมอยู่ก็ใกล้หายหมดแล้ว เขาไม่มีทางเดินไปมาในชุดคลุมอาบน้ำ เลยต้องกลับห้องตัวเองก่อน

สูทที่พนักงานห้องซักรีดเอามาส่งพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ เพิ่งซักสะอาดก็เปื้อนเลือดอีกแล้ว อวี๋ชิงเลิกหวังพึ่งซักแห้งของโรงแรม ลงมือขจัดคราบและทำให้แห้งเอง

เขากำลังติดกระดุมเชิ้ต มือถือบนโต๊ะก็สั่นขึ้นมา

อวี๋ชิงปัดเปิดดูอย่างไม่ใส่ใจ คิดว่าสามเคหรือไร้มารยาทล้วนๆ ส่งอะไรมาในช่องทีมอีก แต่กลับเห็นจุดแดงไปขึ้นที่รายชื่อเพื่อน

อวี๋ชิง “?”

เขากดรูปโปรไฟล์ของหมีเซี่ยวไป๋ ในห้องแชทมีข้อความใหม่สองข้อความ

^ ^: คุณกลับห้องแล้วเหรอ ผมตื่นมาที่ห้อง 1811 นี่อีกแล้ว

^ ^: เพิ่งนึกได้ว่าส่งข้อความหาคุณแบบนี้ก็ได้

อวี๋ชิง “??”

^ ^: ตอนแรกกะจะยกหูโทรไป แต่จริงๆ ผมก็ไม่มีอะไรจะพูด แค่ห้องมันอุดอู้ แล้วผมก็เบื่อนิดหน่อย

^ ^: กระดาษโน้ตเหลือให้เล่นแก้เซ็งก็ไม่มี ผมเลยได้แต่พับแผ่นที่คุณเขียนด่าผมไว้

อวี๋ชิงนึกถึงกองกระดาษพับข้างหมอนตอนที่ลืมตาตื่นครั้งนั้น แล้วก็สัมผัสได้ถึงความว่างจัดของอีกฝ่าย

^ ^: [รูปภาพ]

ไอ้สารเลวนั่นถ่ายรูปมา ในรูปเป็นหัวแมวที่พับจากกระดาษโน้ต แถมยังเอาปากกาวาดเบ้าตาดำกลวงแบบโครงกระดูกไว้สองข้าง

อวี๋ชิงกดขยายรูป แล้วจ่อไปที่หน้าเจ้าโครงกระดูกขนขาว “เห็นไหม มันดูถูกแก”

เจ้าโครงกระดูกขู่ฟ่อใส่รูป

อวี๋ชิงทนไม่ไหว กดโทรไป “เลิกส่งอะไรเลอะเทอะมาได้แล้ว มือถือสั่นไม่หยุด น่ารำคาญ”

หมีเซี่ยวไป๋คิดครู่หนึ่ง แล้ววิจารณ์ “น้ำเสียงดุกว่าเมื่อกี้ แปลว่าการจับตัวคงไม่ค่อยราบรื่น”

อวี๋ชิงเงียบ แต่เจ้าโครงกระดูกได้ทีขู่ฟ่อใส่โทรศัพท์เต็มแรง

“อ้า สวัสดีครับ” หมีเซี่ยวไป๋ว่า “เหมือนผมได้ยินแมวของคุณทักทายนะ”

เจ้าโครงกระดูกโกรธจนขนขาวฟูไปทั้งตัว

แต่ไอ้สารเลวไม่รู้สึกอะไรเลย พูดต่อ “ผมได้ยินแว่วๆ ว่าพวกคุณกำลังตามหาเพื่อนร่วมทีมลึกลับที่ไม่เคยโผล่หน้ามาเหรอครับ”

ในที่สุดอวี๋ชิงก็พูด “มันไม่ได้อยู่ในห้องที่ลงทะเบียนไว้ ไม่ได้อยู่ในห้องไหนเลยด้วยซ้ำ”

“แบบนั้นก็แปลกจริงๆ ประตูโรงแรมนี้ไม่บางก็จริง แต่เก็บเสียงไม่ค่อยดี จะหลบซ่อนใต้จมูกคุณโดยไม่ให้รู้ตัวเลยมันยากเกินไป”

แน่นอนอยู่แล้ว ไม่งั้นเขาก็ไม่ต้องเป็นเทพผีแล้ว

คุณหนังวาดคิดในใจ

ในวินาทีที่ความคิดนี้แวบผ่าน เขาก็นึกขึ้นได้

ถ้าเป็นก่อนที่เขาจะเข้าโรงแรมล่ะ

ถ้าการหลบซ่อนทั้งหมดเกิดก่อนที่เขาเข้ามาพักในโรงแรมนี้ แล้วตั้งแต่เขาเข้ามา ซูชิบาร์ก็ไม่ได้ขยับอีกเลยล่ะ

แบบนั้น เขาก็จะจับร่องรอยอะไรไม่ได้

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังเสี่ยงที่จะถูกคนอื่นเจออยู่ดี ไม่มีใครรับประกันได้ว่าแขกในโรงแรมที่กำลังหาเบาะแสจะไม่พรวดพราดเปิดประตูห้องไหนเข้ามา

เว้นเสียแต่ว่า...

คนที่ซ่อนอยู่ไม่ได้ห่วงเรื่องนี้

“ที่ไหนกันที่ต่อให้เปิดประตูก็มองไม่ออกว่ามีคนซ่อนอยู่ข้างในหรือเปล่า...” อวี๋ชิงพึมพำเบาๆ ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็นึกออกที่หนึ่ง!

คำว่า “ใต้จมูก” ของหมีเซี่ยวไป๋สะกิดเขา

มีห้องแบบนั้นอยู่จริงๆ ต่อให้เปิดประตูกว้างก็ไม่เผยโฉมหน้าจริงออกมา เพราะมันก็สวมการพรางตัวไว้อีกชั้น สิ่งที่เห็นเป็นการจัดวางและหน้าตาของอีกห้องทั้งหมด เหมือนหนังวาดที่สวมหนังของคนอื่น

แววตาอวี๋ชิงไหววูบ ก็ได้ยินคนปลายสายร้อง “อ้อ” เบาๆ เหมือนกัน “ที่แท้ก็ซ่อนอยู่ในห้องผมนี่เอง คุณฉลาดจัง”

อวี๋ชิง “?”

เขายังไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ

แต่แล้วคนคนนั้นก็พูดต่ออย่างหน้าตาเฉย “แน่นอน ผมก็ไม่โง่เหมือนกัน”

อวี๋ชิงฟังต่อไม่ไหว “งั้นนายก็พิสูจน์ตัวเองต่อสิ ลอกการพรางตัวของห้องนั้นออกมา”

ห้อง 1811 นั้นก๊อปทุกอย่างในห้องของอวี๋ชิงมาตลอด ทั้งการจัดห้อง ร่องรอยที่ทิ้งไว้ กระทั่งคน

ต้องหาจุดที่ห้องนั้นถูกเล่นตุกติกแล้วลอกออกเท่านั้น มันถึงจะกลับเป็นหน้าตาเดิม

“ก็ได้อยู่ครับ” หมีเซี่ยวไป๋รับปากง่ายๆ เสียงค่อยๆ ห่างจากโทรศัพท์ออกไป เหมือนเริ่มค้นในห้องแล้ว “ของแบบนี้ปกติจะไว้ใต้ธรณีประตูหรือบนประตู-”

“สองที่นั้นฉันหาไปรอบก่อนแล้ว ไม่มี” อวี๋ชิงตัดบท

หมีเซี่ยวไป๋ว่า “ถ้าอยู่ในห้องก็ยุ่งหน่อย ห้องผมกับห้องคุณกลับด้านกันทุกอย่าง จุดที่ถูกเล่นตุกติกซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของทั้งหมด ก็น่าจะเป็นที่เดียวในห้องที่ดูไม่ออกว่ากลับด้าน”

“ผมอยากพูดมานานแล้ว รสนิยมการแต่งห้องนี้ไม่ไหวเลย วอลเปเปอร์สีทึมๆ พรมก็ลายจัดเกิน หาไปหามันก็...” เสียงเขาดังมาจากที่ไกลออกไปหน่อย เหมือนกำลังเปิดดูมุมพรมสักมุม บ่นอย่างเกียจคร้าน “เปลืองสายตาจริงๆ”

ไอ้สารเลวนี่ไม่คิดจะปล่อยให้อวี๋ชิงพักคนเดียวแน่ ตรวจดูที่ไหนเสร็จก็ถ่ายคลิปสั้นๆ ส่งมา พร้อมข้อความ:

^ ^: คุณเทียบดูอีกทีก็ได้นะ

^ ^: เชิญผู้คุมงานตรวจครับ

^ ^: ผมตาลายแล้ว

^ ^: คุณหลับไปแล้วเหรอ ทำไมเงียบ

อวี๋ชิง “...”

ทำไมถึงมีคนที่คุยโทรศัพท์ไปพิมพ์แชทไปได้???

ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ

แน่นอนว่าอวี๋ชิงไม่ได้หลับ เขาไม่ได้นั่งพักด้วยซ้ำ

ทุกคลิปที่หมีเซี่ยวไป๋ส่งมา เขาเปิดดูแบบปิดเสียง แล้วเงียบๆ เทียบกับทุกมุมในห้อง

ถ้าลุงหยวนมาเห็นภาพนี้ คงคิดว่าตะวันขึ้นทางทิศตะวันตก

พวกเขาหากันอยู่นาน ตรวจทุกมุมของห้องกว้างนั่น แต่ก็ไม่เจออะไร กระทั่งลายพรมกับคราบน้ำที่มุมผนังยังกลับด้านกันหมด

พวกเขายังหา “จุดเริ่มต้น” นั้นไม่เจอ

ไม่น่าเป็นไปได้ ไม่มีทางทำได้แบบไร้ร่องรอย แต่พวกเขาก็หาทุกมุมของห้องแล้วจริงๆ.....

อวี๋ชิงเดินผ่านห้องไปพลางคิด หางตาก็เหลือบเห็นเงาคนเงาหนึ่ง เขาหันไปมอง ก็เห็นกระจกที่มุมห้อง ในนั้นสะท้อนตัวเขาเอง

“เดี๋ยว” เขาพูดเบาๆ

เขาอยู่ห่างโทรศัพท์บนโต๊ะพอสมควร เสียงคนปลายสายก็ดูเหมือนจะอยู่ไกลเหมือนกัน

เขามองไม่เห็นภาพในอีกห้อง จึงไม่รู้ว่าในวินาทีนั้น เขากับหมีเซี่ยวไป๋หยุดเท้าแทบพร้อมกัน และยืนอยู่หน้ากระจกบานนั้น

“กระจก”

“อ้า อยู่นี่เอง”

สองเสียงชนกันในโทรศัพท์ แล้วกระจายหายไปในห้อง

ในห้องที่ตกแต่งซับซ้อนขนาดนี้ ถ้ามีจุดหนึ่งที่ไม่กลับด้าน แต่กลับกลืนไปกับการตกแต่งอื่นได้เนียนจนไม่รู้สึกแปลกแยกเลย ก็มีแค่ตรงนี้

กระจกบานนี้!

“ดูท่าคราวนี้คงไม่ผิดแล้ว ของที่ใช้ก๊อปน่าจะซ่อนอยู่ในกระจก ทุบมันให้แตก ที่นี่ก็จะกลับเป็นเหมือนเดิม คุณซูชิบาร์คนนั้นก็น่าจะอยู่ที่นี่” เสียงหมีเซี่ยวไป๋ดังมาจากโทรศัพท์ ฟังไม่ค่อยชัด

อวี๋ชิงวางฝ่ามือบนกระจก แล้วส่งแรงสะเทือนเบาๆ ทีหนึ่ง

เพล้ง...

กระจกแตกกระจายลงพื้นทันที มียันต์บางๆ แผ่นหนึ่งแปะอยู่ข้างใน

ปลายสายก็มีเสียงกระจกแตกเหมือนกัน แล้วเสียงหมีเซี่ยวไป๋ก็ดังมา “เจอแล้ว งั้นผมลอกเลยนะ?”

ทันทีที่สิ้นเสียง อวี๋ชิงรู้สึกว่าห้องสะเทือนวูบ เขารับรู้ได้ชัดว่าพลังบางอย่างสลายไปพร้อมกับยันต์ที่ถูกลอกออก

ขณะเดียวกัน สายโทรศัพท์ที่ต่อกันมานานก็ขาดไปดื้อๆ อีกครั้ง ยันต์ก๊อปถูกลอกออก คนในห้องนั้นก็ต้องหายไปเป็นธรรมดา

อวี๋ชิงชะงัก จู่ๆ ก็รู้สึกไม่ชินกับความเงียบที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวนี้

เขายืนอยู่ครู่หนึ่ง ลอกยันต์แผ่นตรงหน้าออก แล้วก้าวยาวๆ ออกจากห้อง รูดเปิดประตูห้อง 1811 ห้องนั้น

เจ้าโครงกระดูกวิ่งไม่กี่ก้าวก็ตามทัน แล้วกระโดดขึ้นไหล่เขาตอนที่เขาก้าวเข้าประตู

อวี๋ชิงเห็นเศษกระจกแตกเกลื่อนพื้นก่อน ท่ามกลางเศษกระจกนั้นมียันต์แผ่นหนึ่งร่วงลงมาเงียบๆ

เขาเก็บยันต์ขึ้นมา หันไปเดินผ่านประตูแคบบานหนึ่งในห้อง แล้วก็เห็นคนบนโซฟาในห้องนอนเล็ก

อย่างที่สามเคบรรยาย คนคนนั้นผิวคล้ำแดด ผมเกรียน สันจมูกแปะพลาสเตอร์ขวางไว้ ใช่ซูชิบาร์ไม่ผิดแน่

แต่เขาไม่เหมือนคนที่หลบมาซ่อนเองเลยสักนิด เขาถูกมัดอยู่บนโซฟา ขยับไม่ได้ สลบไม่ได้สติ

ดูยังไงก็ถูกใครเอามาซ่อนไว้ที่นี่

ถ้าอย่างนั้น...

ใครซ่อนล่ะ

อวี๋ชิงขมวดคิ้วมองซูชิบาร์ที่ไม่ได้สติ แล้วคลี่ยันต์สองแผ่นที่ใช้ก๊อปออกมาดูอย่างละเอียด

ลายบนยันต์แปลกตา ตัวอักษรเขียนต่อกันเป็นเส้นเดียว คนธรรมดาแทบอ่านไม่ออกว่าเขียนอะไร

แต่ในฐานะเทพผี อวี๋ชิงรู้ว่าบนยันต์มีลายมือชื่อของผู้วาดยันต์อยู่

ลายมือชื่อบนยันต์สองแผ่นนี้เขาจำได้ มันคือยันต์เทพสงครามสองแผ่น

เป็นของที่มีแต่คนที่บูชาเทพสงครามเท่านั้นจะเชิญมาได้

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 13
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 14 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 12กลับหน้าเรื่อง
ตอน 12ตอน 14