“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 12 แขก
“หมายถึงตอนผมลืมตาเหรอครับ” หมีเซี่ยวไป๋นึกย้อน น้ำเสียงทองไม่รู้ร้อน “ภาพตอนนั้นเกินคาดไปหน่อยจริงๆ ผมก็ไม่ได้เตรียมตัว เลยต้องวิ่งก่อน”
อวี๋ชิงแทบไม่อยากเชื่อ “ต้องอะไรนะ”
“วิ่งไงครับ” ไอ้สารเลวปลายสายตอบ
“นายใช้หน้าฉัน ลืมตามาสิ่งแรกที่ทำคือวิ่งหนีโดนไล่?”
“วางใจได้ ไม่ได้ดูทุเรศขนาดนั้น” หมีเซี่ยวไป๋ว่า “ผมเดาว่าคุณอาจจะไม่พอใจ เลยอุตส่าห์ใส่หน้ากากไว้ด้วย”
อวี๋ชิง “ไง ฉันต้องขอบใจนายด้วยเหรอ”
หมีเซี่ยวไป๋ “ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ”
อวี๋ชิงสูดหายใจเข้าลึก
ส่วนสามเคเริ่มสูดปากเสียวไส้ไปแล้ว
เขาอยู่ฝั่งนี้ของสาย มองดู “เพื่อนร่วมทีม” ที่ “ตัวตนไม่ควรคิดลึก” หน้าบูดขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากเม้มแน่นขึ้นทุกที
เขาอยากจะกราบคนปลายสายนั่นแล้ว
คนประเภทที่พูดถึงทีต้องใส่เครื่องหมายคำพูดสองรอบแบบนี้ เลิกยั่วให้เขาโมโหสักทีได้ไหมวะ ถ้าเกิดของขึ้นมาจริงๆ คนซวยก็คือพวกปลาในบ่อที่อยู่ใกล้ๆ อย่างพวกเขานี่แหละ
ตอนที่ปลาในบ่อร้อนใจจนอยากแทรก หมีเซี่ยวไป๋กลับพูดขึ้นก่อน “ฟังดูคุณใกล้จะโกรธแล้ว งั้นผมเปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า”
อวี๋ชิง “?”
ต่อให้คุณหนังวาดเห็นโลกมามาก นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เห็นการเปลี่ยนเรื่องสไตล์นี้
หมีเซี่ยวไป๋ว่า “คุณดูป้ายห้องสองห้องตรงกลางอย่างละเอียดครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ จำได้ไหมครับ”
นานทีหมอนี่จะพูดเรื่องเป็นงานเป็นการ อวี๋ชิงจึงนึกย้อนจริงๆ แล้วหน้ายิ่งเสียกว่าเดิม “ตอนที่นั่งแปะอยู่บนพื้นลิฟต์ครั้งนั้น”
“...ซวยแล้ว” เสียงเบาๆ ของหมีเซี่ยวไป๋ลอยมา “เปลี่ยนเรื่องล้มเหลว”
สามเคแอบได้ยินประโยคนี้ก็ทิ้งตัวพิงไร้มารยาทล้วนๆ อย่างสิ้นหวัง แต่กลับเห็นอีกฝ่ายหน้าหม่นใจลอย
“นายเป็นอะไร” เขาถามเบาๆ
“หา” ไร้มารยาทล้วนๆ สะดุ้งได้สติ ส่ายหน้า “เปล่า ฉันแค่กังวลว่าจะออกไปไม่ได้”
สามเคอยากบอกว่าไม่ต้องห่วง แย่สุดก็ยังมีอัตราออกจากดันเจี้ยน 60%~80% แต่ยังไม่ทันพูดก็นึกได้ว่าดันเจี้ยนของพวกเขาไม่เหมือนของผู้เล่นคนอื่นแล้ว สุดท้ายจะรอดกี่คนก็พูดยากจริงๆ
เขาปลอบคนไม่เก่ง อึกอักอยู่นาน จู่ๆ ก็นึกถึงกระดาษอธิษฐานในรางวัลพิเศษ “เฮ้ยเพื่อน! อย่าลืมไอ้นี่ เรายังมีโอกาสอธิษฐานอีกครั้ง บัฟเพิ่มได้อีกรอบ”
เขาโบกกระดาษบางเฉียบไปมา “ฉันบูชานางลู่ เพิ่มเงินได้ เสียดายอาวุธซื้อได้แค่รอบเดียว ไม่งั้นฉันจะซื้ออันที่แพงที่สุดแรงที่สุดเลย ตอนนี้ซื้ออาวุธไม่ได้ งั้นฉันไปซื้อยาเยอะๆ ให้พวกเราทุกคนพอใช้ เป็นไง”
ไร้มารยาทล้วนๆ ได้ยินแล้วสีหน้าดีขึ้นเยอะ “จริงด้วย! ยังมีกระดาษอธิษฐาน”
“ใช่มะ แล้วนายบูชาองค์ไหนนะ”
“เทพสงคราม”
“เทพสงครามดีเลย! ตอนนี้เทพสงครามนี่แหละใช้ได้ที่สุด” สามเคว่า “นายอธิษฐานสองรอบ เท่ากับพลังต่อสู้สูงกว่าพวกเราทุกคนไป-”
“4 เลเวล”
“มากกว่านั้นอีก!” สามเคปลอบแบบสุดลิ่ม “ว่ากันว่าเทพสงครามบนหน้าจอเพิ่มแค่พลังต่อสู้ แต่จริงๆ ยังเพิ่มพวกใจสู้ ความอยากชนะ ความกล้าอะไรพวกนี้ด้วย ไม่งั้นคนจะบูชาเทพสงครามเหมือนบูชาเทพเจ้าแห่งโชคลาภกันเยอะเหรอ มีของพวกนี้ ค่าพลังรวมของนาย... เชี่ย สูงกว่า NPC แถวนี้แล้วมั้ง ยังจะกลัวออกไม่ได้อีกเหรอ”
“มีเหตุผลสุดๆ!”
*
ระหว่างที่สองคนนั้นปลอบใจกันเองจนดีขึ้น อวี๋ชิงก็ไล่ลำดับเวลาใหม่หมดจริงๆ
หมีเซี่ยวไป๋ถึงจะสารเลว แต่ก็เตือนเขาได้จุดหนึ่ง
ตอนนั่งแปะอยู่บนพื้นลิฟต์ครั้งนั้น ตอนเดินกลับห้องเขาได้เหลือบมองป้ายห้องแวบหนึ่งจริงๆ
ตอนนั้นป้ายห้องยังเหมือนตอนเช็กอิน ซ้ายคือ 1812 ขวาคือ 1813 ยิ่งไปทางซ้ายเลขยิ่งน้อย เขาจึงเลี้ยวซ้ายกลับห้องตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้สังเกตอะไรผิดปกติ
ส่วนหลังจากนั้นสักพัก สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ ก็ส่งรูปในห้อง 1811 เข้าช่องทีม
ทั้งสองบอกว่าตอนขึ้นมา ออกจากโถงลิฟต์ก็เห็นซ้ายเป็น 1813 ขวาเป็น 1812 ยิ่งไปทางขวาเลขยิ่งน้อย
ถ้ามีคนแอบสลับป้ายห้อง ก็ต้องเกิดระหว่างสองช่วงเวลานี้เท่านั้น
ระหว่างนั้นมีใครขึ้นมาชั้น 18 บ้าง
สาวห้องซักรีดที่เดินผิดห้องเหมือนกัน และ...
แม่บ้าน!
อวี๋ชิงจำแม่บ้านคนนั้นได้ หนุ่มผิวคล้ำคนหนึ่ง
เขามากดกริ่งตอนที่อวี๋ชิงเพิ่งออกจากห้องน้ำพอดิบพอดี ก่อนหน้านั้นเขาอยู่ในทางเดินมานานแค่ไหนก็ไม่มีใครรู้
นอกจากอวี๋ชิงแล้ว เขายังเป็นคนเดียวที่เดินไปห้องทางซ้ายนี้ เข้ามาแล้วก็ไม่แปลกใจกับร่องรอยประหลาดในห้องเลยสักนิด
ไม่ว่าสาวห้องซักรีด หรือสามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ ก็ขึ้นมาชั้น 18 หลังเขาทั้งนั้น ถ้าเขาเป็นคนสลับป้าย เวลาก็ลงตัวเป๊ะ!
อวี๋ชิงเงยตาขึ้น มองไปที่พนักงานห้องซักรีดที่ถูกจับมาเป็นแพะ
หนังที่พนักงานถูกบังคับสวมเริ่มเสื่อม หัวกับหน้าโผล่หน้าตาเดิมออกมาครึ่งหนึ่ง ดูแหว่งวิ่นและพิลึก
เขากำลังตื่นตระหนกกับร่างตัวเอง หางตาก็เหลือบเห็นว่ามีคนมาอยู่ตรงหน้าในพริบตา
เขาเงยหน้าขวับ สบเข้ากับดวงตาที่เรืองเย็นราวไฟผี
พนักงานตกใจแทบสิ้นสติ! ถามอะไรก็สารภาพหมด
“โรงแรมแกมีแม่บ้านผิวคล้ำไหม”
“มะ-มีมั้งครับ”
“มีก็มี ไม่มีก็ไม่มี มั้งนี่หมายความว่าไง” อวี๋ชิงหน้าเย็นลง
พนักงานรีบแก้ “มีครับ มีครับ”
“มันอยู่ไหน”
“ปะ-ปกติจะอยู่ในห้องพักพนักงานรูมเซอร์วิสที่ชั้นหนึ่งครับ”
ชั้นหนึ่งมีห้องตั้งเยอะ อวี๋ชิงขี้เกียจถามต่อ หิ้วพนักงานไปเป็นตัวประกันเลย แล้วลงไปข้างล่างอย่างฉับไว
วินาทีที่เขาก้าวออกจากห้อง สายโทรศัพท์ที่ต่ออยู่ตลอดก็ขาดทันที กลายเป็นเสียงตู๊ด... ตู๊ด... แล้วก็เงียบกริบไปดื้อๆ
*
สามเคมึนไปหลายวินาที จู่ๆ ก็รู้ตัวว่าห้องนี้จริงๆ กว้างมาก เป็นห้องแฟมิลีที่มีห้องนอนเล็กซ่อนอยู่หลังประตูลับ ไฟสลัว ทางเดินวกวน จากท่าทีของครอบครัวห้าคนนั้น พวกเขาเคยพักที่นี่ และตายที่นี่
เขาหันไป ก็เหลือบเห็นเงาตัวเองบนกระจกหน้าต่าง
หนังที่ถูกจับสวมหลุดลอกครึ่งๆ กลางๆ หน้าตาแหว่งเป็นส่วนๆ กระโปรงขาวซีดพร่าเลือน...
สามเคตกใจเงาตัวเองจนกรีดร้อง โกยอ้าวพุ่งออกประตู แล้วก็พบว่าไร้มารยาทล้วนๆ แม่งวิ่งเร็วกว่าเขาอีก!
จริงๆ พวกเขาช้าไปแค่ไม่กี่นาที แต่ก็ได้ซึ้งถึงความน่ากลัวของ “เพื่อนร่วมทีม” คนนั้นอย่างถึงแก่น
เพราะตอนพวกเขามาถึงชั้นหนึ่งแล้วพุ่งเข้าห้องพักพนักงาน อวี๋ชิงก็วูบไปอยู่ข้างโซฟาราวกับภูตผีแล้ว
ชายผิวคล้ำที่นั่งอยู่บนโซฟาดีดตัวลุก กำลังจะพุ่งหนีออกประตู ก็ถูกอวี๋ชิงบีบคอหมับ แล้วพลิกมือกดตรึงกลับลงไปในโซฟาอย่างแรง
แรงขนาดที่ร่างนั้นจมทะลุเบาะหนังหนาๆ กระแทกพื้นไม้แข็งใต้โซฟาอย่างจัง
ปัง!
เสียงกระแทกทึบดังขึ้น ตาของคนคนนั้นแดงก่ำ หน้าบิดเบี้ยว ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
“...”
สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ หน้าซีดเผือด ถอยหลังไปก้าวหนึ่งเงียบๆ ออกไปยืนนอกประตู
พอยื่นหน้ากลับเข้าไปอีกที คนคนนั้นก็ร้องขอชีวิตแล้ว “ผมไม่รู้! ผมไม่รู้! มีคนสั่งให้ผมทำ บอกแค่ให้สลับป้ายห้อง! อย่างอื่นผมไม่รู้อะไรเลย!”
“ใครสั่ง” อวี๋ชิงบีบคอหอยเขาไว้ มองลงมาจากที่สูง
แม่บ้านกำลังจะอ้าปาก จู่ๆ ก็เม้มปากแน่นสนิท เขาร้อนรนจนตาถลน แต่พูดไม่ออกสักคำ ริมฝีปากดูแปลกๆ เหมือนถูกเข็มกับด้ายเย็บติดกันไว้
เหมือนจู่ๆ ก็มีพลังบางอย่างมาขวาง ไม่ยอมให้เขาพูดออกมา
อวี๋ชิงเอียงคอมองปากประหลาดนั่น แล้วพูดเสียงเย็น “จริงๆ ฉันช่วยฉีกให้ก็ได้นะ”
แม่บ้านยิ่งกลัวหนัก เค้นเสียงลอดไรปากออกมาสุดแรง “แขก แขกคนหนึ่ง!”
อวี๋ชิงขมวดคิ้ว “ชื่อ”
“ผมไม่รู้ ผมไม่รู้” แม่บ้านผิวคล้ำไม่รู้ว่าเพราะโดนบีบคอหรือกลัวจัด สายตาถึงกับเลื่อนลอย เขาฝืนพูดด้วยเสียงลม “แผนกต้อนรับลงชื่อไว้ ผมไม่ได้ดู ผมไม่รู้จริงๆ”
“แผนกต้อนรับ?” อวี๋ชิงหันไปมองนอกประตู
สามเคแค่โดนสายตานั้นกวาดผ่านก็เด้งตัวขึ้น “ผมเช็กเอง! ผมไปเช็กเอง! ผมทำเป็นพอดี”
ไร้มารยาทล้วนๆ “...”
เดี๋ยวนะ?
ตอนสามเคพุ่งมาถึงเคาน์เตอร์ ชายวัยกลางคนตัวบวมฉุกำลังจ้องหน้าจอตรงหน้าอย่างไร้อารมณ์ แสงจอส่องหน้าเขาจนขาวซีดไร้ชีวิต
สามเคเบรกตัวโก่ง “นะ-นาย ลุกไปซะ!”
ชายวัยกลางคนแคะหู “ว่าไงนะ”
สามเค “...รบกวนช่วยลุกหน่อยได้ไหมครับ”
“แกบ้าเหรอ”
ความฮึกเหิมที่สามเคเพิ่งรวบรวมมาแฟบลงอีก “งั้นช่วยบอกหน่อยได้ไหมครับว่าตอนนี้ในโรงแรมมีแขกคนไหนพักอยู่บ้าง มีธุระด่วนนิดหน่อย”
ชายวัยกลางคนกลอกตา “ไม่ได้”
สิ้นเสียงชายคนนั้น ก็มีเสียงดังโครม!
อวี๋ชิงลากชายผิวคล้ำออกมาจากห้องพักพนักงาน แล้วกดหัวมันกระแทกลงบนเคาน์เตอร์
พนักงานต้อนรับสะดุ้งตัวลอย!
เขากับแม่บ้านที่ถูกกดอยู่จ้องตากันอยู่หลายวินาที แล้วหันไปมองทางสามเค ดิ้นรนในใจอยู่หลายยก สุดท้ายก็ลุกออกไปเงียบๆ
อวี๋ชิงเชิดคางไปทางสามเค “ไป”
สามเคแทบอยากขานรับกลับไปว่า “ขอรับกระผม”
เขานั่งลงที่เคาน์เตอร์ด้วยหน้าหวั่นๆ แล้วเปิดระบบจัดการขึ้นมา
ไร้มารยาทล้วนๆ ถามเบาๆ “ทำไมนายจู่ๆ ก็เทพขึ้นมา ทำเป็นจริงดิ”
สามเค “ไม่กล้ารับๆ ตอนมหา’ลัยฉันเรียนการโรงแรม ตอนฝึกงานเคยใช้ระบบแบบนี้”
บัญชีพนักงานของเคาน์เตอร์ยังไม่ได้ล็อกเอาต์ เขาเลยยืมใช้ตรวจดูได้ละเอียด
แต่พอเปิดหน้าลงทะเบียนห้องพักขึ้นมา เขากลับชะงัก “...อะไรเนี่ย แบบนี้ไม่น่าใช่นะ”
อวี๋ชิงไม่ชอบฟังคำพูดไม่มีหัวไม่มีหาง “พูดให้ชัด”
สามเคกดกลับหน้าจอ หน้าลงทะเบียนก็หันมาให้อวี๋ชิงเห็นชัดๆ
ในตารางว่างเปล่าเป็นส่วนใหญ่ ห้องที่มีชื่อและลายเสียงแบบเรียลไทม์มีอยู่แค่ไม่กี่ห้อง
สามเคหน้าเหวอ “แขกมีแค่พวกเราไม่กี่คน”
นอกจากเจ้าสัวซุปเผ็ดที่ตายไปแล้ว ในตารางมีแขกชัดๆ อยู่แค่สี่คน:
^ ^ สามเค ไร้มารยาทล้วนๆ ซูชิบาร์
สามเคที่ชอบโม้ว่าตัวเองเป็นเกมเมอร์รุ่นเก๋าเริ่มหน้าเครียด “จริงๆ บางเกมช่วงแรกๆ ผู้เล่นจะจับคู่เจอ ‘บอท’ ถ้าใช้ตรรกะนี้ ในทีมเราจะมีคนในเกมปนอยู่ด้วยหรือเปล่า”
เขาถูแขนที่ขนลุกซู่ เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นดวงตาเย็นเฉียบเคร่งขรึมของอวี๋ชิง ดูเหมือนกำลังตั้งใจทำความเข้าใจที่เขาพูด แต่ก็ไม่ได้แย้งอะไร
สามเคคิดในใจว่าตายห่าแล้ว คำพูดเมื่อกี้ฟังเผินๆ เหมือนกำลังแขวะ “เพื่อนร่วมทีม” คนนี้อยู่
เขาคิดนิดหนึ่งแล้วรีบแก้ “เผื่อว่า ผมหมายถึงเผื่อว่าในทีมเรามีฆาตกรในเนื้อเรื่องดันเจี้ยนแฝงตัวมาด้วยล่ะ”
ไร้มารยาทล้วนๆ ดูจะสะเทือนกับความคิดนี้ หดคอลงแล้วพูดเบาๆ “หรือว่า... นายหมายถึงซูชิบาร์ที่เป็นหมาป่าเดียวดายมาตลอดคนนั้น”
กำลังโหลดความเห็น...