“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอนที่ 11 ย้อนถาม
อวี๋ชิงกด 【รับรางวัล】 เสียงเอฟเฟกต์กรุ๊งกริ๊งดังเป็นชุด ข้อความเด้งขึ้นมาหลายบรรทัด:
ค่าประสบการณ์การต่อสู้ของตัวละคร +1000
เลเวลตัวละคร +1
ทรัพย์สินตัวละคร +30000
ยินดีด้วย! คุณได้รับไอเทมพิเศษ: กระดิ่งหอยสังข์เปื้อนฝุ่น x1 เหรียญทองประหลาด x1 กระดาษอธิษฐาน x1 และเศษเบาะแสเหตุการณ์ x1
เจอมาหลายรอบเข้า อวี๋ชิงก็ดูจะชินกับหน้าจอโฮโลแกรมแล้ว ถึงขั้นกดชื่อไอเทมดูรายละเอียดเองด้วยซ้ำ
【กระดิ่งหอยสังข์เปื้อนฝุ่น】
มีคนหมายปองชีวิตของหลัวเหยา ทั้งชื่อเสียง ฐานะ ทรัพย์สิน กระทั่งรูปลักษณ์ แต่กลับทิ้งขว้างสมบัติล้ำค่าที่แท้จริงของเขาราวรองเท้าขาด โยนลงก้นทะเลลึก คำตอบของคุณปลอบประโลมดวงวิญญาณเร่ร่อนได้บ้าง มันจึงล้วงทุกกระเป๋าบนตัว แล้วมอบกระดิ่งหอยสังข์เปื้อนฝุ่นให้คุณหนึ่งอัน
【เหรียญทองประหลาด】
เหรียญสีทองสลักลายเรือไม้ หน้าตาคล้ายเหรียญตู้เกมหยอดเหรียญเมื่อศตวรรษก่อน คุณลองเอาฟันกัดดู แข็ง ไม่ใช่ทองแท้ ไม่มีค่าอะไร ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไร
อวี๋ชิงคิดในใจว่าคนโง่ที่ไหนจะไปกัดของแบบนี้
แล้วก็ได้ยินสามเคที่ไม่เชื่อลองกัดเข้าไปคำหนึ่ง ถุยฝุ่นทิ้งแล้วพูด “ถุย แข็งจริงด้วย”
เขายังควักกระดิ่งหอยสังข์มอซอนั่นออกมาลองเขย่าดูอีก
ระบบเด้งข้อความ: ยังไม่ถึงเวลา โปรดลองใหม่คราวหน้า
สามเคบ่นอีก “รางวัลบ้าบออะไร หลอกกันชัดๆ”
“...”
ถ้าเทพใช้กระดาษอธิษฐานเองได้ อวี๋ชิงจะขอพรข้อแรกเลยว่าให้ได้อยู่ห่างจากคนโง่
อาจเพราะไอเทมรางวัลพิเศษสองชิ้นนี้ซอมซ่อจนไม่มีราคา ไร้มารยาทล้วนๆ จ้องมันตาเขียว โกรธจนพูดไม่ออก
“ทางผมก็เห็นหน้ารางวัลเหมือนกัน” เสียงหมีเซี่ยวไป๋ดังขึ้นมา น้ำเสียงเบาๆ เล่นใหญ่แบบแซวๆ “ว้าว ซาบซึ้งสุดๆ เลยครับ ได้คุณช่วยแบบไม่ถือสาเรื่องเก่า สถานะการเงินผมดีขึ้นเยอะเลย”
อวี๋ชิงเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้ตัดลำโพง เขายังต่อสายอยู่กับห้อง 1811
เขาเปิดหน้าข้อมูลตัวละครดูเป็นครั้งแรกๆ และเห็นตัวอักษรชัดแจ๋ว:
เลเวลตัวละคร: 4
ทรัพย์สินตัวละคร: -419000
หนี้เกือบสี่แสนสองหมื่น...
อวี๋ชิงอดไม่ได้ “ขอโทษนะ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าตัวเลขก้อนโตที่มีเครื่องหมายลบนำหน้า มาอยู่ประโยคเดียวกับคำว่า ‘ดีขึ้นเยอะ’ ได้ยังไง”
“สำหรับผมได้ครับ” หมีเซี่ยวไป๋ว่า “ก็หนี้ท่วมหัวจนชินแล้วนี่นา”
อวี๋ชิงเห็นใจลูกหนี้แบบนี้ไม่ลง แต่ดันไปเห็นใจเจ้าหนี้แทนโดยอัตโนมัติ คิดในใจว่าไอ้หน้าด้านนี่
เขากำลังจะอ้าปากเหน็บ หางตาก็เหลือบเห็นก้อนสีขาวเล็กๆ ทรุดฮวบลง
อวี๋ชิง “?”
นั่นคือสามเคที่สวมหนังแฝดอยู่
เมื่อกี้เขาโดนการนับถอยหลังของภารกิจกระตุ้นจนอะดรีนาลีนพุ่ง แล้วยังโดนรางวัลพิเศษดึงความสนใจไปอีก เลยเกือบลืมว่าตัวเองเห็นอะไรมา
ตอนนี้พอได้ยินเสียงจากโทรศัพท์ ในที่สุดเขาก็วางไอเทมแล้วหันมา
เขาจ้องอวี๋ชิงอยู่หลายวินาที แล้วพูดเบาๆ “ไม่ใช่แล้ว พี่หน้ายิ้ม คุณแปลกๆ นะ...”
หมีเซี่ยวไป๋ที่ปลายสายจับคำเรียกนี้ได้ไว แล้วรับหน้าแทนอย่างรู้งาน “พี่หน้ายิ้มเหรอ หมายถึงผมหรือเปล่าครับ”
อวี๋ชิงที่เพิ่งอ้าปากเลยหุบลงอีก
เขาเกลียดเรื่องยุ่งยากมาตลอด ปกติคำอธิบายยืดยาวเปลืองน้ำลายลุงหยวนจะเป็นคนพูดแทน ตอนนี้ลุงหยวนไม่อยู่ กลับมีคนมารับงานแทนเสียได้
ก็ดีเหมือนกัน
เพิ่งคิดว่าดีได้ไม่ทันไร เขาก็ได้ยินหมีเซี่ยวไป๋ถามประโยคที่ขนาดเขายังรู้สึกว่าหน้าด้านสุดๆ “ผมแปลกตรงไหนครับ”
สามเคคิดในใจว่าแกน่ะแปลก***ไปหมดทุกจุด ยังมีหน้ามาถามกลับอีก
แต่เขาไม่กล้าพูดออกไป ยังไงพี่หน้ายิ้มคนนี้ก็เพิ่งจับเขาสวมหนังคนไปหมาดๆ
ถ้าจะพูดถึงความสงสัย ในใจสามเคมีเต็มไปหมด
เสียงเย็นชาของคนตรงหน้าเขาเคยได้ยิน เสียงเรื่อยเปื่อยปนกะล่อนในโทรศัพท์เขาก็เคยได้ยิน และมาจากคนคนเดียวกันด้วย แต่ตอนนี้กลับแยกอยู่คนละปลายสาย
คนฝั่งนี้เขาเห็นหน้า ถ้านี่คือพี่หน้ายิ้มตัวจริง แล้วคนปลายสายคือใคร
แต่เรื่องพวกนี้เขายังไม่กล้าถามตอนนี้
“เพื่อนร่วมทีม” คนนี้ลึกลับเดายาก ไอผีคลุ้ง เก่งเรื่องปลอมตัว แถมลอกหนังคนได้ ที่สำคัญที่สุด เข้าดันเจี้ยนมาก็ใส่สูทดำล้วนที่เหมือนชุดคอสเพลย์สุดๆ...
ทุกอย่างชี้ไปยังคำตอบที่ไม่กล้าคิดต่อ
สามเคกุมกระโปรงขาวตัวจิ๋วทรุดนั่งกับพื้น พึมพำ “แค่ดันเจี้ยนมือใหม่ ฉันจับคู่ได้ตัวอะไรมาเนี่ย บั๊กมาลงที่ฉันหรือไง มันไม่ใช่แล้ว...”
“มันไม่ใช่จริงๆ นั่นแหละ” ไร้มารยาทล้วนๆ หน้าเหม่อไม่แพ้กัน ดูเหมือนช่วงที่เงียบไปเมื่อกี้จะพังไปรอบหนึ่งแล้ว
สามเคกระดึ๊บไปเบียดอยู่กับอีกฝ่าย แต่กล้าแค่เออออเบาๆ “ใช่มะ”
ไร้มารยาทล้วนๆ ยังเหม่ออยู่ “ฉันหมายถึงเนื้อเรื่องทั้งหมดมันไปคนละทางแล้ว...”
สามเคนึกได้ว่าเพื่อนคนนี้รู้เยอะกว่าตัวเอง ก่อนเข้ามาคงอ่านไกด์มาไม่น้อย จึงถาม “แล้วดันเจี้ยนมือใหม่ปกติต้องเป็นยังไง”
ไร้มารยาทล้วนๆ “ว่ากันว่ามีแค่ภารกิจนำทางไม่กี่ชุด เข้าพักโรงแรม ซื้ออาวุธ หลบมอนสเตอร์ ซื้อยาซื้ออาหาร พอเลเวลขึ้นก็ซัดยาสักขวดแล้วลองตีบอส ได้รางวัลกับหีบสมบัติมากองหนึ่ง แล้วระบบก็พาไปทางออก”
สามเค “ง่ายแค่นั้นเลยเหรอ แล้วทำไมใครๆ ถึงบอกว่าอัตราออกจากดันเจี้ยนได้ไม่ถึง 80% ล่ะ แปลว่าทีม 5 คน ปกติจะออกไปได้แค่ 3-4 คนเอง”
“ใครจะไปรู้ ทีมเราก็เสียคนไปแล้วไม่ใช่เหรอ เจ้าสัวซุปเผ็ดนั่นบอกตายก็ตายเลย” ไร้มารยาทล้วนๆ ดูกังวลหนัก
เขาเหลือบมองอวี๋ชิงอย่างหวาดๆ แล้วแอบพิมพ์ข้อความในช่องพิมพ์บนมือถือ ยื่นให้สามเคดู:
- นายกลัวเขาไหม ฉันชักกลัวแล้วนะ ถึงได้รางวัลจะฟินก็เถอะ แต่นอนชนะแบบนี้ตลอดก็เกรงใจ ฉากจบดันเจี้ยนโดนกระทบไปแล้ว ถ้าทำภารกิจลับไปเรื่อยๆ แบบนี้ ไม่รู้จะไปลงเอยยังไง
สามเคพิมพ์ตอบในช่องพิมพ์: แล้วนายจะเอาไง
- หรือเราไปทำภารกิจนำทางปกติกัน ดูว่าทางออกดันเจี้ยนจะเปิดไหม
สามเคเกาหัว ทำหน้าลำบากใจ “ซี๊ด... แบบนี้จะดีเหรอ”
เขาพยายามเหลือบมองบ้าง แต่ดันสบตาเย็นเยียบของอวี๋ชิงเข้าพอดี
สามเคหันกลับมา พูดเสียงหนักแน่นถูกต้องตามทำนองคลองธรรม “ไม่ดีแน่นอน!”
ไร้มารยาทล้วนๆ “...”
เขากำลังจะพูดต่อ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง “ติ๊ง” หน้าจอโฮโลแกรมที่เงียบไปได้ไม่นานก็เด้งขึ้นมาอีก:
【ลวดสลิงที่ถูกตัดขาดท่อนหนึ่ง】
คำเตือน! คำเตือน! มีคนตัดลวดสลิงที่ท่าเรือ เรือสปีดโบ๊ตหลายลำที่จอดอยู่ที่ท่าหายไปไร้ร่องรอย
ร้านอุปกรณ์ชายหาดก็โดนเล่นงานยับ ผนังและพื้นถูกเขียนอักษรเลือดเต็มไปหมด เจ้าของร้านขวัญเสียจนปิดร้าน งดให้เช่าชุดว่ายน้ำ เสื้อชูชีพ และเรือสปีดโบ๊ตชั่วคราว
ทางออกจากเกาะตามปกติของนักท่องเที่ยวปิดแล้ว
โปรดหาวิธีใหม่และออกไปให้เร็วที่สุด!
สามเคฟังจบก็เครื่องหมายคำถามเต็มหัว “หมายความว่าไงเนี่ย”
ไร้มารยาทล้วนๆ ฝืนเปิดปาก “...ก็แปลว่าทางออกดันเจี้ยนปกติไม่มีแล้วไง”
“ไม่มีแล้ว? แบบไม่เปิดอีกเลยน่ะเหรอ” สามเคถามงงๆ “แต่เรายังไม่ได้แตะอะไรเลยนะ ทำไมจู่ๆ เด้งคำเตือนนี้มา”
เสียงเกียจคร้านของหมีเซี่ยวไป๋ดังมาจากโทรศัพท์ “อ้า ขอโทษจริงๆ ครับ เมื่อกี้มือมันคันอดไม่ไหว เลยกดเศษเบาะแสเหตุการณ์ที่ได้จากรางวัลไปทีนึง”
ไร้มารยาทล้วนๆ ดูพังยับเยิน
สามเคจะพังยังต้องพังอย่างระวัง “คือ... ผมขอถามได้ไหมครับ จริงๆ อยากถามตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว สายนี้โทรไปที่ไหนกันแน่ ทีมดันเจี้ยนมีแค่ 5 คน ทำไมฝั่งนั้นฟังดูเหมือนมีคนหลายคน แล้วยังส่งไอเทมภารกิจได้ กดรับเบาะแสเหตุการณ์ได้อีก”
เขามองอวี๋ชิง แม้จะกลัว แต่ก็เผลอยึด “เพื่อนร่วมทีม” ที่ผีสางยังเดาไม่ออกคนนี้เป็นหลักไปแล้วโดยไม่รู้ตัว
แต่อวี๋ชิงกลับพูดว่า “ไปถามฆาตกรดีกว่าไหม”
ประโยคเรียบๆ ที่โพล่งมาดื้อๆ ทำเอาสามเคขวัญกระเจิง “ฆาตกร? คุณหมายความว่าคนที่ฆ่าครอบครัวห้าคนนั้นยังอยู่ในโรงแรมนี้เหรอครับ”
อวี๋ชิง “อืม”
ในฐานะเทพผีหนังวาด เขาเห็นหายนะที่เกิดจากความโลภในเมืองเกาะมานักต่อนัก เล่ห์กลต่างๆ ก็เห็นมาเยอะ
ตั้งแต่เห็นว่า 1811 อีกห้องก๊อปทุกอย่างในห้องนี้ได้ เขาก็พอเดาออกแล้ว
ก็แค่มีคนอยากได้ชีวิตของหลัวเหยาจนตาร้อน เลยใช้วิธีสกปรกพยายามก๊อปมาไว้กับตัวเอง
แล้วก็พลาดท่า
คำอธิบายของรางวัลและไอเทมพวกนั้นแค่ช่วยยืนยันความคิดเขา สิ่งเดียวที่เขาเดาอยู่เมื่อกี้คือ ฆาตกรยังอยู่ที่นี่หรือเปล่า
ผลคือแค่หมีเซี่ยวไป๋ “มือคัน” ทีเดียว ข้อสันนิษฐานนี้ก็ได้รับการยืนยัน
ผีอาฆาตที่วนเวียนไม่ยอมไปในโรงแรมนี้มีอยู่สองกลุ่ม
กลุ่มหนึ่งคือครอบครัวห้าคนของหลัวเหยา พวกเขาแค่อาลัยช่วงเวลาอบอุ่นในอดีต จึงวนเวียนอยู่ที่นี่ อยากกลับไปยังที่ที่เคยอยู่ อยู่กันพร้อมหน้า ไม่มีใครมารบกวน
เพราะอย่างนี้ คนที่ชักนำให้อวี๋ชิงมาพักห้องนี้จึงไม่ใช่พวกเขา คนที่ขัดขวางไม่ให้นักท่องเที่ยวออกจากเกาะก็ไม่ใช่พวกเขาเช่นกัน
สายตาอวี๋ชิงตกลงที่สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ แล้วจู่ๆ ก็ถาม “พวกนายอยู่ด้วยกันตลอดเลยเหรอ”
ทั้งคู่ชะงัก ไม่ค่อยเข้าใจ “ใช่ครับ ทำไมเหรอ”
อวี๋ชิง “ตอนพวกนายได้คีย์การ์ด 1811 แล้วขึ้นมาดู เดินตรงไปห้องทางขวาเลยใช่ไหม”
สามเคกับไร้มารยาทล้วนๆ มองหน้ากัน “ใช่ครับ มันจะเดินผิดได้ไง”
อวี๋ชิงไม่ได้บอกทันทีว่าชั้น 18 มีห้อง 1811 สองห้อง แต่ถามว่า “ทำไมไม่มาดูทางซ้ายสักหน่อย”
สามเคงง “ออกลิฟต์มาก็เจอ 1813 กับ 1812 อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เหรอครับ ก็ต้องเดินไปทางที่เลขน้อยสิ”
เขาเสริมอย่างเสียเซลฟ์ “ผมจะโง่แค่ไหนก็ไม่ถึงขั้นดูเลขห้องโรงแรมไม่เป็นหรอก”
พูดจบได้ไม่ทันไร เสียงหมีเซี่ยวไป๋จากปลายสายที่ยังไม่ได้วางก็ดังขึ้นอีก
เขาถามอวี๋ชิง “งั้นเหรอครับ แล้วทำไมตอนเราเช็กอินถึงเลือกห้องทางซ้ายล่ะ”
น้ำเสียงเขาอยากรู้จริงๆ แต่พอมาต่อท้ายประโยคของสามเค มันฟังดูน่าตบสุดๆ
อีกอย่าง...
ใครเป็น “เรา” กับนาย?!
อวี๋ชิงทำหน้าเย็นชา “บังเอิญจัง ตอนฉันเช็กอินเสร็จขึ้นมา ห้องที่อยู่ตรงหน้าลิฟต์คือ 1812 กับ 1813”
เขาพูดใส่โทรศัพท์ เน้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันก็เดินไปทางที่เลขน้อยเหมือนกัน”
พูดจบ เขาก็โยนคำถามกลับไปที่หมีเซี่ยวไป๋ “ดูท่าช่วงนั้นจะมีคนเล่นตุกติก งั้นขอถามคนมีสมองอย่างนาย ตอนนายมายึดรังคนอื่นอยู่ ทำไมไม่สังเกตเห็น”
กำลังโหลดความเห็น...