คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบ ตอนที่ 29

ตอน 29

ตอนที่ 29 ต้นเหตุ

ได้ยินคำพูดนี้ของเขา “ยายเมิ่ง” ที่พยายามยึดการควบคุมร่างอย่างดุดันก็เงียบลงทันที

เธอเบิกตากว้างจ้องเขาทั้งแค้นทั้งกลัว พึมพำเสียงต่ำ “อู๋ฉาง...”

“แกคืออู๋ฉาง... แกจะเป็นอู๋ฉางได้ยังไง?!”

“เป็นไปไม่ได้ แกตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ สลายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?! แกควรจะสลายไปแล้วสิ!”

หมีเซี่ยวไป๋หลุบตามองเธอ “ขอถามหน่อย ทำไมฉันถึงควรสลายล่ะ”

เขาได้ยินความลับบ่อย ฟังมากเข้าก็รู้สึกว่าคนบางคนพูดจาน่าขำดี ทั้งที่เป็นความอยากความหวังของตัวเองแท้ๆ แต่ชอบเติมคำว่า “ควร” “ต้อง” “เป็นไปไม่ได้” อะไรพวกนี้ เหมือนว่าถ้าไม่เป็นไปตามใจพวกเขา ฟ้าก็ไม่ยุติธรรม

แล้วก็จริงดังคาด เธอพูดว่า “แกต้องได้รับกรรม ฉันกลายเป็นสภาพนี้ แกสมควรรับกรรม”

หลายปีมานี้เธอหลบซ่อนอยู่ในร้านถ่ายรูป ถูกกักถูกขัง แทบไม่เคยมีวันดีๆ สักวัน ทำได้แค่ล่องลอยไปตามรูปถ่ายต่างๆ ถึงจะได้ยินความเปลี่ยนแปลงของโลกข้างนอกบ้าง

เธอได้ยินข่าวดีสองเรื่องจากคนที่ผ่านไปมา เรื่องแรกคือเจ้าของร้านบะหมี่กลายเป็นหญิงชราผมขาวโพลน ตาฝ้าครึ่งหนึ่ง หูตึงครึ่งหนึ่ง รสน้ำซุปก็สู้เมื่อก่อนไม่ได้

เธอคิดในใจ ดูสิ แกอุตส่าห์หาทางกำจัดฉัน แต่พอไม่มีฉัน แกก็กลายเป็นของเสียพิการไปเหมือนกัน

ยังมีข่าวดีที่สุดอีกเรื่อง คืออู๋ฉางไม่อยู่แล้ว หายไป ไร้ร่องรอย แท่นบูชากับรูปปั้นเทพพังทรุดโทรมหมด

เธอคิดในใจ ตายซะได้ก็ดี สมน้ำหน้า!

เสียดายที่ไม่มีใครรู้ว่าอู๋ฉางหายไปยังไง ถ้ามีใครเล่ารายละเอียดให้ฟังได้ ว่าอู๋ฉางตอนหายไปต้องเจ็บปวดทรมานแค่ไหน คงจะดียิ่งกว่านี้

วันเวลาที่เศษวิญญาณต้องทนอยู่ทั้งมืดมน น่าเบื่อ และไม่มีที่สิ้นสุด เธออาศัยข่าวดีสองเรื่องนี้ประคองตัวมาตลอด

เธออยากเห็นสภาพน่าสมเพชของศัตรูเหลือเกิน นี่แทบจะเป็นแรงผลักดันทั้งหมดในการหนีพ้นนรกของเธอ

ใครจะไปคิดว่าวันแรกที่ได้ออกมาจะโดนตบหัวเข้าเต็มๆ!

ไม่มีอะไรยึดเหนี่ยว ก็เหมือนถูกดึงกระดูกสันหลังออก วินาทีที่เธอแน่ใจ เธอก็พังทลายทันที

หน้าตาเธอเปลี่ยนสลับไปมาระหว่างสาวกับแก่ บิดเบี้ยวน่าสยอง ค่อยๆ หน้าสาวปรากฏน้อยลงเรื่อยๆ ส่วนหน้าแก่ก็มั่นคงขึ้นเรื่อยๆ

เลือดในฝ่ามือหมีเซี่ยวไป๋ไหลลงมาตามหน้าผากเธอ เธอหลับตาลงท่ามกลางสีแดงสดบาดตา ริมฝีปากที่เม้มแน่นสั่นไม่หยุด

ในสายตาคนอื่น เธอไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

แต่หมีเซี่ยวไป๋ได้ยินเสียงกรีดร้องและคำสาปแช่งของเธอ

ในฐานะอู๋ฉาง เขามีหูข้างหนึ่งที่ได้ยินภาษาผีมาแต่กำเนิด และที่เรียกว่าภาษาผี ที่จริงก็คือเสียงสะอื้น เสียงโหยหวน และเสียงพึมพำของวิญญาณนับไม่ถ้วน ความดีชั่วสุขเศร้าที่แท้ที่สุด

เสียงพวกนั้นหนวกหูจริงๆ และไม่เคยหยุด บ่อยครั้งกวนจนเขาฟังคำพูดปกติไม่ชัด ต้องใส่ที่ครอบหูกั้นเสียงวิญญาณไว้

แต่ตอนนี้ยังดี

เขาไม่ได้อยู่ในร่างตัวเอง เท่ากับว่าความสามารถนี้ถูกร่างของอวี๋ชิงลดทอนลงโดยปริยาย เสียงสาปแช่งพวกนั้นเลยฟังเหมือนเสียงแมลงหึ่งๆ มากกว่า

ระหว่างแยกวิญญาณ หมีเซี่ยวไป๋เหลือบมองตัวจิ๋วหนังวาดมุมขวาบนของสายตา แล้วแอบจดไว้ในใจข้อหนึ่ง-

ดูท่านอกจากจดหมายขอโทษ เขายังจำเป็นต้องเขียนจดหมายขอบคุณให้เพื่อนหน้าสวยคนหนึ่งด้วย

ถ้าอีกฝ่ายหัวร้อนไม่ยอมให้อ่านให้ฟัง...

ไม่รู้ว่าแท่นบูชาจะยอมให้เผาไปให้หรือเปล่านะ

*

“ฝันไปเถอะ” วิญญาณครึ่งดวงที่พยายามแย่งร่างดิ้นรนพูดเป็นครั้งสุดท้าย “แกอย่าหวังว่าจะฆ่าฉันได้อีกครั้ง...”

แล้วก็จมลงสู่ความเงียบยาวนานเพราะอ่อนแรงเกินไป

หมีเซี่ยวไป๋หันไปมองเหอเถา ถามว่า “เป็นไง ขายังอ่อนอยู่ไหม ลุกไหวหรือเปล่า”

เหอเถาที่ถูกเขาขู่จนขาอ่อน: “...”

หมีเซี่ยวไป๋จิ๊ปากทีหนึ่ง แล้วหันไปมองในร้าน เพื่อนร่วมทีมสามคนถูกมัดเหมือนปูขนรอนึ่ง แววตาเลื่อนลอย ดูท่ายังไม่หลุดจากมนตร์สะกดของ “ยายเมิ่ง” ดี

ไม่มีเครื่องมือที่ใช้สะดวกสักชิ้น

หมีเซี่ยวไป๋คิดอย่างจนใจ จู่ๆ ก็ได้ยินเหอเถาพูดเสียงสั่น “ผม... ผมไหว ผมลุกได้ คุณจะให้ทำอะไร”

“เด็กดี” หมีเซี่ยวไป๋ชมไปส่งๆ แล้วเชิดคางไปทางมุมหนึ่งในร้าน “งั้นขยับก้นหน่อย ไปเก็บตุ๊กตาผ้าตัวนั้นมา”

“...”

เหอเถารู้สึกแปลกๆ ว่าน้ำเสียงเขาเหมือนชมลูกหมา ต่างจากท่าทางสูงส่งสุขุมเมื่อกี้ราวกับคนละคน ชั่วขณะหนึ่งก็ทั้งงงทั้งไม่แน่ใจ

จิตใต้สำนึกเขารู้สึกว่านี่เป็นคนดี

แต่พอนึกถึงความกลัวตอนปลายมีดจ่อคอเมื่อกี้ ก็รู้สึกอีกว่าคนนี้ค่อนข้างอันตราย ไหนจะยายยังอยู่ในมือเขาอีก

เหอเถาจ้องหญิงชราที่หลับตาเงียบอยู่ใต้ฝ่ามือเขา ถามอย่างลังเล “ถ้าผมไปเก็บ ยายผมจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”

“...เป็นสิ” หมีเซี่ยวไป๋พูดเสียงขี้เกียจ “ยายนายจะเจ็บปวดแทบขาดใจเพราะนายจ้องยายน้อยไปสองวินาที แล้วชาตินี้ยายก็จบเห่”

เหอเถา: “...”

ปากไม่น่าฟังเอาเสียเลย

เขาหันหน้าหนีอย่างทั้งอายทั้งโกรธ ไปเก็บตุ๊กตาผ้ากลับมา ตอนยื่นให้หมีเซี่ยวไป๋ก็แอบคิดในใจว่า ตุ๊กตาอยู่ห่างไปไม่กี่ก้าว คุณมัวหาคนตั้งนาน ทำไมไม่หยิบเองไปเลย

ฝ่ามือเปื้อนเลือดของหมีเซี่ยวไป๋ละจากกระหม่อมยายเมิ่งในที่สุด รับตุ๊กตามา แล้วใช้นิ้วโป้งป้ายเลือดไว้ตรงหัวใจของมันหนึ่งรอย

เหอเถาเห็นตุ๊กตาผ้านุ่มนิ่มเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมา สั่นวูบทีหนึ่ง แล้วก็ห้อยแขนขานิ่งไปอีก

“ยังมีแรงไหม” หมีเซี่ยวไป๋ถามเขาอีก

“ยังต้องหยิบอะไรอีกเหรอครับ” เหอเถามองไปรอบร้านอย่างงงๆ ร้านบะหมี่ดีๆ พังเละเหมือนพายุพัดผ่าน มีแค่ตรงเคาน์เตอร์ที่ยังพอสมบูรณ์ แต่ก็ไม่มีอะไรให้หยิบแล้ว

“มาคุมยายไว้” หมีเซี่ยวไป๋ชี้ไปที่ยายเมิ่ง แล้วยัดตุ๊กตาใส่มือเหอเถา ขู่เหมือนพูดเล่น “จับแน่นๆ นะ อย่าให้มันหนีไปได้ รอยายนายตื่นแล้ว อย่าลืมบอกให้ยายเย็บกระดุมติดให้มัน”

“ส่วนที่ว่า... ตุ๊กตาอยู่ห่างแค่ไม่กี่ก้าว ทำไมผมไม่หยิบเอง?” หมีเซี่ยวไป๋ดึงทิชชูเปียกจากห่อที่ตกอยู่บนพื้นมาแผ่นหนึ่ง เช็ดเลือดที่มือไปพลางยืดตัวขึ้น

เขาโยนทิชชูที่เช็ดแล้วลงถังขยะอย่างแม่นยำ เดินเข้าไปในร้าน พูดกับเหอเถาโดยไม่หันกลับมา “เพราะผมก็ง่วงแล้ว แรงที่เหลือสำหรับไม่กี่ก้าวสุดท้ายนี่ ผมต้องเก็บไว้หาเก้าอี้สะอาดๆ ที่นั่งได้สักตัว”

เหอเถางงเต็มหัว มองคนนั้นเดินอ้อมเคาน์เตอร์ ลากเก้าอี้ของยายเขามาดัดพนักให้ตรง พอนั่งลงก็คอพับหลับไปทันที

เหอเถา: “?”

แรกๆ เขาคิดว่าคนนี้มันไม่ใช่คนเลย ขนาดเก้าอี้คนแก่ยังแย่ง

แล้วเขาก็เพิ่งนึกได้ทีหลังว่า ประโยคนั้นเขาแค่คิดในใจแท้ๆ ไม่ได้พูดออกไป ทำไมคนนี้ถึงได้ยิน???

แต่ความในใจประโยคนี้หมีเซี่ยวไป๋ไม่ได้ยินเลย

ตอนที่ก้มหัวลง สมาธิทั้งหมดของเขากำลังนึกอย่างจริงจังว่าตัวเองลืมกำชับอะไรไปหรือเปล่า

จนกระทั่งวินาทีก่อนหลับไป หมีเซี่ยวไป๋ก็นึกขึ้นได้แบบฟ้าประทาน...

ลืมกำชับเหอเถาว่าห้ามพูดเรื่องที่เขาแยกวิญญาณ

ฉิบหาย

ค่าความชอบของตัวจิ๋วหนังวาดบางตัว คงโดนเขาทำร่วงจนทำสถิติต่ำสุดใหม่สะเทือนโลกแน่ๆ

*

อวี๋ชิงลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเคาน์เตอร์สูงของร้านบะหมี่เล็กๆ ตรงหน้ายังมีสมุดบัญชีของหญิงชรากางอยู่ หนาเป็นปึก จดชื่อคนนับไม่ถ้วนในเมืองเกาะไว้แน่นเอี๊ยด

ด้วยหลักไม่สอดรู้สิ่งไม่ควรดู เขาเบือนสายตาหนี ลุกขึ้นเดินออกจากเคาน์เตอร์

ถึงเพิ่งเห็นว่าเหอเถากำลังทำความสะอาดร้านอย่างทุลักทุเล โต๊ะเก้าอี้แทบพังหมด พวกเขากำลังเก็บของที่ยังพอใช้ได้

ที่มุมผนังมีตุ๊กตาผ้าตัวหนึ่งถูกเชือกแส้มัดแน่นหนา ข้างๆ เป็นพวกสามเคที่ถูกแก้มัดแล้วแต่ยังเลื่อนลอยอยู่เรียงกันเป็นแถว

อีกมุมที่อยู่แนวทแยงกัน เหอเถาเอาเบาะโซฟาที่กระจัดกระจายมาปูเป็นที่ ยายเมิ่งนั่งพิงผนังอยู่บนเบาะ หลับตาพักผ่อน

อวี๋ชิง: “?”

เขาเชิดคางไปทางหญิงชรา ถามเหอเถา “ทำไมให้ยายนายนั่งตรงนั้น”

เหอเถาถือไม้กวาด มองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน คิดในใจว่าถามดี

ดีที่เหอเถาไม่ต้องตอบ อวี๋ชิงหันไปดูเองก็เข้าใจ- เก้าอี้ตัวเดียวในร้านที่ยังดีอยู่ เมื่อกี้ถูกเขาเองนั่งยึดไว้

ไอ้สารเลวตัวไหนทำ ดูก็รู้

ดีที่เหอเถานิสัยดี จำแต่เรื่องดีไม่จำเรื่องร้าย เขารู้ว่าคนที่ยึดเก้าอี้ช่วยเอายายกลับมาให้เขา แถมยังแยกคนที่จะแย่งร่างยายออกไปด้วย

นี่นับเป็นบุญคุณช่วยชีวิตได้เลย แน่นอนว่าเขาจะไม่ไปถือสาเรื่องเล็กๆ พวกนั้น

อวี๋ชิงบีบสันจมูก ด่าอะไรสักคำแบบไม่มีเสียง แล้วเบี่ยงตัวหลีกทางให้อย่างสุภาพ

เหอเถาพยุงยายไปนั่งที่เก้าอี้ ในที่สุดหญิงชราก็ลืมตาขึ้น

เธอมองอวี๋ชิง ขยับแว่นให้ตรงแล้วพินิจเขา แววตาเหนื่อยล้าแต่อ่อนโยน ไม่มีความระแวงหรือสอดรู้ที่ทำให้อึดอัดเลย

“ขอบใจนะ ต้องรบกวนเธออีกแล้ว” หญิงชราว่า

อวี๋ชิงคิดว่า คงเป็นเพราะหมีเซี่ยวไป๋ยึดการควบคุมร่างไปกะทันหัน แล้วช่วยยายสยบวิญญาณอีกครึ่ง คำขอบคุณนี้ส่วนใหญ่คงพูดกับหมีเซี่ยวไป๋

เดิมทีเขาควรอธิบายสถานการณ์ของตัวเองให้ยายฟัง แต่เห็นยายดูเหมือนยังมีเรื่องค้างอยู่ ก็เลยไม่รีบพูด แค่พยักหน้าทีหนึ่ง รับคำขอบคุณแทนใครบางคนไปก่อน

เหอเถาชี้อวี๋ชิงแล้วพูด “ยายครับ เมื่อกี้เขาบอกให้ผมเตือนยายว่า-”

“อ้าว จริงด้วย คุณก็ตื่นอยู่เองนี่ ทำไมต้องให้ผมเตือน” เหอเถาหันไปมองอวี๋ชิงอย่างงงๆ ไม่เข้าใจ แต่ก็เกาหัวแล้วทำตาม “ยังไงก็เถอะ เขาให้ผมเตือนยายว่าอย่าลืมติดตาให้ตุ๊กตา”

ยายเมิ่งฟังจบก็กวาดตามองหาในร้านรอบหนึ่ง จนเห็นตุ๊กตาที่อยู่โดดเดี่ยวตัวนั้น

เธอมองมันด้วยสีหน้าซับซ้อนอยู่นาน ถอนหายใจ แล้วบอกเหอเถา “ช่วยยายหากระดุมสักสองเม็ด ในร้านก็ไม่รู้จะมีหรือเปล่า”

พูดถึงกระดุม อวี๋ชิงก็นึกได้ว่าภารกิจก่อนหน้านี้ให้ไอเทมรางวัลมา ก็คือกระดุมสองเม็ดกับเข็มด้าย

เขาล้วงกระเป๋าคลำดู แล้วยื่นกระดุมดำสองเม็ดกับเข็มด้ายไปให้

หญิงชรา: “...”

เธอถอนหายใจเบาๆ อีกครั้ง “ดูท่าจะใจอ่อนไม่ได้จริงๆ เหอเถา ช่วยยายหยิบตุ๊กตามาที”

อวี๋ชิงมองตุ๊กตาผ้าถูกส่งไปถึงมือหญิงชรา แล้วถาม “นี่คือผลผลิตจากความใจอ่อนของคุณ?”

แต่ของที่ได้ออกมานี่ ดูยังไงก็ไม่ใจอ่อนเลยสักนิด

หญิงชราถือเข็มด้าย คิดดูแล้วตอบว่า “ก็นับว่าใช่ อย่างน้อยตอนแรกก็ใช่”

*

แรกเริ่มเดิมที ยายเมิ่งไม่เคยลังเลในสิ่งที่ตัวเองทำเลย

เพราะยังไงคนที่มาก็ตายไปแล้ว

ทุกสายสัมพันธ์ ทุกความรักความแค้น ควรจะสลายไปตั้งแต่วินาทีที่หลับตา

เมื่อพวกเขามาถึงเมืองเกาะ ทุกอย่างก็ควรเป็นการเริ่มต้นใหม่

คนตายไม่มีที่ไปไม่มีบ้านให้กลับในโลกนั้น แต่เมืองเกาะรับพวกเขามาไว้ทั้งหมด

เธอจึงรู้สึกมาตลอดว่าค่ำคืนของเมืองเกาะที่จริงอ่อนโยนมาก

ฝนของเมืองเกาะก็เช่นกัน

ครั้งหนึ่งเป็นเวลานาน เธอจะคอยรับทุกคนที่เพิ่งมาถึงเมืองเกาะ ปรากฏตรงหน้าพวกเขา ปรากฏริมถนนที่พวกเขาเดินผ่าน

บะหมี่น้ำร้อนๆ ชามเดียว ก็พอให้พวกเขาลืมทางที่เดินมา ลืมสุขทุกข์พลัดพรากทั้งหมด ลืมความไม่ยอมและความอาลัย

พวกเขามักจะกินบะหมี่ชามนั้นหมด แล้วเดินออกจากร้านไปอย่างไร้ห่วง หันหลังหายเข้าไปในม่านฝน

แล้วพวกเขาก็จะมีชีวิตใหม่ สายสัมพันธ์ใหม่ เรื่องราวใหม่

พวกเขาจะไม่นึกถึงรุ่งสางหรือคืนดึกที่เพิ่งมาถึงเมืองเกาะอีก

แต่ยายเมิ่งจำได้

เมืองเกาะกว้างใหญ่ มีคนนับไม่ถ้วน เกือบทุกคนเธอจำทางที่พวกเขาเดินมาได้

เธอเคยเห็นแบบที่... ครอบครัวทั้งเด็กทั้งแก่ก้าวเข้าเมืองเกาะมาด้วยกัน บ้างเลื่อนลอยบ้างโศกเศร้า กอดกันจูงมือกัน เหมือนเป็นที่พึ่งเดียวในฟ้าดินอันกว้างใหญ่

แต่พอบะหมี่ชามหนึ่งลงท้อง ออกจากร้านไปอีกที พวกเขาก็จำกันไม่ได้แล้ว จำไม่ได้ว่าเคยผูกพันลึกซึ้งแค่ไหน อาลัยกันมากเพียงใด เห็นกันเป็นแค่คนแปลกหน้าที่เดินสวนกันในเมืองเกาะ

“นานเข้า ใครก็คงสับสนบ้างแหละ...” ยายเมิ่งว่า

แรกๆ ยายเมิ่งก็กินน้ำแกงที่ตัวเองเคี่ยวเหมือนกัน

แล้ววันหนึ่งต่อมา เธอก็คิดขึ้นมาว่า ถ้าแม้แต่ฉันยังจำเรื่องพวกนั้นไม่ได้ แล้วความรักความแค้นพวกนั้นจะเหลืออะไรพิสูจน์ว่าเคยมีอยู่

ร่องรอยพวกนั้นต้องถูกลบให้เกลี้ยงเลยเหรอ

เก็บไว้สักนิดไม่ได้จริงๆ เหรอ

“น่าจะเป็นช่วงที่ฉันมีความคิดพวกนั้นนั่นแหละ...” ยายเมิ่งนึกย้อน “วันหนึ่งฉันลืมตาขึ้นมา ก็พบว่ากลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว แต่วันนั้นเกิดอะไรขึ้น ฉันจำไม่ได้เลยสักนิด”

ตั้งแต่ตอนนั้น วิญญาณของเธอก็เริ่มแตกเป็นสองฝ่าย

ครึ่งที่เป็นของเธอยังขยันเคี่ยวน้ำซุปทุกวัน ให้คนที่มาถึงเมืองเกาะลืมอดีต เกิดใหม่อีกครั้ง

ส่วนอีกครึ่ง...

“ฉันอ่านนิสัยมันไม่ออก มันเหมือนด้านตรงข้ามของทุกอย่างที่ฉันทำ” ยายเมิ่งว่า “ฉันยืนอยู่ในกฎที่ไม่เคยเปลี่ยนมานานเกินไป มันเลยทำอะไรแหกคอกสุดๆ มันทำอะไรหลายอย่าง แต่ไม่ใช่เพราะเห็นว่าคนพวกนั้นผูกพันกันลึกซึ้งจนตัดไม่ลง แต่เป็นเพราะ... อยากพิสูจน์ว่าฉันผิด”

ยายเมิ่งมองตุ๊กตาในมือ นิ่งไปนานแล้วว่า “มันแค่อยากพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าฉันผิด”

“มันแอบฟื้นความทรงจำให้คนมากมาย ก่อเรื่องไว้เยอะ คนส่วนใหญ่บ้าไปเลย บางส่วนก็หายไปจากเมืองเกาะ ไม่รู้ว่าไปไหน” ยายเมิ่งขมวดคิ้ว “ไม่รู้ว่าตายหรือหนีไปได้”

“หนีไป?” อวี๋ชิงชะงัก

“ใช่” ยายเมิ่งเงยหน้ามองเขา “ที่ฉันกังวลที่สุด ก็คือคนที่หายไปพวกนั้นจะเพราะไม่ยอมแพ้ หาทางออกไปจากที่นี่ได้”

“แน่นอนว่ามีพวกที่ไม่บ้าและไม่หายไปด้วย” ยายเมิ่งพูดช้าๆ “แต่จุดจบของพวกเขาก็ไม่ค่อยดีนัก มันเคยฟื้นความทรงจำให้หนุ่มคลั่งรักคนหนึ่ง ว่ากันว่าเขาเจอคนรักสมัยหนุ่มในเมืองเกาะ แม่หนูคนนั้นกับแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุรถชนจนมาอยู่ที่นี่ หนุ่มคนนั้นจำอะไรไม่ได้แท้ๆ แต่เห็นเธอทีไรก็ร้องไห้ทุกที”

“ต่อมา มันคงฟื้นความทรงจำให้ทั้งคู่ทีละนิด ได้กลับมาผูกสัมพันธ์กันใหม่ในเมืองเกาะ แต่งงานกัน แล้วยังรับเลี้ยงลูกสาวฝาแฝดอีกคู่”

อวี๋ชิงฟังแล้วคุ้นหูอย่างประหลาด “ลูกสาวฝาแฝด?”

เขาเอามือวัดความสูงแถวขา “สูงเท่านี้?”

ยายเมิ่งชะงัก “เธอรู้?”

อวี๋ชิง: “...หลัวเหยา?”

“ใช่ เธอเคยเจอเขา?”

อวี๋ชิงคิดในใจว่าเพิ่งเจอในดันเจี้ยนรอบก่อน แต่เขาไม่รู้จะอธิบายเรื่องดันเจี้ยนหรือเกมให้ยายเมิ่งฟังยังไง เลยไม่พูดอะไรมาก

ยายเมิ่งให้เหอเถาช่วยร้อยเข็ม แล้วเย็บกระดุมลงบนหน้าตุ๊กตาเงียบๆ

ตอนนี้ไม่ใช่กลางคืน แต่เมืองเกาะฝนตกไม่หยุด แสงในร้านจึงยังสลัวอยู่

เหอเถาเปิดโคมไฟดวงหนึ่งให้ยาย อวี๋ชิงมองวงแสงสีเหลืองหม่นนั้น แล้วถามขึ้น “คุณจำเรื่องที่ทุกคนมาที่นี่ได้หมด?”

ยายเมิ่งชะงัก แล้วพยักหน้า “เกือบหมด”

อวี๋ชิงเงียบไปอีกนาน แล้วเอ่ยปาก “งั้นคุณจำของฉันได้ไหม”

หนีให้พ้นเกาะกุหลาบจบตอน 29
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 30 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 28กลับหน้าเรื่อง
ตอน 28ตอน 30