คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 30

ตอน 30

ตอนที่ 30 วัยเยาว์

อวี๋ชิงมาถึงเมืองเกาะตอนอายุสิบห้า ใช้ชีวิตผ่านฤดูร้อนแรกในชีวิตที่ฝนปรอยไม่เคยหยุด

ที่จริงฤดูร้อนของเมืองเกาะแทบไม่เคยร้อนอบอ้าว

เหมือนฤดูกาลเดินไปเดินมาแล้วก็ติดใจค้างอยู่ที่เดือนห้าเดือนหก อยู่ในช่วงปลายใบไม้ผลิต้นหน้าร้อนตลอดไป

อวี๋ชิงในเวลาต่อมา บางครั้งที่นึกถึงปีนั้น มักจะรู้สึกว่าฤดูร้อนนั้นทั้งยาวนานและสั้นนัก

ยาวนานเพราะในสองสามเดือนนั้นมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย-

เขาตั้งรกรากในเมืองเกาะ เขากลายเป็นหนังวาด เขาได้ยินคำอธิษฐานของผู้ศรัทธาเป็นครั้งแรก และเขาได้เจอหมีเซี่ยวไป๋เป็นครั้งแรก ครั้งที่สอง... ครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้

แน่นอนว่าตอนนั้นอีกฝ่ายยังไม่ได้ชื่อหมีเซี่ยวไป๋ อวี๋ชิงก็เหมือนคนอื่นๆ ในเมืองเกาะที่เรียกเขาว่าอู๋ฉาง

สั้นนักก็เพราะ... ปีนั้นผ่านไปในพริบตา กลายเป็นอดีตที่ไกลมากแล้ว พอนึกย้อนไป คลื่นเล็กๆ ซัดทรายหายไปหมด เขาเหมือนจะจำได้แค่ไม่กี่ช่วงเวลาสั้นๆ

*

ไม่เหมือนครั้งแรก ครั้งที่สองที่อวี๋ชิงเจออู๋ฉางวัยรุ่น อีกฝ่ายไม่ได้ทิ้งความประทับใจดีๆ อะไรไว้ให้เลย

นั่นเป็นครั้งแรกที่อวี๋ชิงได้รับคำอธิษฐานของผู้ศรัทธา

ผีเสื้อครามบินพุ่งเข้ามาในห้อง ถ่ายทอดเสียงร่ำไห้และความแค้นของคนน่าสงสารคนนั้น อารมณ์มหาศาลถาโถมใส่หน้า วิงวอนเทพที่บูชาให้ล้างแค้นแทนตัวเองและลูก

เมืองเกาะคนเยอะ ดีชั่วปนกัน คนบางคนเหมือนมีเวรกรรมต่อกันมาแต่เกิด

อวี๋ชิงฟังได้ความคร่าวๆ-

ก็เป็นไอ้ขี้เมาไร้ค่าไร้น้ำยาอีกคน ข้างนอกทำอะไรไม่ได้ เลยกินเหล้าทุกวัน แล้วในการเมาหัวราน้ำอีกครั้ง ก็ระบายความโกรธเกรี้ยวกับความอับเฉาใส่คนในบ้าน ยิ่งตียิ่งหนัก สุดท้ายก็พรากชีวิตคนในบ้านไป

อวี๋ชิงตอนนั้นนิสัยตรงกว่าตอนหลังมาก

เดิมเขาก็เกลียดคนแบบนี้เข้าไส้อยู่แล้ว ยิ่งรับความแค้นของผู้ศรัทธาที่ตายอย่างไม่เป็นธรรมมาด้วย ก็ทำหน้าเย็นชากระแทกประตูออกไปทันที

แต่ว่า...

ในฐานะหนึ่งในคนที่กลายเป็นเทพผีเร็วที่สุด หนังวาดวัยสิบห้ายังคลำทางในเมืองเกาะไม่ถูกเลยด้วยซ้ำ

ตอนนั้นข้างกายเขายังไม่มีลุงหยวนที่ขี้บ่นแต่รอบคอบ ไม่มีใครช่วยจัดการเรื่องจุกจิกที่เขาไม่ถนัด ผีเสื้อครามก็ยังใช้ไม่คล่อง ไม่มีใครนำทางให้อย่างแม่นยำ

เขาเลยแบกหน้าเย็นชาเป็นน้ำแข็ง หลงทางไปสามรอบ ถึงได้เห็นประตูบ้านผู้ศรัทธาในที่สุด

เขานึกว่าจะได้เห็นประตูเปิดโล่ง โต๊ะเก้าอี้ถ้วยชามแตกกระจายเต็มพื้น เลือดไหลเป็นทาง หรือไอ้ขี้เมาที่สร่างเมาครึ่งหนึ่งกำลังลนลานหนี

แต่ไม่ใช่

ประตูบานนั้นปิดอยู่ แสงไฟในห้องลอดออกมาจากช่องใต้ประตู ถ้าไม่ใช่เพราะอวี๋ชิงไวต่อกลิ่นมาก ได้กลิ่นคาวหวานของเลือดคล้ายสนิมเหล็กมาแต่ไกล เขาคงสงสัยไปแล้วว่าตัวเองมาผิดที่อีก

เพราะทั้งที่มีประตูกั้น เขากลับได้ยินแว่วๆ ว่ามีคนพูดอยู่ข้างใน

ไม่ใช่เสียงตะโกน ทะเลาะ หรือร้องไห้ เสียงพูดเบาและสงบ แหบนิดๆ ฟังลางๆ เหมือนจะมีรอยยิ้มด้วยซ้ำ

สถานการณ์นี้ไม่อยู่ในความคาดหมายของอวี๋ชิงเลย เขารู้สึกแปลกมาก เลยยกมือเคาะประตูสามทีก่อน

วินาทีที่เขาเคาะ ประตูก็เปิดเองดัง “เอี๊ยด”

ทางเดินมืดสลัว แสงไฟที่สาดออกมาทันทีสว่างจนแสบตา อวี๋ชิงเบือนหน้าหลบแสง หรี่ตาลง แล้วก็ได้ยินคนในห้องพูดว่า “เวลาแบบนี้ยังไม่ลืมเคาะประตู มีมารยาทดีจัง”

อวี๋ชิง: “...”

เสียงคนพูดต่ำ แหบนิดๆ ไม่ได้ฟังไม่ดี เหมือนคืนฝนตกของเมืองเกาะ

แต่ตอนพูดว่า “มีมารยาทดีจัง” เขาลากเสียงยาวเหมือนจงใจเน้น ฟังแล้วเต็มไปด้วยการประชดและยั่วยุ

อวี๋ชิงมองไปด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

เป็นเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับอวี๋ชิง ไหล่กว้างตัวสูง แต่รูปร่างยังบางแบบเด็กอายุสิบห้าสิบหก

ตอนพูด เขากำลังก้มเก็บมีดปอกผลไม้เล่มเล็กจากพื้น ระหว่างก้มลงแล้วยืดตัวขึ้น ผมสั้นยุ่งๆ ก็ปรกตาไปครึ่งหนึ่ง

พอเขายืดตัวมองอวี๋ชิง คางก็เชิดขึ้นนิดๆ แสงไฟสีเหลืองหม่นเหนือหัวส่องสันจมูกโด่ง และทิ้งประกายพร่าเลือนไว้ในดวงตาใต้ปลายผม

เขาชั่งมีดปอกผลไม้ในมือเล่น มองอวี๋ชิงตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถึงพูด “คุณเองเหรอ บังเอิญจัง”

ยังเป็นน้ำเสียงแซวๆ แบบเดิม

ในฐานะหนังวาด อวี๋ชิงไวต่อหนังหน้าของคนมาก

ยิ่งหน้าตาอย่างคนนี้ ต่อให้คนไม่ช่างสังเกตมองแวบเดียวก็จำได้

เป็นคนที่เคยนั่งอยู่บนขอบหน้าต่างห้องอวี๋ชิงเมื่อไม่นานมานี้ แล้วกระโดดลงจากตึกสูงคนนั้น

ถ้าครั้งก่อนอวี๋ชิงยังรู้สึกกับเขาไม่แย่ ครั้งนี้ก็ดิ่งลงเหวแล้ว

เพราะหมอนี่ใช้น้ำเสียงทะเล้นไม่จริงจังแบบนั้นแซวเขาเป็นประโยคที่สาม “มาช้าขนาดนี้ หาทางไม่เจอเหรอ”

อวี๋ชิงคิดในใจว่าเกี่ยวอะไรกับนายวะ นายนั่นแหละ...

เขาขมวดคิ้วถามอีกฝ่าย “นายมาทำอะไรที่นี่”

นี่เป็นผู้ศรัทธาของเขา เป็นเรื่องที่เขาต้องจัดการแท้ๆ

หมอนี่ก็ถามคำตอบคำดี ถือด้ามมีดหลวมๆ ชี้ไปรอบๆ “ผมมาที่นี่ก็ต้องมีงานของผมให้ทำน่ะสิ”

อวี๋ชิงเดินเข้าไปในห้อง มองตามที่เขาชี้ ถึงได้เห็นว่าข้างในวุ่นวายเละเทะสุดๆ-

โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด แตกกระจายไม่มีชิ้นดี ถ้วยชามแตกเกลื่อนเต็มพื้น

ผู้หญิงคนหนึ่งกอดเด็กวัยสามสี่ขวบ ล้มอยู่ในแอ่งเลือดที่ไหลเป็นทาง ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าเละจนจำไม่ได้

แขนและน่องที่โผล่ออกมาบิดงอเป็นมุมประหลาด รอยช้ำเขียวม่วงยิ่งตัดกับผิวขาวซีดจนน่าสยดสยอง

ส่วนอีกมุมของห้องนั่งเล่น ไอ้ขี้เมาไร้น้ำยาคนนั้นนอนหงายอยู่ ท้ายทอยค้ำอยู่กับมุมแหลมของโต๊ะกลาง เลือดยังหยดติ๋งๆ ไม่หยุด ใต้ตัวเป็นแอ่งเลือดที่แผ่ขยายไม่หยุด

เขาลืมตาค้าง สีหน้าค้างอยู่ที่ความตกตะลึงในวินาทีสุดท้าย

เห็นได้ชัดว่าเขาก็ตายแล้วเหมือนกัน

คงจะเป็นหลังตีเมียกับลูกจนตาย เมาจนเดินไม่ตรงทรงตัวไม่อยู่ เซไปสะดุดอะไรสักอย่าง ล้มลงกับพื้น ท้ายทอยฟาดมุมโต๊ะกลางเข้าอย่างแรงพอดี เลยตายคาที่

มันฆ่าคนไปสองคน ผู้ใหญ่หนึ่งเด็กหนึ่ง ตายไปก็สาแก่ใจคน อวี๋ชิงถอนหายใจเบาๆ แทนผู้ศรัทธาที่ตายอย่างไม่เป็นธรรม

แต่พอเป็นแบบนี้ เขาในฐานะเทพที่มาล้างแค้นให้ผู้ศรัทธา ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้ว

เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกโหวงๆ อย่างไม่มีเหตุผลอีก

แต่ดันมีไอ้สารเลวที่ไม่รู้กาลเทศะแซะเขาอีกประโยค “น่าเสียดายจัง คนนี้ตายไปแล้ว คุณมาช้าไปนิดดดเดียว”

ตอนพูดคำว่านิดเดียว ยังยกนิ้วทำช่องเล็กๆ ให้ดูด้วย

อวี๋ชิงเห็นแล้วหน้าบึ้งตึง

“ในเมื่อคนตายสนิทแล้ว นายยังมาป้วนเปี้ยนทำอะไรอยู่ตรงนี้ มีงานอะไรต้องทำกันแน่” อวี๋ชิงถามอย่างไม่พอใจ

“ก็เพราะตายสนิทแล้วถึงเป็นหน้าที่ผมไง” คนนั้นชี้มาที่อวี๋ชิงกลางอากาศ “คุณดูแลการฆ่า”

แล้วชี้ที่ตัวเอง “ส่วนผม บังเอิญจัง ดูแลการฝังพอดี”

อวี๋ชิง: “...”

เขานึกถึงวินาทีที่คนนี้กระโดดลงจากตึกสูงอีกครั้ง...

กระโดดตึกยังไม่ตาย คิดดูแล้วคงเป็นเทพจริงๆ แต่เขาไม่อยากส่งผู้ศรัทธาให้คนที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าจัดการ เลยถามเพื่อยืนยัน “งั้นนายบอกฉันมาก่อน นายเป็นใคร”

อีกฝ่ายหัวเราะทีหนึ่ง “ไม่รู้คุณเคยได้ยินไหม... ช่างเถอะ เคยได้ยินฉายาเสียๆ หายๆ มาบ้างก็ไม่เป็นไร สรุปคือคุณเรียกผมว่าอู๋ฉางได้”

อู๋ฉาง...

ถึงอวี๋ชิงจะมาอยู่เมืองเกาะได้ไม่นาน แต่ก็เคยได้ยินชื่อเทพองค์นี้ ใครๆ ก็ว่าเขาลึกลับยากหยั่ง เก่งเรื่องล่อลวงใจคน เป็นตัวอันตรายที่จับทางยาก

แต่อันตรายก็ส่วนอันตราย ใครๆ ก็รู้ว่าเขาดูแลการส่งวิญญาณคนตายจริงๆ

ระหว่างที่อวี๋ชิงกำลังคิดไตร่ตรอง เด็กหนุ่มที่เรียกตัวเองว่าอู๋ฉางก็ยังไม่เริ่มทำงาน แต่ถือมีดปอกผลไม้ กอดอก เอนพิงกำแพงเฉียงๆ มองเขาอยู่อย่างนั้น

ผ่านไปนาน อู๋ฉางถึงพูดขึ้นอย่างขี้เกียจ “ถึงผมจะไม่ถือเวลาทำงานแล้วมีคนยืนดู แต่ภาพมันอาจจะไม่ค่อยน่าดู คุณแน่ใจนะว่าจะยืนคุมงานอยู่ตรงนั้นต่อ”

ปากบอกว่าไม่ถือ แต่ฟังเข้าหูอวี๋ชิงแล้วเหมือนไล่แขกชัดๆ

อีกอย่างอวี๋ชิงไม่เคยชอบสอดรู้เรื่องคนอื่น ด้วยหลักไม่ดูสิ่งที่ไม่ควรดู เขาจึงทิ้งประโยคเย็นชาไว้ว่า “ใครอยากดู” แล้วหันหลังเดินไปเลย

เดินออกไปไกลแล้ว อวี๋ชิงถึงนึกขึ้นได้ว่าผู้ศรัทธาคนนั้นเคยขอเขาไว้ ฤดูร้อนใกล้จะผ่านไป อากาศจะเริ่มเย็น ถ้ามีเวลา ช่วยเผาชุดหนาวให้เธอกับลูกสักชุดได้ไหม

ตอนมาเขาจำเรื่องนี้ได้แท้ๆ แต่เมื่อกี้โมโหจนลืม

“...”

โทษอู๋ฉางทั้งหมด

อวี๋ชิงลังเลครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเดินกลับทางเดิม

ที่จริงเขาไม่ได้คิดจะแอบดูว่าอู๋ฉางส่งวิญญาณยังไง ถึงกับกะเวลาไว้ รออยู่ข้างล่างตึกเพิ่มอีกพักหนึ่ง

เขาเดินขึ้นไป ยังเคาะประตูก่อนตามมารยาท แต่พบว่าประตูแค่แง้มไว้ แตะทีเดียวก็เปิดออกเงียบๆ

แล้ว... เขาก็ได้เห็นอู๋ฉางอีกด้านหนึ่ง

เขาเห็นอู๋ฉางส่ายหัว เดินไปข้างศพไอ้ขี้เมา ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง เอามีดปอกผลไม้ในมือเคาะตัวขี้เมา พูดอย่างรำคาญนิดๆ “แกหนวกหูชะมัด”

“หนวกหูจนฉันไม่ได้ยินเสียงอื่นเลย” อู๋ฉางอุดหู แล้วพูดต่อ “ฉันไม่อยากเรียกพวกเธอว่าเมียกับลูกของแกเลยจริงๆ ยังไงก็ตาม สองคนนั้นฉันส่งไปแล้ว ส่วนแก...”

เขาเอาคมมีดตบหน้าไอ้ขี้เมาเบาๆ “ทำไงดีล่ะ ฉันไม่ค่อยอยากส่งวิญญาณแกเลย”

ถึงไอ้ขี้เมาจะตายสนิทแล้ว ผิวเขียวคล้ำแล้ว แต่ชั่ววินาทีหนึ่ง ร่างของมันก็เหมือนจะสั่นสะท้านเพราะความกลัวสุดขีด

“ปกติแล้วฉันก็คุยง่ายอยู่นะ” น้ำเสียงอู๋ฉางไม่ยี่หระ “แต่ก็แล้วแต่คน...”

เขาเหมือนกำลังหาตำแหน่งลงมือ ถือมีดเลือกไปเลือกมา สุดท้ายปลายมีดก็หยุดที่หว่างคิ้วไอ้ขี้เมา กรีดเป็นกากบาทเหมือนทำเครื่องหมาย แล้วพูดลอยๆ “ปกติฉันไม่ค่อยทำแบบนี้ เพราะมันดูไม่สวยเท่าไร แต่แกโชคดีมาเจอเข้า ถือว่าเป็นบุญที่แกสร้างมาละกัน”

พูดจบเขาก็ยืดตัวขึ้น ถือมีดสั้นคมกริบเล่มนั้น กรีดลงที่ข้างคอ ข้อมือ และจุดตายทุกจุดของตัวเองอย่างแรงด้วยท่าทางขี้เกียจ

วินาทีต่อมา เลือดก็พุ่งเป็นสาย แดงฉานไปทั้งพื้น

ทั้งตัวเขาซีดลงอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็คลายมือทิ้งมีด ล้มหงายลงไปในแอ่งเลือด

วินาทีที่แอ่งเลือดกระเพื่อม ทั้งห้องไปจนถึงทั้งตึกก็สั่นสะเทือนตาม

อวี๋ชิงมองภาพนั้น รูม่านตาที่เหมือนไฟผีหดลงวูบ

เขานึกถึงข่าวลือฉบับเต็มเกี่ยวกับอู๋ฉางขึ้นมาอีก-

ว่ากันว่าเวลาอู๋ฉางปรากฏในร่างคน สิ่งที่ทำล้วนเป็นการส่งวิญญาณคนตาย แต่เมื่อไรที่เขาเข้าสู่สภาวะใกล้ตายแล้วลุกขึ้นมาใหม่ ผมเขาจะกลายเป็นสีขาวทั้งหัว

วินาทีนั้น ทุกคนต้องอยู่ให้ห่างจากเขาทันที

เพราะนั่นคือร่างผีร้ายของเขา

มีไว้ฆ่าผี

วินาทีที่ข่าวลือแวบผ่านหัว เด็กหนุ่มในแอ่งเลือดก็ลุกขึ้นมาจริงๆ

ผมขาวไม่กี่ปอยใต้ผมดำลามออกอย่างรวดเร็ว เหมือนเปลวไฟไร้สีเผาจนขาวทั้งหัวในพริบตา ดวงตาสะท้อนแสงไฟบนเพดานที่แกว่งไหว

เขายิ้มทีหนึ่ง ปาดเลือดข้างคอออก แล้วเดินไปข้างไอ้ขี้เมาใต้แสงไฟที่แกว่งไม่หยุด

เขาก้มตัวลง ใช้นิ้วแตะกากบาทเลือดที่หว่างคิ้วไอ้ขี้เมา แล้วกระชากวิญญาณมันออกจากร่างเหมือนลากถุงขยะ

วิญญาณนั้นสั่นงันงก พอออกจากร่างก็ร้องออกมาในที่สุด “ทำไมแกจับฉันได้ ทำไมแกจับฉันได้ ไม่น่าจะได้สิ!! เป็นไปไม่ได้! ฉันน่าจะ-”

“แตะไม่ได้จับไม่โดน?” อู๋ฉางต่อประโยคให้ แล้วหัวเราะเยาะ “คนน่ะแตะแกไม่ได้จริงๆ เลยคิดว่ามุดเข้าไปในร่างแล้วจะหลบฉันพ้นเหรอ”

“แต่น่าเสียดาย...” อู๋ฉางพูดเสียงเยือกเย็น “ฉันน่ะ บังเอิญว่าตอนนี้ก็เป็นผีเหมือนกัน”

“ฉันเลยอยากฆ่าแกยังไงก็ฆ่าได้ตามใจ”

สิ้นเสียง มือชุ่มเลือดของอู๋ฉางวัยรุ่นก็ล้วงทะลวงเข้าไปในหัวใจของวิญญาณขี้เมา

“อ๊ากกกกกกกกก-” เสียงกรีดร้องบาดลึกถึงใจ หน้าวิญญาณขี้เมาบิดเบี้ยว ไม่รู้ว่ากำลังเจ็บปวดแค่ไหน

แต่อู๋ฉางกลับใช้มืออีกข้างที่ว่างทำท่า “จุ๊” ใส่มัน บอกให้เงียบ

ไอ้ขี้เมายิ่งร้องหนักกว่าเดิม รู้สึกแค่ว่าเขาน่ากลัวกว่าผีร้ายอีก

“ฉันไม่ถนัดจัดการคนเป็น แต่ของอย่างแกน่ะพอดีเป๊ะ” พูดจบเด็กหนุ่มก็เอียงคอยิ้ม แผ่รังสีชั่วร้ายเสียดฟ้า

แล้ววิญญาณขี้เมาก็ระเบิดตูมภายใต้ไอสังหารของเขา กลายเป็นควัน

ควันจากวิญญาณที่แตกสลายปกคลุมไปทั้งห้องนั่งเล่น มีกลิ่นอับชื้นเน่าเหม็น

อวี๋ชิงถอยหลบไปก้าวหนึ่ง ยกมือปิดจมูก

พอเขากลับมาที่ประตูอีกครั้ง ก็พบว่าควันจางหายไปหมดแล้ว อู๋ฉางก็หายไปเงียบๆ เหมือนกัน

*

หลังจากนั้นอีกพักใหญ่ อวี๋ชิงไม่ได้เจออู๋ฉางวัยรุ่นคนนั้นอีกเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะข่าวลือว่าอู๋ฉางไปมาไร้ร่องรอย เขาคงสงสัยไปแล้วว่าอีกฝ่ายตายหรือเปล่า

แต่แล้วเขาก็คิดได้ว่า สำหรับคนทั่วไป อย่าว่าแต่สิบวันเลย ต่อให้ไม่เจอกันเป็นปี หรือไม่เคยเจออู๋ฉางเลยสักครั้ง ก็ไม่มีใครรู้สึกแปลก

อวี๋ชิงได้เจออู๋ฉางอีกทีก็ครึ่งเดือนต่อมา

เขาได้รับคำอธิษฐานจากผู้ศรัทธาอีกครั้ง รอบนี้เขาไม่ได้มาช้า และไม่ได้เจอเหตุบังเอิญหายากอย่าง “คนร้ายล้มตายเอง”

เขาจึงล้างแค้นให้ผู้ศรัทธา ฆ่าคนคนนั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่อวี๋ชิงฆ่าคนด้วยมือตัวเอง

เขายังคงมีท่าทางเย็นชาเหมือนเดิม หลุบตามองคนร้ายที่เมื่อวินาทีก่อนยังโวยวายอยู่ บัดนี้สั่นงันงกอยู่ใต้ปลายนิ้วเขา

เขาไม่ชอบภาพเลือดพุ่งกระฉูด กระเด็นใส่จนเปื้อนไปทั้งตัว ทำความสะอาดยาก เขาชอบวิธีที่สะอาดกว่า เด็ดขาดกว่า

เขาจึงใช้มือหนึ่งประคองคางคนร้าย อีกมือกดกระหม่อมอีกฝ่ายไว้

คนตัวใหญ่บึกบึนขนาดนั้น กลับไม่มีแรงสู้กลับเลยใต้นิ้วเรียวผอมของหนังวาดวัยรุ่น

เพราะอวี๋ชิงถอดข้อแขนข้อขามันไว้หมดแล้วล่วงหน้า มันเลยทำได้แค่คุกเข่าอยู่ตรงนั้นเหมือนตอไม้ รอการลงมือครั้งสุดท้าย

แล้ว...

อวี๋ชิงก็บิดคอมันหักในทีเดียว

กระบวนการนี้ที่จริงเร็วมาก เร็วกว่าที่คิดไว้เยอะ เร็วจน... ในวินาทีนั้น อวี๋ชิงรู้สึกขึ้นมาว่าชีวิตคนเปราะบางเกินไปจริงๆ แรงดิ้นรนเอาชีวิตรอดที่ยังต่อสู้อยู่เมื่อวินาทีก่อน วินาทีต่อมาก็สลายไปดื้อๆ

คงเพราะมันสลายไปเร็วเกินไป เขาเลยไม่ค่อยชิน

ความไม่ยอมและความแค้นที่ถาโถมของผู้ศรัทธาถูกเขารับไว้ แล้วพอสมปรารถนาก็เงียบลงทันที ค่อยๆ ถอนออกจากตัวเขาไป

ความรู้สึกนั้นซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก

จนเขาเช็ดนิ้วจนสะอาด เปลี่ยนชุดนั้นทิ้ง กลับถึงอพาร์ตเมนต์ ขดตัวอยู่บนโซฟาเดี่ยวนุ่มๆ ในห้องนอนแล้ว ความรู้สึกซับซ้อนนั้นก็ยังไม่จางไปหมด

นอกหน้าต่างคือค่ำคืนแสงนีออนระยิบระยับของเมืองเกาะ

จอแสงขนาดยักษ์หมุนช้าๆ อยู่เหนือเมือง รถไฟแล่นผ่านม่านฝน เลี้ยวโค้งตื้นๆ หายเข้าไปในเขตเมืองและอุโมงค์ ระยิบระยับแต่เงียบงัน

อวี๋ชิงลูบหัวโล้นๆ ของแมวโครงกระดูกตัวน้อย มองทิวทัศน์ไกลๆ ที่ครึ่งคุ้นครึ่งแปลกตาจนเหม่อ

จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง “แปะ” เบาๆ จากกระจกหน้าต่างบานใหญ่

เขาสะดุ้งได้สติ หันไปมอง ก็เห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่บนขอบนอกแคบๆ ของหน้าต่าง

คนนั้นโยนเหรียญเล่นในมือ ยิ้มให้เขาท่ามกลางความมืดของค่ำคืน ขยับปากเป็นคำว่า “ไม่ได้เจอกันนานเลย”

อู๋ฉางนั่นเอง

อวี๋ชิงเหลือบมองรอยเปื้อนเหรียญที่ไม่มีอยู่จริงบนกระจก แล้วมองอีกฝ่ายอย่างหัวเสีย

แน่นอนว่าในสายตาอู๋ฉางตอนนั้น สีหน้าเขาคงมีแค่ “หน้าตาย” กับ “เย็นชา”

แล้วอวี๋ชิงก็วางแมวโครงกระดูกลง ขมวดคิ้วลุกขึ้น เปิดหน้าต่างถามคนข้างนอก “ทำไมนายชอบปีนหน้าต่างบ้านคนอื่นนัก”

อู๋ฉางวัยรุ่นยักไหล่ ตอบแบบไม่แคร์ “งั้นคุณกล่าวหาผมแล้ว ผมปีนแค่หน้าต่างบานนี้บานเดียว”

อวี๋ชิง: “?”

“อีกอย่างจะเรียกว่าปีนได้ไง” อู๋ฉางกางมือดูตัวเอง “ผมยืนตัวตรงแหน่วอยู่ตรงนี้ชัดๆ”

อวี๋ชิง: “...”

บ้า

“แล้วทำไมนายชอบมาหน้าต่างบานนี้” อวี๋ชิงขมวดคิ้วถาม

อู๋ฉางเหลือบมองเหวลึกใต้เท้า “เพราะตึกนี้สูงที่สุด วิวกำลังดี ได้ยินเสียงผีที่ผมอยากฟัง แต่ก็ไม่หนวกหูเกินไปเพราะจมอยู่ในเสียงจอแจของถนน”

เขาชี้ที่ครอบหูตัวเอง บ่นแบบไม่จริงจัง “อยู่ข้างล่างตลอด หูข้างนี้แทบจะหนวกแล้ว”

อวี๋ชิงเหลือบมองที่ครอบหูเขา แล้วก็ได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังไม่ออกเลยว่า “เกรงใจ” ตรงไหน “ถึงจะเกรงใจอยู่บ้าง แต่ต่อไปผมคงมาบ่อย”

“...”

ไสหัวไป

อวี๋ชิงหน้าตึงปิดหน้าต่าง กดรีโมตดัง “แปะ” ปิดม่านอย่างไร้ปรานี กั้นไอ้คนไม่มียางอายนั่นไว้ข้างนอก

ไอ้หนุ่มไร้ยางอายไม่ยอมแพ้

คงเพราะว่างจัดเลยหาเขาแก้เบื่อ เคาะหน้าต่างเขาแบบเคาะประตู

เทพผีหนังวาดวัยสิบห้ากลอกตาอย่างเย็นชา ไม่สนใจ

อู๋ฉางเคาะอีกสามทีอย่างเบื่อๆ สุดท้ายก็หัวเราะเบาๆ อย่างเลือนราง แล้วก็เงียบไป ครู่หนึ่งต่อมาก็ไม่มีเสียงอะไรอีก

อวี๋ชิงฟังอยู่พักหนึ่ง ข้างนอกเงียบสนิทจริงๆ ไอ้คนไร้ยางอายนั่นคงไปแล้ว เหมือนคราวก่อน เจอสิ่งที่จะจับแล้วก็หงายตัวกระโดดหายเข้าไปในเมืองกว้างใหญ่

ผ่านไปอีกนาน...

ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ อวี๋ชิงวางแมวโครงกระดูกลงอีกครั้ง แล้วแง้มม่านมุมหนึ่งมองออกไป

ก็เห็นคนที่นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างด้านนอกหันมาอย่างแปลกใจ เลิกคิ้วทีหนึ่ง โบกมือทักทายเขา

อวี๋ชิง: “...”

ถ้าขายื่นออกไปถึง เขาคงถีบอีกฝ่ายตกตึกไปแล้ว

เขาปิดม่านหน้าตายอีกครั้ง กอดแมวขดตัวบนโซฟา แอบด่าใครบางคนในใจอยู่นาน

นานจนหน้าต่างถูกเคาะ “ก๊อกๆ” อีกครั้ง อวี๋ชิงก็ทนไม่ไหวจนได้ กดเปิดม่าน แล้วเลื่อนกระจกบานใหญ่ออก

วินาทีนั้น ลมกลางคืนชื้นๆ ของเมืองเกาะพาฝนปรอยพัดเข้ามาในห้อง พร้อมไออุ่นจางๆ ของค่ำคืนฤดูร้อน พัดม่านโปร่งปลิวขึ้น

อู๋ฉางวัยรุ่นยืนกอดอก พิงเอียงๆ อยู่ข้างหน้าต่างที่เปิดกว้าง ไม่รู้ว่าถอดที่ครอบหูออกตั้งแต่เมื่อไร สายตาที่มองรถไฟวิ่งผ่านอยู่ไกลๆ ละกลับมามองอวี๋ชิง

เขายิ้มทีหนึ่งแล้วพูด “เจ้าหนังวาดน้อย แอบด่าผมอยู่หรือเปล่า”

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 30
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
ตอน 31 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 29กลับหน้าเรื่อง
ตอน 29ตอนล่าสุด